Ślina w ludzkim ciele jest wytwarzana przez 600–1000 małych i trzech dużych (podżuchwowych, przyusznych, podjęzykowych) gruczołów. Te formacje są równomiernie rozmieszczone w błonie śluzowej jamy ustnej, zlokalizowanej w podniebieniu, języku, krtani, gardle, zatokach przynosowych.

W gruczołach ślinowych pod wpływem różnych czynników warunkujących mogą pojawić się guzy łagodne lub złośliwe. Tak więc, według statystyk medycznych, około 80% wszystkich formacji znajduje się w śliniankach przyusznych, 10-15% - na żuchwach, reszta - na podjęzykowych i małych gruczołach. Najczęstszą łagodną formacją nabłonkową jest gruczolak wielopostaciowy gruczołu ślinowego. Może pojawić się u pacjentów w każdym wieku, ale najczęściej dotyka ludzi w wieku 30 i 60 lat.

Dlaczego pojawia się patologia

Przyczyny rozwoju gruczolaka polimorficznego ślinianki przyusznej nie zostały ostatecznie ustalone, w większości przypadków guz pojawia się u chorych poddanych napromieniowaniu szyi. Zaawansowane zapalenie ślinianek (zapalenie gruczołów ślinowych) może również prowadzić do pojawienia się ASF..

Klasyfikacja

Istnieje kilka form ASZ:

  • gruczolakowaty;
  • pleo- lub polimorficzne;
  • tłusty;
  • mieszany;
  • podstawna komórka;
  • kanałowy;
  • monomorficzny.

Pleomorficzny ASF rośnie powoli, może osiągnąć gigantyczne rozmiary i ma grudkowatą strukturę. Najczęściej zlokalizowane w śliniance przyusznej. W ostatnich stadiach rozwoju guza gwałtownie wzrasta ryzyko złośliwości.

Tworzenie komórek podstawowych to mały węzeł o jednorodnej gęstej strukturze. Ta forma ASF praktycznie nie powraca, ale jest podatna na złośliwe zwyrodnienia. Guz kanałowy zawiera cząsteczki nabłonka, które zbierając się w pęczki różnej wielkości, w dotyku przypominają kulki. W większości przypadków pacjenci w wieku 60–65 lat cierpią na ASF, choroba przebiega bezobjawowo.

gruczolak jest łuszczący się głównie na górnej wardze i stopniowo rozprzestrzenia się na wewnętrzną stronę policzka. Chłoniak rośnie powoli, zawiera wewnątrz cząsteczki chłonki, najczęściej występuje u mężczyzn. Edukacja ma jasno określone granice, elastyczną, gęstą strukturę.

Gruczolak łojowy może przybierać dowolny kształt, może być mały lub rozrastać się do dużych rozmiarów. Strefa podżuchwowa, policzki, okolica ślinianki przyusznej to ulubione miejsca lokalizacji tego guza. Rozwija się bezboleśnie, nawroty po leczeniu są niezwykle rzadkie. Monomorficzny ASF składa się z jednorodnych dużych komórek i przebiega bezobjawowo. Gruczolakorak atakuje duże gruczoły ślinowe i ma złe rokowanie.

Główne objawy

Gruczolak pleomorficzny ślinianki przyusznej rozwija się powoli, jest raczej bolesny i może rozwijać się przez kilka lat. Oznaki guzów zależą od ich lokalizacji. Jeśli formacja przekształca się w złośliwą lub jest dość duża, pacjenci wykazują objawy zapalenia nerwu twarzowego (z charakterystyczną asymetrią mięśni twarzy).

Jeśli patologiczny proces rozwija się w głębokich płatach zajętych gruczołów, pacjenci mogą odczuwać dysfagię, guz zakłóca mowę, a ból pojawia się w okolicy gardła. Podczas oględzin i badania palpacyjnego gruczolaki gruczołów ślinowych (dalej zwane ASF) są wykrywane jako jeden gęsty węzeł, który ma wyraźne granice i porusza się swobodnie. Wymiary gruczolaka wielopostaciowego mogą być nieistotne (kilka milimetrów) lub sięgać kilkudziesięciu centymetrów.

Objawy złośliwości (złośliwość) ASF:

  • guz szybko się powiększa;
  • edukacja nie jest mobilna, rośnie wraz z otaczającymi tkankami miękkimi;
  • gruczolak może rozwinąć się w węzły chłonne, wpływać na nerw twarzowy, wpływać na skórę (pojawiają się wrzodziejące ogniska).

Należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, jeśli:

  • wizualnie lub dotykowo określa się szyję, strefę ślinianki przyusznej, obrzęk lub uformowany guz;
  • pacjent martwi się napadami bólu o niejasnej etiologii, zlokalizowanymi w tym ognisku od ponad miesiąca (wyniki otoskopii mieszczą się w granicach normy).

Możliwe komplikacje

W przypadku późnej diagnozy i braku leczenia gruczolak ślinianki podżuchwowej może skutkować uszkodzeniem nerwu twarzowego przechodzącego przez obszar lokalizacji guza (w trakcie wzrostu formacji lub po operacji).

Głównym objawem jest szybki wzrost guza, który był wcześniej stabilny. W okresie pooperacyjnym u pacjentów z ASF może rozwinąć się tzw. Zespół Freya. Ta choroba objawia się przekrwieniem i zwiększoną potliwością w okolicy podżuchwowej podczas jedzenia.

Proces patologiczny rozwija się z powodu uszkodzenia włókien nerwowych para- lub współczulnych. Radioterapia może następnie skutkować zmniejszeniem intensywności wydzielania śliny (kserostomia), zwiększoną suchością błony śluzowej jamy ustnej.

Diagnostyka

Aby określić lokalizację guza, jego rozmiar i kiełkowanie w sąsiednich tkankach miękkich, a także w odpowiednim czasie wykryć oznaki złośliwości, użyj:

  • Badanie ultrasonograficzne (na początkowych etapach rozwoju).
  • MRI lub CT - z głęboką lokalizacją procesu patologicznego.
  • Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa - metoda pozyskania próbki guza do dalszego badania histologicznego.
  • Sialografia - technologia badania kontrastowego przewodów ślinowych.

Radykalne rozwiązanie problemu

Leczenie ASF jest chirurgiczne. Usunięcie guza można przeprowadzić różnymi metodami. Tak więc, po wycięciu samego gruczolaka, przy zachowaniu tkanek gruczołu, według statystyk nawrót może wystąpić w 20–45% przypadków klinicznych. Jeśli gruczoł zostanie całkowicie usunięty, ryzyko ponownego powstania guza zmniejsza się do 1-4%.

Leczenie w domu

Jako pomocnicze leczenie ASF możesz użyć sprawdzonych środków ludowej. A więc 3 łyżki. l. pokruszony suszony glistnik wlewa się 300 ml wrzącej wody. Następnie są wysyłane do ognia, aby gotować przez kolejne 10-15 minut. Po przygotowaniu leku wyjmuje się go z pieca i nalega na co najmniej 3 godziny. Sposób użycia: opuchlizna znika, jeśli regularnie nakładasz tkankę nasączoną bulionem glistnika na dotknięty gruczoł. Zabieg można przeprowadzić do 4 razy dziennie..

Kompres Hemlock:

  • 10 g nasion roślin i pokruszone liście zalewamy 40 ml alkoholu medycznego;
  • kompozycja jest nalegana przez 2 tygodnie, filtrowana, gdy jest gotowa;
  • przed nałożeniem kompresu na dotkniętą zmianę nalewkę z cykuty w równych proporcjach miesza się z startą marchewką;
  • bandaż należy pozostawić na co najmniej 2 godziny. Zabieg przeprowadza się dwa razy w tygodniu..

Naturalne maści domowej roboty również pomagają radzić sobie z ASF. Weź 100 g dowolnego tłuszczu zwierzęcego, który ogrzewa się w łaźni wodnej, połącz z 20 g pokruszonej kamfory, doprowadzaj masę do jednolitej konsystencji i nasmaruj dotknięty gruczoł (po kilku godzinach mieszaninę zmywa się ciepłą wodą). Gałęzie brzozy są spalane, powstały popiół przesiewa się przez drobne sito. Po 1 łyżce. l. proszek miesza się z 3 łyżkami. l. dziegieć brzozowy. Sposób użycia: powstałą maść leczy się obrzękiem gruczołu codziennie przez miesiąc.

Soki z glistnika i dziurawca łączy się w równych częściach, dodaje do nich podwójną porcję wytopionego tłuszczu zwierzęcego i codziennie nakłada na „zaatakowany” gruczoł. Dieta na ASF obejmuje odrzucenie tłustych, słonych, zbyt pikantnych i wszelkich potraw, które powodują obfite wydzielanie śliny (w tym w okresie pooperacyjnym).

Prognoza

Jeśli gruczolak zostanie wykryty na początkowych etapach jego pojawienia się i usunięty chirurgicznie, pacjent zwykle całkowicie wyzdrowieje. Nawrót najczęściej występuje w przypadku gruczolaka wielopostaciowego ślinianki przyusznej. Najczęściej zjawisko to wiąże się z wnikaniem komórek gruczolakowatych do rany operacyjnej, wzrostem formacji poza torebką, pęknięciem tej skorupy podczas interwencji chirurgicznej..

W większości przypadków nowotwory wieloguzkowe pojawiają się z nawrotem. ASF jest więc łagodną formacją, która po szybkiej diagnozie dobrze reaguje na leczenie. Przy prawidłowo wykonanej interwencji chirurgicznej rokowanie dla pacjentów z takimi guzami jest korzystne..

Gruczolak gruczołu ślinowego

Gruczolak gruczołu ślinowego jest łagodną formacją, która rozwija się z komórek nabłonka przewodów wydalniczych małych i dużych gruczołów ślinowych. Towarzyszy temu pojawienie się bezbolesnego okrągłego węzła w projekcji gruczołu. Przy znacznym rozmiarze nowotworu dochodzi do asymetrii twarzy, obrzęku, bólów, parestezji skóry. Rozpoznanie gruczolaka odbywa się za pomocą ogólnych i specjalistycznych metod badawczych: USG ślinianki, sialografii kontrastowej, histologii, tomografii. Leczenie gruczolaków odbywa się wyłącznie chirurgicznie: w zależności od wielkości guza wykonuje się całkowite lub częściowe wycięcie gruczołu.

ICD-10

  • Powody
  • Patogeneza
  • Klasyfikacja
  • Objawy
  • Komplikacje
  • Diagnostyka
  • Leczenie gruczolaka ślinianki
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

W stomatologii chirurgicznej opisano kilka typów histologicznych gruczolaków ślinianek. Najczęściej w praktyce klinicznej rozpoznaje się gruczolaka wielopostaciowego. Stanowi 50-70% nowotworów nabłonkowych dużych gruczołów ślinowych (zwykle ślinianek przyusznych) i 20-55% małych (głównie podniebienia). Gruczolak występuje zwykle u osób starszych (po 50-60 latach), częściej u kobiet.

Rośnie przez długi czas - 10-12 lat. Gruczolak pleomorficzny gruczołu ślinowego nazywany jest również guzem mieszanym ze względu na morfologiczną niejednorodność struktury. Nowotwór jest łagodny, ale może być złośliwy. Zwyrodnienie w postaci złośliwej występuje w 2-5% przypadków. Po leczeniu nieradykalnym guz często powraca.

Powody

Etiologia gruczolaka nie jest w pełni poznana. Istnieje kilka teorii początku choroby: fizykochemiczna, wirusowa, polietiologiczna. Każda teoria jest ważna, ale żadna z nich nie jest w stanie dokładnie wyjaśnić wystąpienia gruczolaka i objąć wszystkich przyczyn choroby. Obecnie najbardziej popularną i logiczną koncepcją jest koncepcja polietyologiczna, zgodnie z którą działanie różnych czynników może prowadzić do rozerwania komórek. Teorie powstawania gruczolaków:

  • Fizykochemiczne. Opiera się na pozycji wyzwalającej roli w procesie kancerogenezy różnych substancji egzogennych. Czynniki rakotwórcze obejmują niektóre związki chemiczne, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, narażenie na zimno. Ryzyko powstania gruczolaka wzrasta po urazie lub zapaleniu gruczołu ślinowego (zapalenie ślinianek).
  • Wirusowy. Wskazuje na związek patologii z infekcją organizmu niektórymi wirusami (Epstein-Barr, opryszczka), które wywołują pojawienie się guza. Zgodnie z tą teorią czynniki rakotwórcze tworzą sprzyjające środowisko dla inwazji i reprodukcji wirusów onkogennych..
  • Polietiologiczne. Opiera się na obecności wielu czynników etiologicznych, które mogą powodować nowotwór. Oprócz wyżej wymienionych czynników rakotwórczych i wirusów są to mutacje genów, zakłócenia embrionalnego układania gruczołów, zaburzenia hormonalne, złe nawyki.

Patogeneza

Po 45 latach organizm ludzki przechodzi restrukturyzację immunologiczną i hormonalną. Stan ten, w połączeniu z upośledzoną proliferacją i różnicowaniem komórek, czyni organizm podatnym na rozwój procesu nowotworowego. Zgodnie z teorią polietiologiczną pod wpływem różnych czynników w komórkach nabłonka gruczołu ślinowego zachodzą procesy kata i anaplazja. Występuje naruszenie różnicowania komórek, które zaczynają się mnożyć w sposób niekontrolowany, co prowadzi do powstania gruczolaka.

Makroskopowo gruczolak jest elastycznym lub gęstym węzłem o wielkości 5-6 cm, którego tworzenie jest ograniczone przez torebkę, ale może wrastać w tkankę gruczołu. Nie zawsze można prześledzić obecność kapsułki i struktury zrazikowej. Na nacięciu gruczolak może mieć białawy, żółtawy lub szary odcień z elementami chrzęstnymi i śluzowymi. Pod względem mikroskopowym tkanka gruczolaka jest bardzo niejednorodna, reprezentowana przez struktury gruczołowe, beleczkowate, litowo-pęcherzykowe i mikrocysty, substancję śluzowatą i miedroidową.

Klasyfikacja

Gruczolaki stanowią do 80% wszystkich nowotworów nabłonkowych gruczołów. Charakteryzują się łagodnym wzrostem, powolnym rozwojem, występowaniem po 50 latach. Zgodnie ze strukturą morfologiczną i histologiczną gruczolaki są następujących typów:

  • Pleomorficzny. To jest najczęściej. Powstaje z nabłonka przewodów wydalniczych. Badanie palpacyjne definiuje się jako okrągłą formację o gęstej teksturze i nierównej powierzchni.
  • Monomorficzny. Guz składa się głównie z gruczołowego składnika gruczołu ślinowego. Ma rozmiar do 5 cm, jest miękki i elastyczny w dotyku.
  • Adenolymphoma. Powstaje z przewodów lub węzłów limfatycznych, zawiera limfę. Powstały wyłącznie w okolicy przyusznic. Charakteryzuje się wyraźnymi granicami, elastyczną lub gęstą strukturą, skłonnością do ropienia.
  • Oksyfiliczny (onkocytoma). Występuje w 1% przypadków, głównie w śliniankach przyusznych. W badaniu palpacyjnym definiuje się go jako dobrze zdefiniowany elastyczny guzek.
  • Podstawowa komórka. Wywodzi się z bazaloidalnego typu tkanki i zawiera komórki podstawne. Makroskopowo jest to gęsty węzeł. Różni się od innych gruczolaków tym, że nigdy nie powraca i nie staje się złośliwy.
  • Kanałowy. Częściej pojawia się na błonie śluzowej górnej wargi lub policzka. Składa się z pryzmatycznych komórek nabłonka w postaci wiązek. Różni się małym rozmiarem, wygląda jak koraliki.
  • Tłusty. Jest to mały guzek składający się z komórek łojowych o zmienionej torbielowatości. Formacja jest bezbolesna, nie powraca po usunięciu.

Objawy

Edukacja może odbywać się w dowolnych gruczołach ślinowych: przyusznych, podżuchwowych, podjęzykowych lub małych - na błonie śluzowej warg, policzków, podniebienia. Gruczolak pleomorficzny często atakuje jedną z ślinianek przyusznych. Guz pojawia się poniżej skroni, przed małżowiną uszną. Gruczolak charakteryzuje się powolnym wzrostem i długotrwałym istnieniem. Objawy patognomoniczne to obecność okrągłej lub owalnej pieczęci, wyraźne kontury, ruchliwość i bezbolesność podczas badania palpacyjnego.

Na początkowych etapach guz może nie przeszkadzać. Wraz ze wzrostem gruczolaka pojawiają się nieprzyjemne i bolesne odczucia, obrzęk, obrzęk, zmniejszone wydzielanie śliny i suchość w jamie ustnej. Duże guzy mogą powodować asymetrię twarzy, ściskać otaczające narządy i wywoływać ból. Gruczolak ślinianki przyusznej może uszkodzić zakończenia nerwowe, powodując parestezje skóry i paraliż mięśni twarzy.

Duże nowotwory powodują deformację gardła, co objawia się dyskomfortem podczas jedzenia i połykania. Uszkodzenie gruczołów podjęzykowych powoduje, że pacjent odczuwa obce ciało w ustach i zaburzenia mowy. Guz małych gruczołów ślinowych charakteryzuje się brakiem aktywności.

Komplikacje

Duże gruczolaki wychodzą poza torebkę i wrastają głęboko w gruczoł. Następuje substytucja tkanek gruczołów i upośledzenie funkcji wydzielania śliny. Możliwe uszkodzenia nerwu twarzowego i trójdzielnego, które grożą zapaleniem nerwu, niedowładem i porażeniem mięśni. W przypadku przedwczesnego i nieradykalnego leczenia chirurgicznego ryzyko nawrotu gruczolaka znacząco wzrasta.

Przy długotrwałym występowaniu guza 5% pacjentów doświadcza jego złośliwości. Wraz z transformacją gruczolaka w złośliwy następuje szybka proliferacja tkanek, formacja staje się nieruchoma i stała. Spontaniczne bolesne odczucia, zmniejszona produkcja śliny, zaburzenia połykania. W 50% przypadków nowotwór złośliwy daje przerzuty do węzłów chłonnych.

Diagnostyka

Do diagnozy gruczolaka stosuje się kliniczne i specjalne metody badawcze. Podstawowe badanie i przesłuchanie pacjenta przeprowadza dentysta-chirurg lub onkolog. Diagnostykę różnicową gruczolaka przeprowadza się z torbielami, zapaleniem węzłów chłonnych, zapaleniem ślinianek, złośliwymi guzami ślinianek. Stosowane są następujące metody badania i diagnozy:

  • Inspekcja i sondowanie. Przez badanie dotykowe określa się lokalizację, strukturę, kształt, ruchliwość, rozmiar, kontury formacji; obecność bolesnych odczuć ocenia się stosunek guza do otaczających narządów. Sondowanie wsteczne umożliwia określenie obecności wykształcenia w przewodach, stopnia ucisku gruczołu przez guz. Czynność śliny ocenia się za pomocą sondy i masażu gruczołów.
  • Radiografia kontrastowa. Sialografia pokazuje dokładną lokalizację i wielkość zmiany na poziomie 83%. Łagodne formacje odsuwają kanały, które pokrywają się z konturami guza. Kontury służą do oceny wielkości gruczolaka. Sporadyczne kontrastowanie przewodów jest charakterystyczne dla guzów złośliwych.
  • Echografia. Badanie ultrasonograficzne ślinianek pozwala ocenić wielkość guza i jego strukturę. Na podstawie echogeniczności określa się zmiany strukturalne gruczołu, stopień zastąpienia przez tkankę łączną. Łagodne formacje mają gładkie i wyraźne kontury. Badanie jest mniej dokładne przy głębokiej lokalizacji gruczolaka.
  • Badanie histologiczne i cytologiczne. Wykonywany po biopsji aspiracyjnej i ekstrakcji punktowej guza. Pozwala zweryfikować guz, wyjaśnić skład komórkowy, określić rodzaj gruczolaka, rozróżnić łagodne i złośliwe formacje.
  • Tomografia. TK i MRI gruczołów ślinowych dostarczają dokładnych i pełnych informacji o chorobie. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny mają najwyższą wartość diagnostyczną, pokazują związek guza z otaczającymi tkankami, stadium rozwoju, wyjaśniają lokalizację topograficzną i anatomiczną.

Leczenie gruczolaka ślinianki

Leczenie przeprowadza się przede wszystkim chirurgicznie. Technika operacji zależy od przebiegu klinicznego choroby, wielkości i umiejscowienia gruczolaka, wieku oraz stanu zdrowia pacjenta. Gruczolak ślinianki przyusznej jest najtrudniejszy do usunięcia ze względu na złożoną budowę anatomiczną tego obszaru. Podczas operacji ważne jest prawidłowe odizolowanie i zachowanie nerwu twarzowego. W chirurgii szczękowo-twarzowej stosuje się następujące metody interwencji chirurgicznej:

  • Wyłuszczenie guza. Usunięcie gruczolaka polega na złuszczaniu i eliminacji guza w jego błonie. Wykonywana jest dysekcja torebki gruczołowej, oderwanie błony nowotworowej od otaczających tkanek na całym obwodzie. Nowotwór jest stopniowo wycinany i usuwany. Metoda jest najmniej traumatyczna.
  • Wycięcie gruczołu. Parotidektomia może być częściowa (usunięcie guza i niewielkiej leżącej pod nim części gruczołu), częściowa (wycięcie gruczolaka wraz z kilkoma płatami gruczołu) i całkowita (usunięcie ślinianki przyusznej z guzem). W przypadku gruczolaka wielopostaciowego eksperci zalecają całkowitą parotidektomię, ponieważ edukacja jest podatna na nowotwory złośliwe i nawroty. Nowoczesne technologie umożliwiają wykonanie operacji przy użyciu lasera, mikroskopu i technologii komputerowej. Interwencja jest przeprowadzana z niewielkim urazem, a okres rehabilitacji jest łatwiejszy.

Prognozy i zapobieganie

Po chirurgicznym usunięciu gruczolaka rokowanie na życie i zdrowie jest korzystne. Okres pooperacyjny trwa 7-10 dni. Powikłania po leczeniu chirurgicznym są niezwykle rzadkie. Po całkowitej parotidektomii możliwość nawrotu zmniejsza się do 1-4%. W przypadku nawracającego gruczolaka zabieg chirurgiczny przeprowadza się ponownie w bardziej radykalnej objętości. Nie ma określonej metody zapobiegania tej chorobie. Ogólne środki profilaktyczne obejmują zapobieganie działaniom rakotwórczym, chorobom ślinianek, urazom, przestrzeganiu zasad zdrowej diety i stylu życia..

Gruczolak gruczołu ślinowego: objawy, terapia, rokowanie

Często pacjent zauważa rozwój swojej choroby dopiero na zaawansowanym etapie. Tak jest w przypadku gruczolaka ślinianki przyusznej. Na łagodnym etapie rozwoju wyleczenie choroby nie jest trudne.

Kiedy edukacja przekształca się w złośliwego gruczolaka, rokowanie dla osoby jest bardzo niekorzystne. Jak określić gruczolaka, zidentyfikować przyczyny jego wystąpienia i wyleczyć nowotwór, opisano poniżej.

O organach

Ślinianki to narząd związany z przednim odcinkiem układu pokarmowego. Wytwarzają unikalny składnik odpowiedzialny za powstawanie śliny, bez której nie jest możliwe pełne strawienie spożywanego przez człowieka pokarmu..

Ponadto wydzielanie śliny utrzymuje prawidłową równowagę w jamie ustnej, zapobiega rozwojowi procesów zapalnych i powstawaniu mikroorganizmów chorobotwórczych..

Kolejną, nie mniej ważną funkcją narządu jest endokrynologia. Zakład bierze udział w produkcji pierwiastków zawierających hormony, uczestniczy w eliminacji odpadów metabolicznych z organizmu, a także filtruje osocze krwi poprzez przedostanie się do śliny.

W zależności od lokalizacji gruczołu narządy są klasyfikowane w następujący sposób:

  • ucho - najczęstsza postać choroby;
  • podjęzykowe - rzadko są diagnozowane;
  • podżuchwowy - występuje 1-2 razy na 100 przypadków wykrycia patologii tego narządu. Różnią się długotrwałym opóźnieniem przepływu, koncentrują się w tkankach limfatycznych.

Torbielakogruczilak

brodawkowaty cystadenoma i śluzowy cystadenoma iw naszych obserwacjach stanowił 0,5% wśród innych łagodnych nowotworów SF. W dwóch przypadkach guz był zlokalizowany w śliniance przyusznej w dwóch innych - w okolicy podniebienia miękkiego i nasady języka i jest reprezentowany przez torbielakogruczolaka brodawkowatego. W śliniance przyusznej guz miał charakter śluzowy, był zlokalizowany w dolnym biegunie powierzchniowej części gruczołu, konsystencję elastyczną połączono z obszarami tkanek miękkich.

Wielkość guza wynosiła średnio 4 × 3 cm, w małej SF guz miał zróżnicowany obraz. W okolicy podniebienia miękkiego był guzowaty, błona śluzowa nad guzem była przerzedzona, ale bez owrzodzenia (ryc. 6.17). W okolicy korzenia języka guz wyglądał jak egzofityczny nowotwór wielkości 2 cm z owrzodzeniem pośrodku, wypełnionym białawymi guzami brodawkowatymi..

Postać: 6.17. Cystadenoma podniebienia miękkiego. Forma węzłowa

W naszym materiale nie zidentyfikowano innych typów morfologicznych nowotworów łagodnych z grupy gruczolaków monomorficznych przedstawionych w międzynarodowej klasyfikacji histologicznej guzów SG, występowały one u 22 chorych (3%). U 17 z tych chorych guz był zlokalizowany w śliniance przyusznej, u 3 - w podjęzykowej SF, u 2 - w małej SF..

Łagodne nowotwory tkanki łącznej obserwowano u 1,5% chorych. Wśród takich nowotworów rozpoznano: tłuszczaka, nerwiaka nerwiaka, włókniaka, naczyniaka krwionośnego, naczyniaka limfatycznego, naczyniaka krwionośnego, chondroma.

Powody

Prawdziwe przyczyny początków patologii nie zostały jeszcze wiarygodnie zbadane, jednak naukowcy zidentyfikowali czynniki, które z dużym prawdopodobieństwem mogą działać jako prowokatorzy rozwoju choroby:

  • uszkodzenia narządów i związane z nimi diagnozy zapalne - naskórkowe zapalenie ślinianek, ślinianki;
  • predyspozycje genetyczne - wysunięto teorię, że gen odpowiedzialny za mutację komórek narządu może być dziedziczony;
  • mikroorganizmy onkogenne - wnikanie tych patogenów do organizmu człowieka może powodować zagęszczenie tkanek gruczołowych, które są głównym „materiałem”, z którego składa się oddział;
  • zaburzenia hormonalne - procesy te mogą powodować naruszenie struktury strukturalnej tkanek, zmieniać ich skład, aw niektórych przypadkach złośliwe;
  • negatywny wpływ zewnętrzny - narażenie na promieniowanie, którego dawka jest regularnie i wielokrotnie przekraczana, częste badania rentgenowskie kory mózgowej;
  • uzależnienie od nikotyny - żywice zawarte w tytoniu zapobiegają pełnej produkcji wydzieliny śliny, powodują suchość w ustach;
  • niezrównoważone odżywianie - brak witamin, minerałów i pierwiastków śladowych negatywnie wpływa na wytwarzanie sekretu przez organizm, w tym narząd rozważany w tym artykule;
  • szereg chorób zawodowych związanych z toksycznym działaniem odpadów z przemysłu metalurgicznego, drzewnego, chemicznego.

Komplikacje

Możliwe zagrożenia podczas operacji:

  • Alergia na znieczulenie;
  • Krwawienie pooperacyjne;
  • Skrzepy krwi w miejscu usuniętego gruczołu;
  • Infekcja.

Powikłania te są wykrywane w okresie pooperacyjnym, gdy pacjent nadal przebywa w poradni i szybko ustępują..

Zespół Freya jest typowym powikłaniem po usunięciu gruczołów ślinowych. Jego osobliwością jest to, że operowana część twarzy staje się czerwona i poci się podczas żucia, połykania. Włókna przywspółczulne, które unerwiły gruczoły ślinowe, przyczepiają się do przewodów potowych, powodując ich reakcję na przyjmowanie pokarmu.

Poważnymi powikłaniami po chemioterapii są choroby tarczycy oraz choroby zębów spowodowane próchnicą. Efekty uboczne - brak smaku, chrypka, wypadanie włosów.

Nieuleczalną konsekwencją jest porażenie mięśni twarzy w wyniku uszkodzenia nerwów. Jeśli podczas operacji chirurg dotknie części włókien nerwowych, przywróci się wrażliwość. Usunięcie węzłów chłonnych powoduje drętwienie dolnej wargi, ucha, dłoni po stronie operowanej.

Zespół bólowy po operacji łagodzi się za pomocą środków przeciwbólowych.

Pełna renowacja zajmie około roku.

Choroba dzieli się na następujące typy:

  • gruczolak polimorficzny - charakteryzuje się wolnym tempem wzrostu, przy czym może osiągać duże rozmiary. Jego strukturalne wypełnienie jest gęste, a powierzchnia wyboista. Charakterystyczną cechą jest możliwość mutacji nowotworowej na późniejszych etapach patologii;
  • podstawna komórka - wytwarzana przez podstawowy typ tkanek. Bardzo często pieczęć jest wielokrotna. Formacje węzłowe składają się z ciasnych uszczelnień o ograniczonym kształcie. Są szare lub brązowe. Praktycznie się nie powtarzają i nie zamieniają się w raka;
  • łojowy - mały rozmiar, guz z wyraźnymi torbielowatymi patologiami komórek łojowych. Rozwija się w okolicy ucha i przebiega bezobjawowo. Jest eliminowany chirurgicznie i prawie nie powoduje komplikacji;
  • canalicular - ma cienką, wiązkową strukturę, wygląda jak wiele małych koralików. Zlokalizowane w komórkach nabłonka. Dotyka osoby w starszej grupie wiekowej. Guz ma owalny lub okrągły kształt z wyraźnie określonymi granicami;
  • adenolymphoma - składa się z tkanki limfatycznej, rośnie powoli, rozwija się w gruczole za małżowiną uszną. Różni się dobrą elastycznością i mobilnością. Z reguły nie osiąga zbyt dużych rozmiarów;
  • monoform - podobny do opisanej powyżej patologii. W tym przypadku duże komórki mezymemy mogą być zawarte w postaci monofomicznej. Ma własne jądro, ziarniste wypełnienie cytoplazmatyczne i jaśniejsze niż inne postacie choroby.

Zobacz, jak wygląda rak warg 4. stopnia. Do czego prowadzi rak płaskonabłonkowy korzenia języka? Oto lista komplikacji.

Jak wykryć raka błony śluzowej jamy ustnej: kliknij link https://stoprak.info/vidy/golovy-i-shei/guba-i-polost-rta/kak-vyglyadit-slizistoj-metody-borby-s-nedugom.html Zdjęcie nowotworów.

Cechy gruczolaka gruczołów ślinowych

Najbardziej podatne na tę chorobę są pacjentki powyżej 50 roku życia. Gruczolak ma kilka wariantów histologicznych, wśród których jest gruczolak wielopostaciowy lub gruczolak.

W większości przypadków guz rośnie powoli z późnym początkiem objawów. Nowotwór złośliwy obserwuje się w 2-3% wszystkich przypadków klinicznych.

Objawy

Na etapie powstawania choroby gruczolak praktycznie nie objawia się w żaden sposób. Pierwsza symptomatologia występuje, gdy patologia powiększa się już do takich granic, że wpływa na nerw aparatu twarzowego, a to powoduje zewnętrzne zmiany kształtu i asymetrię form.

Główne oznaki obecności choroby to:

  • trudności w połykaniu - rosnąca patologia blokuje drogę do swobodnego przepływu fragmentów jedzenia, a to wywołuje dyskomfort. O stopniu jego intensywności w dużej mierze decyduje wysokość wykształcenia;
  • zaburzenia mowy - częściowe uszkodzenie nerwu twarzowego może powodować drobne wady w funkcjonowaniu aparatu mowy;
  • obrzęk - wraz ze wzrostem anomalii obszar jej lokalizacji pokrywa się obrzękiem tkanek miękkich otaczających guz, co widać nawet w oględzinach;
  • ból za uchem - przyczyna jego pojawienia się tkwi w tym samym nerwu twarzowym, którego zakończenia drażni narastająca, a ponadto ruchoma pieczęć.

Okres pooperacyjny

Osoby, które usunęły gruczolaka, wiedzą, że okres rehabilitacji po operacji jest ważny. Jeśli jest to prosty chłoniak, bez stanu zapalnego i prawdopodobieństwa odrodzenia, wówczas są przepisywane:

  • standardowy kurs antybiotykoterapii;
  • leki przeciwhistaminowe;
  • dieta.

Gruczolak pleomorficzny ślinianki przyusznej po operacji wymaga dokładnego monitorowania. Jeśli guz został usunięty na czas, operacja odbyła się bez powikłań, a rokowanie jest korzystne. Po zdjęciu szwów pacjent wraca do normalnego życia.

Diagnostyka

Aby zidentyfikować tego rodzaju łagodne dolegliwości, stosuje się następujące metody diagnostyczne:

  • badanie krwi - na nim można uzyskać informacje o ogólnym stanie organizmu, jego reakcji na obecność tej choroby, a także o poziomie odporności głównych narządów i układów;
  • badanie dotykowe - przeprowadzane przez specjalistę podczas wstępnego badania - wraz z nim rozpoczyna się badanie pacjenta, a jeśli istnieje podejrzenie guza, zaleca się dodatkowe testy i manipulacje;
  • CT - daje najpełniejszy obraz kliniczny stanu wewnętrznego anomalii;
  • sialografia - metoda badania rentgenowskiego z wykorzystaniem kontrastu. Pozwala dokładnie określić kształt i rozmiar guza;
  • RTG - zdjęcie czaszki, mimo że nie jest w stanie pokazać guza, może z dużym prawdopodobieństwem zdiagnozować jego obecność poprzez deformację tkanki kostnej;
  • USG - badanie ujawnia obecność foki, określa jej lokalizację i stopień kiełkowania w sąsiednich tkankach;
  • nakłucie - fragmentaryczny materiał jest izolowany i poddawany szczegółowym badaniom. Możesz więc poznać wewnętrzną strukturalną zawartość patologii;
  • biopsja - określa charakter pieczęci i charakter jej występowania;
  • cytologia - bada fragment pobranego materiału pod kątem zawartości komórkowej i pozwala dokładnie zdiagnozować charakter zmiany.

Pierwsze objawy raka dziąseł u mężczyzn. Jaki rodzaj radioterapii jest najbardziej skuteczny w przypadku raka prostaty? Oto opinia ekspertów.

Czy można określić raka https://stoprak.info/vidy/onkologicheskie-zabolevaniya-krovi/kak-opredelit-chto-razvivaetsya.html za pomocą badania krwi?

Przebicie

Przebicie jest obowiązkową procedurą. Ponieważ leczenie gruczolaka ma charakter wyłącznie chirurgiczny, lekarz musi wiedzieć, jaki rodzaj guza ma pacjent, aby wybrać odpowiednią taktykę dalszego leczenia, w szczególności, czy przepisać radioterapię i jaką metodę usunięcia wybrać. Ponadto musi określić, jakie powinno być miejsce wycięcia guza, które tkanki należy oszczędzić..

Przebicie pomoże wykluczyć gruczolakoraka - chorobę złośliwą i określić, do jakiego rodzaju guza należy:

  • podstawna komórka (składa się z tkanki podstawnej, prawie nigdy nie jest złośliwa);
  • polimorficzny (gęsty, nierówny, wolno rosnący);
  • monomorficzny (składający się tylko z komórek mezenchymalnych, o gęstym jądrze).

Wykonywany jest szybko, bezboleśnie. Wynik histologii jest gotowy za tydzień.

Leczenie

Leczenie gruczolaka ślinianki może być zarówno zachowawcze, jak i radykalne, a eksperci są bardziej skłonni do tej drugiej opcji, aby całkowicie wyeliminować ryzyko nawrotu.

Usunięcie edukacji odbywa się według następującego schematu:

Etap przygotowawczy - pełne badanie obrazu klinicznego rozwoju choroby, konsultacja z anestezjologiem w zakresie tolerancji składników znieczulenia.

Operacja przebiega w następujący sposób:

  • w obszarze lokalizacji zmiany chirurg wykonuje małe nacięcie;
  • mając dostęp do torebki guza, lekarz dokładnie ją rozcina, starając się całkowicie zachować jej integralność;
  • zawartość kapsułki, która jest patologią, jest wydalana za pomocą specjalnych tupfferów i zacisków, które zatrzymują krwawienie;
  • przy głębokim położeniu anomalii lekarz przecina także miąższ, co ogranicza dostęp do kapsułki;
  • zawartość łusek jest badana histologicznie, a torebkę zszywa się specjalnymi mocnymi szwami, aby wykluczyć pojawienie się przetoki ślinowej;
  • zszycie pozostałych tkanek metodą szycia warstwowego - metoda ta również minimalizuje ryzyko wystąpienia powikłań przetokowych.

Ważną cechą takich operacji jest fakt, że zawsze istnieje ryzyko wykrycia możliwości złośliwości guza. Biorąc to pod uwagę, chirurg wykonuje nacięcie jamy zewnętrznej tak, aby w razie potrzeby można ją było rozszerzyć do strefy szyjnej.

Złożoność operacji polega na tym, że w trakcie jej wykonywania nerw twarzowy nie jest dotknięty, ponieważ jest obarczony niedowładem i częściowym porażeniem mięśni. Zabieg wymaga doświadczenia lekarza i maksymalnej koncentracji uwagi.

Ten film pokazuje postęp prawdziwej operacji usunięcia gruczolaka wielopostaciowego gruczołu ślinowego:

Prognozy dotyczące choroby

Prognozy dotyczące gruczolaka ślinianek są dość optymistyczne. Zwłaszcza w przypadku, gdy proces odrodzenia jeszcze się nie rozpoczął. Dobrze wykonany zabieg przedłuża życie człowieka o 10-15 lat.

Jeśli zignorujesz problem i przejście z łagodnego nowotworu na złośliwy, mija pięcioletnia linia przeżycia (w zależności od stadium raka):

  • I stopień - około 80% operowanych pacjentów;
  • Etap 2 - nie więcej niż 60%;
  • Etap 3 - tylko 42%;
  • Etap 4 - mniej niż 25% wszystkich zdiagnozowanych przypadków.


Szybko zdiagnozowana patologia i przeprowadzone leczenie pozwalają na normalne życie

Nieleczona śmierć następuje w ciągu 1-3 lat po przejściu gruczolaka do rakowatości. Brakuje zapobiegania chorobom jako takiego. Lekarze podają tylko ogólne zalecenia - utrzymanie zdrowego trybu życia i zbilansowanej diety, w tym niezbędnych dla człowieka substancji.

Obraz kliniczny

Niewyjaśnione wysychanie błony śluzowej jamy ustnej jest uważane za alarmujący sygnał, który może wskazywać na obecność złośliwego guza ślinianek..

Nasilenie objawów zależy od stadium i rodzaju guza. Często rozwija się powoli i staje się zauważalny dopiero po osiągnięciu dużego rozmiaru. Na pierwszych etapach powstawania i rozwoju wszystkie rodzaje nowotworów są ukryte. Czasami pacjenci skarżą się na suchość w ustach lub aktywne wytwarzanie śliny. Zasadniczo objawy te nigdy nie są związane z rakiem, a ludzie po prostu nie odwiedzają lekarza..

W miarę rozwoju nowotworu pacjent skarży się na uczucie powolnego narastania obrzęku policzka. Można go wyczuć zarówno na zewnętrznej stronie policzka, jak i językiem nad zębami. Te objawy po drodze powodują drętwienie w obszarze wzrostu guza i ból promieniujący do ucha lub w dół do szyi.

Podczas dotykania obrzęku określa się następujące objawy:

  • Nowotwór ma okrągły lub podłużny kształt.
  • Badanie palpacyjne, pacjent odczuwa niewielką bolesność.
  • Ściany guza są gładkie lub nierówne.
  • Konsystencja jest gęsto elastyczna.

Jeśli guz uderzył w nerwy twarzowe, pacjent ma ostre ograniczenie ruchomości mięśni twarzy (od strony zmiany), co w przyszłości grozi całkowitym paraliżem. Takie objawy raka gruczołu ślinowego są czasami mylone przez lekarzy z zapaleniem nerwów twarzowych i przepisują odpowiedni przebieg leczenia, który koniecznie obejmuje fizjoterapię (w szczególności zabiegi termiczne).

Te błędy podczas diagnostyki i leczenia prowadzą do pogorszenia stanu, ponieważ guz zaczyna rosnąć i znacznie szybciej uwalnia przerzuty. Należy pamiętać, że rak i każda rozgrzewka to rzeczy absolutnie nie do pogodzenia..

W miarę postępu choroby nowotworowej odczuwanie bólu będzie się nasilać i zostanie uzupełnione o dodatkowy zestaw objawów:

  • Regularne bóle głowy.
  • Dyskomfort w uchu z powodu lokalizacji procesu patologicznego.
  • Klinika ropnego zapalenia ucha środkowego.
  • Osłabiony lub całkowicie utracony słuch.
  • Skurcze mięśni żucia.

Wszystkie te objawy odnoszą się do ogólnych objawów typowych dla nowotworów dowolnego typu. W zależności od rodzaju guza gruczołu ślinowego objawy mogą być specyficzne..

Mięsak

Ten typ nowotworu gruczołów ślinowych jest diagnozowany znacznie rzadziej niż inne. Guz rośnie w zrębie gruczołu, naczyniach krwionośnych i mięśniach. Z kolei mięsak dzieli się na kilka podgatunków (chondrosarcoma, reticulosarcoma, rhabdomyosarcoma, hemangiopericytoma, lymphosarcoma, wrzecionokomórkowy mięsak).

Mięsak limfatyczny i reticulosarcoma mają nierówne brzegi i miękką teksturę. Wszystkie z nich są podatne na szybki rozwój i wczesny początek rozprzestrzeniania się do pobliskich tkanek. Takie formacje często uwalniają przerzuty do węzłów chłonnych, ale rzadko dają przerzuty do odległych narządów..

Wrzeciono, chondro i mięsak prążkowanokomórkowy wyglądają jak zwarte węzły z wyraźnymi granicami. Rosną szybko, owrzodzą i niszczą otaczającą tkankę (zwłaszcza kości). Przerzuty są często uwalniane i rozprzestrzeniają się w krwiobiegu w całym organizmie.

Hemangiopericytoma jest diagnozowana tak rzadko, że nie została dokładnie zbadana.

Środki diagnostyczne

Jeśli lekarz podejrzewa, że ​​pacjent ma raka gruczołu ślinowego, najpierw przeprowadzi badanie wizualne i fizyczne, wyczuje miejsca pieczęci w szczęce, szyi i gardle, a także sprawdzi jamę ustną specjalnym urządzeniem.

Aby wykryć nienaturalne stwardnienie, lekarze mogą zastosować dodatkowe testy i procedury diagnostyczne:

  • Tomografia komputerowa to nowoczesna procedura diagnostyczna oparta na wykorzystaniu promieni rentgenowskich, która pozwala na oglądanie wszystkich narządów ciała w dwuwymiarowej przestrzeni. Przetwarzanie obrazu trwa kilka sekund, a na monitorze komputera pojawia się seria obrazów do zbadania przez specjalistę.
  • MRI - ta maszyna nie wykorzystuje żadnych promieni rentgenowskich, ale zamiast tego tworzy płytki tkankowe z danych generowanych przez silne pola magnetyczne i fale radiowe.

Dzięki tym badaniom lekarze otrzymają dokładne dane o tym, czy w organizmie występuje guz, jak duży jest i czy wykracza poza ślinianki. Jeśli obawy lekarza zostaną potwierdzone, zostanie wykonany dodatkowy zabieg z pobraną małą próbką tkanki (biopsja). Pobrane próbki guza są następnie przesyłane do mikroskopii. Ostateczny wynik biopsji pomoże wyjaśnić naturę nowotworu (czy guz jest złośliwy, czy nie).

Gruczolaki ślinianek

Myoepithelioma (gruczolak mioepithelial)

Myoepithelioma (gruczolak mioepithelial) występuje w 0,5-1,5% wszystkich guzów nabłonkowych gruczołów ślinowych (SG). Wśród łagodnych nowotworów o dużej i małej SF jej częstość wynosi odpowiednio 2,2 i 5,7%. W materiale z naszej kliniki mioepithelioma stwierdzono u 2 pacjentów, co stanowi 0,3% wśród łagodnych guzów nabłonkowych..

Obie płcie chorują z tą samą częstotliwością. Guz występuje w wieku od 9 do 85 lat, ale częściej u dorosłych średni wiek pacjentów wynosi 44 lata. Myoepithelioma jest zlokalizowany głównie w śliniance przyusznej - do 40% przypadków. Drugą najczęstszą lokalizacją myoepithelioma jest mała SF, zwłaszcza podniebienia twardego i miękkiego. U jednego z naszych 2 pacjentów myoepithelioma zlokalizowano w SF ślinianki przyusznej, a u drugiego w podjęzykowej śliniance. Pod względem objawów klinicznych myoepithelioma jest podobny do innych typów gruczolaków. Pacjenci zgłaszają bezbolesny, powoli narastający obrzęk. W śliniance ślinianki przyusznej ustala się guz gęsty-elastyczny z gładką, miejscami nierówną powierzchnią, przemieszczoną palpacyjnie (ryc. 6.16).

W podjęzykowej SF guz u naszego pacjenta miał postać guza o średnicy do 1,5 cm, na szerokiej podstawie, umiejscowionej na podjęzykowym grzbiecie. Według USG guz powstał z tkanki podjęzykowego gruczołu ślinowego w postaci wyraźnie odgraniczonego węzła.


Postać: 6.16. Myoepithelioma prawej ślinianki przyusznej. Guz o wyboistej powierzchni pochodzi z tylnej krawędzi gruczołu

Myoepithelioma małej SF przebiega bezobjawowo i objawia się guzem o średnicy 2-3 cm z niezmienioną błoną śluzową, o umiarkowanie gęstej konsystencji. Mikroskopowo jest to dobrze zdefiniowany otorbiony guz składający się z komórek nabłonka i plazmatycznych. Komórki te tworzą oddzielne gniazda, oddzielone szklistą tkanką włóknistą. Nie ma oznak atypii, częstotliwość mitozy jest mniejsza niż 1/10. Miąższ myoepithelioma ma sieć naczyniową w przegrodzie zrębu, naczynia włosowate wnikają w tkankę guza (w przeciwieństwie do gruczolaka wielopostaciowego).

Badania immunohistochemiczne ujawniają pozytywną odpowiedź komórkową na antykeratynę, białko S-100 i spokojną odpowiedź na białko włókien mięśniowych, co wskazuje na mioepitelialny charakter guza. Badania immunohistochemiczne z markerami komórek śródbłonka i ekspresją przez czynniki antyangiogenne pozwalają na ujawnienie cech biosyntezy mioepithelioma i gruczolaka wielopostaciowego, różnic w unaczynieniu zrębu tych guzów. Zrąb gruczolaka wielopostaciowego zawiera czynniki antyangiogenne, które „wyrzucają” komórki nowotworowe. Chondromodulina-1 jest ściśle zlokalizowana w komórkach gwiaździstych w zrębie chondromyksoidalnym gruczolaka wielopostaciowego oraz w komórkach plazmatycznych pływających w zrębie myoepithelioma myxoid.

Architektonika zrębu naczyniowego guzów, przedstawiona w badaniach CT, była potwierdzeniem biosyntezy miąższowej supresorów angiogennych. Myoepithelioma ma największą skłonność do nawrotów spośród wszystkich typów morfologicznych guzów SF. Jako przykład podajemy naszą obserwację (patrz rys. 6.16).

52-letni pacjent przeszedł operację w 1999 roku: parotidektomię bez zachowania nerwu twarzowego z powodu przypuszczalnego gruczolaka wielopostaciowego lewej ślinianki przyusznej. Badanie histologiczne wykazało obecność myoepithelioma. W okresie pooperacyjnym chora otrzymała radioterapię o SD 56 Gy. Nawrót zdiagnozowano 5 lat później. Guz o litym charakterze, o wymiarach 4,3 x 3,3 cm, zajmował tylny dół szczęki, ściśle przylegał do przewodu słuchowego zewnętrznego i rozprzestrzeniał się pod podstawą czaszki. Wśród tkanki włóknisto-mięśniowej znajdowały się ogniska guza z obszarami myksomatozy. Drugi nawrót mioepithelioma rozpoznano 10 miesięcy później. po operacji.

Węzeł nowotworowy znajdował się pomiędzy tylną powierzchnią wyrostka rylcowatego, przednią powierzchnią wyrostka sutkowatego, zewnętrznym kanałem słuchowym a boczną powierzchnią kręgu C, zajmując górną część mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, ściśle przylegającą do przedniej powierzchni tętnicy szyjnej wewnętrznej. Węzeł guza usunięto poprzez resekcję górnej jednej trzeciej dotkniętego mięśnia. Nie stwierdzono histologicznych objawów złośliwości. Trzeci nawrót myoepithelioma stwierdzono po 4 miesiącach. Węzeł guza o wymiarach 4 x 4 x 3,5 cm, miękka konsystencja, otacza zewnętrzną tętnicę szyjną ze wszystkich stron.

Z powyższej obserwacji wynika, że ​​z każdym skracaniem okresu nawrotu choroby przebieg choroby stawał się niekorzystny..

Sialoadenoma przewodowego

Torbielakogruczilak

Cystadenoma ma dwa podtypy: brodawkowaty cystadenoma i śluzowy torbielakogruczolak i w naszych obserwacjach stanowił 0,5% wśród innych łagodnych nowotworów SF. W dwóch przypadkach guz był zlokalizowany w śliniance przyusznej w dwóch innych - w okolicy podniebienia miękkiego i nasady języka i jest reprezentowany przez torbielakogruczolaka brodawkowatego. W śliniance przyusznej guz miał charakter śluzowy, był zlokalizowany w dolnym biegunie powierzchniowej części gruczołu, konsystencję elastyczną połączono z obszarami tkanek miękkich. Wielkość guza wynosiła średnio 4x3 cm, w małej SF guz miał zróżnicowany obraz. W okolicy podniebienia miękkiego był guzowaty, błona śluzowa nad guzem była przerzedzona, ale bez owrzodzenia (ryc. 6.17). W okolicy korzenia języka guz wyglądał jak egzofityczny nowotwór wielkości 2 cm z owrzodzeniem pośrodku, wypełnionym białawymi guzami brodawkowatymi..


Postać: 6.17. Cystadenoma podniebienia miękkiego. Forma węzłowa

W naszym materiale nie zidentyfikowano innych typów morfologicznych nowotworów łagodnych z grupy gruczolaków monomorficznych przedstawionych w międzynarodowej klasyfikacji histologicznej guzów SG, występowały one u 22 chorych (3%). U 17 z tych chorych guz był zlokalizowany w śliniance przyusznej, u 3 - w podjęzykowej SF, u 2 - w małej SF..

Łagodne nowotwory tkanki łącznej obserwowano u 1,5% chorych. Wśród takich nowotworów rozpoznano: tłuszczaka, nerwiaka nerwiaka, włókniaka, naczyniaka krwionośnego, naczyniaka limfatycznego, naczyniaka krwionośnego, chondroma.

Tłuszczak

Tłuszczak występuje rzadko w śliniankach przyusznych, podżuchwowych i małych śliniankach. Rozwijając się w okolicach ślinianek przyusznych i tylno-szczękowych, guz rozrasta się na zewnątrz i w okolicy gardła, deformuje elementy odpowiedniej połowy jamy ustnej i gardła, co wymaga diagnostyki różnicowej z guzami wyrostka gardłowego SF przyusznicy, małej SF i innych nowotworów tkanki łącznej oraz procesów podobnych do guzów. Diagnoza kliniczna nie jest trudna. Badanie cytologiczne punkcika guza wykazało obecność tkanki tłuszczowej. Guz jest duży, powolny wzrost (ryc. 6.18).


Postać: 6.18. Obraz kliniczny tłuszczaka w okolicy ślinianki przyusznej lewej:
a - widok całej twarzy; b - widok profilu

Śródścienna postać tłuszczaka jest podatna na nawroty. Bez komponentu okołokręgowego guz jest dobrze przemieszczony. W badaniu palpacyjnym definiuje się go jako pojedynczy węzeł i może mieć strukturę zrazikową. Konsystencja guza może się zmieniać od miękkiej do elastycznej, w zależności od ilości włóknistej tkanki łącznej w warstwach międzypłatowych nowotworu. Zwykle guz jest otorbiony, ale czasami, symulując wzrost naciekowy, nie ma wyraźnych granic, co w przypadku niecałkowitego usunięcia prowadzi do licznych nawrotów po operacji. W naszych obserwacjach guz był zlokalizowany międzymięśniowo i ściśle w sąsiedztwie wyrostka gardłowego ślinianki przyusznej. Aby zilustrować obraz kliniczny, przedstawiamy nasze obserwacje trzech pacjentów.

Obserwacja 1

Obserwacja 2

Obserwacja 3

Pacjent 59 lat od 23 roku życia, tj. od 36 lat cierpi na nawracającego tłuszczaka okolicy przygardłowej lewej. Obsługiwany 7 razy. Badanie wykazało guz lewej ściany bocznej jamy ustnej i gardła, bezbolesny, guzowaty, o wyraźnych konturach, elastycznej konsystencji, zajmujący przestrzeń od górnej krawędzi przedniego łuku podniebiennego do nagłośni; oddychanie nie jest zakłócane. Błona śluzowa jamy ustnej i gardła powyżej guza jest nieruchoma.

U wszystkich chorych usunięto guz zewnętrzny bez ingerencji w SF ślinianki przyusznej.

Schwannoma (nerwiak)

Schwannoma (nerwiak nerwiakowy) - guz z pochewki nerwu Schwanna rozwija się wzdłuż pni nerwowych. W śliniankach przyusznych powstaje w gałęziach obwodowych i głównym pniu nerwu twarzowego, w śliniance podżuchwowej - w nerwie podżuchwowym, a także w tkankach miękkich wzdłuż pni nerwowych dowolnego obszaru głowy i szyi. Guz występuje równie często u mężczyzn, jak iu kobiet w średnim wieku. Wiek naszych pacjentów to głównie od 28 do 50 lat. U wielu pacjentów guz przebiega bezobjawowo, u niektórych powoduje parestezje w odpowiednim obszarze guza. Trudno jest rozpoznać obecność guza przez długi czas, jest to możliwe tylko wtedy, gdy guz jest określony wizualnie.

Rozwijając się w obwodowych gałęziach nerwu twarzowego, guz jest wykrywany wcześnie. Wygląda jak wyraźnie odgraniczony, gęsty węzeł o średnicy od 1 do 3 cm, zaokrąglony, przemieszczający się, bolesny przy naciskaniu (ryc. Nie ma oznak uszkodzenia nerwu twarzowego. Bardzo charakterystyczną cechą nerwiaków jest brak elementów komórkowych guza w punkciku, obecne są elementy krwi. Jeśli guz rośnie w okolicy głębokiego płata ślinianki przyusznej, może rozprzestrzenić się na strefę przygardłową. Historia takich przypadków jest dość długa.


Postać: 6.19. Nerwiak wywodzący się z gałęzi oczodołowej nerwu twarzowego: a - wygląda jak węzeł o dobrze określonych konturach; b - brak oznak uszkodzenia nerwu twarzowego

Zaobserwowaliśmy nerwiaka pochodzącego z gałęzi oczodołowej nerwu twarzowego (patrz ryc. 6.19), z gałęzi brzeżnej nerwu twarzowego, z pnia głównego nerwu twarzowego, z nerwu podjęzykowego, guza zlokalizowanego w okolicy przygardłowej. Niedowład mięśni twarzy odpowiadającej połowy twarzy obserwowano tylko w przypadku guza wywodzącego się z pnia głównego nerwu twarzowego.

Przy dużych rozmiarach guz zajmuje obszar żucia przyusznicy, tylną część szczęki, ma gładką powierzchnię, gęstą, elastyczną konsystencję, ograniczone przemieszczenie, bolesny przy badaniu palpacyjnym. Wymiary guza w jednej z naszych obserwacji to 12 x 8 x 6,5 cm. Skóra nad guzem nie jest wizualnie zmieniona, ale nie fałdowana. Podczas operacji ujawniono, że guz wywodzi się z wyrostka gardłowego gruczołu, rozprzestrzenia się w tylną przestrzeń przygardłową. Nerw twarzowy i jego gałęzie rozciągają się na guzie i są z nim ściśle połączone. Makroskopowo guz ma torebkę, na nacięciu - szaro-żółty kolor, z rozpadem i krwotokami pośrodku. Czas trwania wywiadu wynosi 12 lat, wiek pacjenta to 33 lata.

Schwannoma głównego pnia nerwu twarzowego u 36-letniej pacjentki objawiała się przez 1–5 lat parestezjami w odpowiedniej połowie twarzy. Objawy kliniczne to owalny guz, miękko-elastyczna konsystencja, ograniczone przemieszczenie z powodu rozprzestrzeniania się pod podstawą czaszki, niedowład mięśnia mimicznego unoszącego kącik ust. Makroskopowo guz o wymiarach 3 x 2,5 x 3 cm miał cienką torebkę pochewek nerwowych zawierającą żółto-szarą masę podobną do okruchów, która otaczała główny pień nerwu w sposób podobny do mufki od otworu styloidalnego (gdzie wychodzi z piramidy kości skroniowej) do rozgałęzień w główne gałęzie. Główny pień nerwu twarzowego został całkowicie zmieniony, zanim opuścił kanał kostny.

Nerwiakowłókniak

Włókniak

Włókniak występuje w dużej SF i innych częściach regionu ustno-gardłowego. Wśród naszych pacjentów stwierdzono ją w śliniance przyusznej, korzeniu języka, podniebieniu miękkim i twardym. Jest to samotna, gęsta formacja z wyraźnymi granicami, szeroka podstawa, nad nią niezmieniona błona śluzowa, przebiega bezobjawowo. U naszego 17-letniego pacjenta guz został wykryty przypadkowo podczas badania przez otorynolaryngologa. Guz był zlokalizowany w okolicy gardła, przebiegał bezobjawowo, powodował deformację części ustnej gardła z wysunięciem podniebienia miękkiego, przedniego łuku podniebiennego i migdałków. Makroskopowo guz jest duży, gęsty, w torebce. W SF przyusznicy oraz w okolicy podniebienia twardego guz ma średnicę 1-3 cm.

Włókniak z lokalizacją u nasady języka u 69-letniego pacjenta również był bezobjawowy, klinicznie objawiał się jako miejscowy, wyraźnie odgraniczony węzeł w grubości korzenia języka z niezmienioną błoną śluzową nad nim..

Naczyniak

Naczyniak najczęściej występuje w dzieciństwie. U dorosłych ślinianki ślinianki przyusznej mają najczęściej wygląd jamisty lub rozgałęziony. Naczyniak jamisty może być otorbiony lub rozlany, bezbolesny, objawiający się wzrostem objętości gruczołu lub części gruczołu, w którym zlokalizowany jest nowotwór, który zmienia swoją objętość w ciągu dnia oraz przy zmianie pozycji głowy. Guz może składać się z jednego lub więcej węzłów; po naciśnięciu zmniejsza się jego objętość. Skóra nad guzem nie ulega zmianie (ryc.6.20).


Postać: 6.20. Kapsułkowy naczyniak krwionośny ślinianki przyusznej lewej. Guz składa się z jednego węzła. Skóra nad guzem nie ulega zmianie

Makroskopowo guz składa się z ubytków ograniczonych przegrodami tkanki łącznej i wypełnionych krwią.


Postać: 6.21. Naczyniak rozgałęziony ślinianki przyusznej lewej: a - widok całej twarzy; b - widok profilu

Naczyniak rozgałęziony powoduje rozlane powiększenie narządu, jego konsystencja jest miękka, brzegi są niewyraźne (ryc. 6.21). Makroskopowo guz składa się z rozszerzonych naczyń żylnych lub tętniczych. Występowanie tego ostatniego powoduje namacalną pulsację guza.

Proliferacja innych elementów tkankowych wśród struktur naczyniowych prowadzi do rozwoju nowotworów wymieszanych z obrazem morfologicznym. Często guzy mają lokalizację w okolicy gardła, powodują deformację odpowiedniej połowy części ustnej gardła i obrzęk tkanek tylnej części szczęki. W diagnostyce różnicowej konieczne jest nakłucie guza. W tkankach miękkich okolicy jamy ustnej i gardła naczyniak ma charakterystyczny ciemnofioletowy kolor.

Naczyniak limfatyczny

Chondroma

Hemangiopericytoma

Zmiany podobne do guza

Zmiany guzopodobne stwierdzono u 5,4% pacjentów przyjętych do poradni ze wstępną diagnozą guza ślinianki przyusznej i podżuchwowej.

Torbiel stanowi 48% tej grupy zmian, z czego ponad 80% znajduje się w śliniance przyusznej. Objawy kliniczne są podobne do objawów łagodnego guza. Formacja w gruczole istnieje od kilku lat, o gęstej elastycznej konsystencji z powodu nadmiernego rozciągnięcia płynnej zawartości (przesięku z nabłonka i naczyń włosowatych) jamy torbieli, o wyraźnych konturach, przesuniętych przy badaniu palpacyjnym, bez oznak niedowładów mięśni twarzy.

Dodanie infekcji powoduje stan zapalny w jamie torbielowatej i może imitować ostre ropne zapalenie ślinianki, chorobę kamieni ślinowych i nowotwór złośliwy. Zwykle torbiel jest reprezentowana przez pojedynczą formację, a gruczolakochłoniak, naczyniak krwionośny, naczyniak limfatyczny mogą być wielokomorowe. Zawartość ich ubytków różni się również strukturą i kolorem. Zawartość jamy torbielowatej jest jasnożółta, gruczolakochłoniak, naczyniak limfatyczny - grubszy, lepki, żółto-brązowy.

Obserwacja kliniczna

U 59-letniego pacjenta zaobserwowaliśmy torbiel płata dodatkowego płata przyusznicy prawej przyusznej prawej, która istniała przez 5 lat i miała wygląd bezbolesnej, gęsto-elastycznej formacji o wyraźnych konturach, gładkiej powierzchni w grubości policzka. Badanie CT w projekcji prawego płata dodatkowego ujawniło zaokrągloną formację o średnicy do 3 cm, jednorodną strukturę o gęstości około +30 jednostek, otoczoną cienkościenną torebką. Wizualizowano SF prawej przyusznicy bez zmian patologicznych. Badanie cytologiczne ujawniło zawartość jamy torbieli: makrofagi, zniszczone komórki, elementy histioidalne.

Badanie morfologiczne materiału operacyjnego wykazało obecność torbieli w tkance gruczołu ślinowego z bliznami i naciekami okrągłymi komórkami. Po 5 latach rozpoznano nawrót torbieli, która obejmowała cały policzek aż do fałdu nosowo-wargowego, rozprzestrzeniła się na okolicę ślinianki przyusznej, bolesna przy badaniu palpacyjnym, ograniczone przemieszczenie. Nie stwierdzono niedowładu mięśni twarzy, natomiast w badaniu TK stwierdzono zanik mięśni żucia i twarzy prawej połowy twarzy. Nie uwidoczniono wyraźnie SF prawej przyusznicy. Zakres operacji obejmował resekcję częściową SF przyusznicy prawej, usunięcie torbieli.

Związek ze ślinianką przyuszną stwierdzono dopiero po operacji podczas badania morfologicznego materiału operacyjnego Ściana jamy torbielowatej została zespolona z torebką gruczołu, okolicznymi mięśniami i blizną na błonie śluzowej policzka po poprzedniej operacji. Zwłóknienie i infiltracja tłuszczowa miały miejsce w samym SG. SF ślinianki przyusznej nie było źródłem rozwoju torbieli. Należy zauważyć, że podczas pierwszej operacji jamę torbielowatą otwarto, zawartość wlano do rany. Wizualnie torebka torbieli została całkowicie usunięta, ale nie wykluczało to możliwości nawrotu.

Ta obserwacja wskazuje na trudności diagnostyczne i taktyczne rzadkich lokalizacji nowotworów pochodzących z gruczołu ślinowego..

Cysty podjęzykowej i podżuchwowej SJ mogą osiągać duże rozmiary, mieć gęstą torebkę i rozprzestrzeniać się do podjęzykowych i podżuchwowych przestrzeni komórkowych. Cysty rosną powoli, istnieją od wielu lat, ściany torbieli rosną wraz z torebką gruczołu.

Torbiel rozgałęziona ślinianki przyusznej SF ma wygląd bezbolesnej, gęstej formacji o wyraźnych konturach, może osiągać duże rozmiary, ma grubą torebkę, zawartość jest grubsza i ciemniejsza niż w normalnej torbieli.

Torbiel retencyjna przewodów nie różni się klinicznie od innych cyst, ale jej zawartość to gęsty, lepki śluz. Rozmiary torbieli retencyjnych są różne. Jeśli kanał małego gruczołu wyrostka zębodołowego w błonie śluzowej jest zatkany, wówczas wielkość torbieli waha się od kilku milimetrów do 2-3 cm Torbiel ma cienką torebkę i niebieskawe zabarwienie. Zamknięcie przewodu podjęzykowego gruczołu ślinowego prowadzi do powstania dużej torbieli - ranuli. Ranula zlokalizowana jest w okolicy podjęzykowej bruzdy w postaci cienkościennej niebieskawej formacji, bezpośrednio pod błoną śluzową, rozprzestrzenia się w głąb tkanek okolicy podżuchwowej i puchnie w postaci miękkiego, bezbolesnego guza (ryc..


Postać: 6.22. Torbiel retencyjna (rana) przewodu ślinianki gnykowej: a - widok z zewnątrz; 6 - widok w jamie ustnej

Małe cysty SF najczęściej znajdują się w okolicy warg i rzadko występują w innych częściach okolicy ustno-gardłowej. Mają typowy obraz kliniczny - w postaci cienkościennego pęcherzyka wielkości 3-5 mm, wypełnionego bezbarwną, surowiczą zawartością. Nie występują trudności w diagnostyce różnicowej. W rzadkich przypadkach mogą osiągnąć wielkość 2-4 cm, zwykle cysty tej wielkości znajdują się w okolicy podniebienia twardego i części ustnej gardła. Diagnozę różnicową należy przeprowadzić w przypadku nowotworów złośliwych o charakterze torbielowatym.

Przewlekłe zapalenie ślinianki

Stanowi 36% guzowatych wyrostków w SF i dotyczy głównie ślinianki podżuchwowej. Proces ten jest wynikiem atrofii nabłonka wydzielniczego i przewodowego, charakteryzującej się zwyrodnieniem, zwłóknieniem i szklistością gruczołu. Przebieg choroby jest przewlekły z okresami zaostrzeń o charakterze zapalnym, podczas których pojawiają się bóle w gruczole, obrzęk tkanek, ból przy palpacji.

W okresie zimnym, tj. w okresie poza zaostrzeniem choroby w gruczole wyczuwa się gęsty guz o ograniczonym przemieszczeniu. Niedowład mięśni twarzy nie obserwuje się, gdy proces zlokalizowany jest w śliniance przyusznej. Wydzielanie śliny z odpowiedniego gruczołu jest ograniczone, aż do całkowitego ustania wydzielania śliny, jeśli proces zajmie cały gruczoł. Podżuchwowa SJ w badaniu palpacyjnym jest przemieszczana w stosunku do otaczających tkanek. W tkance gruczołu - wyraźne zmiany sklerotyczne, hialinoza głównych błon, zanik trądziku, małe cysty, naciek limfoidalny. Uszkodzenie w gruczole może zostać otorbione.

Rozpoznanie „sialoadenitis” zawsze budzi wątpliwości klinicysty, nawet przy stwierdzonym cytologicznie braku guza, co daje podstawy do zastosowania leczenia operacyjnego. Jako ilustrację tego, co zostało powiedziane, podajemy następujący przykład.

U 28-letniej pacjentki bezbolesny guz w dolnym biegunie ślinianki przyusznej prawej narastał powoli przez 1–5 lat. Badanie cytologiczne: na tle substancji śródmiąższowej nagromadzenie zwyrodnieniowo zmienionych leukocytów, makrofagów, proliferujący nabłonek SG (zapalenie ślinianki? Guz?). Zdjęcie rentgenowskie - brak oznak guza. Badanie mikroskopowe materiału operacyjnego (resekcja ślinianki przyusznej) wykazało ektazję przewodów ze stwardnieniem ich ścian, naciek limfoidalny, obszary tkanki bliznowatej ze szklinozą - zapalenie ślinianki.

Izolowane zmiany gruźlicze gruczołu ślinowego są rzadkie i obejmują głównie śliniankę przyuszną i podżuchwową. Częściej ogniska gruźlicze w SF lub zarówno ślinianki przyuszne, jak i podżuchwowe są dowodem uogólnionej postaci gruźlicy płuc i węzłów chłonnych (w wyniku rozsiewu krwiotwórczego i limfogennego). Powstają ogniska swoistego zapalenia, które łącząc się tworzą naciek bez wyraźnych granic Zraziki gruczołu zanikają, przewody ślinowe opróżniają się i są zastępowane przez tkankę łączną. Po chwili pojawiają się ogniska fluktuacji z martwicą i kazeozą. Rozpad tkanek często kończy się utworzeniem w niektórych przypadkach niewielkich ubytków - jam z późniejszym zwapnieniem, w innych przypadkach - powstaniem przetok.

Pomoc diagnostyczna polega na badaniu rentgenowskim płuc, SG i innych narządów, badaniu bakteriologicznym śliny, wydzielinie przetoki, gruźlicy, badaniu cytologicznym punkcika zmienionego gruczołu.

Sarkoidoza objawia się licznymi powiększonymi węzłami chłonnymi ślinianki przyusznej i podżuchwowej.

Guzkowe zapalenie powięzi (pseudosarcomatous fibromatosis) należy do grupy fibroblastów reaktywnych i zapalnych zmian nowotworowych. Proces ten jest zwykle zlokalizowany w pobliżu powięzi, ale zachodzi poza tkankami powięzi. U 22-letniego pacjenta rozpoznano guzkowe zapalenie powięzi w SF przyusznicy. Historia medyczna trwała 3 miesiące. W tym czasie w dolnym biegunie ślinianki ślinianki przyusznej pojawił się bezbolesny, gęsty, z niewyraźnymi granicami węzła, którego wielkość wzrosła do 4 x 3 cm Diagnostyka różnicowa została przeprowadzona z gruczolakiem wielopostaciowym, mioepithelioma. Podczas operacji uwidoczniono węzeł nowotworowy, którego tkanka została oddzielona od sąsiadującej tkanki tłuszczowej i mięśni poprzecznie prążkowanych włóknistą pseudokapsułką. Badanie immunohistochemiczne wykazało, że węzeł ma strukturę guzkowego zapalenia powięzi.

Onkocytoza to zmiany w śliniankach i gruczołach śluzowych, które rozwijają się w wyniku zmian związanych z wiekiem. Komórkowa transformacja onkocytarna zachodzi w zwojach i przewodach, zmiany w zrębie w postaci nacieku zapalnego. Obraz kliniczny charakteryzuje się bezbolesnym wzrostem SJ dobrze wykrywalnym w badaniu palpacyjnym. Powiększenie może być dwustronne. Trudno jest rozróżnić klinicznie onkocytozę, zmianę limfoepitelialną, wyrostek nowotworowy, onkocytoma, przewlekłe zapalenie ślinianki.

Sialoadenoza jest niezapalną, nienowotworową, obustronną chorobą ślinianki przyusznej i, co istotne, rzadziej podżuchwowej, o nawracającym przebiegu. Choroba rozwija się w wyniku zmian hormonalnych, zaburzeń odżywiania, marskości wątroby, przewlekłego alkoholizmu. Te same zmiany w gruczole ślinowym obserwowano u pacjentów z zapaleniem tarczycy po przyjęciu tiouracylu, u prawie wszystkich pacjentów z mukowiscydozą i poddawanych stresowi. Występuje przerost komórek surowiczych trądzika, obrzęk śródmiąższowy i atrofia przewodów liniowych bez zmian zapalnych. Przerośnięte komórki surowicze mają bardziej śluzową, nieziarnistą cytoplazmę. Następnie rozwija się lipomatoza.

Objawy kliniczne wyrażają się z naruszeniem funkcji wydzielniczych gruczołów, różnych niedoborów witamin, naruszeń metabolizmu białek, którym towarzyszą odpowiednie objawy.

Łagodne zmiany chłonno-nabłonkowe (autoimmunologiczne lub mioepitelialne zapalenie ślinianek) to zanik trądziku gruczołowego i naciek limfocytarny miąższu gruczołu, proliferacja komórek nabłonkowych i mioepitelialnych przewodów śródbłonkowych wraz z ich obliteracją. Zmiany chłonno-nabłonkowe charakteryzują się naciekaniem komórek B, wywołanym stabilnym działaniem antygenowym na organizm, w wyniku którego dochodzi do mutacji i innych zmian genetycznych..

Według współczesnych koncepcji przyczyny i mechanizmy proliferacji klonów nie są dokładnie znane. Zakłada się, że zmiany zachodzą pod wpływem niektórych chemicznych czynników rakotwórczych, wirusów i bakterii..

Według jednej wersji miejscem rozwoju choroby są węzły chłonne znajdujące się wewnątrz lub na zewnątrz gruczołu. Według innej wersji jest to pierwotna choroba przewodów ślinowych gruczołu i rozwija się w wyniku zaburzeń autoimmunologicznych w organizmie. Zmiany limfoepitelialne mogą występować w różnych obszarach błony śluzowej, w tym w małych SF jamy ustnej i okolicy jamy ustnej i gardła.

Choroba ta znana jest jako choroba Mikulicha, którą opisał w 1892 roku. Proces ten dotyczy gruczołów ślinowych i łzowych, ma przewlekły i nawracający przebieg, a jednocześnie obejmuje gruczoły przeciwległe. Oprócz choroby Mikulicha istnieje koncepcja zespołu Mikulicha, który jest częścią zespołu objawów chłoniaka złośliwego, gruźlicy, sarkoidozy, reumatyzmu, kiły. Autoimmunologiczne zapalenie ślinianki może być związane z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C, HDLV (utajony wirus hortensji) i HIV. Klęska jest zwykle wykrywana po przeniesionym bólu gardła, zapaleniu migdałków, grypie, ekstrakcji zęba, zapaleniu jamy ustnej i infekcjach dróg oddechowych. U 50-80% pacjentów obserwuje się połączenie choroby Mikulicha z zespołem Sjogrena.

Statystyki wskazują, że choroba ta występuje w 0,2 do 3,4% wszystkich uszkodzeń śliny. W materiale naszej kliniki chorzy ci stanowili 0,8% wśród łagodnych nowotworów SG. Zasadniczo choroba rozwija się w śliniankach przyusznych, rzadziej w podżuchwach i jeszcze rzadziej w małych SJ. Większość danych wskazuje na dominującą chorobę u kobiet w wieku od 2 do 80 lat (w naszym materiale od 15 do 76 lat). Czas trwania wywiadu waha się od 1 miesiąca. do 30 lat, ale średnio 3 lata.

Klinicznie może przebiegać bezobjawowo, ale zwykle występuje bolesne powiększenie gruczołu, dzwonienie w uszach, suchość w ustach, porażenie nerwu twarzowego. Skóra nad zmianą może owrzodzić. Gruczoł można rozszerzyć dyfuzyjnie lub zmienić tylko jego część. Dlatego rozróżnij formę rozproszoną i węzłową (ryc.6.23).


Postać: 6.23. Łagodne uszkodzenie limfoepitelialne prawej ślinianki przyusznej, postać guzkowa. Węzeł hermetyczny o średnicy 6 cm. Rozpoznanie potwierdzono morfologicznie po operacji - parotidektomia: a - widok całej twarzy; b - widok profilu

Powierzchnia zmian rozproszonych w przekroju jest żółta lub szaro-żółta, miejscami brązowawa, błyszcząca i wilgotna. Guzkowata postać zapalenia ślinianki jest reprezentowana przez otorbiony guzek o średnicy od 2 do 8 cm, elastyczny lub twardy, o gładkiej powierzchni, szaro-białej lub żółtawo-czerwonej w nacięciu, stałej strukturze, z drobnymi cystami, pustymi lub zawierającymi klarowny płyn. W związku z zakażeniem wirusem HIV proces w gruczole ma charakter zmiany torbielowatej. Zmiany w gruczole następują powoli, ale stale.

Czasami następuje przyspieszenie wzrostu węzła lub nacieku, co może powodować nieprawidłową interpretację procesu jako gruczolak, specyficzne lub niespecyficzne zapalenie węzłów chłonnych, zapalenie ślinianki, chłoniak. Diagnostyka różnicowa jest wspomagana przez sialografię, tomografię ultrasonograficzną. Jednak do dokładnej diagnozy wymagana jest biopsja nakłucia. Często diagnozę stawia się dopiero po leczeniu chirurgicznym i badaniu morfologicznym. Po leczeniu (chirurgicznym lub napromienianiu) nawroty choroby obserwuje się w 12% przypadków. Oto nasze obserwacje dla ilustracji..

Obserwacja 1

Obserwacja 2

15-letnia pacjentka skarżyła się na przecinający ból oczu i obrzęk SF prawej przyusznicy. Najpierw obrzęk powiek prawego oka, potem pieczenie i przeszywający ból oczu. Leczenie kroplami i maściami przepisanymi przez okulistę nie przyniosło efektu. Miesiąc później znalazłem guz w śliniance przyusznej prawej, obrzęk powiek zmniejszył się. W badaniu cytologicznym punktowej części ślinianek przyusznych i łzowych stwierdzono obecność drobnych komórek monomorficznych i gruczołowych, elementów limfoidalnych.

Guz w SF prawej ślinianki przyusznej wyglądał jak gęsty węzeł, w ograniczonym stopniu przemieszczalny, o wymiarach 3 x 3,5 cm, bez oznak niedowładu mięśni twarzy. Gęsty, powiększony podżuchwowy SG oraz gęste, powiększone, przemieszczone węzły chłonne badano palpacyjnie pod kątem żuchwy. W górnych kwadrantach zewnętrznych obu orbit stwierdzono zwarte, wyraźnie odgraniczone utwory o wymiarach 1 x 1 cm, a diagnostyka różnicowa obejmowała chorobę układową i chorobę Mikulicha. Wykonano biopsję węzła, która wykazała brak elementów wzrostu guza.

Martwicza sialometaplazja

Martwicza sialometaplazja (zawał ślinianek) to samoistnie rozwijająca się martwica ślinianek. Zakłada się infekcyjno-alergiczny charakter procesu. Podostre martwicze zapalenie ślinianki jest początkową postacią martwiczej sialometaplazji. Ujawniają się obszary martwicy groniastej otoczone gęstym, polimorficzno-komórkowym naciekiem zapalnym, z atrofią komórek przewodów, ale bez metaplazji płaskonabłonkowej, obserwowane w rozwiniętej fazie sialometaplazji. Proces ten dotyczy małych SF podniebienia twardego i miękkiego głównie u mężczyzn (70%) w wieku 20-40 lat. Choroba rozwija się w ciągu kilku dni i trwa 3-4 tygodnie.

Klinicznie objawia się w postaci bezbolesnego węzła podśluzówkowego 0,8-1 cm, w niektórych przypadkach - węzłów o symetrycznym układzie w podniebieniu, nad którymi znajduje się rumieniowa, nie owrzodzona błona śluzowa. Obraz kliniczny ciężkiej sialometaplazji objawia się owrzodzeniem błony śluzowej nad węzłem, morfologicznie wyraźną eozynofilią nacieku zapalnego wokół martwiczych komórek groniastych, metaplazją płaskonabłonkową komórek przewodów.

Obserwowaliśmy 25-letniego pacjenta, który przez 2 lata miał bezbolesny guzek 1 x 1 x 0,8 cm w okolicy podniebienia twardego, otoczony przekrwieniem błony śluzowej w postaci korony. Błona śluzowa powyżej zmiany jest ciemna z owrzodzeniem 3 mm pośrodku. Obraz kliniczny jest dość typowy, jednak diagnostyka różnicowa z MC jest możliwa tylko na podstawie badania patomorfologicznego. Istnieją obserwacje martwiczej sialometaplazji po wycięciu raka śluzówkowo-naskórkowego w jamie ustnej.

Podsumowując, należy zwrócić uwagę na różnorodność i złożoność procesów zachodzących w dużych i małych SJ człowieka. Dotyczy to ich własnych chorób gruczołu ślinowego i stanów organizmu, gdy zmiany w SF rozwijają się po raz drugi.

Większość procesów w SF ma charakter łagodny, więc ich obraz kliniczny nie wykazuje wyraźnych różnic. Przeważnie łagodne guzy rozwijają się w śliniance przyusznej. Główne miejsce wśród łagodnych guzów należy do gruczolaka wielopostaciowego.

Objawy kliniczne łagodnych nowotworów to: jednostronność procesu w SF; bezobjawowy, długi przebieg bez oznak progresji, powolny wzrost, wyraźne granice, bezbolesność, brak zmian skórnych nad guzem, ruchliwość w stosunku do otaczających i leżących poniżej tkanek podczas badania palcem, brak objawów uszkodzenia nerwu twarzowego w miejscu guzy ślinianki przyusznej, brak powiększonych węzłów chłonnych w strefach regionalnych, brak dysfunkcji ślinianki. W przypadku małej SF charakterystycznymi objawami jest również brak zmian w błonie śluzowej nad guzem, co wygląda jak bezbolesne zagęszczenie lub egzofityczny węzeł guza bez oznak nacieku leżących pod nim tkanek.

Mała SF jamy ustnej i gardła charakteryzuje się dużym guzem, który deformuje boczną ścianę gardła i nie powoduje zaburzeń oddychania ani połykania, jedynie niewielką zmianę barwy głosu ze znacznym zajęciem podniebienia miękkiego i nosogardzieli. Lokalizacja guza u nasady języka sprawia, że ​​połykanie jest niewygodne. Kiedy guz rośnie w tchawicy, pojawiają się zaburzenia oddychania. Proces nowotworowy w zatokach przynosowych przebiega bezobjawowo i jest wykrywany przypadkowo podczas badania rentgenowskiego z innego powodu.

Obraz kliniczny guzów tkanki łącznej różni się jedynie możliwą mnogością węzłów i różną konsystencją (od gęstej do ciasta) niektórych form tych nowotworów.

Charakterystycznymi cechami klinicznymi zmian nowotworowych są: często obustronne, jednoczesne uszkodzenie gruczołów ślinowych i śluzowych, przewlekły, nawrotowy przebieg, wyraźniejsza gęstość nowotworu, skłonność do zajęcia całego gruczołu w procesie, aw formach guzkowych - unieruchomienie węzła w stosunku do gruczołu, zaburzenia wydzielania śliny, charakterystyczny wygląd zawartości torbielowatej jamy, zniknięcie „guza” po ewakuacji treści torbielowatej i jego ponowne pojawienie się po 1-2 dniach.

Zróżnicowanie morfologiczne wyróżnionych obecnie typów i podgatunków gruczolaków jest istotne głównie dla badania patogenezy nowotworów. Podobieństwa kliniczne i morfologiczne pozwoliły określić bardziej agresywny charakter myoepithelioma w porównaniu z gruczolakiem wielopostaciowym i innymi typami gruczolaków, wyrażającymi się w bardziej uporczywym, nawrotowym przebiegu, pomimo radykalnego charakteru operacji.

Głównymi metodami diagnostyki różnicowej procesów nowotworowych i nienowotworowych są: badanie kontrastu rentgenowskiego (sialografia), badanie ultrasonograficzne, badanie cytologiczne z możliwością zastosowania techniki cytometrii przepływowej, badanie histologiczne z wykorzystaniem mikroskopii elektronowej oraz w razie potrzeby histochemii.

Artykuły O Białaczce