Chemioterapia - leczenie różnych chorób za pomocą toksyn i trucizn, które mają szkodliwy wpływ na nowotwory złośliwe, a także powodują mniejsze uszkodzenia organizmu ludzkiego lub zwierzęcego.

Chemioterapia adiuwantowa jest efektem leków cytostatycznych, a raczej leki te przenikają bezpośrednio do komórek złośliwych i niszczą łańcuch nuklidów DNA komórki. Taką terapię stosuje się w pierwszych chwilach wykrycia guza, po operacjach oraz w przypadku przerzutów..

  1. Po co to jest
  2. Jak przebiega chemioterapia
  3. Skutki uboczne
  4. Co to jest?
  5. Różnice między leczeniem neoadiuwantowym a leczeniem uzupełniającym

Po co to jest

Chemioterapia uzupełniająca jest zalecana ściśle według wskazań. Aby pojawiły się wskazania, konieczne jest zdanie całego kompleksu testów, poddanie się badaniu lekarskiemu, które będzie obejmować:

  • Diagnostyka ultrasonograficzna (USG);
  • Badania rentgenowskie;
  • Analiza markerów nowotworowych;
  • MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego);
  • CT (tomografia komputerowa);

Leki cytostatyczne mają wpływ na leczenie raka takich guzów:

  1. Białaczka, białaczka (rak krwi, białaczka) - złośliwa choroba krwi;
  2. Mięsak prążkowanokomórkowy to choroba onkologiczna mięśni poprzecznie prążkowanych, czyli mięśni pełniących funkcję motoryczną.
  3. Raki kosmówkowe - złośliwa patologia charakteryzująca się zwyrodnieniem warstwy kosmówkowej nabłonka, czyli zachodzą zmiany w warstwie kosmówkowej, a następnie wygląda jak jednorodna masa.
  4. Chłoniak Burkitta (chłoniak nieziarniczy) - złośliwa zmiana układu limfatycznego, a później wszystkich narządów.
  5. Guz Wilmsa to nowotwór charakteryzujący się uszkodzeniem miąższu nerek.

Chemioterapię uzupełniającą stosuje się po usunięciu nowotworów takich jak: rak oskrzeli (rak płuc, gruczolakorak, rak kolczystokomórkowy, rak przewodu pokarmowego, nowotwory najądrza, nowotwory skóry, rak piersi itp.).

Jeśli guz jest duży lub gigantyczny, zaleca się leczenie cytastatyczne w celu zmniejszenia guza, w celu dalszego usunięcia mniej rozległego ogniska.

Aby złagodzić ten stan, pacjentom zapewniana jest opieka paliatywna. Gdy choroby onkologiczne są w zaawansowanej postaci, leki cytostatyczne pomagają złagodzić stan, zmniejszyć ból i zapewnić pacjentowi wygodniejsze życie. Najczęściej przepisywany dzieciom.

Jak przebiega chemioterapia

Chemioterapia cytatykami jest zwykle dość trudna do tolerowania, ponieważ ma charakter immunosupresyjny. Czasami pojawiają się reakcje uboczne, które mogą pogorszyć stan pacjenta.

Terapia uzupełniająca prowadzona jest na kursach. Kursy mogą trwać od dwóch do siedmiu miesięcy. Zwykła „chemia” jest przeprowadzana od sześciu do ośmiu cykli działania chemioterapeutycznego na ognisko złośliwe.

Zdarzają się przypadki, gdy jeden cykl chemioterapii jest podawany przez trzy do czterech dni z rzędu i powtarzany przez dwa do czterech tygodni. Wszystkie zabiegi wykonywane są w warunkach stacjonarnych, pod ścisłym nadzorem lekarza. Po każdej ekspozycji na chemioterapię wykonuje się ogólne i biochemiczne badania krwi, a także w przerwach między kursami w przypadku powikłań.

Skutki uboczne

Nie jest tajemnicą, że po chemioterapii pacjenci czują się źle, to jest przyczyna ciężkości odczynników chemicznych. Leczeniu onkologicznemu towarzyszy szereg skutków ubocznych, a najbardziej niekorzystna jest supresja układu krwiotwórczego, czyli niszczenie białych krwinek (leukocytów, limfocytów).

Leukocyty i limfocyty są potrzebne do ochrony organizmu, odpowiadają za odporność. Klęska tych komórek prowadzi do zakłócenia układu odpornościowego organizmu, po czym obserwuje się apatyczny i przygnębiony stan pacjenta.

Ciało staje się „bezpłodne” i dlatego mogą dołączyć do niego inne choroby wirusowe lub bakteryjne. Zewnętrzne skutki uboczne:

  • Wypadanie włosów;
  • Pojawienie się łysienia;
  • Niedokrwistość skóry i błon śluzowych;
  • Sam człowiek staje się obojętny na bodźce zewnętrzne, jęcząc;
  • Obserwuje się zaburzenia snu;
  • Trwała depresja;
  • Obserwuje się biegunkę;
  • Nudności;
  • Wymioty;
  • Łzawienie.

Co to jest?

Chemioterapię neoadiuwantową podaje się przed radioterapią lub przed operacją. Wszystkie działania lekarza mają wyraźną sekwencję.

Główną zaletą leczenia neoadiuwantowego jest to, że nie powoduje rozluźnienia zwieraczy ciała (zwieracza odbytu, zwieracza pęcherza moczowego, krtani), czyli po tej terapii osoba nie będzie „chodzić pod nim”.

Również dzięki tej terapii można uniknąć operacji chirurgicznych (raka żołądka, raka macicy, raka piersi, onkologii kości i tkanek miękkich). Ponieważ rak może wpływać nie tylko na cały narząd, ale tylko na jego część. Ta terapia pozwala zachować żywotność jednego obszaru. Może usunąć część nienaruszonej piersi, część guza jajnika itp..

Ten tryb PCT (polichemioterapia) pozwala niszczyć subkliniczne przerzuty (przerzuty, które jeszcze się nie ujawniają, dopiero zaczynają się pojawiać). Ta metoda pozwala również ocenić wrażliwość guza, czyli na który lek nowotwór jest bardziej wrażliwy.

W przypadku dużej wrażliwości guza na cytostatyki stosuje się je do dalszej walki z nowotworem, a raczej do terapii uzupełniającej, przy niskim poziomie - przepisuje się inne leki.

Różnice między leczeniem neoadiuwantowym a leczeniem uzupełniającym

Stosuję neoadiuwant jako opcję próbną i adiuwant do pełnej walki z onkologią. Lekarz nie zawsze wie, który lek będzie najbardziej skuteczny w przypadku danego rodzaju guza. Dlatego przeprowadzają eksperyment i patrzą na wynik. Jeśli wybrane leczenie pomaga, guz zmniejsza się, a następnie odczynnik pozostaje i jest już w pełni wykorzystany w leczeniu.

Chemioterapia adiuwantowa a chemioterapia neoadiuwantowa: co to jest?

Leczenie chemioterapeutyczne lekami przeciwnowotworowymi jest dość skuteczną i popularną procedurą walki z rakiem. Głównym celem tej techniki jest spowolnienie wzrostu komórek nowotworowych lub ich całkowite zniszczenie..

Dla każdego pacjenta kliniki Jusupowa, zgodnie ze stopniem zaawansowania choroby, wybiera się indywidualny schemat chemioterapii, dzięki czemu uzyskuje się maksymalny efekt i całkowite usunięcie guza z organizmu. Opracowano specjalne kursy terapeutyczne, z których każdy polega na przyjmowaniu określonych leków przeciwnowotworowych lub ich kombinacji, co znacznie zwiększa skuteczność leczenia. Proces leczenia podzielony jest na kilka cykli, dzięki czemu organizm szybciej dochodzi do siebie po ekspozycji na silne toksyczne leki.

Chemioterapia adiuwantowa a chemioterapia neoadiuwantowa: co to jest

Oprócz tego, że chemioterapia jest stosowana jako samodzielna metoda leczenia nowotworów (w celu radykalnym lub paliatywnym), może być również stosowana w ramach leczenia skojarzonego lub kompleksowego - chemioterapii neoadiuwantowej i uzupełniającej.

Chemioterapia neoadiuwantowa: co to jest?

Ten rodzaj chemioterapii jest zabiegiem przedoperacyjnym, który może znacznie zmniejszyć wielkość guza do późniejszej operacji. Na przykład u pacjentów z rakiem pęcherza w stadium 1 podaje się chemioterapię w celu wykrycia wrażliwości komórek rakowych na określone leki. Przyjmowanie leków chemioterapeutycznych na raka trzustki jest przepisywane w celu określenia skuteczności leków chemioterapeutycznych po operacji.

Chemioterapia adiuwantowa: co to jest?

Ta procedura jest zalecana w celach profilaktycznych: w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa nawrotów po radykalnych operacjach. Głównym celem chemioterapii uzupełniającej jest zminimalizowanie ryzyka przerzutów..

Teoretyczne uzasadnienie tej techniki jest takie, że małe guzy (mikroskopijne guzy resztkowe lub mikroprzerzuty) powinny być bardziej wrażliwe na działanie chemioterapeutyczne, ponieważ mają mniej linii komórkowych, co zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia klonów opornych na chemikalia. Ponadto małe guzy mają większą liczbę aktywnie dzielących się komórek, które są najbardziej wrażliwe na leki cytostatyczne. Chemioterapia uzupełniająca jest szczególnie skuteczna w sytuacjach klinicznych, takich jak: rak piersi, rak jelita grubego, guzy ośrodkowego układu nerwowego.

Do czego służy chemioterapia?

Podobnie jak w przypadku każdego leczenia, chemioterapię uzupełniającą podaje się, gdy istnieją określone wskazania. Przed rozpoczęciem leczenia lekami o działaniu cytostatycznym przeprowadza się dokładne badanie lekarskie pacjenta. Po ocenie wszystkich ryzyk lekarz wyciąga wniosek o celowości leczenia chemioterapią..

Chemioterapia uzupełniająca jest przepisywana przez onkologów Kliniki Jusupowa w celu leczenia onkopatologii u pacjentów z następującymi problemami:

  • guzy układu krwiotwórczego (białaczki): w tych przypadkach chemioterapia jest jedyną metodą zwalczania komórek nowotworowych;
  • guzy tkanki mięśniowej - mięśniakomięsaki prążkowanokomórkowe, a także rak kosmówki;
  • guzy Burkitta i Wilmsa;
  • złośliwe nowotwory gruczołów mlecznych, płuc, macicy i przydatków, układu moczowo-płciowego, przewodu pokarmowego itp. - w przypadku takich onkopatologii chemioterapia uzupełniająca jest stosowana jako dodatkowa metoda leczenia i jest przepisywana po operacji usunięcia guza;
  • nieoperacyjny rak. Działanie środków cytostatycznych ma na celu zmniejszenie wielkości guza w celu późniejszej interwencji chirurgicznej (na przykład w przypadku raka jajnika). Ponadto technika ta jest stosowana w celu zmniejszenia skali operacji (na przykład w przypadku guzów piersi). W takich przypadkach pacjentom przepisuje się chemioterapię neoadiuwantową..

Chemioterapia jest również stosowana jako opieka paliatywna dla pacjentów z zaawansowanymi postaciami raka. Ta technika pomaga złagodzić stan pacjentów, najczęściej jest przepisywana dzieciom.

Chemioterapia: procedura

Pacjenci z reguły dość mocno tolerują chemioterapię. Najczęściej towarzyszą mu ciężkie działania niepożądane, których wystąpienie jest spowodowane wprowadzeniem cytostatyków. Pacjenci często odmawiają leczenia chemioterapią. Chemioterapia adiuwantowa obejmuje przebieg podawania leków. Leczenie trwa od trzech do sześciu miesięcy lub dłużej. Wybierając kurs, onkolog bierze pod uwagę stan pacjenta. W większości przypadków w ciągu sześciu miesięcy podaje się sześć do siedmiu kursów chemioterapii. Częstotliwość kursów chemioterapii wpływa na skuteczność wyniku. Na przykład trzydniowy kurs można powtarzać co dwa do czterech tygodni. W trakcie terapii stan pacjenta jest dokładnie monitorowany. Ponadto między kursami sprawdza się również morfologię krwi..

Konsekwencje chemioterapii

Chemioterapeutycznej metodzie leczenia raka towarzyszą działania niepożądane, które są jego głównym nasileniem. Oprócz objawów zewnętrznych niekorzystny wpływ leków wpływa na morfologię krwi. Głównym skutkiem ubocznym jest zahamowanie układu krwiotwórczego, które dotyczy głównie linii leukocytów. Klęska białych krwinek prowadzi do stłumienia układu odpornościowego organizmu, w wyniku czego pacjenci mają ogólne osłabienie, łączą się różne infekcje. W wyniku neurotoksycznego działania leków pacjenci zauważają pojawienie się płaczliwości, stanu depresyjnego, zaburzenia snu, nudności, wymioty i biegunkę. Stosowanie leków cytostatycznych prowadzi również do zmiany wyglądu pacjentów - wypadają im włosy (pojawia się łysienie), skóra blednie.

Chemioterapia adiuwantowa i neoadiuwantowa w szpitalu Jusupow

Pomimo tego, że leczenie cytostatykami jest wysoce skuteczne, nie jest przepisywane we wszystkich przypadkach. Nie jest tajemnicą, że chemioterapia adiuwantowa prowadzi do śmierci nie tylko komórek nowotworowych, ale także komórek zdrowych. Stosowanie niektórych leków ma szkodliwy wpływ na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy. Zabieg ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi patologiami wątroby i nerek, zapaleniem pęcherzyka żółciowego. Chemioterapii nie podaje się, jeśli występują zmiany w ogólnej morfologii krwi. Ponadto leczenie cytostatykami jest niedopuszczalne u pacjentów z ciężkim zespołem astenicznym (minimalna masa ciała pacjenta powinna wynosić 40 kg).

Statystyki ostatnich lat są nieustępliwe: liczba chorych na raka rośnie z każdym rokiem. Jednocześnie jednak rośnie również liczba pacjentów, którzy zostali skutecznie wyleczeni za pomocą różnych rodzajów chemioterapii. Wyniki badań wykazały, że chemioterapia raka pomogła ponad połowie pacjentów, którzy mimo skutków ubocznych zabiegu i słabej tolerancji organizmu nie bali się stosować tej metody w walce z patologiami nowotworowymi. Chemioterapeuci w szpitalu w Jusupowie z powodzeniem stosują chemioterapię uzupełniającą i neoadiuwantową w leczeniu różnych postaci raka. Rejestracja na konsultację odbywa się telefonicznie.

Chemioterapia adiuwantowa i neoadiuwantowa w onkologii

Chemioterapia uzupełniająca

Chemioterapia jest zwykle stosowana jako metoda leczenia pierwotnych postaci raka, nawrotów i przerzutów nowotworów złośliwych.

Wraz z tym można go przeprowadzić oprócz miejscowego leczenia guza (usunięcie, napromieniowanie), niezależnie od jego radykalności..

Taka chemioterapia, która niekiedy rozpoczyna się w trakcie operacji i trwa następnie w postaci kilku kursów w ciągu kilku miesięcy (do 1-2 lat), nazywana jest adiuwantową (dodatkową, profilaktyczną, pomocniczą).

Jako składnik leczenia skojarzonego lub złożonego chemioterapię nazywa się adiuwantem tylko wtedy, gdy tak jest. poprzedzone zabiegiem chirurgicznym lub naświetlaniem. Chemioterapia jest wykluczona z koncepcji uzupełniającej chemioterapii, która została podjęta jako etap leczenia skojarzonego przed operacją i radioterapią w celu zmniejszenia masy guza (zwiększenie resekcyjności, zmniejszenie pól napromieniania itp.).

Głównym celem chemioterapii adiuwantowej jest oddziaływanie na podejrzane guzy (przerzuty subkliniczne) lub złośliwe komórki w okolicy guza pierwotnego, których obecności nie można wykluczyć pomimo radykalnego charakteru miejscowych działań terapeutycznych..

Chemioterapia uzupełniająca jest zalecana po radykalnej operacji w przypadkach, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo nawrotu lub przerzutów lub w sytuacjach, gdy nie ma odpowiedniego leczenia możliwego nawrotu lub przerzutów, lub po operacji cytoredukcyjnej mającej na celu zminimalizowanie objętości resztkowego guza.

Uzasadnieniem celowości uzupełniającej chemioterapii mogą być następujące postanowienia:

• im mniejszy guz (mikroprzerzuty, mikroskopijny guz resztkowy), tym większa zawartość frakcji komórek proliferujących (najbardziej wrażliwych na cytostatyki), a tym samym większy efekt kliniczny;
• przy małych rozmiarach ogniska guza liczba linii komórkowych jest niewielka, a prawdopodobieństwo mutacji i (tworzenie się chemoodpornych klonów komórkowych jest mniejsze;
• waskularyzacja małych ognisk guza jest lepiej wyrażana, co zapewnia optymalny dostęp cytostatyku do komórek docelowych i osiągnięcie wysokiego efektu.

Z punktu widzenia kinetyki wzrostu guza i teorii efektów cytostatycznych można oczekiwać, że uzupełniająca chemioterapia po radykalnym miejscowym leczeniu nowotworów złośliwych wrażliwych na leki powinna doprowadzić do wyleczenia klinicznego..

Jednak obecnie jego skuteczność ogranicza się do poprawy odległych wyników leczenia (wydłużenie okresu bez nawrotów i przerzutów oraz wydłużenie oczekiwanej długości życia) i została wyraźnie udowodniona tylko dla stosunkowo niewielkiej liczby sytuacji klinicznych..

Są to przede wszystkim mięsak Ewinga, kostniakomięsak, niezmienne guzy jąder, guz Wilmsa, zarodkowy mięsak prążkowanokomórkowy, rak piersi, rak jelita grubego oraz szereg guzów mózgu. Przyjmuje się, że ta rozbieżność między teorią a praktyką chemioterapii adiuwantowej odzwierciedla problem lekooporności i zależności między działaniami terapeutycznymi a skutkami ubocznymi cytostatyków, przede wszystkim immunosupresyjnych..

Przy znacznie obniżonym początkowym tle stanu immunologicznego pacjenta dodatkowa chemioterapia może być czynnikiem pogorszenia odległych wyników radykalnych operacji. W konsekwencji kwestia wskazań i wyboru metody uzupełniającej chemioterapii jest wciąż daleka od całkowitego rozstrzygnięcia..

Dlatego w sytuacjach, gdy w badaniach retrospektywnych przeżycie całkowite po chemioterapii uzupełniającej nie przewyższa obserwacji, takiego leczenia nie należy przeprowadzać (nawet jeśli ryzyko nawrotu jest wysokie).

W takiej sytuacji optymalną taktyką byłoby „poczekaj i zobacz”, tj. tylko dynamiczne monitorowanie, a gdy choroba powraca, zalecane jest odpowiednie specjalne leczenie.

Należy również pamiętać, że sama chemioterapia powoduje u pacjentów poważne problemy w trakcie jej stosowania, aw niektórych przypadkach może powodować długotrwałe powikłania, w tym nowotwory indukowane..

Chemioterapia neoadiuwantowa

Chemioterapia neoadiuwantowa (przedoperacyjna) polega na zastosowaniu cytostatyków w leczeniu miejscowych postaci nowotworów przed operacją i / lub radioterapią. W tym przypadku realizowane są określone cele..

Jego główną zaletą jest to, że umożliwia zachowanie funkcji chorego narządu (krtani, zwieracza odbytu, pęcherza) lub uniknięcie innych zabiegów okaleczających (rak piersi, mięsaki tkanek miękkich i kości).

Biorąc pod uwagę schemat polichemioterapii (PCT), prawdopodobieństwo wczesnej ekspozycji na ewentualne subkliniczne przerzuty jest bardzo wysokie. Wreszcie podejście to pozwala ocenić wrażliwość guza na chemioterapię. Dzięki późniejszemu badaniu morfologicznemu usuniętego guza można określić stopień jego uszkodzenia (patomorfoza leku) metodą chemioterapii.

Przy znacznym uszkodzeniu guza te same cytostatyki są stosowane do późniejszej chemioterapii adiuwantowej, z niską czułością, przepisywane są inne leki. Jednak wpływ chemioterapii neoadiuwantowej na wskaźniki przeżycia wolnego od choroby i przeżycia całkowitego nie został udowodniony..

Uglyanitsa K.N., Lud N.G., Uglyanitsa N.K.

Chemioterapia uzupełniająca

Chemioterapia adiuwantowa (AC) to leczenie guzów złośliwych, które wykonuje się po skutecznym chirurgicznym usunięciu guza pierwotnego w celu stłumienia wszystkich pozostałych komórek guza i zapobieżenia nawrotom.

Metoda polega na zastosowaniu specjalnych leków przeciwnowotworowych, które niszczą komórki rakowe w odległych ogniskach. Połączenie uzupełniającej chemioterapii i operacji może poprawić skuteczność leczenia i zmniejszyć ryzyko nawrotu, ale to połączenie nie jest odpowiednie dla wszystkich pacjentów.

  • Wskazania do uzupełniającej chemioterapii
  • Jak przebiega chemioterapia uzupełniająca?
  • Jakie leki są stosowane w chemioterapii uzupełniającej
  • Kiedy nie stosuje się chemioterapii uzupełniającej
  • Skuteczność zabiegu
  • Lista skutków ubocznych

Wskazania do uzupełniającej chemioterapii

Taktyka postępowania z chorymi na raka jest zawsze opracowywana indywidualnie. Aby wybrać najskuteczniejszą metodę leczenia guzów nowotworowych, lekarzowi przypisuje się kompleksowe badanie, które może obejmować następujące metody:

  • Procedura ultrasonograficzna.
  • RTG.
  • tomografia komputerowa.
  • Rezonans magnetyczny.
  • Pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa.
  • Diagnostyka endoskopowa.
  • Określenie poziomu markerów nowotworowych.
  • Ogólne badanie kliniczne krwi i moczu.
  • Biopsja, a następnie badanie histologiczne.
  • Ocena wrażliwości na określony lek chemioterapeutyczny itp..

Dopiero po uzyskaniu przez lekarza obiektywnych informacji o stanie zdrowia pacjenta i charakterystyce przebiegu choroby, będzie mógł zaproponować dowolną metodę leczenia. Najczęściej chemioterapię uzupełniającą stosuje się w przypadku nefroblastoma, raka jajnika i macicy, mięsaka prążkowanokomórkowego, guzów mózgu, raka piersi i innych guzów, które można usunąć chirurgicznie.

Jak przebiega chemioterapia uzupełniająca?

Specjalne leki są przepisywane pacjentom bezpośrednio podczas chirurgicznego usuwania guza pierwotnego lub bezpośrednio po operacji. Podobnie jak większość rodzajów chemioterapii, metoda ta jest przeprowadzana na zindywidualizowanych kursach. Na przykład diagram może wyglądać następująco:

  1. Codzienne podawanie leków chemioterapeutycznych przez trzy dni.
  2. Przerwa na 2, 3 lub 4 tygodnie.
  3. Powtórz kroki 1 i 2 3 do 6 razy.

Taka intensywność chemioterapii adiuwantowej jest konieczna, aby jak najbardziej „zabić” wszystkie komórki rakowe. Jak wiadomo, tempo podziału komórek w różnych tkankach i narządach jest różne iw pewnym momencie niektóre z nich mogą być „uśpione” i pozostać odporne na chemioterapię. Prowadzenie kilku kursów w regularnych odstępach czasu pozwoli uniknąć tej wady..

Droga podawania leków chemioterapeutycznych może być różna, ale najczęściej stosuje się dożylne wlewy kroplowe. Chemioterapia uzupełniająca wykonywana jest wyłącznie w szpitalu, pod ścisłym nadzorem personelu medycznego. W razie potrzeby między kursami przypisywane jest badanie kontrolne, które pozwoli ocenić stan zdrowia pacjenta i, jeśli to konieczne, dostosować schemat.

Jakie leki są stosowane w chemioterapii uzupełniającej

Wszystkie leki stosowane w chemioterapii uzupełniającej należą do grupy cytostatyków. Są skuteczne w nowotworach złośliwych, których komórki aktywnie się dzielą. Cytostatyki zakłócają mechanizmy podziału i wzrostu komórek nowotworowych oraz wyzwalają proces apoptozy (naturalna śmierć komórki). Chociaż należą do tej samej grupy, skład tych leków chemioterapeutycznych może się znacznie różnić. Obecnie najbardziej odpowiednie są następujące rodzaje cytostatyków:

  1. Antymetabolity.
  2. Przeciwciała monoklonalne.
  3. Hormony cytostatyczne.
  4. Alkaloidy roślinne.
  5. Preparaty zawierające w swoim składzie platynę.
  6. Antybiotyki o właściwościach cytostatycznych.

Wybór określonego rodzaju cytostatyku w trakcie chemioterapii uzupełniającej zależy od rozpoznania, stadium procesu nowotworowego, wrażliwości guza na leczenie oraz dostępności leków w danej klinice.

Kiedy nie stosuje się chemioterapii uzupełniającej

Pomimo zwiększonych szans na wyzdrowienie lub przedłużenie remisji na różnych etapach raka, ten rodzaj leczenia nie jest przepisywany wszystkim pacjentom. Cechę tę tłumaczy fakt, że leki stosowane w chemioterapii mają negatywny wpływ nie tylko na komórki nowotworowe, ale także na zdrowe komórki. Z tego powodu takiego leczenia nie podaje się pacjentom z poważnymi chorobami narządów wewnętrznych, na przykład niewydolnością nerek lub wątroby. Inne przeciwwskazania do uzupełniającej chemioterapii to:

  • Znaczny spadek masy ciała pacjenta (poniżej 40 kg).
  • Kamienie żółciowe.
  • Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, płytek krwi i hematokrytu we krwi obwodowej itp..

Niemal każdy pacjent onkologiczny ma pewne zaburzenia w pracy narządów wewnętrznych i / lub ogólne odchylenia w stanie zdrowia. Dlatego o stosowności uzupełniającej chemioterapii zawsze decyduje się indywidualnie. Często w tym celu zbiera się konsultacje z kilkoma specjalistami. Głównym kryterium powołania tego rodzaju leczenia jest obecność naukowo udowodnionych faktów dotyczących jego skuteczności w określonej chorobie..

Skuteczność zabiegu

Skuteczność leków stosowanych w chemioterapii przy odpowiednim doborze i schemacie leczenia może być bardzo wysoka. Do tej pory przeprowadzono wiele badań naukowych w celu oceny korzyści i wykonalności przepisywania chemioterapii uzupełniającej. W zależności od diagnozy i etapu procesu onkologicznego przeżywalność pacjentów wzrosła od 2% do 20% lub więcej. Na przykład uzupełniająca chemioterapia w połączeniu z radykalną prostatektomią w niektórych przypadkach może zwiększyć 9-letnie przeżycie o prawie 24% w porównaniu z samą operacją.

Lista skutków ubocznych

Jak wspomniano wcześniej, chemioterapia adiuwantowa wpływa nie tylko na komórki nowotworowe, ale także na zdrowe tkanki. Dlatego podczas tego leczenia mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

  • Wypadanie włosów.
  • Hamowanie hematopoezy.
  • Zmniejszona odporność.
  • Działanie neurotoksyczne.
  • Zakłócenie przewodu żołądkowo-jelitowego itp..

W celu zmniejszenia nasilenia tych skutków ubocznych można zalecić leczenie objawowe, które złagodzi stan pacjenta i ułatwi przeniesienie przebiegu chemioterapii uzupełniającej..

Chemioterapia neoadiuwantowa: cechy, wskazania i przeciwwskazania

Chemioterapia neoadiuwantowa polega na podawaniu leków przed operacją w celu zwalczania raka. Jednak oprócz leczenia lekami chemicznymi stosuje się również radioterapię, która w połączeniu z innymi technikami może zapobiec wzrostowi guza i znacznie zmniejszyć jego rozmiar. Zastosowanie takiego zintegrowanego podejścia pomaga w prawie wszystkich stadiach raka, z wyjątkiem nieoperacyjnych przypadków, w których zalecana jest terapia paliatywna..

Zadowolony

Dlaczego jest to potrzebne

Terapia neoadiuwantowa służy do rozwiązania kilku ważnych zadań, przed którymi stają lekarze w przeddzień operacji:

  • zmniejszyć rozmiar guza, aby zachować więcej dotkniętego narządu;
  • przenieść nieoperacyjny stan raka na operacyjny. Przyjmowanie leków chemioterapeutycznych w połączeniu z radioterapią sprawia, że ​​jest to całkiem możliwe;
  • zmniejszyć ilość interwencji chirurgicznej. Terapia neoadiuwantowa jest szczególnie istotna w przypadku takich postaci raka, w których konieczne jest usunięcie organu;
  • zniszczyć przerzuty niewykryte podczas procesu diagnostycznego. W przypadku chorób onkologicznych mogą wystąpić odległe ogniska raka o mikroskopijnych rozmiarach. Terapia neoadiuwantowa może pomóc je zniszczyć, zanim rozwiną się w pełnoprawny guz..

Istnieje inny rodzaj terapii - adiuwantowa. Wykonywany jest po operacji i ma na celu zapobieganie nawrotom raka. Terapię przepisują lekarze w zależności od potrzeby i skuteczności. W niektórych przypadkach korzystniejszy będzie neoadiuwant, w innych adiuwant. Czasami chemikalia są łączone z radioterapią.

Chemioterapia - koncepcja medyczna. Na tle składu leków - czerwone pigułki, zastrzyki i strzykawki.

Funkcje terapii

Do tego zabiegu używa się kombinacji dwóch lub więcej substancji chemicznych o różnych mechanizmach działania. Pozwala to skutecznie walczyć z komórkami nowotworowymi różnego pochodzenia. Pacjentowi zaleca się wcześniejsze omówienie procesu leczenia z lekarzem, a także omówienie leków, które będą stosowane podczas terapii. Faktem jest, że istnieje kilka odmian leków, które wyróżniają się kolorami i efektami:

  • „Chemia” „czerwona” jest uważana za najbardziej skuteczną. Jednocześnie daje wiele skutków ubocznych i nie można go przepisać w wielu przypadkach: na przykład przy solidnym wieku pacjenta, osłabionym ciele i innych przeciwwskazaniach;
  • „Niebieska” pomaga dobrze nawet przy zaawansowanych nowotworach, ale ma łagodniejszy efekt;
  • „Żółty” jest uważany za najdelikatniejszy, ale może nie dać pożądanego rezultatu;
  • „Biała” - inny łagodny rodzaj „chemii”, który jest zwykle przepisywany w połączeniu z innymi lekami.

Oprócz „chemii” w przygotowaniu do operacji można również zastosować radioterapię, celowaną, hormonalną i immunoterapię..

Jak przebiega terapia neoadiuwantowa?

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz musi powiadomić pacjenta o lekach, które będą stosowane, o ich możliwych skutkach ubocznych oraz o tym, jak sobie z nimi radzić. Faktem jest, że chemioterapia oddziałuje nie tylko na komórki nowotworowe, ale także poważnie „upuszcza” układ odpornościowy, prowadzi do wypadania włosów, anemii i innych przykrych konsekwencji. Na szczęście wszystkie są odwracalne i po „chemioterapii” można w krótkim czasie wyzdrowieć, zwłaszcza jeśli zastosujesz się do wszystkich zaleceń lekarza. Terapię neoadiuwantową raka o dowolnej genezie przeprowadza się w cyklach: po podaniu leku organizm ma czas na regenerację. Czas trwania kuracji może być różny, przerwy mogą wynosić około 1-2 tygodni. W rezultacie terapia neoadiuwantowa trwa do sześciu miesięcy. Jednak pozwala uniknąć większości nieprzyjemnych skutków ubocznych toksycznych leków, nawet z agresywnymi lekami. Przerwa jest również konieczna w przypadku interwencji chirurgicznej: operacja nie jest wykonywana natychmiast po zakończeniu kursu: musi minąć co najmniej tydzień. W przeciwnym razie „chemia” może wpłynąć na szybkość gojenia się szwów pooperacyjnych..

Wskazania do stosowania

W przypadku raka, zwłaszcza przy zaburzeniach układu krążenia, jedynym sposobem leczenia może być chemioterapia. To samo dotyczy niektórych rodzajów guzów mózgu: jeśli operacja jest niemożliwa, zastosowana zostanie „chemia”. Odpowiednie leki przeciwnowotworowe są przepisywane dopiero po pełnej diagnozie. Pacjent musi przejść serię testów i przejść kilka ważnych badań, w tym CT, MRI i USG. Techniki te pozwalają na określenie lokalizacji guza, jego wielkości oraz obecności przerzutów do innych tkanek organizmu. Dokładna diagnostyka pozwoli dobrać odpowiedni lek, który nie będzie miał poważnego toksycznego wpływu na organizm pacjenta, ale pomoże pozbyć się onkologii lub znacznie zmniejszy nowotwór. Bezwzględne wskazania do terapii neoadiuwantowej:

  • ostre formy białaczki. Ten rodzaj leczenia jest jedynym sposobem na zahamowanie wzrostu komórek rakowych i, być może, całkowite pozbycie się choroby na jej początkowym etapie;
  • złośliwe formacje w tkance mięśniowej;
  • rak żeńskiego układu rozrodczego;
  • guzy gruczołów mlecznych;
  • nowotwory przewodu pokarmowego.

W wyniku zastosowania tej techniki można uratować większość narządu i skutecznie pozbyć się zainfekowanych tkanek..

Jak to działa

Fundusze należą do grupy cytostatyków wpływających na materiał genetyczny komórki rakowej. Tłumią jego wzrost i sprzyjają zniszczeniu, nie wywierając jednak tak szkodliwego wpływu na zdrowe narządy. Leki chemioterapeutyczne są zdolne do niszczenia syntezy zmutowanego DNA, zakłócania jego sekwencji i włączania się do zawartości jądra. Niektóre rodzaje takich leków są w stanie całkowicie zniszczyć wiązania między aminokwasami w zaatakowanym narządzie, co prowadzi do szybkiej śmierci komórek rakowych. Oczywiście efekt toksyczny wpływa na zdrowy organizm, ale terapia neoadiuwantowa przynosi znacznie więcej korzyści niż szkody. Często okazuje się, że jest to jedyny sposób, aby zapobiec dalszemu rozwojowi choroby lub całkowicie zniszczyć nacisk onkologii..

Proces terapii

Podczas stosowania tej metody leczenia lek podaje się za pomocą zakraplacza. Wlewy dożylne przeprowadza się według indywidualnego schematu, obliczonego przez lekarza prowadzącego, biorąc pod uwagę cechy ciała pacjenta. Okres terapii przedoperacyjnej może trwać od 3 miesięcy, w rzadkich przypadkach dłużej niż 6 miesięcy. Leczenie dzieli się na kursy: w ciągu sześciu miesięcy pacjent może przejść do 7 kursów wstrzyknięć leków chemioterapeutycznych. Pozytywny wynik terapii zależy od wybranych leków, a także od wrażliwości komórek chorobotwórczych na cytostatyki. Istnieją inne sposoby podawania leków:

  • dotętnicze. Leki są natychmiast wstrzykiwane do krążenia ogólnoustrojowego, co jest szczególnie ważne przy białaczce i innych typach zmian onkologicznych układu krwiotwórczego;
  • wprowadzenie środków do jamy brzusznej. Niezbędny przy poważnych uszkodzeniach otrzewnej i innych narządów przewodu pokarmowego.

Istnieją również leki w postaci tabletek, a nawet leki chemioterapeutyczne w postaci maści, ale rzadko są one stosowane w leczeniu..

Ograniczenia i przeciwwskazania

Każda terapia ma szereg cech, które uniemożliwiają niektórym pacjentom jej stosowanie. Faktem jest, że cytostatyki wpływają nie tylko na komórki nowotworowe, ale także na układy życiowe ludzkiego ciała. Dlatego przed przepisaniem przebiegu leczenia lekarz musi zebrać pełną historię i upewnić się, że pacjent nie ma przeciwwskazań do stosowania leków chemioterapeutycznych. Środki przeciwnowotworowe są surowo zabronione w następujących przypadkach:

  • z przewlekłymi chorobami nerek i wątroby;
  • kamienie w przewodzie żółciowym;
  • ciężka niedokrwistość;
  • mała liczba płytek krwi;
  • w starszym wieku (powyżej 70 lat);
  • z gwałtownym pogorszeniem stanu;
  • niska masa ciała (poniżej 40 kg);
  • podczas ciąży.

W tym drugim przypadku pacjentce można zalecić aborcję, zwłaszcza jeśli nowotwór postępuje szybko. Stosowanie leków chemioterapeutycznych prowadzi do wad rozwojowych płodu, a także porodu martwego płodu. Jeśli kobieta chce zatrzymać dziecko, będzie musiała zaczekać na poród i dopiero wtedy rozpocząć leczenie. Wiąże się to jednak z dużym ryzykiem dla życia, ponieważ w przypadku agresywnych guzów rak może zacząć się rozwijać u płodu..

Skutki uboczne

Stosowanie środków chemicznych wpływa przede wszystkim na układ krążenia. Negatywnie wpływają na produkcję czerwonych krwinek, w wyniku czego rozwija się niedokrwistość. Leczy się go nie tylko lekami o wysokiej zawartości żelaza, ale także odpowiednią dietą ze zwiększeniem diety czerwonego mięsa, krwiotwórczych owoców i warzyw. Odporność również należy do grupy ryzyka, która staje się słabsza. Na tle jego gwałtownego spadku możliwy jest rozwój powtarzających się infekcji. Dlatego podczas leczenia lekami chemioterapeutycznymi często przepisuje się dodatkową immunoterapię, która pomoże organizmowi zachować siłę do walki z innymi chorobami. Ponadto wyróżnia się szereg innych skutków ubocznych:

  • utrata apetytu, zaburzenia przewodu pokarmowego, nudności i wymioty;
  • szybkie zmęczenie i ciągłe osłabienie;
  • wypadanie włosów;
  • drętwienie kończyn;
  • stan depresyjny.

Musisz jednak zrozumieć, że wszystkie skutki uboczne chemioterapii ustępują dość szybko, z reguły organizm nie potrzebuje więcej niż rok, aby w pełni wyzdrowieć (zależy to od ogólnego stanu pacjenta, płci, wieku, a nawet wagi). Ale w rezultacie osoba może powrócić do poprzedniego komfortowego standardu życia. Co najważniejsze, pomaga pozbyć się raka..

Prognozy

Pięcioletnia przeżywalność w przypadku chemioterapii zależy od wielu czynników. Na pierwszy plan wysuwa się lokalizacja i typ guza, jego przerzuty do innych tkanek i możliwe nawroty. Aby zapobiec nawrotowi choroby, pacjentom zaleca się przychodzenie na wszystkie wizyty lekarskie i regularne badania. W przypadku nawrotu lekarz będzie mógł szybko przepisać ponowne leczenie i zapobiec rozwojowi onkologii. Oczywiście przy zaawansowanych postaciach choroby, a także przy poważnym uszkodzeniu krwi, tkanki kostnej lub mózgu nie można podać wyłącznie pozytywnych prognoz. W takich przypadkach można zalecić terapię paliatywną, która będzie miała na celu poprawę jakości życia nieuleczalnie chorych. Ogromną rolę odgrywa etap choroby, na którym duży prosi o pomoc. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większe są szanse na całkowite wyleczenie. Na przykład większość rodzajów raka można skutecznie wyleczyć, jeśli pacjent szuka pomocy na etapach 1-2. Pięcioletnie prognozy przeżycia w tym przypadku wynoszą od 75 do 95%.

Jeśli masz niezrozumiałe objawy i nie możesz wyjaśnić natury ich pochodzenia, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Dodatkowo zaleca się przynajmniej raz w roku poddać się pełnemu badaniu lekarskiemu. Zadbaj o swoje zdrowie: umów się na wizytę u onkologa.

Korzyści i szkody związane z uzupełniającą chemioterapią

Opracowano różne leki i metody leczenia, aby zapobiegać patologicznym konsekwencjom po usunięciu komórek rakowych. Chemioterapia uzupełniająca jest uważana za jeden z obecnych środków terapeutycznych..

Zadowolony
  1. Co to jest
  2. Wskazania
    1. Ultradźwięk
    2. RTG
    3. Analiza markerów nowotworowych
    4. tomografia komputerowa
  3. Jakie rodzaje raka są używane
  4. Etapy przebiegu terapii
  5. Leki
  6. Przeciwwskazania
  7. Skuteczność chemioterapii
  8. Skutki uboczne i powikłania

Co to jest

Chemioterapia adiuwantowa to postać leku do leczenia komórek nowotworowych. Metodę medyczną stosuje się dopiero po operacji lub naświetlaniu.

W tym temacie
    • Generał

Co to jest badanie onkologiczne

  • Natalia Gennadievna Butsyk
  • 6 grudnia 2019 r.

Taka chemioterapia może rozpocząć się natychmiast podczas operacji, a następnie odbywa się w kilku kursach trwających do 2 lat. Do realizacji metody lekowej stosuje się leki cytostatyczne o szerokim spektrum działania..

Leki z tej kategorii, ze względu na swoje wysokie właściwości biologiczne, w pełni spowalniają tempo rozwoju raka, ale jednocześnie szkodzą organizmowi..

Wskazania

W teorii leczenie adiuwantowe ma charakter profilaktyczny. W przeciwieństwie do chemioterapii nieadiuwantowej wykonuje się ją dopiero po operacji..

Ta terapia jest przepisywana tylko przez onkologa. W celu ustalenia, czy pacjent wymaga leczenia uzupełniającego, wykonywane są następujące badania lekarskie..

Po interwencjach chirurgicznych diagnostyczny kompleks środków rozpoczyna się od badania ultrasonograficznego. Podczas tego wydarzenia możesz w odpowiednim czasie zidentyfikować rozwój nawrotu..

Z reguły wszelkie guzki, nagromadzenie płynu i krwiaki w miejscu usuniętego guza będą mówić o takim patologicznym procesie. Aby jednak potwierdzić negatywny wpływ na organizm tych odchyleń, onkolog przeprowadza szereg dodatkowych badań.

RTG

Metoda rentgenowska obejmuje diagnostykę kości i tkanek miękkich organizmu ludzkiego na obecność przerzutów. Aby uzyskać dokładniejszy obraz, badanie przeprowadza się kilka razy..

Każda pojedyncza akcja zapewnia określoną projekcję. Takie manipulacje umożliwiają zdiagnozowanie procesu patologicznego z dużą dokładnością i rozpoczęcie leczenia w odpowiednim czasie..

Analiza markerów nowotworowych

Ta metoda badania jest przeprowadzana poprzez wykonanie enzymatycznego testu immunologicznego krwi. Zgodnie z wynikami badania można stwierdzić obecność przerzutów, potwierdzić lub zaprzeczyć rozwojowi procesu nowotworowego oraz sprawdzić skuteczność interwencji chirurgicznej po jej zakończeniu..

Pomimo tego, że pewna grupa markerów nowotworowych jest obecna w niewielkich ilościach w organizmie człowieka, ich zwiększona liczba zawsze będzie wskazywać na obecność procesu patologicznego. Dlatego test immunoenzymatyczny może niezawodnie ujawnić rozwój guza, nawet w stadium 0.

tomografia komputerowa

Dzięki zastosowaniu CT i MRI rozszerzają się możliwości diagnozowania raka na każdym etapie jego rozwoju. Wysoka rozdzielczość sprzętu pozwala określić powtarzające się ognisko patologii o średnicy od 0,1 do 0,3 mm. W takim przypadku tomografia komputerowa pozwala na wstępny wniosek o możliwych przyczynach nawrotów i przerzutów..

Jakie rodzaje raka są używane

Po wykonaniu wszystkich badań lekarskich onkolog ocenia potencjalne ryzyko i przepisuje pacjentom uzupełniającą chemioterapię.

W tym temacie
    • Generał

Siniaki na ciele z rakiem

  • Natalia Gennadievna Butsyk
  • 6 grudnia 2019 r.

Do najczęstszych nowotworów wymagających dodatkowej terapii pooperacyjnej należą:

  • rak narządów płciowych u mężczyzn;
  • złośliwe nowotwory gruczołów mlecznych u kobiet;
  • mięsak prążkowanokomórkowy;
  • rak jajników i macicy;
  • nephroblastoma;
  • białaczka.
  • Rak jelita;
  • złośliwe guzy mózgu.

W zaawansowanych stadiach raka terapię adiuwantową można przepisać jako leczenie uzupełniające w celu złagodzenia stanu pacjenta. Zwykle ta metoda jest stosowana w przypadku małych dzieci..

W przypadkach, gdy guzów nowotworowych nie można usunąć chirurgicznie, pacjentom przepisuje się uzupełniającą PCT (paliatywną chemioterapię). Pomimo tego, że stosuje się z nim te same cytostatyki, przeprowadza się to na różne sposoby.

Etapy przebiegu terapii

Chemioterapia adiuwantowa ma silne działanie toksyczne na organizm ludzki. W związku z tym przeprowadza się je w szpitalu przez 3 lub więcej miesięcy. Godzinę rozpoczęcia i częstotliwość terapii onkolog ustala indywidualnie dla każdego pacjenta..

Za optymalny czas przyjmowania leków cytotoksycznych uważa się najbliższy czas po operacji usunięcia nowotworów złośliwych. Zwykle pierwszy cykl leczenia trwa 3 dni, a następnie, w zależności od stopnia patologii, przerwa trwa od 2 do 4 tygodni. Ten schemat terapii jest powtarzany do całkowitego wyzdrowienia lub maksymalnej poprawy samopoczucia pacjentów..

Częstotliwość kursów leczenia ma na celu całkowitą śmierć guza złośliwego. Faktem jest, że nie wszystkie komórki rakowe rozmnażają się w tym samym czasie..

Podczas procesu patologicznego niektóre z nich są uśpione. Przerwa między przyjmowaniem leków daje im czas na przebudzenie i rozpoczęcie syntezy DNA. W okresie namnażania komórki nowotworowe są najbardziej narażone na działanie cytostatyków.

Leki

Wszystkie leki stosowane w chemioterapii uzupełniającej są cytostatykami. Leki mogą mieć postać tabletek lub maści. Ale, jak pokazała praktyka medyczna, są one nieskuteczne, dlatego są używane niezwykle rzadko..

Płynna forma cytostatyków działa szybciej i korzystniej. Wprowadza się je do jamy brzusznej za pomocą kroplomierzy dotętniczych lub zastrzyków.

Ze względu na swój skład cytostatyki dzielą się na kilka typów. Niektóre oparte są na roślinach, inne należą do grupy cyklofosfamidów. Ponadto w niektórych cytostatykach głównymi substancjami czynnymi są metabolity, antybiotyki, hormony i przeciwciała monoklonalne..

Przeciwwskazania

Pomimo tego, że chemioterapia adiuwantowa jest wysoce skuteczna w walce z przerzutami i nawrotami, nie jest przepisywana wszystkim pacjentom. Wynika to z faktu, że leki cytostatyczne, które zapewnia ta metoda leczenia, oprócz pozytywnego efektu, mają negatywne strony..

Tak więc stosowanie niektórych leków negatywnie wpływa na układ sercowo-naczyniowy i drogi oddechowe.

Ponadto ta chemioterapia jest przeciwwskazana u pacjentów z następującymi patologiami:

  • zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • kamienie w woreczku żółciowym;
  • niewydolność wątroby i nerek.

Stosowanie uzupełniającej metody leczenia jest niedozwolone u pacjentów z ciężkim zespołem astenizacyjnym.

Skuteczność chemioterapii

Według statystyk medycznych chemioterapia uzupełniająca ma dobry wpływ na występowanie nawrotów i przerzutów nowotworów onkologicznych po ich usunięciu. Zgodnie z wynikami badań, oczekiwana długość życia pacjentów, którzy nie mają odległego wtórnego ogniska komórek rakowych w węzłach chłonnych, wzrosła o 7% podczas przyjmowania cytostatyków.

W przypadku przerzutów śmiertelny wynik zmniejsza się do 26%. Korzyści z leczenia uzupełniającego obserwowano również u pacjentów z zaawansowanym rakiem. W trakcie terapii zmniejsza się zespół bólowy, poprawia się samopoczucie i jakość życia..

Skutki uboczne i powikłania

Przebieg przyjmowania chemioterapii negatywnie wpływa na samopoczucie pacjentów. Wynika to z faktu, że odczynniki chemiczne podczas niszczenia komórek nowotworowych hamują leukocyty i limfocyty, które są odpowiedzialne za odporność człowieka..

Podczas osłabienia ochronnych właściwości organizmu u pacjentów rozwija się obojętność i depresja. Ponadto słaba odporność nie jest w stanie poradzić sobie z dodatkowymi infekcjami wirusowymi i bakteryjnymi..

Ponadto u pacjentów przyjmujących cytostatyki można zaobserwować następujące powikłania:

  • bezsenność;
  • utrata apetytu;
  • luźne stolce;
  • nudności;
  • depresja;
  • bóle głowy;
  • wypadanie włosów;
  • rozdzierający.

Chemioterapia neoadiuwantowa

W leczeniu chorób onkologicznych stosuje się działanie lecznicze, chirurgiczne i promieniowanie na organizm. Chemioterapia neoadiuwantowa odnosi się do zachowawczych metod leczenia nowotworów i obejmuje stosowanie leków z grupy cytostatyków. Metoda ta jest stosowana w praktyce onkologicznej przy indywidualnych wskazaniach przed zabiegiem..

Co to jest?

Koncepcję chemioterapii neoadiuwantowej należy przede wszystkim odróżnić od chemioterapii adiuwantowej. Różnica polega na czasie przyjmowania tych leków. W przypadku neoadiuwanta leki immunosupresyjne są przepisywane w okresie przedoperacyjnym lub przed radioterapią. Taki przebieg leczenia pomaga zachować funkcję dotkniętego narządu i umożliwia odmowę interwencji chirurgicznej. Terapia adjuwantowa to stosowanie leków chemioterapeutycznych podczas operacji lub napromieniania, a także w okresie pooperacyjnym.

Chemioterapia neoadiuwantowa to pierwszy etap walki z nowotworami złośliwymi. Dlatego w trakcie przyjmowania leków można określić wrażliwość komórek nowotworowych na chemioterapię oraz wyciągnąć pewne wnioski i prognozy. Wskaźniki te pomogą dostosować dalsze leczenie pacjenta..

Cytostatyki wpływają na subkliniczne przerzuty, co minimalizuje progresję choroby.

Wskazania do stosowania

Powołanie leków immunosupresyjnych następuje dopiero po pełnym badaniu, określającym rozległość guza, porównującym ryzyko i korzyści dla pacjentów. Ostrożne podejście do każdego pacjenta wynika z faktu, że leki chemioterapeutyczne oddziałują nie tylko na komórki nowotworowe, ale także na normalne. W ten sposób zaburzona jest równowaga układu odpornościowego, metabolizmu i innych ważnych procesów w organizmie..

Bezwzględne wskazania do chemioterapii neoadiuwantowej obejmują:

  • Ostre i przewlekłe postacie białaczki to guzy układu krążenia. Ten rodzaj leczenia jest obowiązkowy, ponieważ jest jedynym, który można zastosować..
  • Złośliwe formacje tkanki mięśniowej - mięśniakomięsaki, mięsaki prążkowanokomórkowe.
  • Rak jajnika i macicy.
  • Rak kosmówki.
  • Guzy piersi.
  • Rak przełyku.
Powrót do spisu treści

Mechanizm roboczy

Wszystkie fundusze należą do grupy cytostatyków. Ich działanie opiera się na wpływie na materiał genetyczny komórki rakowej. Leki są zdolne do niszczenia syntezy DNA, zakłócania sekwencji jego łańcucha, a także integracji z zawartością jądra, zaburzając tym samym kolejność nukleotydów. Niektóre cytostatyki niszczą wiązania między aminokwasami, co prowadzi do zakończenia podziału komórek nowotworowych i ich śmierci.

Jak jest?

Chemioterapię przeprowadza się za pomocą dożylnej infuzji leków zgodnie z indywidualną receptą. Okres przedoperacyjnej terapii neoadiuwantowej wynosi od 3 do 6 miesięcy lub dłużej. Leczenie zachowawcze dzieli się na kursy. Średnio przez 6 miesięcy pacjent musi przechodzić 6-7 kursów wlewów leków. Wynik pozytywny zależy od częstości stosowania cytostatyków i wrażliwości na nie komórek chorobotwórczych.

Istnieje również metoda dotętniczego podawania leków, kiedy cytostatyki natychmiast dostają się do krążenia ogólnoustrojowego, co zwiększa ich biodostępność. Osobno wlew leków do jamy brzusznej jest przydzielany - dootrzewnowo, co w pojedynczych przypadkach daje wysokie pozytywne wyniki.

Leki chemioterapeutyczne istnieją w postaci środków doustnych i maści, ale rzadko je stosuję..

W praktyce onkologicznej stosuje się następujące rodzaje leków:

  • warzywo - „Winkrystyna”, „Winblastyna”;
  • środki alkilujące - „cyklofosfamid”;
  • antybiotyki i antracykliny - „Rubomycyna”, „Doksorubicyna”, „Adriamycyna”.
Powrót do spisu treści

Ograniczenia

Cytostatyki w różnym stopniu oddziałują na wszystkie narządy i układy organizmu człowieka. Dlatego przed przepisaniem przebiegu leczenia konieczne jest szczegółowe zbadanie historii pacjenta i współistniejących chorób. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania chemioterapii neoadiuwantowej obejmują następujące patologie:

  • przewlekłe choroby nerek i wątroby;
  • choroby układu sercowo-naczyniowego w fazie dekompensacji;
  • kamienie woreczka żółciowego;
  • niedokrwistość;
  • mała liczba płytek krwi;
  • masa ciała 40 kg i poniżej.
Powrót do spisu treści

Skutki uboczne

Chemioterapia wpływa przede wszystkim na układ krążenia. Hamuje wszystkie rodzaje wzrostu czerwonego szpiku kostnego. Przejawia się to obniżeniem poziomu erytrocytów, hemoglobiny, płytek krwi, leukocytów i retikulocytów. W tym stanie ludzki układ odpornościowy działa na minimalnym poziomie, co jest niebezpieczne ze względu na dodanie wtórnej infekcji z rozwojem procesu zapalnego.

Skutki uboczne ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, wymioty, brak apetytu i frustrację. Zaburzenia trawienia objawiają się postępującym spadkiem masy ciała. Pacjenci zauważają również objawy asteniczne, w tym ogólne osłabienie, brak zainteresowania otoczeniem, płaczliwość, depresję, zwiększoną senność. Wygląd pacjenta objawia się wypadaniem włosów, bladością skóry, możliwe są alergiczne wysypki na powłokach i błonach śluzowych.

Artykuły O Białaczce