Prawie niemożliwe jest dokładne zdiagnozowanie „onkologii” bez przeprowadzenia specjalnych badań. Obecnie medycyna ma takie możliwości. Dlatego jeśli istnieje podejrzenie raka, wykonuje się badanie immunohistochemiczne. Zastanów się, czym jest ta analiza, w jakich przypadkach jest zalecana i co pozwala ci zidentyfikować.

Istota badań

Badanie to oznacza badanie próbki tkanki pod mikroskopem. Uzyskuje się je za pomocą biopsji i wstępnie poddaje działaniu specyficznych przeciwciał..

Choroby onkologiczne od dawna są polem widzenia lekarzy i naukowców. W trakcie licznych badań stwierdzono, że komórki złośliwe w procesie swojej żywotnej aktywności wytwarzają specyficzne białka zwane antygenami. Wiążą się z przeciwciałami, na tym opiera się badanie immunohistochemiczne, gdy tkanka pacjenta pobrana do badania, po przetworzeniu, jest dokładnie badana pod mikroskopem.

Gdy przeciwciała oddziałują z komórkami nowotworowymi, można zaobserwować zjawisko fluorescencji. Daje to podstawę do niemal stuprocentowej pewności, że onkologia ma miejsce..

Przeciwciała przeciwko prawie wszystkim nowotworom zostały już opracowane i aktywnie wprowadzone do praktyki medycznej..

Możliwości badawcze

Immunohistochemiczne badanie raka pozwala na:

  • Rozpoznaj nowotwór i określ jego typ.
  • Dowiedz się o występowaniu głównego ogniska w ciele.
  • Podczas pobierania materiału biologicznego z ognisk wtórnych można określić źródło rozprzestrzeniania się przerzutów.
  • Badanie pozwala ocenić skuteczność terapii.
  • Za pomocą analizy możesz dowiedzieć się, na jakim etapie rozwoju jest rak..
  • Badanie immunohistochemiczne pozwala również poznać tempo wzrostu nowotworów.

Ta metoda badawcza jest uważana za bardziej pouczającą w porównaniu ze zwykłą metodą histologiczną. Jeśli zastosujesz obie metody badawcze, możesz uzyskać pełny obraz, dlatego w praktyce najczęściej robią to lekarze..

Wskazania do badania

Praktycznie wszystkie tkanki ludzkiego ciała można zbadać tą metodą, ale najczęściej taka analiza jest zalecana w przypadku podejrzenia onkologii.

  1. Aby zidentyfikować pierwotne nowotwory.
  2. Aby wykryć przerzuty.
  3. Ta analiza pomaga określić rokowanie rozwoju i przebiegu patologii..
  4. Analiza służy jako jedna z metod badania receptorów dla wielu hormonów..
  5. Badanie IHC umożliwia wykrycie mikroorganizmów.
  6. Metodę badawczą stosuje się do określenia wrażliwości komórek nowotworowych na chemioterapię i radioterapię..

Metoda analizy

Badania immunohistochemiczne prowadzone są w kilku etapach, z których pierwszym jest pobranie materiału biologicznego. Uzyskuje się go przez biopsję lub usunięcie materiału podczas operacji..

Fragment tkanki umieszcza się w formalinie i przesyła do laboratorium, gdzie poddaje się zmianom:

  1. Materiał jest odtłuszczany specjalnymi związkami i wypełniany parafiną. W tym stanie można go przechowywać prawie na zawsze, więc w razie potrzeby badanie można powtórzyć.
  2. W kolejnym etapie uzyskuje się najcieńsze skrawki - wykonuje się mikrotomię. Umieszczone są na specjalnych okularach.
  3. Przygotowane sekcje są traktowane roztworami przeciwciał o określonym stężeniu. Do przetwarzania można stosować kompozycje zawierające różne ilości przeciwciał. To, które z nich będą wchodzić w interakcje z komórkami nowotworowymi, zależy od rodzaju guza.

Immunohistochemiczne badanie raka piersi

Taka analiza jest po prostu niezastąpiona, jeśli istnieje podejrzenie obecności komórek rakowych w piersi. Określenie liczby receptorów estrogenów i progesteronu jest obowiązkowe. Kiedy się zwiększają, aktywowany jest proces wzrostu komórek złośliwych..

Badania IHC pozwalają nie tylko rozpoznać raka, ale także określić jego stadium. Poprzez badania lekarze dowiadują się, czy wskazana jest terapia hormonalna..

Guzy o wysokim stężeniu hormonów najczęściej dość skutecznie leczy się lekami przeciwhormonalnymi..

Podczas analizy koniecznie określa się wskaźnik Ki-67, pomaga to określić złośliwość procesu. Jeśli badanie immunohistochemiczne gruczołu mlekowego wykazuje Ki-67 do 15%, wówczas wynik choroby uważa się za korzystny. Jeśli liczba osiągnie 30%, chemioterapia jest niezbędna, ponieważ guz rośnie dość szybko. Ocena 90% najczęściej wskazuje na nieuchronność śmiertelnego wyniku.

Ta analiza jest przepisywana nie tylko w przypadku podejrzenia raka piersi, ale okazuje się również dość pouczająca, jeśli:

  • Jest bezpłodność.
  • Wykryto złośliwe formacje macicy.
  • W układzie rozrodczym zachodzą zmiany patologiczne.

Immunohistochemiczne badanie endometrium

Taka analiza jest przeprowadzana, jeśli:

  • Poronienia są częste.
  • Kobieta miała kilka nieudanych prób IVF.
  • Zdiagnozowano przewlekłą postać zapalenia błony śluzowej macicy.

To badanie pomaga dowiedzieć się, czy istnieją komórki, które w naturalny sposób zakłócają poczęcie.

Badanie tkanki endometrium metodą IHC jest zalecane kobietom, które miały już kilka nieudanych prób sztucznej inseminacji.

Pobieranie tkanki endometrium odbywa się w różne dni cyklu, które są przepisane przez lekarza.

Interpretacja wyników analizy

Należy mieć na uwadze, że tylko lekarz posiadający orzeczenie potwierdzające specjalne przeszkolenie w wykonywaniu analiz metodą IHC ma prawo do badania przygotowanych próbek tkanek..

Wniosek powinien wskazywać:

  1. Wskaźniki przeciwciał, wobec których określa się tropizm badanej tkanki.
  2. Podano rodzaj komórek rakowych i ich liczbę.
  3. Wskazano na zidentyfikowane antygeny, które pomagają ustalić rodzaj onkologii.

Na podstawie wyników badania nie można postawić ostatecznej diagnozy. Onkolog ma prawo to zrobić dopiero po otrzymaniu interpretacji wszystkich procedur diagnostycznych..

W związku z tym możemy stwierdzić, że badania immunohistochemiczne są skuteczne w przypadku raka piersi lub innych gruczołów i innych rodzajów onkologii. Analiza dostarcza kompleksowych informacji i pozwala rozpoznać rozpoczynający się proces patologiczny na poziomie komórkowym.

Testy immunohistochemiczne

Badanie immunohistochemiczne

Badanie immunohistochemiczne (IHC) jest podstawą współczesnej diagnostyki morfologicznej chorób nowotworowych, która decyduje o poprawności diagnozy, dalszym rokowaniu oraz w niektórych przypadkach formułowaniu wskazań do wyznaczenia terapii celowanej.

Głównym celem badania IHC jest określenie różnicowania i histogenezy (przynależności tkankowej) guza.

Badanie immunohistochemiczne (IHC) jest dodatkową metodą diagnostyczną stosowaną obok głównego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną, które umożliwia identyfikację i różnicowanie nowotworów łagodnych i złośliwych. Często ostateczna diagnoza, oprócz określonego obrazu morfologicznego, wymaga wyjaśnienia immunofenotypu lub właściwości biologicznych guza, które odgrywają ważną rolę w rokowaniu choroby i ustaleniu wskazań do podania celowanych leków. Do tej pory współczesna nauka była w stanie udowodnić, że to określenie właściwości biologicznych guza i wykrycie uwarunkowań genetycznych (właściwości genetycznych guza) jest kluczem do skutecznego leczenia w onkologii..

W ostatnim czasie analiza IHC znalazła szerokie zastosowanie w codziennej praktyce diagnostycznej patologów i przestała być metodą badań czysto naukowych..

Głównym celem badania IHC jest określenie różnicowania i histogenezy (przynależności tkankowej) guza.

Czym jest histogeneza i różnicowanie nowotworów?

1. Histogeneza guza jest jego tkankowym pochodzeniem. Wyjaśnienie tego faktu ma ważną wartość diagnostyczną i pozwala na wybór rozsądnego leczenia. Rzeczywiście, jego wrażliwość na chemioterapię lub radioterapię zależy od pochodzenia guza..

2. Stopień zróżnicowania pokazuje, jak bardzo komórka nowotworowa różni się budową i funkcją od komórki normalnej.

W zależności od stopnia zróżnicowania komórkami podłoża guza są:

  • zróżnicowane, gdy struktura guza jest jak najbliższa strukturze tkanki prekursorowej;
  • słabo zróżnicowany, którego podobieństwo do oryginalnej tkanki jest usunięte;
  • niezróżnicowane (anaplazja) - komórki, które straciły jakiekolwiek podobieństwo do normalnych (oryginalnych).

Po co to jest?

  1. Diagnostyka histologiczna guzów;
  2. Określenie nozologicznego wariantu guza;
  3. Możliwość określenia guza pierwotnego poprzez przerzuty;
  4. Określenie rokowania choroby nowotworowej;
  5. Określenie możliwości i wskazań do terapii celowanej itp..

Możliwości badań immunohistochemicznych we współczesnej praktycznej onkologii są następujące:

Kiedy i jak przeprowadza się badania IHC?

Ten test jest przepisywany, jeśli istnieje podejrzenie obecności choroby nowotworowej. Materiał do badań pobierany jest podczas zabiegu operacyjnego lub biopsji przy użyciu specjalnych kleszczyków i igieł. Z tkanki wykonuje się cienkie mikro-nacięcie, które następnie poddaje się działaniu roztworu specyficznych przeciwciał (preparatów immunohistochemicznych), które reagują z białkami nowotworowymi (antygenami). Obszary reagujące emitują blask o różnym natężeniu, na podstawie którego lekarz wyciąga wnioski, np. Obecność ekspresji markerów takich jak CD15 i CD30 przez komórki nowotworowe pozwala na rozpoznanie chłoniaka Hodgkina; CD117 - guzy podścieliskowe przewodu pokarmowego; CD20 - chłoniaki z komórek B; CD3 - chłoniaki z komórek T; HMB45, MelanА - czerniak itp..

Przeciwciała

Do analizy IHC guzów pierwotnych i ich przerzutów wykorzystuje się szeroką gamę markerów - przeciwciał (marker - wskaźnik prawidłowych procesów biologicznych, procesów patogennych lub odpowiedzi farmakologicznej na interwencję terapeutyczną, który można obiektywnie zmierzyć i ocenić). Przeciwciała są cytospecyficzne, swoiste dla tkanek, mogą odzwierciedlać procesy proliferacji komórek i antygeny towarzyszące nowotworom i wreszcie mogą być właściwymi markerami nowotworowymi, takimi jak antygeny onkopłodowe, enzymy, produkty białkowe onkogenów komórkowych itp..

Nasze laboratorium posiada kompleksowy zestaw przeciwciał dopuszczonych do stosowania jako testy diagnostyczne zmian nowotworowych i nienowotworowych różnych narządów i układów..

Ilość stosowanych przeciwciał zależy od indywidualnego przypadku i przypuszczalnej diagnozy. „Rozszerzony zestaw przeciwciał” to zestaw antygenów dla różnych struktur guza. Istnieje również „mały panel” przedstawiający najczęściej występujące guzy. Wyboru panelu przeciwciał można dokonać na dwa sposoby: etapami, stopniowo zwiększając ich zakres lub od razu skorzystać z szerokiego panelu odczynników. Z jednej strony znaczne oszczędności odczynników i środków przy wyższych kosztach pracy i długim czasie realizacji, z drugiej strony duże zużycie przeciwciał, z których część pomaga w ustaleniu ostatecznej diagnozy w jak najkrótszym czasie.

Specjaliści naszego laboratorium zwracają uwagę, że analiza IHC jako metoda dodatkowa powinna uwzględniać zarówno pozytywne wyniki ekspresji markerów charakteryzujących dany immunofenotyp guza, jak i negatywne, co pozwala wykluczyć inne hipotezy i ograniczyć do minimum liczbę błędów diagnostycznych..

Wybrane choroby i przeciwciała stosowane do ich diagnostyki

Guzy piersi

Rak piersi jest najczęstszym nowotworem u kobiet i drugą co do częstości przyczyną zgonów związanych z rakiem. Wczesna diagnoza, terminowe i prawidłowe leczenie może znacznie zwiększyć szanse na wyzdrowienie. Tradycyjne techniki immunohistochemiczne (IHC) mogą działać z bardzo małymi próbkami tkanek. Okoliczność ta w połączeniu z zastosowaniem przeciwciał specyficznych dla antygenów komórek nowotworowych sprawia, że ​​metoda ta jest skutecznym narzędziem w rękach patomorfologa, który diagnozuje i przewiduje przebieg chorób onkologicznych..

Główne markery diagnostyczne:

  • Receptor estrogenowy
  • Receptor progesteronu
  • HER-2 / neu
  • Ki-67
  • p120 Catenin
  • CadherinE
  • „Złoty standard” w diagnostyce guzów piersi - profil hormonalny PR, ER, HER-2 / neu, Ki-67 - to diagnostyka wszystkich dostępnych receptorów odpowiedzialnych za aktywność tkanki nowotworowej. Obejmuje badania dotyczące wielu wskaźników.
  • PR, ER to specyficzne białka receptorowe, które odpowiadają na produkcję estrogenu i progesteronu. Większość nowotworów piersi (około 80 procent) aktywnie reaguje na zmiany poziomu hormonów. Określenie reaktywności tych receptorów odgrywa kluczową rolę w ocenie potencjału terapii hormonalnej..
  • HER-2 / neu to genowa struktura białkowa zlokalizowana w tkance nowotworowej. Jest to receptor, który reaguje na produkcję swoistych przeciwciał. Wskazane jest zbadanie tego parametru z punktu widzenia określenia rokowania w leczeniu raka. Przy wysokiej aktywności HER-2 / neu guz jest trudny do wyleczenia; najpierw konieczna jest terapia monoklonalna, aby zahamować aktywność tej struktury.
  • Ki-67 jest strukturą białkową, która może być aktywowana podczas aktywnego wzrostu guza. Badanie tego wskaźnika pozwala ocenić rokowanie na życie pacjenta. Im wyższa ekspresyjna charakterystyka Ki-67, tym mniejsze zróżnicowanie guza, tym mniejsze szanse na wyzdrowienie chora kobieta.

Guzy prostaty

Rak prostaty to jeden z najpowszechniejszych nowotworów na świecie. Większość przypadków (50 - 70%) rozpoznaje się na 3-4 etapach, w tym 25% - z uogólnieniem procesu nowotworowego. Niestety wczesne rozpoznanie raka jest trudne ze względu na częsty brak charakterystycznych objawów. Wraz z metodami klinicznymi najbardziej pouczająca jest metoda badania histologicznego biopsji gruczołu krokowego.

Główne markery diagnostyczne:

  • p63;
  • PSAP (ProstaticAcidPhosphatase);
  • PSA (antygen swoisty dla prostaty);
  • P504s (= AMACR - alfa-metyloacylo-CoA-racemaza);
  • Cytokeratyna o wysokiej masie cząsteczkowej (34betaE12);
  • ERG (gen związany z ETS);
  • PSMA (antygen błonowy swoisty dla prostaty);
  • Receptor androgenów;
  • Bcl-X;
  • Cytokeratyna 5 i 6;
  • Cytokeratin Pan;
  • Keratyna 8;
  • Cytokeratyna 8 i 18;
  • Ki-67;
  • p53;
  • Synaptofizyna;
  • Koktajl podstawnokomórkowy - Cytokeratin HMW + p63.

Guzy płuc

Rak płuc jest jedną z najczęstszych przyczyn zgonów. Każdego roku na świecie z powodu tej choroby umiera około miliona ludzi. U mężczyzn rak płuc w 85-90% przypadków jest związany z paleniem tytoniu. Prognozy dotyczące raka płuc są nadal złe. W przypadku braku leczenia nawet 90% chorych umiera w ciągu 2 lat od rozpoznania. Przy leczeniu operacyjnym 5-letnie przeżycie wynosi około 30%. Leczenie chirurgiczne połączone z radioterapią i farmakoterapią zwiększa 5-letnie przeżycie o 40%. Obecność przerzutów znacząco pogarsza rokowanie. Nowoczesna diagnostyka i leczenie chorych na raka płuca nie może obejść się bez weryfikacji morfologicznej guza z określeniem budowy histologicznej i stopnia anaplazji (różnicowania) komórek nowotworowych. Metoda immunohistochemiczna pozostaje jedną z najbardziej pouczających metod na tym etapie diagnozy.

Główne markery diagnostyczne:

  • Czynnik transkrypcyjny tarczycy-1;
  • Cytokeratin 7;
  • NIEDROBNOKOMÓRKOWEGO RAKA PŁUCA
    • ALK (DE5F3);
  • PRZYSADOWICY RAK PŁUCA
    • Cytokeratin 14;
    • Cytokeratyna 5/6;
    • CEA;
    • EGFR;
  • RAK MAŁEGO KOMÓRKI PŁUCA
    • ChromograninaA;
    • Synaptofizyna;
  • ADENOKARCINOM PŁUC
    • EMA;
    • CytokeratinPan.

Czerniak

Czerniak (łac. Czerniak, czerniak złośliwy ze starożytnej Grecji. Μέλας - „czarny”) (jamy ustnej. Melanoblastoma) to złośliwy guz, który rozwija się z melanocytów - komórek pigmentowych produkujących melaniny. Jeden z trzech rodzajów raka skóry i najgroźniejszy z nich. Jest zlokalizowany głównie w skórze, rzadziej w siatkówce, błonach śluzowych (jama ustna, pochwa, odbytnica). Jeden z najniebezpieczniejszych nowotworów złośliwych człowieka, często nawracający i przerzutowy, limfogenny i krwiotwórczy w prawie wszystkich narządach. Weryfikacja czerniaka skóry i jego przerzutów pozostaje jednym z najtrudniejszych zadań dla onkomorfologa. Wśród czerniaków bez pigmentu wyróżnia się postacie guzkowe, rozprzestrzeniające się na powierzchni, takie jak plamy soczewicowate, jasnokomórkowe, wrzecionokomórkowe, pleomorficzne, drobnokomórkowe, śluzowate, „nevoid”, cricoid i inne.

Główne markery diagnostyczne:

  • MelanomaAssociatedAntigen (MAA);
  • CD63;
  • Marker czerniaka (HMB45);
  • MART-1 / Melan-A;
  • Czerniak (gp100);
  • Tyrozynaza;
  • Czynnik transkrypcyjny mikroftalmii (MiTF);
  • Receptor czynnika wzrostu nerwów (NGFR);
  • S100;
  • Pan czerniaka (HMB45 + A103 + T311);
  • MART-1 + tyrozynaza;
  • Vimentin.

Standardowy panel zawiera około pięciu markerów immunohistochemicznych:

  • p53 - stopień aktywności mitozy czerniaka;
  • Ki-67 - ocena nasilenia proliferacji, określa rokowanie choroby;
  • bcl-2 - białko zapobiegające naturalnej apoptozie czerniaka skóry, szacuje się prawdopodobieństwo przerzutów;
  • HMB-45 - ocena funkcji melanocytów;
  • S-100 jest typowym antygenem występującym tylko w czerniaku i można go odróżnić od innych guzów lub łagodnych narośli.

Zaburzenia limfoproliferacyjne

Chłoniak to złośliwa choroba nowotworowa układu limfatycznego. Wśród chłoniaków wyróżnia się limfogranulomatozę (chłoniak Hodgkina), a wszystkie inne typy chłoniaków to chłoniaki nieziarnicze (NHL). W zależności od rodzaju komórek limfoidalnych, z których powstaje guz, izolowane są chłoniaki z komórek B, T i (rzadko) z komórek NK. Większość chłoniaków to komórki B. Diagnostyka chorób limfoproliferacyjnych znajduje się obecnie w czołówce współczesnej patologii i wymaga jednego z najbardziej rozbudowanych paneli markerowych. Całkowita zapadalność na wszystkie typy chłoniaków nieziarniczych w krajach europejskich wynosi 12-15 przypadków na 100 tysięcy populacji rocznie. Ryzyko ich wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem. Zakażenie wirusem Epsteina-Barr wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju różnych typów chłoniaków, w tym chłoniaka Burkitta. U dzieci chłoniaki nieziarnicze są stosunkowo rzadkie: nie więcej niż 5% wszystkich przypadków NHL przypisuje się dzieciństwie i młodości. Niemniej jednak chłoniaki zajmują trzecie miejsce w strukturze częstości występowania złośliwych chorób wieku dziecięcego - po białaczce i guzach ośrodkowego układu nerwowego..

Główne markery diagnostyczne:

Guzy podścieliskowe przewodu pokarmowego (SOGT)

Przewód pokarmowy występuje głównie w żołądku (60%) i jelicie cienkim (25%), ale występuje również w odbytnicy (5%), przełyku (5%) i wielu innych miejscach (5%), w tym wyrostku robaczkowym, woreczku żółciowym, krezka i sieć. Wiek dotkniętych chorobą pacjentów waha się od wieku dojrzewania do 90 lat, ale większość pacjentów jest starsza, a szczyt osiąga około 60 lat. W większości badań istnieje niewielkie predyspozycje do mężczyzn. W 1998 roku wykazano, że OGHT wyraża ekspresję receptora kinazy tyrozynowej KIT (CD117). Przyczyną tych guzów były komórki śródmiąższowe Cajal (ICC). Podobnie jak GST, komórki Cajal wyrażają KIT i większość z nich jest dodatnich pod względem CD34. Późniejsze badania przeprowadzone w wielu różnych laboratoriach potwierdziły, że KIT jest najbardziej specyficznym markerem SOS. Wykrywalna immunologicznie KIT jest obecna na powierzchni komórki i / lub w cytoplazmie komórek nowotworowych w przewodzie pokarmowym w około 90% przypadków. W zdecydowanej większości guzów ekspresja KIT jest silna i jednorodna, ale w niektórych przypadkach wykazano tylko ogniskową dodatnią reaktywność, a KIT jest nieobecny w małej podgrupie (

5%) guzów odpowiadających przewodowi pokarmowemu według innych cech morfologicznych i immunofenotypowych. Wśród SALFA KIT-dodatnich ekspresję CD34 określa się w 60-70% przypadków, podczas gdy 30-40% jest pozytywnych dla aktyny mięśni gładkich (SMA), a 5% dla białka S-100. Żaden z tych antygenów nie jest specyficzny dla przewodu pokarmowego. Ekspresja desminy w prawdziwym SAT-dodatnim dla KIT jest niezwykle rzadka (1-2% przypadków) i zwykle jest ogniskowa. Ta postać chorób onkologicznych jest trudna do zdiagnozowania morfologicznie. Korzystając z nowoczesnych paneli markerowych, można w sposób jasny i rozsądny zdiagnozować różne formy opisywanej patologii. Immunohistochemia jest obowiązkowa.

Główne markery diagnostyczne:

  • Zestaw CD117 c;
  • CD34;
  • Desmin;
  • Beta-katenina;
  • S100;
  • GFAP;
  • CD99;
  • ActinSmoothMuscle.

Rak jelita grubego

Rak jelita grubego jest trzecim najczęściej diagnozowanym rakiem w Stanach Zjednoczonych (z wyjątkiem raka skóry) w populacji mężczyzn i kobiet. Wskaźniki zachorowalności na raka jelita grubego spadają w ciągu ostatnich dwóch dekad (z 66,3 przypadków na 100 000 w 1985 r. Do 45,5 przypadków w 2006 r.). Przypisuje się to zwiększonemu stosowaniu badań przesiewowych jelita grubego, które umożliwiają wykrywanie i usuwanie polipów żołądkowo-jelitowych, zanim rozwiną się w raka. W przeciwieństwie do ogólnego spadku, wśród młodych dorosłych poniżej 50 roku życia, dla których badania przesiewowe nie są zalecane z powodu umiarkowanego ryzyka, częstość występowania raka okrężnicy i odbytnicy wzrosła od 1994 r. O około 2% rocznie u mężczyzn i kobiet. W 2016 r.w USA śmiertelność z powodu raka jelita grubego wyniosła 49,5 tys. Śmiertelność z powodu raka jelita grubego zmniejszyła się w obu grupach mężczyzn i kobiet w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci, a ostatnio gwałtownie spadła. Spadek ten odzwierciedla spadek wskaźników zachorowalności oraz lepszą wczesną diagnostykę i leczenie. Wczesne stadia raka okrężnicy i odbytnicy przebiegają zwykle bezobjawowo, dlatego często konieczne są badania przesiewowe w celu wykrycia choroby na tym wczesnym etapie. Postęp choroby może powodować krwawienie z odbytu, pojawienie się krwi w stolcu, zmianę w wypróżnianiu, skurcze w dolnej części brzucha. Zastosowanie IHC w raku okrężnicy rozważa się na kilku poziomach: w celu scharakteryzowania guzów (typu endokrynologicznego lub nabłonkowego), predyspozycji dziedzicznych oraz do celów prognostycznych. Głównym zastosowaniem IHC jest identyfikacja możliwych lub podejrzewanych przerzutów, w których okrężnica jest prawdopodobnie pierwotnym. Typowe miejsca przerzutów do okrężnicy to wątroba i płuca, oba narządy mogą wytwarzać raka o morfologii identycznej jak przerzuty do okrężnicy. IHC (klasa I rozporządzenia FDA) jest stosowany po wstępnym rozpoznaniu guza w badaniu histopatologicznym i nie jest uwzględniany przez klinicystów jako niezależne badanie.

Główne markery diagnostyczne:

  • Beta-katenina;
  • BRAF;
  • CDX-2;
  • COX-2;
  • Cytokeratin 7;
  • Cytokeratin 19;
  • Cytokeratin 20;
  • MLH1;
  • MLH2;
  • MLH6;
  • MSLN;
  • MUC1;
  • MUC2.

Rak z przerzutami

Najczęstszym zastosowaniem immunohistochemii w badaniu guzów wątroby jest określenie źródła przerzutów, gdy pierwotna lokalizacja guza nie jest znana. Opracowanie i zastosowanie panelu do barwienia immunologicznego może pomóc rozwiązać prawie wszystkie problemy diagnostyczne. 2-6 Cytokeratyny (CK) 7 i CK 20 - pierwszy krok w identyfikacji wielu guzów i przy dodatkowych odpowiedziach immunologicznych stosunkowo specyficznych dla guzów żeńskich i męskich narządów płciowych, często pozwala zidentyfikować pierwotną lokalizację guza przerzutowego.

Główne markery diagnostyczne:

  • Cytokeratyny o różnych masach cząsteczkowych (CK 18, CK 19, CK 7 i CK 20 itp.).

Zaleca się również włączenie do panelu diagnostycznego testów IHC ukierunkowanych na ekspresję HER2 / neu i Ki-67..

  • HER2 / neu jest białkiem błonowym kodowanym przez gen ERBB2. Zwiększenie jego ekspresji jest ważne w patogenezie i progresji niektórych procesów złośliwych. Badanie tego receptora jest ważnym biologicznym markerem raka żołądka, piersi, macicy i jej przydatków.
  • Ki-67 to antygen jądrowy składający się z dwóch łańcuchów polipeptydowych i stanowi główną część macierzy jądrowej. Jego ekspresja umożliwia izolację proliferujących komórek nowotworowych, które są w aktywnej fazie cyklu życiowego komórki. Marker ten pozwala określić fenotyp i tempo wzrostu guza, ryzyko przerzutów, potencjalną odpowiedź na środki terapeutyczne oraz wynik procesu patologicznego.

Guzy żołądka.

Badania immunohistochemiczne (IHC) na ogół nie są wymagane do oceny łagodnych i złośliwych guzów nabłonka żołądka, ponieważ histopatologia zwykle zapewnia rozpoznanie, ale IHC jest potrzebne w badaniu przerzutowego raka żołądka, gdy pochodzenie guza nie jest jasne lub gdy Rentgenowskie objawy guza są mylące (na przykład rak żołądka bezpośrednio i szeroko atakuje wątrobę i histologicznie jest nie do odróżnienia od raka dróg żółciowych). Ponadto IHC może być przydatna do identyfikacji kilku wariantów raka żołądka, w tym gruczolakoraka wątrobowokomórkowego, w którym różnicowanie wątroby można potwierdzić pozytywną odpowiedzią AFP. Gruczolakoraki żołądka będą reagować z wieloma przeciwciałami przeciw keratynie, w tym z CK 18, CK 19, CK 7 i CK 20. Gdy CK 7 i CK 20 są stosowane razem, wiele gruczolakoraków żołądka będzie barwiło zarówno CK 7, jak i CK 20. Około 25% przypadki będą miały fenotyp CK 7 + / CK 20- lub CK 7- / CK 20+), a niewielka liczba przypadków będzie ujemna dla obu markerów. Początkowo sądzono, że CDX-2, specyficzny marker raka okrężnicy, będzie reaktywny w ponad 50% przypadków i może wskazywać na mniejszą inwazyjność. Gruczolakorak żołądka, zarówno rak jelita, jak i rak komórek sygnetowokomórkowych, może mieć zróżnicowanie neuroendokrynne i może nie być oczywiste z obrazu histologicznego, ale objawia się barwieniem chromograniną i / lub synaptofizyną

Oznaczanie ekspresji receptora EGFR w nowotworach nabłonkowych

Immunohistochemiczne (IHC) oznaczanie ekspresji receptora EGFR w raku jelita grubego i guzach płuc, a także w guzach szyi i głowy przeprowadza się w celu odpowiedniego doboru schematów leczenia chemioterapeutycznego.

EGFR (Epidermal Growth Factor Receptor) jest jednym z receptorów transbłonowych, wyrażanym na powierzchni komórek nabłonka i bierze udział w regulacji wzrostu i różnicowania komórek. Podział komórek w jego obecności zachodzi znacznie szybciej. Gdy receptor EGFR jest aktywowany po związaniu się z czynnikami wzrostu (EGF i TGF-a), uruchamiane są mechanizmy prowadzące do wzrostu guza i nasila się proliferacja komórek nowotworowych, a także stymulowany jest proces przerzutów. Ekspresja EGFR jest wskaźnikiem stymulacji wzrostu guza aktywność receptora dla naskórkowego czynnika wzrostu. Ponieważ aktywacja receptora następuje z powodu substancji samego nowotworu, bardziej słuszne byłoby mówić o ekspresji EGFR przez guz Ekspresja EGFR występuje w następujących postaciach raka: płuc, szyi i głowy, okrężnicy i odbytnicy. Immunohistochemiczne oznaczenie ekspresji EGFR pozwala na ustalenie statusu tych receptorów i przepisanie leczenia. Ekspresja EGFR jest bezpośrednio związana ze stopniem złośliwości i stopniem rozwoju guza Specjalista na podstawie uzyskanych danych z badania immunohistochemicznego klasyfikuje guz jako EGFR-ujemny lub EGFR-dodatni.

Nadekspresja EGFR wskazuje na wysoką złośliwość, późne stadia rozwoju guza i procesy przerzutowe. Czynnik ten jest niekorzystny w stosunku do rokowania choroby i wskazuje na dużą aktywność proliferacyjną guza, agresywność, odporność na terapię..

Niski stopień ekspresji EGFR wskazuje na regresję guza z pozytywną dynamiką leczenia.

Immunohistochemiczne badanie wrażliwości receptora na estrogen i progesteron w endometrium

Immunohistochemiczne badanie wrażliwości receptora na estrogen i progesteron w endometrium przeprowadza się w celu zidentyfikowania przyczyn braku płodności, a także oceny złośliwości procesów zachodzących w tkankach macicy. Badanie jest złożone, przeprowadzane jest planowo, wymagana jest odpowiednia kwalifikacja patologa.

Receptory dla estrogenu (ER) i progesteronu (PR) to wrażliwe markery, które reagują na fluktuacje niektórych hormonów, które wpływają na wzrost guza i rozwój procesów hiperplastycznych w endometrium. Znajdują się one zarówno w tkankach nabłonka macicy, jak iw komórkach gruczołu sutkowego. Ich określenie pozwala ocenić wpływ czynników hormonalnych na progresję złośliwego wzrostu, a ponadto zidentyfikować obecność innych oprócz macicy ognisk aktywności. Są objęte obowiązkowym programem badań przesiewowych dla chorych kobiet z podejrzeniem naciekowej aktywności raka.

Badanie immunohistochemiczne przeprowadza się z:

  • bezpłodność;
  • guzy endometrium;
  • dysfunkcja miesiączki;
  • procesy hiperplastyczne w endometrium.

W przypadku niepłodności technika ta pozwoli ci dowiedzieć się, czy zapłodnione jajo może przyczepić się do ściany macicy. W przypadku raka metoda ta nie jest wczesną diagnozą. Ocena aktywności receptorów pozwala zidentyfikować obecność przerzutów oraz ocenić skuteczność leczenia w jamie macicy. W przypadku zaburzeń owulacji technika ta sprawdza skuteczność terapii hormonalnej. Przy zmianach w jamie macicy o charakterze hiperplastycznym wzrost aktywności receptorów estrogenu i progesteronu wskazuje na rozwój słabo zróżnicowanych guzów, potencjalnie niebezpiecznych dla życia kobiety.

Ogólna zasada jest taka, że ​​im większa ekspresja aktywności receptora, tym większe prawdopodobieństwo progresji guza. Im niższa aktywność, tym mniejsza możliwość naturalnego nawożenia.

Przewlekłe zapalenie błony śluzowej macicy

Przewlekłe zapalenie błony śluzowej macicy nazywa się zapaleniem błony śluzowej macicy, które jest wywoływane przez różne wirusy lub patogenne mikroorganizmy. W ognisku patologicznym zachodzą morfologiczne i funkcjonalne zmiany błony śluzowej macicy.Przewlekłe zapalenie błony śluzowej macicy jest zespołem kliniczno-morfologicznym, w którym w wyniku uszkodzenia endometrium przez czynnik zakaźny dochodzi do wielu wtórnych zmian morfologicznych i funkcjonalnych, które zakłócają cykliczną biotransformację błony śluzowej macicy, co prowadzi do uporczywego zaburzenia funkcji menstruacyjnych i generatywnych. częstość występowania przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy w populacji wynosi 2,6-51%. Ponadto wśród tych kobiet 60,4% jest bezpłodnych, a nieudane próby IVF i transferu zarodków odnotowano u 37%. W 2006 roku Międzynarodowa Federacja Ginekologii i Położnictwa zrównała pojęcia „nierozwiniętej ciąży” i „przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy”.

Przyczyny przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy:

  • infekcje narządów miednicy, pochwy i kanału szyjki macicy;
  • urządzenie wewnątrzmaciczne;
  • wczesne kontakty intymne;
  • radioterapia narządów miednicy;
  • interwencja chirurgiczna w jamie macicy;
  • nadużywanie alkoholu i palenie.

Praktykujący eksperci określają procesy zapalne zachodzące w narządach miednicy jako patologię autoimmunologiczną. Aby określić charakter zaburzeń i zidentyfikować pacjentów z patologiczną odpowiedzią układu odpornościowego, która wywołuje stan zapalny endometrium, zaleca się badanie immunohistochemiczne, które przeprowadza się przy użyciu standardowego panelu przeciwciał monoklonalnych: CD16, CD20, CD138, CD56, HLA-DR.

Immunohistochemiczne badanie receptywności endometrium (okno implantacji)

Receptywność endometrium to zespół cech strukturalnych i funkcjonalnych endometrium, który determinuje jego zdolność do implantacji. Od początku lat 90. ubiegłego wieku pojęcie „receptywności endometrium” zaczyna nabierać współczesnego znaczenia jako proces złożonej integracji i wielopoziomowego „dialogu” między endometrium a zarodkiem w określonym okresie „okna implantacji”. Czas trwania „okna implantacji” u człowieka wynosi średnio 4 dni: od 6 do 8-10 dnia po szczycie wydzielania LH lub 20-24 dni cyklu miesiączkowego (przy 28-dniowym cyklu miesiączkowym) Obecnie istnieją trzy poziomy receptywności: genetyczny, proteomiczny i histologiczny. Po otwarciu „okna implantacji” w endometrium ekspresja 395 genów (ApoE, PLA2) wzrasta, a ekspresja 186 genów (ITF, różne proteazy, białka macierzy zewnątrzkomórkowej, itp.) Spada. Wśród markerów proteomicznych związanych z receptywnością endometrium wyróżnia się różne cząsteczki adhezyjne, czynniki wzrostu, cytokiny i receptory: rodzinę IL-1, LIF i LIF-R, αVβ3, TNF-α, IFN-γ, itp. Najbardziej badaną jest białaczka. czynnik hamujący (LIF) jest członkiem rodziny IL-6. Jego maksymalną ekspresję w endometrium obserwuje się w 20. dniu cyklu Trzeci poziom wrażliwości jest histologiczny. „Okno implantacji” w endometrium odpowiada środkowemu stadium fazy wydzielania cyklu miesiączkowego. Endometrium może mieć właściwości receptywne tylko wtedy, gdy molekularne markery receptywności zostaną wykryte dokładnie w środkowej fazie fazy wydzielania cyklu miesiączkowego. pinopodia. Są to mikroskopijne wypukłości w wierzchołkowej części powierzchownego nabłonka endometrium, powstające w miejscu mikrokosmków w „okienku implantacji” i wystające do jamy macicy. Przyjmuje się, że główne receptory przyczepu blastocytów zlokalizowane są na powierzchni pinopodiów, gdzie również koncentruje się LIF, a brak równowagi w ekspresji receptorów steroidowych może prowadzić do zaburzenia morfofunkcjonalnych właściwości endometrium, jego receptywności. Dlatego określenie poziomów ER i PR w środkowej fazie fazy wydzielniczej pozwala na uzupełnienie badań morfologicznych endometrium, o ocenę jego wrażliwości. Zwykle stosunek PR / ER w zrębie waha się od 2 do 4. W środkowej fazie wydzielania obserwuje się fizjologiczny spadek poziomu ERα w endometrium. Jest to krytyczne wydarzenie, które uwalnia określone geny od przytłaczającego wpływu i stanowi sygnał do początku receptywności wewnątrzmacicznej..

Nadekspresja ER α w środkowej fazie fazy wydzielania powoduje upośledzenie ekspresji biologicznych markerów implantacji, upośledza receptywność endometrium.

Kompleksowy program badań składa się z następującego panelu przeciwciał: ER, PgR, CD56, CD138, LIF, a także zliczania liczby pinopodiów.

Cena za testy

Materiał endoskopowy

KodNazwa usługiOkres wykonaniaCena £
101Badanie histologiczne materiału endoskopowego z różnych miejsc: przełyku, krtani, żołądka, tchawicy, jelita cienkiego i grubego, oskrzeli. (Do 3 kawałków materiału).3 dni3500 rubli.
101.2Badanie histologiczne materiału endoskopowego z różnych miejsc: przełyku, krtani, żołądka, tchawicy, jelita cienkiego i grubego, oskrzeli. (Więcej niż 3 kawałki materiału).3 dni4000 rubli.
102Kompleksowe badanie histologiczne materiału endoskopowego (więcej niż 3 sztuki) przełyku, żołądka, jelit, oskrzeli, krtani, tchawicy.3 dni5500 rub.
103Weryfikacja Helicobacter pylori w jednej próbce materiału biologicznego.3 dni2500 rubli.

Materiał biopsyjny

104Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (loci - jama ustna, nosogardziel, ślinianka).3 dni3500 rubli.
105Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - narządy układu moczowego).3 dni3500 rubli.
108Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego (loci - tkanki miękkie okolicy pachowej).3 dni3500 rubli.
109Badanie histologiczne materiału biopsyjnego przy użyciu standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (biopsja pipelowa endometrium).3 dni3500 rubli.
110Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - tkanka jądra).3 dni3500 rubli.
111Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - szyjka macicy, pochwa).3 dni3500 rubli.
112Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - przestrzeń zaotrzewnowa).3 dni3500 rubli.
113Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce stawu).3 dni3500 rubli.
114Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - kości i tkanki chrzęstne).3 dni5000 rubli.
115Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (miejsce - węzły chłonne, w tym węzły wartownicze).3 dni5000 rubli.
116Badanie histologiczne materiału biopsyjnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (szpik kostny).3 dni7000 rubli.

Biopsja nakłucia

117Badanie histologiczne biopsji nakłuwającej przy użyciu standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną (loci - wątroba, nerka, gruczoł sutkowy itp.).3 dni3500 rubli.
120Badanie histologiczne biopsji nakłuciowej za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną nie więcej niż 12 fragmentów tkanki (miejsce - gruczoł krokowy).3 dni6500 rub.

Materiał operacyjny

106Badanie histologiczne materiału operacyjnego fragmentów skóry i tłuszczu podskórnego za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną. (Wielkość próbki biologicznej nie przekracza 14 mm).4 dni3700 RUB.
122Badanie histologiczne materiału operacyjnego worka przepuklinowego, wyrostka robaczkowego, pęcherzyka żółciowego, przewodu zatokowego przy użyciu standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni3700 RUB.
123Badanie histologiczne materiału operacyjnego migdałków, torbieli jajnika, hemoroidów, mięśnia sercowego, guzów śródpiersia za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni3500 rubli.
124Badanie histologiczne materiału operacyjnego przydatków macicy, skóry i tłuszczu podskórnego (wielkość próbki biologicznej przekracza 14 mm), węzłów chłonnych i gruczołu mlekowego podczas resekcji sektorowej przy użyciu standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni4000 rubli.
125Kompleksowe badanie histologiczne materiału operacyjnego płuc, jelit, żołądka, prostaty, nerek, piersi i innych narządów bez węzłów chłonnych przy użyciu standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni7000 rubli.
125,1Kompleksowe badanie histologiczne materiału operacyjnego kompleksu organicznego i całego narządu wraz z badaniem wartowniczych węzłów chłonnych za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni11500 rub.
125,2Badanie histologiczne materiału operacyjnego gruczołu krokowego (badanie całego narządu po prostatektomii) za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni17 000 rubli.
125,3Badanie histologiczne materiału operacyjnego macicy z przydatkami (badanie całego narządu po histerektomii w związku z nowotworem złośliwym) za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni7000 rubli.
125,4Badanie histologiczne materiału operacyjnego macicy z przydatkami (badanie całego narządu po histerektomii, w związku z rozrostem i neoplazją śródnabłonkową) za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni10 000 RUB.
125,5Badanie histologiczne materiału operacyjnego macicy z przydatkami (badanie całego narządu po histerektomii, patologia nie jest związana z guzem złośliwym) za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni4000 rubli.
126Badanie histologiczne materiału operacyjnego kanału szyjki macicy i zeskrobin z jamy macicy za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni3500 rubli.
126.1Badanie histologiczne materiału chirurgicznego w przypadku ciąży zamrożonej lub nierozwiniętej oraz łyżeczkowanie jamy macicy standardowym barwieniem histologicznym hematoksyliną i eozyną.4 dni5000 rubli.
127Badanie histologiczne łożyska (łożyska, błon płodowych i pępowiny) za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni6000 RUB.

Badania immunohistochemiczne

128,1Badanie immunohistochemiczne (PD-L1).2 dni2400 rub.
128,10Immunohistochemia (PD, klon Sp263).4500 rub.
128,2Badanie immunohistochemiczne (HER2).2 dni4500 rub.
128,3Badanie immunohistochemiczne (1 reakcja IHC).2 dni4500 rub.
128,4Badanie immunohistochemiczne (oznaczenie wskaźnika aktywności proliferacyjnej Ki-67).2 dni4500 rub.
129Badanie immunohistochemiczne (nie więcej niż przeciwciała 4IHC).2 dni9 000 RUB.
130Badanie immunohistochemiczne (od 5 do 10 przeciwciał IHC).2 dni13 000 RUB.
145Badanie immunohistochemiczne (ponad 10 przeciwciał IHC).2 dni24 000 rubli.
148Oznaczanie receptywności endometrium (okno implantacji) metodą immunohistochemii.2 dni13 000 RUB.
149Kompleksowa diagnostyka przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy na podstawie badań immunohistochemicznych.2 dni11 000 rubli.
150Diagnostyka różnicowa receptywności endometrium i przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy na podstawie badań immunohistochemicznych.2 dni11 000 rubli.
100.1Rozpoznanie przewlekłego zapalenia błony śluzowej macicy za pomocą badań immunohistochemicznych.4 dni3600 rub.
100.2Kompleksowe badanie histologiczne wartowniczych węzłów chłonnych w czerniaku za pomocą standardowego barwienia histologicznego hematoksyliną i eozyną.4 dni21 000 RUB.

Rewizja

131Konsultacja gotowych preparatów histologicznych i uzyskanie drugiej opinii.3 dni7000 rubli.
146Przegląd i konsultacja gotowych preparatów histologicznych bez opiniowania przed oceną reakcji immunohistochemicznych.3 dni2500 rubli.
162Rewizja gotowych preparatów histologicznych z udziałem ekspertów zagranicznych z Włoch i Czech wraz z zakończeniem.5 dni18 000 rubli.
163Weryfikacja gotowych preparatów histologicznych z udziałem ekspertów zagranicznych (na podstawie wyników wstępnego uzgodnienia) wraz z wydaniem opinii.5 dni14 000 rubli.
131,3Weryfikacja gotowych preparatów histologicznych przez konkretnego specjalistę (na podstawie wyników wstępnej zgody) wraz z opinią.5 dni5000 rubli.

Dodatkowe usługi

164Wykonanie bloku parafinowego i jednego szkła barwionego hematoksyliną i eozyną.2 dni1500 rubli.
164,1Wycięcie bloku histologicznego po jego wytworzeniu.2 dni700 rbl.
165Uzyskanie obrazu skaningowego jednego preparatu histologicznego.2 dni700 rbl.
168,1Barwienie jednej szklanki specjalnym barwieniem histologicznym PAS.2 dni800 rbl.
168,2Barwienie jednej szklanki specjalnym wybarwieniem histologicznym błękitem alcjanowym.2 dni800 rbl.
168,3Barwienie jednej szklanki specjalną histologiczną barwnikiem Giemsa.2 dni800 rbl.
168,4Zabarwienie jednej szklanki specjalnym barwnikiem histologicznym wg Ziehl-Nielsen.2 dni800 rbl.
168,5Barwienie jednej szklanki specjalnym wybarwieniem histologicznym czerwienią Kongo.2 dni800 rbl.

* (liczba dni roboczych, z wyłączeniem dnia dostarczenia materiału)

Jak przeprowadzić badania?

Materiał do badań: materiał chirurgiczny i biopsyjny oraz gotowe bloczki parafinowe z okularami (próbka guza). Wskazane jest przedstawienie wyciągu z wywiadu lekarskiego, wyników TK, MR oraz poprzedniego raportu histologicznego (jeśli rozpoznanie guza nie jest pierwotne).

Odbiór materiału: w godzinach otwarcia przychodni.

Przygotowanie do badań: nie jest wymagane.

Artykuły O Białaczce