Miażdżyca skóry głowy odnosi się do formacji przypominających guzy. Jest to torbiel powstająca w wyniku zablokowania przewodu gruczołu łojowego. Miażdżyca wygląda jak gęsty wzrost i może mieć różne rozmiary. Wewnątrz cysty znajduje się lepka ciecz o ciemnożółtej konsystencji zsiadłej. Miażdżyca rozwija się najczęściej na głowie, czasami zlokalizowana na ramionach, plecach.

Klasyfikacja

Miażdżyca należy do torbielowatych nowotworów skóry. Torbiel to wnęka z torebką, która jest jej skorupą i zawartością wewnętrzną. W przypadku nowotworu naskórka tworzy się w kanałach łojowych gruczołu, zamykając je, ograniczając wydzielanie sebum.

Współczesna nazwa miażdżycy to torbiel naskórkowa (naskórkowa).

Torbiele naskórka dzieli się na cztery typy:

  1. Kaszak;
  2. dermoid;
  3. steacitoma;
  4. miażdżyca.

Podział ten jest ważny tylko dla badań naukowych, ponieważ objawy kliniczne są takie same dla wszystkich miażdżycy..

Lekarze stosują klasyfikację, która dzieli torbiele naskórka na wrodzone i nabyte.

Objawy i rozpoznanie miażdżycy skóry głowy

Rozwój miażdżycy przebiega bez widocznych objawów. Torbiel staje się zauważalna dopiero, gdy osiąga duży rozmiar. Przypomina guzek na głowie, który ma gładkie kontury i nie zmienia koloru skóry. Podczas badania palpacyjnego (czucia) nowotwór nie zmienia swojej lokalizacji, chociaż pozostaje ruchomy. Czasami obszary skóry, w których powstał guz, mogą stać się łysiejące. Torbiel na głowie może się samoistnie otworzyć. Uciekająca zawartość jest żółtawa i bezwonna.

Dokładną diagnozę ustala się po analizie laboratoryjnej zawartości nowotworu.

Główną metodą rozpoznawania torbieli naskórka jest badanie i badanie palpacyjne nowotworu. Guz ma precyzyjne granice, okrągły kształt.

Aby wyjaśnić diagnozę, lekarz przepisuje badanie histologiczne zawartości torbieli.

Miażdżyca na głowie u dzieci

Miażdżyca na głowie dziecka to punktowo biała formacja, która nie różni się objawami od dorosłych. Najczęściej jest to wrodzona patologia, która powstaje w wyniku produkcji dużej ilości sebum. Wokół miażdżycy może wystąpić stan zapalny, który ustępuje samoistnie. W przypadku ropienia lekarz prowadzący zaleca stosowanie środków antyseptycznych i antybiotyków.

Wrodzona torbiel naskórka u dzieci nie wymaga leczenia do dwóch lat. Nowotwór nie powoduje dyskomfortu u dziecka, dlatego monitorowany jest tylko rozwój guza.

Czynniki wywołujące rozwój miażdżycy u dzieci:

  • niewłaściwe użycie kosmetyków, proszków;
  • obfite pocenie się;
  • nieprawidłowe działanie termoregulacji;
  • uszkodzenie skóry;
  • potówka.

Jeśli u dziecka zostanie znaleziona torbiel naskórka, nie musisz uciekać się do samoleczenia, spróbuj samodzielnie wycisnąć zawartość nowotworu. Może to wywołać procesy zapalne i ropne..

Jak rozpoznać chorobę

Powstawaniu miażdżycy towarzyszą niewielkie objawy kliniczne. Na skórze głowy pojawia się wybrzuszenie, wyraźnie ograniczone, bezbolesne, gęste w dotyku. Stopniowo powiększa się, ale nie powoduje dyskomfortu u pacjenta. W centrum wybrzuszenia widoczna jest czarna kropka - otwór przewodu wydalniczego gruczołu łojowego. Edukacja charakteryzuje się względną mobilnością.

Jeśli miażdżyca ulegnie zapaleniu, pojawiają się następujące objawy:

  • ból uciskowy;
  • zaczerwienienie skóry w okolicy nowotworu;
  • uwolnienie treści o ostrym zapachu;
  • zauważalny wzrost wielkości torbieli w ciągu kilku dni;
  • podwyższona temperatura ciała.

Przyczyny występowania

Przyczyną rozwoju patologii jest naruszenie gruczołów łojowych, co prowadzi do produkcji dużej ilości wydzieliny skórnej. Choroba ta dotyka głównie osoby ze zwiększoną potliwością, trądzikiem czy łojotokiem..

Czynniki wpływające na powstawanie miażdżycy:

  • dziedziczność;
  • choroba tarczycy;
  • zapalenie skóry głowy;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • niekorzystne warunki życia;
  • uraz skóry głowy;
  • nieprzestrzeganie higieny skóry;
  • jedzenie dużej ilości tłuszczów zwierzęcych;
  • depresja i załamania nerwowe.

Patologiczne zmiany w wydzielinie łojowej, która staje się gęstsza i nie może przedostać się przez kanały gruczołu łojowego, prowadzą do powstania torbieli naskórka.

Leczenie

Radykalne leczenie miażdżycy jest wyłącznie chirurgiczne. W przypadku ropienia torbieli wymagana jest operacja.

Usunięcie miażdżycy na głowie jest możliwe w następujący sposób:

  1. Usuwanie laserem. Metodę stosuje się we wczesnych stadiach powstawania cyst. Aby to zrobić, guz jest cięty, a wnęka jest leczona laserem. Zaleta - szybkie gojenie się ran.
  2. Metoda fal radiowych. Pod wpływem fal radiowych o określonej częstotliwości nowotwór zostaje usunięty. Bez szwów; ryzyko ponownego rozwoju guza jest minimalne.
  3. Tradycyjne usunięcie chirurgiczne. Metodę stosuje się do usuwania torbieli naskórka o różnej wielkości i stopniu zaniedbania..

W większości przypadków miażdżyca jest usuwana chirurgicznie. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym. Lekarz wykonuje nacięcie guza, usuwa torbiel wraz z torebką i częścią skóry związaną z guzem. Następnie na nacięcie nakłada się szwy, które usuwa się dziesięć dni po interwencji.

Leczenie maściami

Do leczenia miażdżycy w domu stosuje się maści i balsamy. Najpopularniejsze z nich to maść Wiszniewskiego i ichtiol. Wskazane jest nakładanie maści na noc, nakładając niewielką ilość na wacik, który mocuje się plastrem samoprzylepnym.

Stosowanie maści przeprowadza się przy pierwszych oznakach nowotworu. Leczenie trwa do resorpcji lub samoistnego otwarcia kapsułki.

Tradycyjne metody

Możesz pozbyć się miażdżycy bez operacji, stosując metody ludowe. W tym celu stosuje się preparaty ziołowe: maści, soki, nalewki.

Środki ludowe do leczenia cyst:

  1. Sok z aloesu. Służy do usuwania tłuszczu za uszami.
  2. Tłuszcz jagnięcy. Używany stopiony i chłodzony.
  3. Korzeń łopianu zmieszany z tłuszczem.
  4. Film jajeczny.
  5. Odwar z korzenia piwonii.
  6. Sok z kiełków pszenicy.
  7. Sok z rzeżuchy.
  8. Pieczona cebula z mydłem.
  9. Odwar z liści podbiału.

Należy pamiętać, że zabrania się samodzielnego usuwania lub wyciskania miażdżycy. Jeśli wystąpi ropienie, gwałtowny wzrost wielkości guza, zdecydowanie powinieneś skonsultować się z lekarzem.

Środki zapobiegawcze

Aby uniknąć pojawienia się miażdżycy na głowie, musisz przestrzegać pewnych zasad żywieniowych. Zminimalizuj spożycie tłustych, słodkich potraw i zwiększ spożycie błonnika. Przestrzegaj zdrowego trybu życia, więcej chodź na świeżym powietrzu i wykonuj zabiegi lecznicze dla całego ciała. Naczelną zasadą jest higiena osobista i regularne głębokie oczyszczanie skóry. Trzeba też unikać bezpośredniego nasłonecznienia i stosować odpowiednio dobrane kosmetyki..

Notatka pacjenta

Po usunięciu miażdżycy na głowie należy przestrzegać pewnych zaleceń:

  1. Możesz umyć włosy po usunięciu miażdżycy metodą operacyjną w ciągu dwóch dni.
  2. Dokładnie wytrzyj obszar za uszami. Tutaj gromadzi się wydzielanie tłuszczu.
  3. Wyeliminuj masaż i tarcie w miejscu guza.
  4. Nałóż mydło dla dzieci.
  5. Podczas regeneracji możesz codziennie myć włosy.
  6. Aby zapobiec nawrotom miażdżycy, zaleca się stosowanie specjalnych preparatów, które zapewniają normalne wydzielanie wydzielin łojowych..

Wniosek

Miażdżyca skóry głowy to cysta, łagodna formacja przypominająca guz. Jest to wada kosmetyczna i jest usuwana na życzenie pacjenta. Jednak rozwój powikłania w postaci ropienia wymaga interwencji chirurgicznej. Samoistne otwarcie ropiejącej miażdżycy może prowadzić do rozwoju ropowicy lub ropnia wewnątrzczaszkowego.

Miażdżyca skóry głowy. Miażdżyca na głowie: objawy, leczenie

Miażdżyca to specyficzna cysta naskórka znajdująca się na powierzchni ludzkiego ciała. Wizualnie przypomina małą saszetkę z kapsułką. Zawiera gęstą żółtawą ciecz, która wydziela raczej nieprzyjemny zapach. Taka edukacja może mieć miejsce u każdej osoby, niezależnie od płci i wieku. Najczęstszy miażdżyca skóry głowy. Chociaż czasami można go zlokalizować na tułowiu, ramionach, plecach. Ta edukacja jest niezwykle łagodna. Jeśli jednak nie zwrócisz się o pomoc na czas, w miejscu lokalizacji wzrostu może wystąpić złośliwy guz..

Co to jest patologia?

Dość nieprzyjemną formacją jest miażdżyca na głowie. Leczenie, przyczyny, objawy i zapobieganie chorobie budzą wiele pytań u pacjentów, którzy mają do czynienia z tą patologią. Zanim ich dotkniemy, przeanalizujemy, czym jest patologia..

Jest to nowotwór podobny do guza podskórnego. Miażdżyca pojawia się na głowie w wyniku zablokowania gruczołów łojowych. Taka cysta nie wywołuje bólu. Jednak może wzrosnąć i ulec zapaleniu. W tym przypadku powoduje bolesny dyskomfort..

Jeśli nie podejmiesz środków kontrolnych, formacja może spowodować stan zapalny lub infekcję. W takim przypadku pacjenci mają poważne komplikacje. To jest główne niebezpieczeństwo miażdżycy - nieprzyjemne konsekwencje.

Przyczyny patologii

Upośledzony metabolizm i niewystarczająca pielęgnacja higieniczna mogą powodować pojawienie się miażdżycy. Nadmierne pocenie się i zwiększona tłustość skóry znacznie zwiększają ryzyko rozwoju patologii.

Jeśli mówimy o przyczynach bezpośrednich, to miażdżyca skóry głowy często występuje w wyniku następujących czynników:

  • zatkanie przewodów łojowych skóry;
  • naruszenie mieszków włosowych;
  • pęknięcie gruczołu łojowego;
  • wysoki poziom testosteronu;
  • karbunkuloza, furunculosis.

Objawy patologii

Miażdżyca na głowie dziecka i osoby dorosłej nie pojawia się natychmiast. Początkowo pojawia się swędzenie, a miejsce, w którym kanał jest zablokowany, zmienia kolor na czerwony. Następnie proces zapalny stopniowo ustępuje. W tym samym czasie w naskórku zaczyna rosnąć guz. Po 2-4 tygodniach na powierzchni skóry tworzy się wybrzuszenie. Jeśli cysta jest mała, nie objawia się w żaden sposób. Można to zauważyć podczas czesania, gdy jego skorupa jest uszkodzona. W takim przypadku istnieje ryzyko infekcji, która prowadzi do rozwoju procesu zapalnego..

W takich okolicznościach miażdżyca skóry głowy powoduje następujące objawy:

  • bolesność i obrzęk przy badaniu palpacyjnym;
  • przekrwienie skóry wokół formacji;
  • uwolnienie zawartości torbieli, podczas gdy pojawia się ostry zgniły zapach;
  • objętość miażdżycy gwałtownie wzrasta w ciągu 1-2 dni;
  • temperatura wzrasta.

Jeśli wystąpią takie objawy, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem..

Jednak zaleca się rozpoczęcie leczenia przed zaostrzeniem, gdy tylko zostanie znaleziona cysta. Konieczne jest usunięcie miażdżycy, zanim osiągnie duży rozmiar.

Możliwe konsekwencje

Tej patologii nie można zignorować. Początkowo miażdżyca na głowie prowadzi do wypadania włosów w miejscu jej lokalizacji. Jednak dalsze konsekwencje są znacznie poważniejsze. Gruczoł łojowy, początkowo zatkany, może przerodzić się w nowotwór złośliwy.

Ponadto wewnątrz miażdżycy może znajdować się zakażona masa. Może prowadzić do ostrych procesów zapalnych. Pacjent ma wysoką temperaturę, pojawiają się oznaki zatrucia. Ten proces często przekształca się w posocznicę krwi. Lekarze ostrzegają, że często diagnozuje się następujące komplikacje:

  • ropowica tkanki miękkiej głowy;
  • ropień wewnątrzczaszkowy mózgu.

Diagnoza miażdżycy

W żadnym wypadku nie należy samodzielnie diagnozować. Miażdżyca skóry głowy jest podobna do tłuszczaka. Dlatego tylko wykwalifikowany specjalista może postawić diagnozę. W razie potrzeby lekarz może przepisać dodatkowe metody badania:

  • Ultradźwięk;
  • Tomografia komputerowa;
  • histologia (pozwala wykluczyć złośliwość formacji).

Leczenie patologiczne

Jak wspomniano powyżej, nie można zignorować miażdżycy, ponieważ w każdej chwili może dostać się do niej infekcja i wywołać ropienie. Nawet jeśli miażdżyca skóry głowy nie ma tendencji do wzrostu, leczenie należy rozpocząć jak najwcześniej..

Aby uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji, nowotwór należy usunąć. Obecnie istnieją trzy metody pozbycia się patologii.

Zanim ich dotkniemy, należy zrozumieć, że torbieli w stanie zapalnym nie można operować. W takim przypadku ropne masy są początkowo usuwane, a następnie kapsułka jest dokładnie myta i osuszana środkami antyseptycznymi i przeciwzapalnymi. A kwestia usunięcia pojawia się dopiero 3 miesiące po sekcji zwłok i leczeniu antybiotykami.

Operacja

To jest klasyczna metoda. Przed zabiegiem obszar wokół torbieli jest dokładnie golony. Wstrzykuje się miejscowy środek znieczulający. Lekarz ostrożnie wykonuje małe nacięcie, a następnie usuwa z niego torbiel i osłonkę kapsułki.

W razie potrzeby na powstałą ranę nakłada się szwy. Z reguły blizna jest zwykle niewidoczna.

Usuwanie laserem

Bardzo skuteczny sposób. Miażdżyca jest otwierana laserem, jej zawartość jest wypalana. Po takiej interwencji nawrotów praktycznie nie ma, mimo że błona gruczołowa pozostaje w naskórku.

Jednak ta metoda jest odpowiednia tylko wtedy, gdy jest to niewielki miażdżyca skóry głowy. Usunięcie laserem jest wskazane, jeśli formacja nie przekracza 1 cm średnicy.

Radiochirurgia

Jest to najskuteczniejsza metoda interwencji, ponieważ miażdżyca jest całkowicie usunięta - jej zawartość i torebka. Ponadto dysfunkcjonalny gruczoł zostaje uszczelniony podczas operacji. W przyszłości nie będzie w stanie wydzielać białka..

Większość pacjentów preferuje tę metodę, ponieważ golenie nie jest wymagane i nie ma szwów. W konsekwencji nie pozostają żadne blizny.

Środki zapobiegawcze

Głównym powodem wystąpienia miażdżycy jest nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołów łojowych. Dlatego działania prewencyjne mają na celu stabilizację jego działalności. Na początku należy pamiętać, że głównym warunkiem jest prawidłowa i regularna higiena..

W celach profilaktycznych:

  • dokładnie umyj włosy;
  • zaleca się wykluczenie z diety tłustych, słodkich, pikantnych potraw;
  • podczas mycia włosów zaleca się stosowanie kosmetyków, których zadaniem jest redukcja przetłuszczania się włosów.

I najważniejsza zasada: jeśli wystąpią jakiekolwiek nowotwory, nie wolno opóźniać procesu, ale natychmiast skontaktować się ze specjalistą.

Miażdżyca (naskórkowa torbiel) skóry twarzy, ucha, głowy itp. - przyczyny, rodzaje i objawy, metody leczenia (usuwanie), koszt operacji, recenzje, zdjęcia

Witryna zawiera podstawowe informacje wyłącznie w celach informacyjnych. Diagnozę i leczenie chorób należy prowadzić pod okiem specjalisty. Wszystkie leki mają przeciwwskazania. Wymagana konsultacja specjalistyczna!

Krótki opis i klasyfikacja miażdżycy

Zgodnie z mechanizmem powstawania, budową histologiczną i objawami klinicznymi, miażdżyca to klasyczne nowotwory torbielowate, czyli cysty. A ponieważ te cysty znajdują się w skórze i powstają ze struktur naskórka, nazywa się je naskórkowymi lub naskórkowymi. Zatem terminy „torbiel naskórka” i „miażdżyca” są synonimami, ponieważ są używane w odniesieniu do tego samego patologicznego nowotworu.

Pomimo zdolności do powiększania się i obecności błony, miażdżyca nie jest guzem, dlatego z definicji nie może być złośliwa ani przerodzić się w raka, nawet jeśli osiąga znaczne rozmiary. Faktem jest, że mechanizm powstawania guza i torbieli jest zasadniczo inny..

Każda torbiel, w tym miażdżyca, jest jamą utworzoną przez torebkę, która jest zarówno błoną nowotworu, jak i producentem przyszłej treści. Oznacza to, że komórki wewnętrznej powierzchni błony torbieli stale wytwarzają wszelkie substancje, które gromadzą się wewnątrz nowotworu. Ponieważ sekret komórek błony nowotworowej nie jest nigdzie usuwany z zamkniętej kapsułki, stopniowo ją rozciąga, w wyniku czego torbiel powiększa się.

Tworzenie i progresja miażdżycy przebiega zgodnie z mechanizmem opisanym powyżej. Charakterystyczną cechą miażdżycy jest to, że powstaje z komórek gruczołu łojowego skóry, który stale wytwarza sebum.

Oznacza to, że torbiel naskórka powstaje, gdy z jakiegoś powodu kanał wydalniczy gruczołu łojowego skóry zostaje zatkany, w wyniku czego powstały łój nie jest usuwany na powierzchnię skóry. Jednak komórki gruczołu łojowego nie przestają wytwarzać sebum, które z czasem gromadzi się w coraz większych ilościach. Tłuszcz ten rozciąga przewód wydalniczy gruczołu, w wyniku czego miażdżyca stopniowo, ale stale powiększa się.

Ponadto miażdżyca może tworzyć się za pomocą innego mechanizmu, gdy w wyniku dowolnego urazu (na przykład zadrapania, skaleczenia, otarcia itp.) Komórki warstwy powierzchniowej skóry dostają się do przewodu wydalniczego gruczołu łojowego. W tym przypadku komórki powierzchniowej warstwy skóry bezpośrednio w kanale gruczołu łojowego zaczynają wytwarzać keratynę, która miesza się z tłuszczem i zamienia go w gęstą masę. Ta gęsta masa będąca mieszaniną keratyny i łoju nie jest usuwana z przewodu gruczołu łojowego na zewnątrz, na powierzchnię skóry, gdyż jej konsystencja jest zbyt gęsta i lepka. W rezultacie gęsta mieszanina keratyny i tłuszczu zatyka światło gruczołu łojowego, tworząc miażdżycę. W przepływie gruczołów łojowych trwa aktywna produkcja keratyny i łoju, które gromadzą się w coraz większych ilościach, dzięki czemu miażdżyca powoli, ale równomiernie rośnie.

Każda miażdżyca jest wypełniona sebum wytwarzanym przez gruczoły łojowe, a także kryształami cholesterolu, keratyną, żywymi lub martwymi odrzuconymi komórkami, mikroorganizmami i luźnymi włoskami.

Niezależnie od dokładnego mechanizmu powstawania miażdżycy, cysty mają ten sam wygląd i przebieg kliniczny. Torbiele naskórka z reguły nie są niebezpieczne, ponieważ nawet po zwiększeniu do znacznych rozmiarów (5-10 cm średnicy) nie ściskają żadnych ważnych narządów i nie kiełkują głęboko położonych tkanek.

Jedynym czynnikiem, który sprawia, że ​​miażdżyca jest potencjalnie niebezpieczna, jest możliwość zapalenia torbieli, które objawia się rozwojem obrzęku, zaczerwienienia, bolesności i ropienia nowotworu. W takim przypadku zawartość zapalna może utworzyć ropień (ropień) lub stopić błonę torbieli i wylać się do otaczających tkanek miękkich lub na zewnątrz z utworzeniem przetoki.

Jeśli zawartość zapalna zostanie usunięta na zewnątrz, jest to korzystny wynik, ponieważ nie ma topnienia otaczających tkanek i przenikania toksycznych substancji do krwiobiegu. Jeśli zawartość zapalonej miażdżycy topi błonę i wylewa się do otaczających tkanek, jest to niekorzystny wynik, ponieważ toksyczne substancje i patogenne drobnoustroje mogą dostać się do krwioobiegu lub spowodować infekcyjną i zapalną chorobę mięśni, podskórnej tkanki tłuszczowej, a nawet kości. Jednak na ogół miażdżyca to bezpieczne formacje o charakterze torbielowatym..

Każdy miażdżyca wygląda jak tłuszczak, ale te nowotwory mają zasadniczo inną strukturę. Tak więc tłuszczak jest łagodnym guzem z tkanki tłuszczowej, a miażdżyca to torbiel z przewodu wydalniczego gruczołu łojowego skóry.

Miażdżyca może tworzyć się na dowolnej części skóry, ale najczęściej jest zlokalizowana w obszarach z dużą liczbą gruczołów łojowych, takich jak twarz (nos, czoło, policzki, brwi, powieki), pachy, skóra głowy, szyja, tułów (plecy, klatka piersiowa, pachwina), genitalia i krocze. Rzadziej miażdżyca tworzy się na obszarach skóry, które mają stosunkowo niewiele gruczołów łojowych, takich jak dłonie, stopy, palce, uszy lub gruczoły sutkowe u kobiet.

Ponadto osoby z trądzikiem są najbardziej zagrożone i podatne na miażdżycę, ponieważ kanały gruczołów łojowych są często zablokowane, co jest wiodącym czynnikiem w powstawaniu torbieli naskórkowych. W tym przypadku miażdżyca jest zwykle zlokalizowana na skórze szyi, policzków, za uszami, a także na klatce piersiowej i plecach..

W zależności od struktury histologicznej i charakteru treści, wszystkie miażdżycy dzielą się na cztery typy:
1. Torbiel gruczołu łojowego;
2. Dermoid;
3. Steacitoma;
4. Miażdżyca.

Jednak wszystkie cztery typy miażdżycy mają te same objawy i przebieg kliniczny, więc lekarze nie stosują tej klasyfikacji. Różnorodność miażdżycy jest ważna tylko dla badań naukowych.

W praktyce klinicznej stosuje się inną klasyfikację, opartą na cechach powstawania, lokalizacji i przebiegu miażdżycy. Zgodnie z tą klasyfikacją wszystkie miażdżycy są podzielone na wrodzone i nabyte.

Miażdżyca wrodzona (miażdżyca histologiczna) to liczne małe cysty zlokalizowane w różnych obszarach skóry. Ich wielkość nie przekracza ziarna soczewicy (średnica 0,3 - 0,5 cm). Takie małe miażdżycy zwykle tworzą się na skórze łonowej, owłosionej głowy i mosznie. Wrodzone miażdżycy powstają z powodu genetycznie uwarunkowanych wad budowy gruczołów łojowych i naruszenia odpływu wytwarzanego przez nie sebum.

Nabyte miażdżycy są również nazywane wtórnymi lub retencyjnymi torbielami naskórkowymi i są powiększonymi przewodami gruczołów łojowych spowodowanymi zablokowaniem ich światła. Wtórnymi miażdżycami są dermoidy, stłuszczaki i torbiele gruczołów łojowych, wyizolowane w klasyfikacji histologicznej. Przyczyną miażdżycy nabytej są wszelkie czynniki fizyczne, które przyczyniają się do zablokowania światła gruczołu łojowego, takie jak np. Silne zgrubienie wytwarzanego łoju na skutek braku równowagi hormonalnej, urazów, trądziku i chorób zapalnych skóry, nadmiernej potliwości itp. Wtórne miażdżycy mogą istnieć przez długi czas i rosnąć do znacznych rozmiarów (5-10 cm).

Miażdżyca - zdjęcie

Te zdjęcia pokazują małe miażdżycy na policzku i czole.

Te zdjęcia pokazują miażdżycę w pobliżu małżowiny usznej i na płacie.

To zdjęcie przedstawia miażdżycę zlokalizowaną na skórze zewnętrznych narządów płciowych.

To zdjęcie przedstawia miażdżycę skóry głowy.

To zdjęcie przedstawia strukturę usuniętego miażdżycy.

Miażdżyca u dzieci

Lokalizacja torbieli naskórka

Ponieważ każdy miażdżyca jest torbielą przewodu gruczołu łojowego, może być zlokalizowana tylko w grubości skóry. Innymi słowy, miażdżyca to specyficzny dla skóry nowotwór o charakterze torbielowatym..

Najczęściej miażdżyca tworzy się na obszarach skóry o dużej gęstości gruczołów łojowych. Oznacza to, że im więcej gruczołów znajduje się na centymetrze kwadratowym skóry, tym większe jest prawdopodobieństwo powstania miażdżycy z przewodu jednego z nich. Zatem częstość lokalizacji miażdżycy w różnych obszarach skóry jest następująca (obszary skóry są wymienione w kolejności malejącej częstotliwości występowania miażdżycy):

  • Owłosiona część głowy;
  • Czoło;
  • Podbródek i część policzków do linii czubka nosa;
  • Nos;
  • Okolice brwi;
  • Powieki;
  • Szyja;
  • Pachwina;
  • Plecy;
  • Klatka piersiowa;
  • Płatek ucha lub skóra przylegająca do dolnej części ucha
  • Palce;
  • Cześć p;
  • piszczel.

Miażdżyca na głowie w 2/3 przypadków jest mnoga, a na innych częściach ciała - pojedyncza. Charakterystyczną cechą wielu miażdżycy jest ich mały rozmiar, który z czasem tylko nieznacznie się zwiększa. Wręcz przeciwnie, pojedyncze cysty mogą rosnąć przez długi czas, osiągając znaczne rozmiary.

Miażdżyca skóry

Miażdżyca ucha (płaty)

Miażdżyca na głowie (skóra głowy)

Miażdżyca na twarzy

Miażdżyca na plecach

Miażdżyca wieku

Miażdżyca piersi

Miażdżyca na szyi

Przyczyny rozwoju miażdżycy

Ogólnie cały zestaw przyczyn rozwoju miażdżycy można podzielić na dwie grupy:
1. Zablokowanie przewodu wydalniczego gruczołu łojowego gęstą tkanką tłuszczową, złuszczonymi komórkami nabłonka itp.;
2. Wnikanie komórek z powierzchni naskórka do głębokich warstw skóry, które pozostają żywe i nadal wytwarzają keratynę, która tworzy torbiel naskórka.

Na pierwszą grupę przyczyn miażdżycy składa się bardzo wiele czynników mogących powodować zablokowanie przewodu łojowego, takich jak:

  • Zmiana konsystencji sebum pod wpływem zaburzeń metabolicznych;
  • Zapalenie mieszków włosowych, w wyniku którego następuje spowolnienie odpływu wytworzonego sebum;
  • Zapalenie naskórka;
  • Uszkodzenie gruczołów łojowych;
  • Trądzik, zaskórniki lub pryszcze;
  • Uraz skóry spowodowany niewłaściwym wyciskaniem zaskórników, pryszczów i trądziku;
  • Nadmierne pocenie;
  • Nierównowaga hormonalna;
  • Niewłaściwe i nadmierne używanie kosmetyków;
  • Nieprzestrzeganie zasad higieny;
  • Choroby genetyczne.

Jak wygląda miażdżyca?

Niezależnie od wielkości i umiejscowienia miażdżycy, wygląda jak zauważalne bezbolesne wybrzuszenie na skórze. Wielkość torbieli naskórka waha się od kilku milimetrów do 10 centymetrów średnicy. Skóra pokrywająca miażdżycę jest normalna, to znaczy nie jest pomarszczona, nie przerzedzona, nie jest czerwono-sinicowa. Z biegiem czasu wybrzuszenie powiększa się, ale nie boli, nie łuszczy się, nie swędzi i nie objawia się w ogóle żadnymi istotnymi objawami klinicznymi.

W niektórych przypadkach mniej więcej w środku miażdżycy pod skórą można dostrzec czarną lub raczej ciemną plamkę, która jest powiększonym przewodem gruczołu łojowego, który uległ zablokowaniu. To właśnie zablokowanie tego przewodu doprowadziło do rozwoju miażdżycy..

Próby wyciśnięcia miażdżycy, jak pryszcz, zaskórnik czy trądzik, zwykle kończą się niepowodzeniem, ponieważ torbiel jest pokryta torebką i ma dość duże rozmiary, co nie pozwala na jej całkowite usunięcie przez wąskie światło kanału gruczołu łojowego, który otwiera się na powierzchnię skóry. Jeśli jednak w torebce torbieli znajduje się mała dziura, która łączy miażdżycę z powierzchnią skóry, to przy próbie wyciśnięcia z formacji można uwolnić dość dużą ilość ciastowatej masy o żółtawo-białym kolorze. Masa ta ma nieprzyjemny zapach i jest nagromadzeniem sebum, cząsteczek cholesterolu i odrzuconych komórek..

Jeśli miażdżyca jest w stanie zapalnym, skóra nad nią staje się czerwona i obrzęknięta, a sama formacja, gdy jest wyczuwalna, jest raczej bolesna. Jeśli stan zapalny jest ropny, wówczas temperatura ciała osoby może wzrosnąć, a miąższ może pozostać taki do czasu ustąpienia procesu, to znaczy do momentu otwarcia torbieli z wypływem ropy na zewnątrz lub do głębokich tkanek. Po otwarciu miażdżycy ze stanem zapalnym wypływa obfita, gęsta zawartość o specyficznym ropnym zapachu.

Różnice między miażdżycą a tłuszczakiem

Miażdżyca wygląda bardzo podobnie do tłuszczaka, który w życiu codziennym jest powszechnie nazywany wen. Nazwa „wen” lub „tkanka tłuszczowa” jest często przenoszona na miażdżycę, ponieważ na zewnątrz jest bardzo podobna do tłuszczaka, a ponadto termin ten jest znany ludziom, w przeciwieństwie do bardziej specyficznego „miażdżycy”. Jest to jednak błędne, ponieważ miażdżyca i tłuszczak to zupełnie różne nowotwory, dlatego należy je odróżnić od siebie..

Odróżnienie tłuszczaka od miażdżycy jest bardzo proste, wystarczy wcisnąć palec w środek wybrzuszenia i uważnie monitorować, jak będzie się zachowywał. Jeśli wybrzuszenie natychmiast wysunie się spod palca w dowolnym kierunku, aby nie można go było wcisnąć w jedno określone miejsce, to jest to tłuszczak. A jeśli wybrzuszenie po naciśnięciu okaże się pod palcem i nie przesunie się na bok, to jest to miażdżyca. Innymi słowy, można jednym palcem docisnąć miażdżycę do miejsca lokalizacji, ale tłuszczak nie może, ponieważ zawsze będzie się ślizgał i wystawał obok.

Ponadto dodatkowym wyróżnikiem tłuszczaka jest jego konsystencja, która po dotknięciu jest znacznie bardziej miękka i plastyczna niż miażdżyca. Dlatego jeśli podczas dotykania można zmienić kształt wybrzuszenia, jest to tłuszczak. A jeśli przy jakiejkolwiek kompresji i kompresji dwoma lub więcej palcami wybrzuszenie zachowuje swój kształt, to jest to miażdżyca.

Objawy

Miażdżyca jako taka nie ma objawów klinicznych, ponieważ nowotwór nie boli, nie zmienia struktury skóry w miejscu lokalizacji itp. Można powiedzieć, że oprócz zewnętrznego defektu kosmetycznego w postaci wybrzuszenia na skórze, miażdżyca nie ma żadnych objawów. Dlatego lekarze praktykujący uważają wygląd i cechy strukturalne miażdżycy za objawy miażdżycy ujawniające się w badaniu palpacyjnym..

Tak więc za objawy miażdżycy uważa się następujące cechy:

  • Wyraźnie widoczne ograniczone wybrzuszenie na powierzchni skóry;
  • Wyraźne kontury wybrzuszenia;
  • Normalna skóra nad wybrzuszeniem;
  • Gęsta i elastyczna w dotyku struktura;
  • Względna mobilność formacji, pozwalająca na lekkie przesunięcie jej na bok;
  • Widoczny jako czarna kropka w środku miażdżycy, powiększony przewód wydalniczy gruczołu łojowego.

Zatem objawy miażdżycy są połączeniem wyłącznie zewnętrznych charakterystycznych objawów, które pozwalają jednocześnie podejrzewać i zdiagnozować torbiel.

W przypadku zapalenia miażdżycy pojawiają się następujące objawy kliniczne:

  • Zaczerwienienie skóry w okolicy miażdżycy;
  • Obrzęk skóry w okolicy miażdżycy;
  • Bolesność wybrzuszenia podczas dotykania;
  • Przełom ropy na zewnątrz (nie zawsze).

Zapalenie miażdżycy (miażdżyca ropna)

Zapalenie miażdżycy z reguły występuje wraz z jej długotrwałym istnieniem. Ponadto zapalenie może być septyczne lub aseptyczne. Aseptyczne zapalenie jest wywoływane przez podrażnienie torebki miażdżycowej przez otaczające tkanki i różne czynniki zewnętrzne, takie jak ucisk, tarcie itp. W tym przypadku torbiel staje się czerwona, obrzęknięta i bolesna, ale nie tworzy się w niej ropa, więc wynik takiego aseptycznego zapalenia jest korzystny. Zwykle po kilku dniach proces zapalny ustępuje, a miażdżyca przestaje być bolesna, zaczerwieniona i obrzęknięta. Jednak w wyniku procesu zapalnego wokół torebki torbieli tworzy się tkanka łączna, która otacza miażdżycę gęstą i trudną do przeniknięcia błoną..

Zapalenie septyczne miażdżycy rozwija się znacznie częściej niż aseptyczne i jest spowodowane wnikaniem różnych drobnoustrojów chorobotwórczych do tkanek w bezpośrednim sąsiedztwie torbieli. Jest to całkiem możliwe, ponieważ zatkany kanał gruczołów łojowych na powierzchni skóry pozostaje otwarty. W tym przypadku miażdżyca staje się bardzo czerwona, obrzęknięta i bardzo bolesna, a wewnątrz torebki tworzy się ropa. Z powodu ropy podczas dotykania torbiel nabiera bardziej miękkiej konsystencji. Temperatura ciała często wzrasta.

W przypadku septycznego zapalenia miażdżycy konieczne jest otwarcie i opróżnienie torbieli, ponieważ ropa musi zostać usunięta z tkanek. W przeciwnym razie torbiel może otworzyć się samoistnie wraz z wypływem ropy do tkanki lub na zewnątrz. Jeśli torbiel się otworzy, a ropa wypłynie na powierzchnię skóry, będzie to korzystny wynik, ponieważ nie wpłynie to na otaczające tkanki. Jeśli ropa topi powłokę torbieli po drugiej stronie i wypływa do tkanki (podskórna tkanka tłuszczowa), to wywoła rozległy proces zapalny (ropnia, ropień itp.), Podczas którego nastąpi poważne uszkodzenie struktur skóry, a następnie powstanie blizny.

Miażdżyca - leczenie

Ogólne zasady terapii

Niemożliwe jest również wyciśnięcie miażdżycy, nawet jeśli najpierw przekłuje się torebkę torbieli igłą i utworzy otwór, przez który wyjdzie jej zawartość. W tym przypadku zawartość wyjdzie, ale torebka torbieli z komórkami wytwarzającymi wydzielinę pozostanie w kanale gruczołu łojowego, a zatem po chwili wolna jama ponownie wypełni się łojem i utworzy się miażdżyca. Oznacza to, że nastąpi nawrót miażdżycy..

Aby trwale usunąć torbiel, konieczne jest nie tylko jej otwarcie i usunięcie jej zawartości, ale także całkowite wydalenie jej torebki, która zatyka światło przewodu gruczołu łojowego. Łuszczenie kapsułki polega na oddzieleniu ścianek torbieli od otaczających tkanek i usunięciu ich wraz z zawartością na zewnątrz. W tym przypadku w miejscu torbieli powstaje ubytek tkanki, który po pewnym czasie przerośnie, a miażdżyca nie tworzy się, ponieważ usunięto torebkę z komórkami, które wytwarzają sekret i zatykają przewód gruczołu łojowego.

Optymalne jest usuwanie miażdżycy, gdy jest ona mała, ponieważ w tym przypadku nie będzie widocznego defektu kosmetycznego (blizny lub blizny) w miejscu lokalizacji torbieli. Jeśli z jakiegoś powodu miażdżyca nie została usunięta i urosła do znacznych rozmiarów, nadal należy ją usunąć. Jednak w tym przypadku będziesz musiał wykonać miejscową operację złuszczania torbieli z nałożeniem szwu skórnego.

Nie zaleca się usuwania miażdżycy na tle zapalenia, ponieważ w tym przypadku ryzyko jego nawrotu jest bardzo wysokie z powodu niepełnego złuszczenia torebki torbieli. Dlatego jeśli miażdżyca ulegnie zapaleniu bez ropienia, należy przeprowadzić leczenie przeciwzapalne i poczekać, aż całkowicie zniknie. Dopiero po zatrzymaniu zapalenia i przywróceniu miażdżycy do stanu „zimna” można go usunąć.

Jeśli miażdżyca jest zaogniona ropieniem, należy otworzyć torbiel, uwolnić ropę i pozostawić mały otwór na odpływ nowo powstałej wydzieliny zapalnej. Gdy ropa przestanie się tworzyć i ustąpi proces zapalny, konieczne jest złuszczenie ścian torbieli. Nie zaleca się bezpośredniego usuwania miażdżycy w okresie ropnego zapalenia, ponieważ w tym przypadku prawdopodobieństwo nawrotu jest bardzo wysokie.

Usunięcie torbieli naskórka

Usunięcie miażdżycy można wykonać następującymi metodami:

  • Operacja;
  • Laserowe usuwanie miażdżycy;
  • Usunięcie miażdżycy metodą chirurgii radiowej.

Sposób usunięcia miażdżycy wybiera lekarz w zależności od wielkości i aktualnego stanu torbieli. Dlatego optymalne jest usuwanie małych cyst za pomocą chirurgii laserowej lub fal radiowych, ponieważ metody te pozwalają zrobić to szybko i przy minimalnym uszkodzeniu tkanki, w wyniku czego gojenie następuje znacznie szybciej niż po operacji. Dodatkową i ważną zaletą laserowego i radiowego usuwania miażdżycy jest niepozorna blizna kosmetyczna w miejscu ich lokalizacji.

W innych przypadkach miażdżyca usuwa się podczas zabiegu operacyjnego w znieczuleniu miejscowym. Jednak wysoko wykwalifikowany chirurg może również usunąć laserem dość dużą lub ropiejącą miażdżycę, ale w takich sytuacjach wszystko zależy od lekarza. Zwykle miażdżyca z ropieniem lub dużym rozmiarem usuwa się za pomocą konwencjonalnej operacji..

Operacje usunięcia miażdżycy

Obecnie operacja usunięcia miażdżycy wykonywana jest w dwóch modyfikacjach, w zależności od wielkości torbieli. Obie modyfikacje operacji wykonywane są w znieczuleniu miejscowym w poliklinice. Hospitalizacja na oddziale jest konieczna tylko w celu usunięcia dużych ropiejących miażdżyc. We wszystkich innych przypadkach chirurg w klinice wydala cystę, zakłada szwy i bandaż. Następnie po 10–12 dniach lekarz usunie szwy na skórze, a rana ostatecznie zagoi się w ciągu 2–3 tygodni..

Modyfikację operacji z wycięciem torebki miażdżycowej przeprowadza się przy dużych rozmiarach formacji, a także, w razie potrzeby, w celu uzyskania szwu kosmetycznego, który po wygojeniu będzie prawie niewidoczny. Jednak tę opcję usunięcia torbieli można wykonać tylko przy braku jej ropienia. Ta operacja usunięcia miażdżycy z wycięciem kapsułki jest wykonywana w następujący sposób:
1. W obszarze maksymalnego wybrzuszenia miażdżycy wykonuje się nacięcie na skórze;
2. Całą zawartość miażdżycy wyciska się palcami, zbierając ją na skórze serwetką;
3. Jeśli nie można wycisnąć zawartości, wyjmij ją specjalną łyżką;
4. Następnie pozostałą w ranie osłonkę torbieli wyciąga się, chwytając ją kleszczami za brzegi nacięcia;
5. Jeśli nacięcie jest większe niż 2,5 cm, zakłada się szwy w celu lepszego gojenia.

Ponadto zamiast wycisnąć zawartość torbieli, a następnie wyciągnąć jej torebkę, tę modyfikację operacji można przeprowadzić w następujący sposób bez naruszania integralności powłoki miażdżycowej:
1. Przeciąć skórę nad miażdżycą, aby nie uszkodzić torebki;
2. Przesunąć skórę na boki i odsłonić powierzchnię miażdżycy;
3. Delikatnie przyciśnij palcami brzegi rany i wyciśnij torbiel razem z błoną lub złap ją kleszczami i wyciągnij (patrz ryc. 1);
4. Jeśli nacięcie jest większe niż 2,5 cm, zakładane są szwy w celu lepszego i szybszego gojenia..

Rysunek 1 - Miażdżyca łuszcząca się bez naruszenia integralności torebki.

Drugą modyfikację usuwania miażdżycy przeprowadza się w przypadku torbieli zapalnych i ropiejących w następujący sposób:
1. Po obu stronach miażdżycy wykonuje się dwa nacięcia skóry, które powinny graniczyć z wybrzuszeniem;
2. Następnie kleszczami usuwa się płat skóry nad torbielą wzdłuż linii nacięcia;
3. Pod miażdżycą wprowadza się gałęzie zakrzywionych nożyczek, oddzielając go w ten sposób od otaczających tkanek;
4. Równocześnie z selekcją torbieli z tkanek nożyczkami, jest delikatnie odciągana przez górną część kleszczy, wyciągając ją (patrz ryc. 2);
5. Po wyjęciu miażdżycy wraz z torebką z tkanek na tkankę podskórną zakładane są szwy z materiału samowchłanialnego;
6. Fartuchy skórne są zaciśnięte pionowymi szwami materaca;
7. Szwy zdejmuje się po tygodniu, po czym rana goi się tworząc bliznę.

Jeśli w przyszłości ktoś chce zmniejszyć widoczność blizny, będzie musiał przejść operację plastyczną.

Ryc. 2 - Usunięcie miażdżycy w stanie zapalnym lub ropiejących przez wyłuszczenie szczękami nożycowymi.

Laserowe usuwanie miażdżycy

Usuwanie miażdżycy laserem wykonuje się również w znieczuleniu miejscowym. Obecnie nawet duże i ropiejące miażdżycy można usunąć za pomocą lasera, jeśli chirurg ma niezbędne kwalifikacje. W zależności od wielkości i stanu miażdżycy lekarz wybiera opcję laserowego usunięcia torbieli.

Obecnie laserowe usuwanie miażdżycy można wykonać trzema technikami:

  • Fotokoagulacja - odparowanie miażdżycy za pomocą wiązki lasera. Ta metoda jest stosowana nawet do usuwania ropiejących cyst, pod warunkiem, że rozmiar miażdżycy nie przekracza 5 mm średnicy. Po zabiegu lekarz nie zakłada szwów, gdyż w miejscu miażdżycy tworzy się strupa, pod którą następuje gojenie trwające od 1 do 2 tygodni. Po całkowitym zagojeniu tkanek skorupa znika, a pod nią jest czysta skóra z niewidoczną lub niepozorną blizną.
  • Laserowe wycięcie z osłonką wykonuje się, jeśli miażdżyca ma średnicę od 5 do 20 mm, niezależnie od obecności lub braku zapalenia i ropienia. W celu wykonania zabiegu najpierw przecina się skalpelem skórę nad miażdżycą, następnie szczypcami chwyta się osłonkę torbieli i pociąga w taki sposób, aby widoczna była granica między normalnymi tkankami a torebką formacyjną. Następnie za pomocą lasera odparowuje się tkankę znajdującą się w pobliżu błony torbieli, oddzielając ją tym samym od przylegania do struktur skóry. Gdy cała cysta jest wolna, po prostu usuwa się ją kleszczami, do powstałej rany wprowadza się rurkę drenażową i zakłada szwy na skórę. Po kilku dniach usuwa się drenaż, a po 8 do 12 dniach szwy są usuwane, po czym rana goi się całkowicie z utworzeniem niepozornej blizny w ciągu 1 do 2 tygodni.
  • Odparowanie laserowe torebki miażdżycowej przeprowadza się w przypadkach, gdy objętość formacji przekracza 20 mm średnicy. Aby wykonać operację, otwiera się torebkę miażdżycową, wykonując nad nią głębokie nacięcie skóry. Następnie za pomocą suchego gazika usuń całą zawartość miażdżycy, tak aby pozostała tylko skorupa. Następnie rana jest rozszerzana poprzez rozciąganie jej w różnych kierunkach za pomocą haczyków operacyjnych, a kapsułka przylutowana do leżących poniżej tkanek jest odparowywana laserem. Po wyparowaniu błony torbieli do rany wprowadza się gumową rurkę drenażową i zszywa przez 8 do 12 dni. Po zdjęciu szwów rana goi się tworząc niepozorną bliznę.

Usuwanie fal radiowych

Miażdżyca (torbiel naskórka): opis, powikłania, metody leczenia (zachowawcze lub usunięcie) - wideo

Miażdżyca (torbiel naskórka): przyczyny pojawienia się, objawy i rozpoznanie, powikłania, metody leczenia (usunięcie chirurgiczne), porady dermatokosmetyka - wideo

Operacja usunięcia miażdżycy - wideo

Usunięcie miażdżycy (torbieli naskórka) skóry głowy - wideo

Po usunięciu miażdżycy

Po usunięciu miażdżycy rana zostaje zagojona. W przyszłości w miejscu torbieli może pozostać niewielka blizna lub niepozorna plamka, w zależności od tego, jak duży był miażdżyca i czy w momencie jej usunięcia występowało ropienie.

Po operacji konieczne jest leczenie rany dwa razy dziennie w następujący sposób:
1. Rano spłukać nadtlenkiem wodoru i przykryć plastrem.
2. Wieczorem spłukać nadtlenkiem wodoru, nałożyć maść Levomekol i uszczelnić plastrem.

Po 2-3 dniach, gdy rana trochę się zagoi, a jej brzegi skleją się, nie można jej przykryć plastrem, tylko nałożyć klej medyczny BF-6. Jeśli na ranie były szwy, można ją przykleić plastrem i użyć BF-6 dopiero po ich usunięciu. Klej BF-6 stosuje się do całkowitego zarośnięcia rany, czyli do 10-20 dni. Ta opcja leczenia ran pooperacyjnych jest standardem, dlatego można ją stosować we wszystkich przypadkach. Jednak w razie potrzeby chirurg może zmienić kolejność opatrywania rany iw takim przypadku poinformuje pacjenta, jak przeprowadzić leczenie pooperacyjne..

Niestety w około 3% przypadków miażdżyca może nawrócić, czyli odrodzić się w miejscu, z którego została usunięta. Z reguły dzieje się tak, gdy miażdżyca została usunięta w okresie ropienia, w wyniku czego nie było możliwe całkowite wydalenie wszystkich cząstek błony torbieli.

Leczenie domowe (środki ludowe)

W domu nie będzie można wyleczyć miażdżycy, ponieważ aby niezawodnie usunąć torbiel, konieczne jest złuszczenie jej skorupy, a może to zrobić tylko osoba posiadająca umiejętności wykonywania operacji chirurgicznych. Jeśli dana osoba może samodzielnie wydalić błonę torbieli (np. Wykonywał operacje na zwierzęciu, jest chirurgiem itp.), To po wykonaniu odpowiedniego znieczulenia miejscowego może spróbować samodzielnie wykonać operację w obecności sterylnych narzędzi, materiału zszywającego i lokalizacji miażdżycy w okolicy, na której wygodny do samodzielnego manipulowania. Takie warunki są trudne do spełnienia, dlatego nawet wykwalifikowany chirurg z reguły nie jest w stanie samodzielnie usunąć miażdżycy w domu. Zatem leczenie miażdżycy w domu jest de facto niemożliwe, dlatego w przypadku pojawienia się takiej torbieli należy skonsultować się z chirurgiem i usunąć formację, gdy jest mała, a można to zrobić bez dużego nacięcia z minimalnymi defektami kosmetycznymi..

Wszystkie rodzaje środków ludowych na miażdżycę nie pomogą pozbyć się torbieli, ale mogą spowolnić jej wzrost. Dlatego jeśli nie można usunąć miażdżycy w najbliższym czasie, można zastosować różne alternatywne metody leczenia, aby zapobiec wyraźnemu wzrostowi jego wielkości.

Opinie

Około 90% opinii na temat usuwania miażdżycy jest pozytywnych. W nich ludzie zwracają uwagę, że operacja jest prosta, bezbolesna i nie powoduje dużego dyskomfortu. Jednak po operacji okres gojenia się rany, trwający 1-2 tygodnie, wiąże się z pewnym dyskomfortem, ponieważ pojawiają się bóle, konieczne jest chodzenie do opatrunków i staranie się nie poruszać, aby krawędzie nacięcia nie rozchodziły się na boki, ale rosły razem i goiły się.

Ponadto, gdy operacja wykonywana jest skalpelem, prawie zawsze w miejscu miażdżycy pozostaje widoczna blizna, którą można usunąć jedynie przez odnowienie laserowe. To blizna i dyskomfort po operacji są przyczyną negatywnych recenzji. Osoby, które traktowały bliznę i dyskomfort pooperacyjny jako nieuniknioną, ale dość znośną niedogodność, pozostawiały pozytywne opinie, ponieważ manipulacja pomogła pozbyć się miażdżycy.

Koszt usunięcia miażdżycy

Autor: Nasedkina A.K. Specjalista ds. Badań biomedycznych.

Co to jest miażdżyca: objawy i leczenie

Formacja przypominająca guz, która należy do torbieli naskórka, nazywana jest miażdżycą. Zgodnie ze strukturą histologiczną miażdżyca na głowie i innych częściach ciała dzieli się na kilka odmian. Jednak wszystkie mają te same objawy kliniczne i są leczone tą samą metodą, dlatego zwykle klasyfikuje się je do jednej kategorii, zwanej miażdżycą. W naszym artykule omówimy objawy tej choroby, przyczyny jej wystąpienia, a także metody leczenia..

  • Co to jest miażdżyca?
  • Przyczyny występowania
  • Objawy
  • Leczenie miażdżycy
  • Usunięcie miażdżycy

Co to jest miażdżyca?

Najpierw wymyślmy to bardziej szczegółowo, miażdżyca - co to jest? Na zewnątrz jest to zaokrąglona formacja podskórna, która ma wewnątrz kapsułkę wypełnioną żółtawymi lub grubymi białawymi masami. Zawartość miażdżycy zwykle ma raczej nieprzyjemny zapach. Wypełnienie cysty to białko keratynowe wytwarzane przez ścianki torebki.

Chociaż miażdżyca wygląda tak samo na zdjęciu, wyróżnia się następujące typy tych nowotworów:

  • mnogi steatocystoma;
  • torbiel trichilemmal;
  • torbiel naskórka;
  • torbiel retencyjna (rozwija się, gdy dochodzi do zablokowania gruczołu łojowego).

Zwykle miażdżycę rozpoznaje się u 5–10 procent populacji. Może być dziedziczna i sporadyczna. Najczęściej te nowotwory pojawiają się u kobiet. Występują również częściej w wieku średnim niż u ludzi młodych..

Jeśli dana osoba ma miażdżycę, łatwo zrozumieć, co to jest ze zdjęcia. Zwykle pojawia się na tych częściach ciała, w których rosną włosy, dlatego najczęściej rozpoznaje się miażdżycę skóry głowy. Ale miażdżyca na ramieniu, twarzy (zwykle poniżej ust), plecy nie są wykluczone. Miażdżycę można również znaleźć pod pachą, a nie na szyi oraz w okolicy narządów płciowych.

Przyczyny występowania

Chociaż różne miażdżycy na zdjęciu wyglądają tak samo, istnieją różne przyczyny tej choroby. Miażdżyca na głowie i innych częściach ciała może pojawić się z następujących powodów:

  1. Najczęściej przyczyną jest zablokowanie przewodu wydalniczego gruczołu skórnego. W rezultacie rozwija się torbiel łojowa.
  2. Czasami dzieje się tak na tle obrzęku mieszka włosowego, wywołanego jego uszkodzeniem. Częściej dzieje się tak z powodu zwiększonej zawartości testosteronu w organizmie..
  3. Pęknięcie lub uszkodzenie gruczołów łojowych.
  4. Nie mniej ważny w tworzeniu się miażdżycy jest czynnik dziedziczny.
  5. Istotny wpływ na powstawanie tych nowotworów ma również stan układu hormonalnego, czyli zwiększona produkcja testosteronu..
  6. Miażdżyca na głowie lub innych częściach ciała może pojawić się na skutek zaburzeń metabolicznych i powstania bardzo gęstej wydzieliny łojowej, która zatyka przewody.
  7. Zaburzenia hormonalne, nadmierne pocenie się, trądzik, tłusty łojotok to czynniki predysponujące do wystąpienia choroby.
  8. Miażdżyca, torbiel gruczołu łojowego lub pęcherzyka, często pojawia się na tle niekorzystnych czynników środowiskowych, a także przewlekłych uszkodzeń skóry.

Objawy

Na zdjęciu widać, jak wygląda miażdżyca, ale opiszemy też charakterystyczne objawy tej dolegliwości. Jeśli nowotwór zlokalizowany jest na głowie, najczęściej (w 70% przypadków) rozpoznaje się wiele guzów, tylko w 30% przypadków występują pojedyncze formacje. Przy wielu formacjach u 10 procent pacjentów ich liczba może przekraczać dziesięć..

Jeśli mówimy o tym, czym jest miażdżyca, to w większości przypadków objawia się następującymi objawami:

  • jest to mobilny guz zlokalizowany powierzchownie;
  • główne objawy to bezbolesna, mocno elastyczna formacja;
  • skóra nad guzem pozostaje niezmieniona;

Jednak czasami formacja może ulec zapaleniu, w tym przypadku objawy są uzupełniane przez następujące objawy:

  • skóra nad guzem zmienia kolor na czerwony;
  • jeśli następuje szybki wzrost ropiejącego guza, skóra nad nim owrzodzi.

Dość często w centralnej części wybrzuszenia skóry można zobaczyć powiększony zatkany przewód łojowy. Czasami choroba ma długi przebieg, gdy guz nie zmienia się przez wiele lat. Często obserwuje się jego stopniowy wzrost lub ropień. Istnieją również cysty, które komunikują się z powierzchnią skóry przez mały otwór. Okresowo oddziela się od niej białawe lub żółtawe, grube masy, które nieprzyjemnie pachną.

Uwaga! Ważne jest, aby odróżnić chorobę od innych guzów tkanek miękkich, na przykład torbieli dermoidalnych, mięśniaków, tłuszczaków, kostniaków.

Niebezpiecznym powikłaniem miażdżycy jest ich ropienie. W tym przypadku ból, obrzęk łączy się, obrzęk narasta, a skóra staje się czerwona. Jeśli leczenie nie zostanie przeprowadzone, ropienie może się samoistnie przebić. W tym samym czasie uwalniane są tłuste i ropne cuchnące treści. Kiedy infekcja rozprzestrzenia się na otaczające tkanki, rozwija się ropowica, dlatego przeprowadza się antybiotykoterapię. W przypadku ropienia wskazana jest pilna operacja chirurgiczna polegająca na otwarciu ropnia i zainstalowaniu drenażu. W takim przypadku efekt kosmetyczny będzie gorszy, ponieważ szew nie zostanie nałożony. Ponadto nie będzie możliwe całkowite wyjęcie kapsułki, więc dolegliwość może nawrócić..

Leczenie miażdżycy

Warto powiedzieć, że nie ma konserwatywnych metod leczenia. Wystarczy tylko usunąć guz. W takim przypadku można zastosować następujące metody usuwania miażdżycy:

  1. Chirurgicznie przy użyciu chirurgicznego skalpela. Ta metoda usuwania jest stosowana najczęściej, ponieważ pacjenci zwykle odwiedzają go na etapie, gdy formacja osiągnęła znaczny rozmiar. Ta sama metoda leczenia jest wskazana w leczeniu ropiejących torbieli. Zwykle przed otwarciem ropnia lub usunięciem zwykłej miażdżycy pacjentowi podaje się znieczulenie miejscowe. Następnie formacja jest otwierana i instalowany jest drenaż, aby oczyścić ranę z ropy. Jeśli usunie się nie ropny guz, taktyka operacji jest inna. Opiszemy to w następnej części artykułu..
  2. Laserowe usunięcie miażdżycy lub jej wycięcie nożem radiowym jest wskazane w przypadkach nierozpoczętych w początkowej fazie choroby, gdy formacja nie osiągnęła znacznych rozmiarów i nie ma ropienia. Torbiel można szybko i bezboleśnie usunąć laserem w 1 / 4-1 / 3 godziny. Po otwarciu wnękę traktuje się belką. Po odparowaniu zmienionej tkanki ranę leczy się środkami antyseptycznymi.

Ważny! Aby zapobiec nawrotom choroby po operacji, kapsułkę należy całkowicie usunąć. W tym przypadku to nie instrument wykonuje wycięcie (skalpel, laser czy fale radiowe), ale prawidłowe działanie.

Usunięcie miażdżycy

Usunięcie miażdżycy na głowie lub innych częściach ciała odbywa się na jeden z trzech sposobów:

  • Najpierw wykonuje się delikatne preparowanie skóry bez uszkodzenia kapsułki. Następnie skórę z miażdżycy przesuwa się na boki, a torbiel złuszcza się, naciskając na brzegi rany.
  • Podczas usuwania dużych nowotworów wykonuje się dwa nacięcia powyżej guza, które powinny graniczyć z otworem torbieli. Brzegi nacięć zaciska się zaciskami, a krawędzie specjalnych zakrzywionych nożyczek wprowadza się pod kapsułkę. Kapsułkę wyłuskuje się nożyczkami. Krwawienie jest minimalne. Następnie na tkankę podskórną i skórę nakłada się oddzielne szwy. Szew dolny rozpuszcza się, a górny usuwa się po 7-11 dniach. Podczas usuwania niewielkich zmian można wykonać szew kosmetyczny.
  • W celu zmniejszenia objętości guza i wielkości nacięcia można usunąć zawartość torbieli przed jej złuszczeniem. Następnie nacięcie może mieć do 3-4 mm długości..

Podczas wykonywania operacji na skórze głowy konieczne jest obcięcie włosów nad guzem. Z reguły rana głowy nie jest przykryta bandażem, reszta ciała jest zabandażowana. Rany nie można zwilżyć przez dwa dni po operacji. Jego powierzchnię należy potraktować środkiem antyseptycznym.

Artykuły O Białaczce