Każdy nowotwór na ciele nie wygląda estetycznie, dlatego nawet jeśli nie stanowi zagrożenia dla zdrowia, należy pomyśleć o jego usunięciu. Miażdżyca na twarzy (lub wen) jest łagodnym guzem, który pojawia się pod skórą z powodu zablokowania lub nieprawidłowego funkcjonowania gruczołów łojowych. Pomimo swojej nieszkodliwości nowotwór może prowadzić do zapalenia blisko rozmieszczonych tkanek, ponieważ jak obce ciało ściska je, zaburzając mikrokrążenie krwi.

Co to jest miażdżyca na twarzy

Zgodnie ze zunifikowaną klasyfikacją chorób (ICD - 10) guz ma kod D23. Miażdżyca na twarzy jest łagodną formacją retencyjną występującą w gruczołach łojowych. To wyjaśnia lokalizację guzów - obszar ciała, w którym gromadzi się wiele gruczołów zębodołowych (nazywane są również strefami łojotokowymi), na przykład czoło, nos i trójkąt nosowo-wargowy, uszy, skóra za nimi, policzki, powieki itp..

Objawy miażdżycy

Przez długi czas torbiel naskórka może nie pojawić się wizualnie. Formacja pod skórą rośnie powoli: proces może trwać rok lub dłużej. W tym przypadku pod skórą tworzy się guz, w którym gromadzi się sekret składający się z lipidów, cholesterolu i martwych komórek nabłonka. Rozmiar kapsułki (wen) jest bardzo zróżnicowany - od kilku milimetrów do średnicy 5-7 cm.

Z reguły osoba zauważa wizualne objawy miażdżycy w dowolnym lub kilku obszarach twarzy jednocześnie. Jak wygląda podskórny nowotwór patologiczny? Miażdżyca twarzy charakteryzuje się:

  • gęsta struktura, która jest określana przez badanie dotykowe;
  • ruchliwość skóry nad formacją, niezdolność do utworzenia fałdu w tym obszarze;
  • torbiel na twarzy pod skórą ma równomierny okrągły kształt (przypomina miękką kulkę);
  • naskórek w okolicy guza nie różni się kolorem / budową;
  • zwykła miażdżyca na policzku lub w innym miejscu na twarzy nie powoduje bólu;
  • nowotwór jest podatny na ropienie i stany zapalne, a procesy te są bolesne i stymulują wzrost temperatury skóry w okolicy wen;
  • torbiel gruczołu łojowego na twarzy typu ropnego wygląda jak ropień (obrzęk nowotworu z białą zawartością)

Przyczyny miażdżycy

Jedyną przyczyną choroby jest zablokowanie gruczołu łojowego na twarzy z powodu wzrostu gęstości lub naruszenia odpływu łoju. Różne warunki mogą wywołać ten proces. Takie czynniki dzielą się na wewnętrzne i zewnętrzne, podczas gdy te ostatnie obejmują:

  • zła ekologia;
  • ciepło;
  • praca w warunkach silnego zanieczyszczenia;
  • stosowanie kosmetyków na bazie oleju.

Wewnętrzne przyczyny miażdżycy to:

  • tłusty łojotok;
  • rozwój bakterii na twarzy (niewystarczająca higiena skóry);
  • nadmierna potliwość;
  • dziedziczność;
  • trądzik;
  • zaburzone procesy metaboliczne;
  • brak równowagi hormonów.

U mężczyzn zwiększona ilość testosteronu i nieregularne golenie brody / wąsów może działać jako czynnik prowokujący. U noworodków torbiel na policzku zwykle wskazuje na obecność hormonów matki. Często lekarze kojarzą pojawienie się tłustych brodawek z działaniem kosmetyków o gęstej teksturze na skórze (z reguły są to produkty na bazie oleju, które zatykają pory).

  • Jak zrobić galaretkę żelatynową
  • Omeprazol - co leczy, jak zażywać lekarstwa
  • Zasiłek na dziecko

Miażdżyca u dziecka

Łagodne zmiany na twarzy występują częściej w okresie dojrzewania, kiedy zaczyna się ono u nastolatków. Jednak specjaliści czasami diagnozują guz u małych dzieci, w tym noworodków. Miażdżyca u dziecka w tym wieku jest wywoływana przez nagromadzenie wydzielin tłuszczowych, w wyniku czego kanał gruczołowy jest zatkany. Możliwymi przyczynami patologii u dzieci mogą być:

  • nadmierne pocenie;
  • niewystarczająca higiena skóry;
  • noszenie zbyt ciepłej odzieży (przegrzanie ciała) lub rzeczy wykonanych z materiałów syntetycznych;
  • zmiany na poziomie hormonalnym.

Miażdżyca może wystąpić z powodu nieprawidłowego funkcjonowania układu hormonalnego. Ponadto dzieci z nadwagą, trądzikiem i trądzikiem są podatne na patologie. Choroba noworodka mówi o wadach podczas wewnątrzmacicznego tworzenia się naskórka. Jednocześnie przyczyna takiej anomalii jest nieznana, ale niektórzy eksperci kojarzą ją z dietą i stylem życia kobiety niosącej płód..

Czy miażdżyca może rozwiązać się sama

W rzadkich przypadkach nowotwór może zniknąć bez operacji, ale nie warto mieć nadziei, że miażdżyca sama się ustąpi. Jeśli lekarz prowadzący zaleci usunięcie guza, należy go wysłuchać. Możesz usunąć narośl pod skórą na jeden z trzech sposobów: falami radiowymi, wycięciem chirurgicznym lub laserem. Pozbycie się guza jest łatwe: aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia skóry i blizn, lepiej wybrać metodę laserową lub falą radiową. Nawrót po leczeniu jest bardzo mało prawdopodobny - ponowny nowotwór występuje tylko w 3% przypadków.

Leczenie miażdżycy

Przed rozpoczęciem leczenia choroby rozpoznaje się miażdżycę, polegającą na oględzinach pacjenta i badaniu palpacyjnym nowotworu. Aby dokładnie określić naturę guza, wykonuje się histologię (analiza pod mikroskopem). To zdarzenie pozwala ustalić fakt obecności miażdżycy pod skórą, nawet jeśli wizualnie jest praktycznie nie do odróżnienia. Stopniowo w torbieli następuje wzrost objętości treści, co powoduje rozwój nowotworów pod skórą.

Jeśli nie rozpoczniesz w odpowiednim czasie leczenia miażdżycy, guz stanie się duży i może pęknąć, co spowoduje infekcję tkanki. Aby uniknąć takich konsekwencji, ważne jest, aby zastosować taką metodę leczenia, jak chirurgiczne usunięcie miażdżycy. Konserwatywne (stosowanie leków) i tradycyjne metody leczenia nowotworów w tym przypadku są bezsilne, dlatego jama torbieli jest czyszczona przez resekcję, to znaczy guz jest usuwany wraz z kapsułką.

Leczenie miażdżycy bez operacji

Jeśli prowadzisz terapię choroby bez operacji, nie powinieneś spodziewać się szybkiego efektu. Ponadto niewiele osób osiąga pozytywny wynik stosując metody ludowe i stosowanie leków, podczas gdy stan guza pod skórą nadal się pogarsza. Jeśli spróbujesz samodzielnie otworzyć kapsułkę, istnieje duże ryzyko rozwoju sepsy, ponieważ nie jest możliwe dokładne oczyszczenie cysty w domu..

Leczenie miażdżycy bez operacji jest wysoce odradzane, jednak w przypadku przełamania samego guza należy delikatnie przetrzeć ranę sterylnym wacikiem, uszczelnić plastrem bakteriobójczym i skonsultować się z lekarzem (dermatologiem lub chirurgiem). Specjalista oczyści jamę rany, zapobiegając ropieniu lub nawrotowi miażdżycy. Tylko operacja może zagwarantować z prawie 100% prawdopodobieństwem, że guz nie odrodzi się pod skórą..

  • Jak podnieść odporność - dziecko ma 3 lata
  • Helicobacter pylori - co to za bakteria. Jak rozpoznać i leczyć zakażenie H. pylori żołądka
  • Ciasto na ciasta jest szybkie i smaczne - przepisy ze zdjęciami

Metody chirurgiczne

Jeśli na twarzy małego dziecka (do 7 roku życia) powstała miażdżyca, jedyną odpowiednią metodą leczenia jest usunięcie kapsułki skalpelem, laserem lub falami radiowymi w znieczuleniu ogólnym. U dorosłych zabieg ten wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. W przeciwieństwie do klasycznego wycięcia skalpelem, inne metody operacyjne nie pozostawiają widocznych śladów na skórze i do minimum powodują urazy naczyń krwionośnych. Ponadto procedury laserowe i radiowe eliminują potrzebę działań pooperacyjnych.

Laserowe usuwanie miażdżycy na twarzy

Metoda jest wskazana w przypadku małych guzów bez zapalenia tkanek. Usunięcie miażdżycy na twarzy laserem praktycznie nie pozostawia blizn ani blizn, nie narusza mikroflory podskórnej. Technika należy do kategorii bezkrwawych, a rany po operacji goją się szybko. Średni czas trwania zabiegu to 20 minut. Jeśli miażdżyca zostanie usunięta ze skóry głowy, pacjent nie musi się wcześniej golić. Leczenie laserowe prawie całkowicie eliminuje prawdopodobieństwo nawrotu.

Miażdżyca po usunięciu

Po wycięciu dużego nowotworu rany zszywa się, a szwy usuwa się po około tygodniu (przy normalnym procesie gojenia). Po usunięciu miażdżycy należy codziennie leczyć roztworem antyseptycznym, takim jak betadyna. Ponadto w pierwszych dniach zabrania się zwilżania miejsca rany. Opatrunki po operacji wykonuje się, jeśli ognisko choroby znajduje się w miejscu tarcia odzieży. Do całkowitego wygojenia się rany zaleca się leczenie skóry balsamem Wiszniewskiego Levomekol.

Leczenie miażdżycy środkami ludowymi

Terapię nowotworów nietradycyjnymi metodami można przeprowadzić tylko wtedy, gdy objawy choroby nie są wyraźne. Jednocześnie najskuteczniejsze są wcierania, okłady i maści, które przygotowuje się samodzielnie w domu. Leczenie miażdżycy środkami ludowymi może obejmować:

  1. Maść na guz na skórze twarzy z łopianem. Roślinę zmieloną maszynką do mięsa wymieszać z tłuszczem wieprzowym, masę pozostawić w ciemności na 3 dni. Nasmaruj miażdżycę powstałym produktem 1-3 razy dziennie.
  2. Cebula przeciw nowotworom (wen) skóra wodna. Aby zmniejszyć obrzęk, możesz to zrobić: Wymieszaj taką samą ilość upieczonej cebuli z mydłem do prania, po pokrojeniu składników. Masę nałożyć na miażdżycę, przykrywając skórę jałowym bandażem na wierzchu. Zmieniaj kompres dwa razy dziennie.
  3. Tłuszcz jagnięcy z guza tłuszczowego. Rozpuść produkt, wmasuj w dotknięty obszar skóry aż do całkowitego wchłonięcia. Kontynuuj aplikację tłuszczu, aż objawy choroby skóry ustąpią..

Zapobieganie miażdżycy na twarzy

Nowotwory powstają z powodu naruszenia odpływu sebum, które następuje z powodu zatkanych porów, dlatego zapobieganie miażdżycy na twarzy powinno opierać się na regularnych zabiegach kosmetycznych w celu oczyszczenia skóry. Obejmują one:

  • wizyty w saunie;
  • łaźnie parowe;
  • maski oczyszczające;
  • masaże.

Aby zmniejszyć tłustość skóry twarzy, należy używać specjalnych toników i środków czyszczących. Ponadto zapobieganie rozwojowi nowotworów skóry twarzy powinno obejmować odpowiednie, zbilansowane odżywianie. Tak więc przy dużej zawartości tłuszczu w skórze należy wykluczyć z diety pokarmy bogate w tłuszcze i węglowodany. Jeśli po usunięciu guza nowotwór nawróci, koniecznie skontaktuj się z endokrynologiem, który pomoże ustalić przyczyny rozwoju choroby.

Miażdżyca na twarzy i głowie: leczenie, cechy i zdjęcia

Choroba taka jak miażdżyca odnosi się do guzów. W przypadku miażdżycy zaczynają pojawiać się podskórne nowotwory torebkowe, które mogą mieć różne rozmiary i kształty. Mogą pojawić się na różnych częściach ciała. Dziś dowiemy się, czym są miażdżycy, zobaczysz także zdjęcia przykładów. Opowiemy Ci również o cechach leczenia miażdżycy na twarzy i głowie..

  • Klasyfikacja i opis
  • Przyczyny choroby i charakterystyczne objawy
  • Miażdżyca na głowie: opis i leczenie
    • Możliwe konsekwencje i powikłania po leczeniu miażdżycy na głowie
  • Miażdżyca na twarzy: zdjęcie, opis i leczenie
    • Metody leczenia miażdżycy na twarzy
  • Profilaktyka miażdżycy na twarzy i nie tylko

Klasyfikacja i opis

Ta choroba zaczyna się rozwijać z powodu zablokowania przewodów łojowych. Gromadząc się w świetle gruczołu, masy zaczynają powoli tworzyć torebkę skórną, w której znajduje się nabłonek płaskonabłonkowy. Worek ten jest następnie wypełniany takimi substancjami jak:

  • łój;
  • zrogowaciałe komórki naskórka;
  • ziarna detrytusa;
  • krople tłuszczu;
  • spada poziom cholesterolu.

Miażdżycy są dwojakiego rodzaju:

  • prawdziwa postać choroby, która występuje z powodu cofania się komórek naskórka;
  • fałszywa forma, gdy zaburzony jest odpływ w gruczołach łojowych.

Przyczyny choroby i charakterystyczne objawy

Najczęściej miażdżyca jest wywoływana przez niedrożność gruczołów łojowych lub naruszenie odpływu tłuszczu w skórze. Następujące zjawiska wywołują takie procesy:

  • uraz;
  • obrzęk i zapalenie mieszków włosowych;
  • nadmierna potliwość;
  • choroba metaboliczna;
  • złe warunki pogodowe;
  • złe warunki pracy;
  • przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych.

Zmiany torbielowate mogą pojawić się na częściach ciała, takich jak:

  • głowa;
  • Twarz;
  • obszar za uchem;
  • łuki brwiowe;
  • policzki;
  • szyja;
  • plecy;
  • kość krzyżowa i krocze;
  • moszna lub wargi sromowe.

Konsystencja formacji jest miękka, nie ma bolesnych wrażeń, skóra nad formacją nie zmienia swojego odcienia. Takie formacje są pierwszym stadium miażdżycy, a każdy stan zapalny prowadzi do szybkiego wzrostu guza. Następnie skóra staje się sinicza lub zaczerwieniona, owrzodzenia lub wypryski zaczynają pojawiać się wraz z wydzielaniem ropy.

Objawy współistniejące z miażdżycą:

  • ogólna słabość;
  • złe samopoczucie;
  • gwałtowny wzrost temperatury.

Choroba dotyka najczęściej tych, którzy jedzą dużo smażonych i tłustych potraw, mają trądzik na twarzy, a osoby takie mają w wywiadzie rogowacenie łojotokowe. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów zapalnych należy skonsultować się z lekarzem, aby pozbyć się miażdżycy. Jeśli nie zostanie to zrobione na czas, mogą wystąpić poważne komplikacje. Następnie porozmawiamy o cechach miażdżycy na głowie i twarzy..

Miażdżyca na głowie: opis i leczenie

Miażdżyca na głowie jest powszechną łagodną formacją, która pojawia się z powodu zablokowania światła gruczołów łojowych. Jest to typowe zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn, węzły najczęściej koncentrują się na linii włosów na skórze głowy.

W zależności od rodzaju rozwoju miażdżycy na głowie istnieją:

  • wrodzony - gdy formacja powstaje na podstawie przydatków naskórka i pojawia się u niemowląt. Taka edukacja u dzieci może być stabilna przez długi czas;
  • nabyte - guz pojawia się na skutek dysfunkcji skóry i może się rozwijać niezależnie od wieku.

Leczenie miażdżycy na głowie jest możliwe tylko poprzez operację, środki ludowe w tym przypadku są całkowicie nieskuteczne. Miażdżyca na głowie jest usuwana w szpitalu chirurgicznym, z zastrzeżeniem wszystkich etapów operacji. Nieprzestrzeganie ich odpowiednio może prowadzić do nawrotów..

Oprócz metody chirurgicznej miażdżyca na głowie usuwa się innymi, bardziej nowatorskimi metodami:

  • usuwanie laserem - ta metoda jest łagodniejsza niż operacja. Ta procedura jest mało traumatyczna i trwa dość szybko - maksymalnie 20 minut. Efekt kosmetyczny po usunięciu narośli jest więc również pozytywny, na ciele nie będzie żadnych blizn i innych śladów zabiegów chirurgicznych;
  • metoda radiochirurgiczna - dzięki tej metodzie leczenia łagodnych miażdżycy po prostu wyparowują pod wpływem fal radiowych o wysokiej częstotliwości.

Możliwe konsekwencje i powikłania po leczeniu miażdżycy na głowie

Czasami leczenie i usuwanie miażdżycy na skórze głowy może się nie powieść, dlatego w niektórych przypadkach obserwuje się takie nieprzyjemne zjawiska pooperacyjne:

  • miejscowe zapalenie niektórych obszarów skóry dotkniętych infekcją bakteryjną;
  • nawrót miażdżycy. Jeśli torbielowate części skóry nie zostały całkowicie usunięte podczas operacji, nowotwory mogą pojawić się ponownie;
  • ciężka lub rozlana zgnilizna tkanek miękkich. Ta konsekwencja jest najbardziej złośliwa, a wraz z nią pacjent musi być pilnie hospitalizowany;
  • zwyrodnienie miażdżycy głowy do guza nowotworowego. W przypadku podejrzenia konieczna jest pilna analiza histologiczna.

Miażdżyca na twarzy: zdjęcie, opis i leczenie

Łagodne objawy na twarzy najczęściej pojawiają się w miejscach maksymalnego nagromadzenia policzków łojotokowych, są to obszary twarzy takie jak:

  • czoło;
  • Wyraźnie;
  • nosowo-wargowa część twarzy;
  • obszar brwiowy;
  • powieki.

Zewnętrznie miażdżyca na twarzy to wytłoczone pieczęcie, które unoszą się ponad powierzchnią skóry. Nie ma bolesnych wrażeń. Wewnątrz formacji znajdują się włosy, wydzieliny łojowe, nabłonek, a wszystko to razem ma białawą konsystencję i jest zamknięte w kapsułce, która blokuje wyjście miażdżycy na powierzchnię.

Skóra w miejscu formacji ma normalny wygląd i kolor, nie ma fałd. Tylko mała podskórna ruchoma kulka mówi o nowotworze, który rośnie z czasem i osiąga średnicę do 5 centymetrów. W niektórych przypadkach najbardziej wypukła część otwiera się, a cała zawartość miażdżycy wychodzi przez otwór, czemu towarzyszy nieprzyjemny zapach.

Metody leczenia miażdżycy na twarzy

Pierwszym krokiem jest kontakt z dermatologiem, aby na pewno zdiagnozować jej chorobę. Faktem jest, że miażdżyca może przypominać łagodną formację, która nazywa się tłuszczakiem..

Aby na pewno pozbyć się miażdżycy na twarzy, środek usuwa się chirurgicznie:

  • chirurg musi wykonać małe nacięcie nad formacją;
  • usuwa treści;
  • wycina torebkę cysty;
  • do powstałej rany wprowadza się środek antyseptyczny.

Aby usunąć miażdżycę, stosuje się konwencjonalny skalpel, a także nowoczesne metody, takie jak laser czy fale radiowe. Laser ma w tym przypadku swoje zalety, na przykład:

  • efekt sterylizacji;
  • możliwość przyspieszenia okresu rekonwalescencji;
  • minimalizowanie ryzyka nawrotu;
  • nie ma potrzeby szycia;
  • minimalne uszkodzenie skóry.

Warto zaznaczyć, że tylko nacieki o średnicy nieprzekraczającej 5 mm można usunąć metodą laserową na lico. Dlatego w obecności takich nowotworów na twarzy nie należy czekać, aż się nasilą, lepiej natychmiast udać się do lekarza i uzyskać zalecenie usunięcia miażdżycy na wczesnym etapie, dzięki czemu uchronisz się przed nieprzyjemnymi konsekwencjami interwencji chirurgicznej, w szczególności blizn.

Również trichodermalną torbiel na twarzy można leczyć metodami ludowymi, ale nie pomogą one w promowaniu naturalnego procesu ich resorpcji, dlatego po prostu stracisz czas, a guz wzrośnie, komplikując w ten sposób stan zdrowia. Jednak do ogólnej terapii i wzmocnienia organizmu można przyjmować wywary ziołowe lub napary. Niektóre z nich nadal minimalizują ryzyko nawrotu nawet po operacji..

Profilaktyka miażdżycy na twarzy i nie tylko

Jeśli nie spotkałeś się z podobnym problemem i nie chcesz, aby Twoja twarz, głowa i inne części ciała pokryły się nieprzyjemnymi formacjami, musisz zastosować następujące środki zapobiegawcze:

  • wykonuj okresowe czynności lecznicze dla swojego ciała;
  • Jedz mniej tłustych potraw i więcej produktów opartych na błonniku roślinnym;
  • przestrzegać zasad higieny osobistej;
  • wykonuj regularny masaż skóry, oczyszczaj ją rano i wieczorem, a także okresowo przeprowadzaj zabiegi głębokiego oczyszczania na parze i peelingi. Dla skóry tłustej lub mieszanej takie zabiegi zaleca się wykonywać dwa razy w tygodniu, dla skóry suchej raz na półtora tygodnia, a dla normalnej raz w tygodniu;
  • okresowo wykonuj profesjonalne czyszczenie z kosmetyczką, aby zapobiec zatykaniu się porów;
  • ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne, używać sprzętu ochronnego;
  • używaj tylko wysokiej jakości kosmetyków, które pasują do Twojego rodzaju skóry.

Na takie zjawisko jak miażdżyca podatne są nie tylko małe dzieci, ale także każdy, kto źle się odżywia, pracuje w trudnych warunkach lub źle pielęgnuje skórę. Oczywiście lepiej jest zapobiegać tej chorobie niż leczyć ją później, ale jeśli twoje ciało nadal jest dotknięte nieprzyjemnymi formacjami, lepiej zająć się nimi jak najwcześniej, zanim zamienią się w guzy.

Jak wygląda usuwanie miażdżycy na twarzy

Pojawienie się jakiejkolwiek formacji na twarzy niepokoi ludzi, nawet jeśli nie stanowi poważnego zagrożenia. Głównym problemem pacjenta na widok miażdżycy jest niezadowolenie z estetycznego wyglądu. Ale zanim ukryjesz wady pod kosmetykami lub zaczniesz stosować metody ludowe, musisz zrozumieć cechy nowotworu i przyczyny jego pojawienia się.

Zadowolony
  1. Co to jest miażdżyca na twarzy
  2. Powody pojawienia się
  3. Objawy
  4. Diagnoza choroby
    1. Miażdżyca okolicy oczu
    2. Miażdżyca nosa
  5. Metody leczenia
    1. Chirurgiczne wycięcie miażdżycy na twarzy
    2. Usuwanie laserem
    3. Usuwanie fal radiowych
  6. Środki zapobiegawcze
  7. Komentarz eksperta

Co to jest miażdżyca na twarzy

Miażdżyca to torbielowaty guz pod skórą, który pojawia się w wyniku zablokowania przewodu gruczołu łojowego. Może wystąpić na dowolnym miejscu na ciele, z wyjątkiem dłoni i stóp..

Jednak częściej zdarza się to w miejscach, w których znajduje się duża liczba gruczołów zębodołowych, a mianowicie w okolicy trójkąta nosowo-wargowego, uszach, czole, powiekach i policzkach. Najmniej powszechna miażdżyca tworzy się na kości policzkowej..

W przypadku niedrożności kanał gruczołu wypełnia się płynem łojowym i rozciąga się. W przyszłości powstają ubytki z zawartością, które obejmują tłuszcz łojowy, komórki naskórka, włosy, kryształki cholesterolu. Miażdżyca otoczona jest kapsułką, która nie pozwala tej treści na rozprzestrzenianie się przez pobliskie tkanki..

Torbiele gruczołów łojowych są liczne - to znaczy, gdy jest ich kilka, są one małe, położone obok siebie. W tym przypadku dochodzi do zablokowania przewodów blaszkami cholesterolu. Ten proces nazywa się miażdżycą..

Nowotwór jest łagodny i nie stanowi zagrożenia dla życia. Ale leczenie miażdżycy powinno nadal być prowadzone, aby zapobiec powikłaniom..

Zablokowany gruczoł łojowy ma skłonność do zapalenia i ropienia, co jest niebezpieczne w przypadku rozwoju ropnia w dotkniętym obszarze. Ponadto duża formacja ściska pobliskie tkanki, zakłócając w nich normalne krążenie krwi..

Powody pojawienia się

Przyczyny pojawienia się miażdżycy na twarzy są tradycyjnie podzielone na zewnętrzne i wewnętrzne. Do tych pierwszych zalicza się gorący klimat i obszary zanieczyszczone ekologicznie - przyczyniają się do nadmiernego wydzielania zarówno potu, jak i gruczołów łojowych..

  • łojotokowe zapalenie skóry (postać oleista);
  • obecność trądziku na twarzy;
  • dysfunkcja hormonów;
  • choroby przedniego płata przysadki mózgowej;
  • nadmierna potliwość - nadmierne wydzielanie gruczołów potowych;
  • zmiany skórne z infekcją bakteryjną;
  • dziedziczna predyspozycja;
  • naruszenie procesów metabolicznych w organizmie;
  • choroby kory nadnerczy;
  • obniżona odporność.

Mężczyźni często borykają się z miażdżycami na twarzy w wyniku zwiększonej produkcji testosteronu we krwi. Ale u kobiet może dojść do zablokowania gruczołów z powodu nakładania tłustych kosmetyków na skórę. Nieprzestrzeganie zasad higieny prowadzi do zanieczyszczenia porów i przewodów, które jest obarczone tworzeniem się miażdżycy.

Według dermatologów wzmożone wydzielanie gruczołów łojowych na twarzy występuje głównie u dorastających dziewcząt. Wraz z wiekiem produkcja sebum u kobiet zmniejsza się i dzieje się to szybciej niż u mężczyzn.

Skóra kobiet wysycha coraz bardziej z wiekiem, podczas gdy u młodych ludzi wzrasta poziom testosteronu, w wyniku czego powstaje więcej płynu wydzielniczego, zwiększa się ryzyko rozwoju miażdżycy na twarzy.

Jednak przyczyną miażdżycy nie zawsze jest intensywna praca gruczołów łojowych, ale także ich dystrofia. Dzieje się tak podczas starzenia się organizmu lub w obecności pewnych patologii.

Objawy

Miażdżyca jest wrodzona i nabyta. Te pierwsze mają gęstą konsystencję, niewielkie rozmiary, nie powodują bolesnych wrażeń. Ich główną lokalizacją jest skóra głowy i okolice moszny..

Takie cysty pojawiają się w wyniku anomalii rozwoju wewnątrzmacicznego, rzadko są rozpoznawane na twarzy. Jeśli u małego dziecka zostanie stwierdzona formacja na głowie, lekarze natychmiast zalecają jej usunięcie, ponieważ istnieje ryzyko zakrzepicy naczyń mózgowych.

Nabyta (jak również retencja lub wtórna) torbiel gruczołu łojowego może powodować bolesność, sinicę, ma okrągły kształt. Na początku swojego rozwoju miażdżyca jest prawie niewidoczna, dopiero po chwili osoba może zobaczyć małe wybrzuszenie pod skórą w postaci kulki na twarzy.

Miażdżyca (naskórkowa torbiel) skóry twarzy, ucha, głowy itp. - przyczyny, rodzaje i objawy, metody leczenia (usuwanie), koszt operacji, recenzje, zdjęcia

Witryna zawiera podstawowe informacje wyłącznie w celach informacyjnych. Diagnozę i leczenie chorób należy prowadzić pod okiem specjalisty. Wszystkie leki mają przeciwwskazania. Wymagana konsultacja specjalistyczna!

Krótki opis i klasyfikacja miażdżycy

Zgodnie z mechanizmem powstawania, budową histologiczną i objawami klinicznymi, miażdżyca to klasyczne nowotwory torbielowate, czyli cysty. A ponieważ te cysty znajdują się w skórze i powstają ze struktur naskórka, nazywa się je naskórkowymi lub naskórkowymi. Zatem terminy „torbiel naskórka” i „miażdżyca” są synonimami, ponieważ są używane w odniesieniu do tego samego patologicznego nowotworu.

Pomimo zdolności do powiększania się i obecności błony, miażdżyca nie jest guzem, dlatego z definicji nie może być złośliwa ani przerodzić się w raka, nawet jeśli osiąga znaczne rozmiary. Faktem jest, że mechanizm powstawania guza i torbieli jest zasadniczo inny..

Każda torbiel, w tym miażdżyca, jest jamą utworzoną przez torebkę, która jest zarówno błoną nowotworu, jak i producentem przyszłej treści. Oznacza to, że komórki wewnętrznej powierzchni błony torbieli stale wytwarzają wszelkie substancje, które gromadzą się wewnątrz nowotworu. Ponieważ sekret komórek błony nowotworowej nie jest nigdzie usuwany z zamkniętej kapsułki, stopniowo ją rozciąga, w wyniku czego torbiel powiększa się.

Tworzenie i progresja miażdżycy przebiega zgodnie z mechanizmem opisanym powyżej. Charakterystyczną cechą miażdżycy jest to, że powstaje z komórek gruczołu łojowego skóry, który stale wytwarza sebum.

Oznacza to, że torbiel naskórka powstaje, gdy z jakiegoś powodu kanał wydalniczy gruczołu łojowego skóry zostaje zatkany, w wyniku czego powstały łój nie jest usuwany na powierzchnię skóry. Jednak komórki gruczołu łojowego nie przestają wytwarzać sebum, które z czasem gromadzi się w coraz większych ilościach. Tłuszcz ten rozciąga przewód wydalniczy gruczołu, w wyniku czego miażdżyca stopniowo, ale stale powiększa się.

Ponadto miażdżyca może tworzyć się za pomocą innego mechanizmu, gdy w wyniku dowolnego urazu (na przykład zadrapania, skaleczenia, otarcia itp.) Komórki warstwy powierzchniowej skóry dostają się do przewodu wydalniczego gruczołu łojowego. W tym przypadku komórki powierzchniowej warstwy skóry bezpośrednio w kanale gruczołu łojowego zaczynają wytwarzać keratynę, która miesza się z tłuszczem i zamienia go w gęstą masę. Ta gęsta masa będąca mieszaniną keratyny i łoju nie jest usuwana z przewodu gruczołu łojowego na zewnątrz, na powierzchnię skóry, gdyż jej konsystencja jest zbyt gęsta i lepka. W rezultacie gęsta mieszanina keratyny i tłuszczu zatyka światło gruczołu łojowego, tworząc miażdżycę. W przepływie gruczołów łojowych trwa aktywna produkcja keratyny i łoju, które gromadzą się w coraz większych ilościach, dzięki czemu miażdżyca powoli, ale równomiernie rośnie.

Każda miażdżyca jest wypełniona sebum wytwarzanym przez gruczoły łojowe, a także kryształami cholesterolu, keratyną, żywymi lub martwymi odrzuconymi komórkami, mikroorganizmami i luźnymi włoskami.

Niezależnie od dokładnego mechanizmu powstawania miażdżycy, cysty mają ten sam wygląd i przebieg kliniczny. Torbiele naskórka z reguły nie są niebezpieczne, ponieważ nawet po zwiększeniu do znacznych rozmiarów (5-10 cm średnicy) nie ściskają żadnych ważnych narządów i nie kiełkują głęboko położonych tkanek.

Jedynym czynnikiem, który sprawia, że ​​miażdżyca jest potencjalnie niebezpieczna, jest możliwość zapalenia torbieli, które objawia się rozwojem obrzęku, zaczerwienienia, bolesności i ropienia nowotworu. W takim przypadku zawartość zapalna może utworzyć ropień (ropień) lub stopić błonę torbieli i wylać się do otaczających tkanek miękkich lub na zewnątrz z utworzeniem przetoki.

Jeśli zawartość zapalna zostanie usunięta na zewnątrz, jest to korzystny wynik, ponieważ nie ma topnienia otaczających tkanek i przenikania toksycznych substancji do krwiobiegu. Jeśli zawartość zapalonej miażdżycy topi błonę i wylewa się do otaczających tkanek, jest to niekorzystny wynik, ponieważ toksyczne substancje i patogenne drobnoustroje mogą dostać się do krwioobiegu lub spowodować infekcyjną i zapalną chorobę mięśni, podskórnej tkanki tłuszczowej, a nawet kości. Jednak na ogół miażdżyca to bezpieczne formacje o charakterze torbielowatym..

Każdy miażdżyca wygląda jak tłuszczak, ale te nowotwory mają zasadniczo inną strukturę. Tak więc tłuszczak jest łagodnym guzem z tkanki tłuszczowej, a miażdżyca to torbiel z przewodu wydalniczego gruczołu łojowego skóry.

Miażdżyca może tworzyć się na dowolnej części skóry, ale najczęściej jest zlokalizowana w obszarach z dużą liczbą gruczołów łojowych, takich jak twarz (nos, czoło, policzki, brwi, powieki), pachy, skóra głowy, szyja, tułów (plecy, klatka piersiowa, pachwina), genitalia i krocze. Rzadziej miażdżyca tworzy się na obszarach skóry, które mają stosunkowo niewiele gruczołów łojowych, takich jak dłonie, stopy, palce, uszy lub gruczoły sutkowe u kobiet.

Ponadto osoby z trądzikiem są najbardziej zagrożone i podatne na miażdżycę, ponieważ kanały gruczołów łojowych są często zablokowane, co jest wiodącym czynnikiem w powstawaniu torbieli naskórkowych. W tym przypadku miażdżyca jest zwykle zlokalizowana na skórze szyi, policzków, za uszami, a także na klatce piersiowej i plecach..

W zależności od struktury histologicznej i charakteru treści, wszystkie miażdżycy dzielą się na cztery typy:
1. Torbiel gruczołu łojowego;
2. Dermoid;
3. Steacitoma;
4. Miażdżyca.

Jednak wszystkie cztery typy miażdżycy mają te same objawy i przebieg kliniczny, więc lekarze nie stosują tej klasyfikacji. Różnorodność miażdżycy jest ważna tylko dla badań naukowych.

W praktyce klinicznej stosuje się inną klasyfikację, opartą na cechach powstawania, lokalizacji i przebiegu miażdżycy. Zgodnie z tą klasyfikacją wszystkie miażdżycy są podzielone na wrodzone i nabyte.

Miażdżyca wrodzona (miażdżyca histologiczna) to liczne małe cysty zlokalizowane w różnych obszarach skóry. Ich wielkość nie przekracza ziarna soczewicy (średnica 0,3 - 0,5 cm). Takie małe miażdżycy zwykle tworzą się na skórze łonowej, owłosionej głowy i mosznie. Wrodzone miażdżycy powstają z powodu genetycznie uwarunkowanych wad budowy gruczołów łojowych i naruszenia odpływu wytwarzanego przez nie sebum.

Nabyte miażdżycy są również nazywane wtórnymi lub retencyjnymi torbielami naskórkowymi i są powiększonymi przewodami gruczołów łojowych spowodowanymi zablokowaniem ich światła. Wtórnymi miażdżycami są dermoidy, stłuszczaki i torbiele gruczołów łojowych, wyizolowane w klasyfikacji histologicznej. Przyczyną miażdżycy nabytej są wszelkie czynniki fizyczne, które przyczyniają się do zablokowania światła gruczołu łojowego, takie jak np. Silne zgrubienie wytwarzanego łoju na skutek braku równowagi hormonalnej, urazów, trądziku i chorób zapalnych skóry, nadmiernej potliwości itp. Wtórne miażdżycy mogą istnieć przez długi czas i rosnąć do znacznych rozmiarów (5-10 cm).

Miażdżyca - zdjęcie

Te zdjęcia pokazują małe miażdżycy na policzku i czole.

Te zdjęcia pokazują miażdżycę w pobliżu małżowiny usznej i na płacie.

To zdjęcie przedstawia miażdżycę zlokalizowaną na skórze zewnętrznych narządów płciowych.

To zdjęcie przedstawia miażdżycę skóry głowy.

To zdjęcie przedstawia strukturę usuniętego miażdżycy.

Miażdżyca u dzieci

Lokalizacja torbieli naskórka

Ponieważ każdy miażdżyca jest torbielą przewodu gruczołu łojowego, może być zlokalizowana tylko w grubości skóry. Innymi słowy, miażdżyca to specyficzny dla skóry nowotwór o charakterze torbielowatym..

Najczęściej miażdżyca tworzy się na obszarach skóry o dużej gęstości gruczołów łojowych. Oznacza to, że im więcej gruczołów znajduje się na centymetrze kwadratowym skóry, tym większe jest prawdopodobieństwo powstania miażdżycy z przewodu jednego z nich. Zatem częstość lokalizacji miażdżycy w różnych obszarach skóry jest następująca (obszary skóry są wymienione w kolejności malejącej częstotliwości występowania miażdżycy):

  • Owłosiona część głowy;
  • Czoło;
  • Podbródek i część policzków do linii czubka nosa;
  • Nos;
  • Okolice brwi;
  • Powieki;
  • Szyja;
  • Pachwina;
  • Plecy;
  • Klatka piersiowa;
  • Płatek ucha lub skóra przylegająca do dolnej części ucha
  • Palce;
  • Cześć p;
  • piszczel.

Miażdżyca na głowie w 2/3 przypadków jest mnoga, a na innych częściach ciała - pojedyncza. Charakterystyczną cechą wielu miażdżycy jest ich mały rozmiar, który z czasem tylko nieznacznie się zwiększa. Wręcz przeciwnie, pojedyncze cysty mogą rosnąć przez długi czas, osiągając znaczne rozmiary.

Miażdżyca skóry

Miażdżyca ucha (płaty)

Miażdżyca na głowie (skóra głowy)

Miażdżyca na twarzy

Miażdżyca na plecach

Miażdżyca wieku

Miażdżyca piersi

Miażdżyca na szyi

Przyczyny rozwoju miażdżycy

Ogólnie cały zestaw przyczyn rozwoju miażdżycy można podzielić na dwie grupy:
1. Zablokowanie przewodu wydalniczego gruczołu łojowego gęstą tkanką tłuszczową, złuszczonymi komórkami nabłonka itp.;
2. Wnikanie komórek z powierzchni naskórka do głębokich warstw skóry, które pozostają żywe i nadal wytwarzają keratynę, która tworzy torbiel naskórka.

Na pierwszą grupę przyczyn miażdżycy składa się bardzo wiele czynników mogących powodować zablokowanie przewodu łojowego, takich jak:

  • Zmiana konsystencji sebum pod wpływem zaburzeń metabolicznych;
  • Zapalenie mieszków włosowych, w wyniku którego następuje spowolnienie odpływu wytworzonego sebum;
  • Zapalenie naskórka;
  • Uszkodzenie gruczołów łojowych;
  • Trądzik, zaskórniki lub pryszcze;
  • Uraz skóry spowodowany niewłaściwym wyciskaniem zaskórników, pryszczów i trądziku;
  • Nadmierne pocenie;
  • Nierównowaga hormonalna;
  • Niewłaściwe i nadmierne używanie kosmetyków;
  • Nieprzestrzeganie zasad higieny;
  • Choroby genetyczne.

Jak wygląda miażdżyca?

Niezależnie od wielkości i umiejscowienia miażdżycy, wygląda jak zauważalne bezbolesne wybrzuszenie na skórze. Wielkość torbieli naskórka waha się od kilku milimetrów do 10 centymetrów średnicy. Skóra pokrywająca miażdżycę jest normalna, to znaczy nie jest pomarszczona, nie przerzedzona, nie jest czerwono-sinicowa. Z biegiem czasu wybrzuszenie powiększa się, ale nie boli, nie łuszczy się, nie swędzi i nie objawia się w ogóle żadnymi istotnymi objawami klinicznymi.

W niektórych przypadkach mniej więcej w środku miażdżycy pod skórą można dostrzec czarną lub raczej ciemną plamkę, która jest powiększonym przewodem gruczołu łojowego, który uległ zablokowaniu. To właśnie zablokowanie tego przewodu doprowadziło do rozwoju miażdżycy..

Próby wyciśnięcia miażdżycy, jak pryszcz, zaskórnik czy trądzik, zwykle kończą się niepowodzeniem, ponieważ torbiel jest pokryta torebką i ma dość duże rozmiary, co nie pozwala na jej całkowite usunięcie przez wąskie światło kanału gruczołu łojowego, który otwiera się na powierzchnię skóry. Jeśli jednak w torebce torbieli znajduje się mała dziura, która łączy miażdżycę z powierzchnią skóry, to przy próbie wyciśnięcia z formacji można uwolnić dość dużą ilość ciastowatej masy o żółtawo-białym kolorze. Masa ta ma nieprzyjemny zapach i jest nagromadzeniem sebum, cząsteczek cholesterolu i odrzuconych komórek..

Jeśli miażdżyca jest w stanie zapalnym, skóra nad nią staje się czerwona i obrzęknięta, a sama formacja, gdy jest wyczuwalna, jest raczej bolesna. Jeśli stan zapalny jest ropny, wówczas temperatura ciała osoby może wzrosnąć, a miąższ może pozostać taki do czasu ustąpienia procesu, to znaczy do momentu otwarcia torbieli z wypływem ropy na zewnątrz lub do głębokich tkanek. Po otwarciu miażdżycy ze stanem zapalnym wypływa obfita, gęsta zawartość o specyficznym ropnym zapachu.

Różnice między miażdżycą a tłuszczakiem

Miażdżyca wygląda bardzo podobnie do tłuszczaka, który w życiu codziennym jest powszechnie nazywany wen. Nazwa „wen” lub „tkanka tłuszczowa” jest często przenoszona na miażdżycę, ponieważ na zewnątrz jest bardzo podobna do tłuszczaka, a ponadto termin ten jest znany ludziom, w przeciwieństwie do bardziej specyficznego „miażdżycy”. Jest to jednak błędne, ponieważ miażdżyca i tłuszczak to zupełnie różne nowotwory, dlatego należy je odróżnić od siebie..

Odróżnienie tłuszczaka od miażdżycy jest bardzo proste, wystarczy wcisnąć palec w środek wybrzuszenia i uważnie monitorować, jak będzie się zachowywał. Jeśli wybrzuszenie natychmiast wysunie się spod palca w dowolnym kierunku, aby nie można go było wcisnąć w jedno określone miejsce, to jest to tłuszczak. A jeśli wybrzuszenie po naciśnięciu okaże się pod palcem i nie przesunie się na bok, to jest to miażdżyca. Innymi słowy, można jednym palcem docisnąć miażdżycę do miejsca lokalizacji, ale tłuszczak nie może, ponieważ zawsze będzie się ślizgał i wystawał obok.

Ponadto dodatkowym wyróżnikiem tłuszczaka jest jego konsystencja, która po dotknięciu jest znacznie bardziej miękka i plastyczna niż miażdżyca. Dlatego jeśli podczas dotykania można zmienić kształt wybrzuszenia, jest to tłuszczak. A jeśli przy jakiejkolwiek kompresji i kompresji dwoma lub więcej palcami wybrzuszenie zachowuje swój kształt, to jest to miażdżyca.

Objawy

Miażdżyca jako taka nie ma objawów klinicznych, ponieważ nowotwór nie boli, nie zmienia struktury skóry w miejscu lokalizacji itp. Można powiedzieć, że oprócz zewnętrznego defektu kosmetycznego w postaci wybrzuszenia na skórze, miażdżyca nie ma żadnych objawów. Dlatego lekarze praktykujący uważają wygląd i cechy strukturalne miażdżycy za objawy miażdżycy ujawniające się w badaniu palpacyjnym..

Tak więc za objawy miażdżycy uważa się następujące cechy:

  • Wyraźnie widoczne ograniczone wybrzuszenie na powierzchni skóry;
  • Wyraźne kontury wybrzuszenia;
  • Normalna skóra nad wybrzuszeniem;
  • Gęsta i elastyczna w dotyku struktura;
  • Względna mobilność formacji, pozwalająca na lekkie przesunięcie jej na bok;
  • Widoczny jako czarna kropka w środku miażdżycy, powiększony przewód wydalniczy gruczołu łojowego.

Zatem objawy miażdżycy są połączeniem wyłącznie zewnętrznych charakterystycznych objawów, które pozwalają jednocześnie podejrzewać i zdiagnozować torbiel.

W przypadku zapalenia miażdżycy pojawiają się następujące objawy kliniczne:

  • Zaczerwienienie skóry w okolicy miażdżycy;
  • Obrzęk skóry w okolicy miażdżycy;
  • Bolesność wybrzuszenia podczas dotykania;
  • Przełom ropy na zewnątrz (nie zawsze).

Zapalenie miażdżycy (miażdżyca ropna)

Zapalenie miażdżycy z reguły występuje wraz z jej długotrwałym istnieniem. Ponadto zapalenie może być septyczne lub aseptyczne. Aseptyczne zapalenie jest wywoływane przez podrażnienie torebki miażdżycowej przez otaczające tkanki i różne czynniki zewnętrzne, takie jak ucisk, tarcie itp. W tym przypadku torbiel staje się czerwona, obrzęknięta i bolesna, ale nie tworzy się w niej ropa, więc wynik takiego aseptycznego zapalenia jest korzystny. Zwykle po kilku dniach proces zapalny ustępuje, a miażdżyca przestaje być bolesna, zaczerwieniona i obrzęknięta. Jednak w wyniku procesu zapalnego wokół torebki torbieli tworzy się tkanka łączna, która otacza miażdżycę gęstą i trudną do przeniknięcia błoną..

Zapalenie septyczne miażdżycy rozwija się znacznie częściej niż aseptyczne i jest spowodowane wnikaniem różnych drobnoustrojów chorobotwórczych do tkanek w bezpośrednim sąsiedztwie torbieli. Jest to całkiem możliwe, ponieważ zatkany kanał gruczołów łojowych na powierzchni skóry pozostaje otwarty. W tym przypadku miażdżyca staje się bardzo czerwona, obrzęknięta i bardzo bolesna, a wewnątrz torebki tworzy się ropa. Z powodu ropy podczas dotykania torbiel nabiera bardziej miękkiej konsystencji. Temperatura ciała często wzrasta.

W przypadku septycznego zapalenia miażdżycy konieczne jest otwarcie i opróżnienie torbieli, ponieważ ropa musi zostać usunięta z tkanek. W przeciwnym razie torbiel może otworzyć się samoistnie wraz z wypływem ropy do tkanki lub na zewnątrz. Jeśli torbiel się otworzy, a ropa wypłynie na powierzchnię skóry, będzie to korzystny wynik, ponieważ nie wpłynie to na otaczające tkanki. Jeśli ropa topi powłokę torbieli po drugiej stronie i wypływa do tkanki (podskórna tkanka tłuszczowa), to wywoła rozległy proces zapalny (ropnia, ropień itp.), Podczas którego nastąpi poważne uszkodzenie struktur skóry, a następnie powstanie blizny.

Miażdżyca - leczenie

Ogólne zasady terapii

Niemożliwe jest również wyciśnięcie miażdżycy, nawet jeśli najpierw przekłuje się torebkę torbieli igłą i utworzy otwór, przez który wyjdzie jej zawartość. W tym przypadku zawartość wyjdzie, ale torebka torbieli z komórkami wytwarzającymi wydzielinę pozostanie w kanale gruczołu łojowego, a zatem po chwili wolna jama ponownie wypełni się łojem i utworzy się miażdżyca. Oznacza to, że nastąpi nawrót miażdżycy..

Aby trwale usunąć torbiel, konieczne jest nie tylko jej otwarcie i usunięcie jej zawartości, ale także całkowite wydalenie jej torebki, która zatyka światło przewodu gruczołu łojowego. Łuszczenie kapsułki polega na oddzieleniu ścianek torbieli od otaczających tkanek i usunięciu ich wraz z zawartością na zewnątrz. W tym przypadku w miejscu torbieli powstaje ubytek tkanki, który po pewnym czasie przerośnie, a miażdżyca nie tworzy się, ponieważ usunięto torebkę z komórkami, które wytwarzają sekret i zatykają przewód gruczołu łojowego.

Optymalne jest usuwanie miażdżycy, gdy jest ona mała, ponieważ w tym przypadku nie będzie widocznego defektu kosmetycznego (blizny lub blizny) w miejscu lokalizacji torbieli. Jeśli z jakiegoś powodu miażdżyca nie została usunięta i urosła do znacznych rozmiarów, nadal należy ją usunąć. Jednak w tym przypadku będziesz musiał wykonać miejscową operację złuszczania torbieli z nałożeniem szwu skórnego.

Nie zaleca się usuwania miażdżycy na tle zapalenia, ponieważ w tym przypadku ryzyko jego nawrotu jest bardzo wysokie z powodu niepełnego złuszczenia torebki torbieli. Dlatego jeśli miażdżyca ulegnie zapaleniu bez ropienia, należy przeprowadzić leczenie przeciwzapalne i poczekać, aż całkowicie zniknie. Dopiero po zatrzymaniu zapalenia i przywróceniu miażdżycy do stanu „zimna” można go usunąć.

Jeśli miażdżyca jest zaogniona ropieniem, należy otworzyć torbiel, uwolnić ropę i pozostawić mały otwór na odpływ nowo powstałej wydzieliny zapalnej. Gdy ropa przestanie się tworzyć i ustąpi proces zapalny, konieczne jest złuszczenie ścian torbieli. Nie zaleca się bezpośredniego usuwania miażdżycy w okresie ropnego zapalenia, ponieważ w tym przypadku prawdopodobieństwo nawrotu jest bardzo wysokie.

Usunięcie torbieli naskórka

Usunięcie miażdżycy można wykonać następującymi metodami:

  • Operacja;
  • Laserowe usuwanie miażdżycy;
  • Usunięcie miażdżycy metodą chirurgii radiowej.

Sposób usunięcia miażdżycy wybiera lekarz w zależności od wielkości i aktualnego stanu torbieli. Dlatego optymalne jest usuwanie małych cyst za pomocą chirurgii laserowej lub fal radiowych, ponieważ metody te pozwalają zrobić to szybko i przy minimalnym uszkodzeniu tkanki, w wyniku czego gojenie następuje znacznie szybciej niż po operacji. Dodatkową i ważną zaletą laserowego i radiowego usuwania miażdżycy jest niepozorna blizna kosmetyczna w miejscu ich lokalizacji.

W innych przypadkach miażdżyca usuwa się podczas zabiegu operacyjnego w znieczuleniu miejscowym. Jednak wysoko wykwalifikowany chirurg może również usunąć laserem dość dużą lub ropiejącą miażdżycę, ale w takich sytuacjach wszystko zależy od lekarza. Zwykle miażdżyca z ropieniem lub dużym rozmiarem usuwa się za pomocą konwencjonalnej operacji..

Operacje usunięcia miażdżycy

Obecnie operacja usunięcia miażdżycy wykonywana jest w dwóch modyfikacjach, w zależności od wielkości torbieli. Obie modyfikacje operacji wykonywane są w znieczuleniu miejscowym w poliklinice. Hospitalizacja na oddziale jest konieczna tylko w celu usunięcia dużych ropiejących miażdżyc. We wszystkich innych przypadkach chirurg w klinice wydala cystę, zakłada szwy i bandaż. Następnie po 10 do 12 dniach lekarz usunie szwy na skórze, a rana ostatecznie zagoi się w ciągu 2 do 3 tygodni..

Modyfikację operacji z wycięciem torebki miażdżycowej przeprowadza się przy dużych rozmiarach formacji, a także, w razie potrzeby, w celu uzyskania szwu kosmetycznego, który będzie prawie niewidoczny po wygojeniu. Jednak tę opcję usunięcia torbieli można wykonać tylko przy braku jej ropienia. Ta operacja usunięcia miażdżycy z wycięciem kapsułki jest wykonywana w następujący sposób:
1. W obszarze maksymalnego wybrzuszenia miażdżycy wykonuje się nacięcie na skórze;
2. Całą zawartość miażdżycy wyciska się palcami, zbierając ją na skórze serwetką;
3. Jeśli nie można wycisnąć zawartości, wyjmij ją specjalną łyżką;
4. Następnie pozostałą w ranie osłonkę torbieli wyciąga się, chwytając ją kleszczami za brzegi nacięcia;
5. Jeśli nacięcie jest większe niż 2,5 cm, zakłada się szwy w celu lepszego gojenia.

Ponadto zamiast wycisnąć zawartość torbieli, a następnie wyciągnąć jej torebkę, tę modyfikację operacji można przeprowadzić w następujący sposób bez naruszania integralności powłoki miażdżycowej:
1. Przeciąć skórę nad miażdżycą, aby nie uszkodzić torebki;
2. Przesunąć skórę na boki i odsłonić powierzchnię miażdżycy;
3. Delikatnie przyciśnij palcami brzegi rany i wyciśnij torbiel razem z błoną lub złap ją kleszczami i wyciągnij (patrz ryc. 1);
4. Jeśli nacięcie jest większe niż 2,5 cm, zakładane są szwy w celu lepszego i szybszego gojenia..

Rysunek 1 - Miażdżyca łuszcząca się bez naruszenia integralności torebki.

Drugą modyfikację usuwania miażdżycy przeprowadza się w przypadku torbieli zapalnych i ropiejących w następujący sposób:
1. Po obu stronach miażdżycy wykonuje się dwa nacięcia skóry, które powinny graniczyć z wybrzuszeniem;
2. Następnie kleszczami usuwa się płat skóry nad torbielą wzdłuż linii nacięcia;
3. Pod miażdżycą wprowadza się gałęzie zakrzywionych nożyczek, oddzielając go w ten sposób od otaczających tkanek;
4. Równocześnie z selekcją torbieli z tkanek nożyczkami, jest delikatnie odciągana przez górną część kleszczy, wyciągając ją (patrz ryc. 2);
5. Po wyjęciu miażdżycy wraz z torebką z tkanek na tkankę podskórną zakładane są szwy z materiału samowchłanialnego;
6. Fartuchy skórne są zaciśnięte pionowymi szwami materaca;
7. Szwy zdejmuje się po tygodniu, po czym rana goi się tworząc bliznę.

Jeśli w przyszłości ktoś chce zmniejszyć widoczność blizny, będzie musiał przejść operację plastyczną.

Ryc. 2 - Usunięcie miażdżycy w stanie zapalnym lub ropiejących przez wyłuszczenie szczękami nożycowymi.

Laserowe usuwanie miażdżycy

Usuwanie miażdżycy laserem wykonuje się również w znieczuleniu miejscowym. Obecnie nawet duże i ropiejące miażdżycy można usunąć za pomocą lasera, jeśli chirurg ma niezbędne kwalifikacje. W zależności od wielkości i stanu miażdżycy lekarz wybiera opcję laserowego usunięcia torbieli.

Obecnie laserowe usuwanie miażdżycy można wykonać trzema technikami:

  • Fotokoagulacja - odparowanie miażdżycy za pomocą wiązki lasera. Ta metoda jest stosowana nawet do usuwania ropiejących cyst, pod warunkiem, że rozmiar miażdżycy nie przekracza 5 mm średnicy. Po zabiegu lekarz nie zakłada szwów, gdyż w miejscu miażdżycy tworzy się strupa, pod którą następuje gojenie trwające od 1 do 2 tygodni. Po całkowitym zagojeniu tkanek skorupa znika, a pod nią jest czysta skóra z niewidoczną lub niepozorną blizną.
  • Laserowe wycięcie z osłonką wykonuje się, jeśli miażdżyca ma średnicę od 5 do 20 mm, niezależnie od obecności lub braku zapalenia i ropienia. W celu wykonania zabiegu najpierw przecina się skalpelem skórę nad miażdżycą, następnie szczypcami chwyta się osłonkę torbieli i pociąga w taki sposób, aby widoczna była granica między normalnymi tkankami a torebką formacyjną. Następnie za pomocą lasera odparowuje się tkankę znajdującą się w pobliżu błony torbieli, oddzielając ją tym samym od przylegania do struktur skóry. Gdy cała cysta jest wolna, po prostu usuwa się ją kleszczami, do powstałej rany wprowadza się rurkę drenażową i zakłada szwy na skórę. Po kilku dniach usuwa się drenaż, a po 8 do 12 dniach szwy są usuwane, po czym rana goi się całkowicie z utworzeniem niepozornej blizny w ciągu 1 do 2 tygodni.
  • Odparowanie laserowe torebki miażdżycowej przeprowadza się w przypadkach, gdy objętość formacji przekracza 20 mm średnicy. Aby wykonać operację, otwiera się torebkę miażdżycową, wykonując nad nią głębokie nacięcie skóry. Następnie za pomocą suchego gazika usuń całą zawartość miażdżycy, tak aby pozostała tylko skorupa. Następnie rana jest rozszerzana poprzez rozciąganie jej w różnych kierunkach za pomocą haczyków operacyjnych, a kapsułka przylutowana do leżących poniżej tkanek jest odparowywana laserem. Po wyparowaniu błony torbieli do rany wprowadza się gumową rurkę drenażową i zszywa przez 8 do 12 dni. Po zdjęciu szwów rana goi się tworząc niepozorną bliznę.

Usuwanie fal radiowych

Miażdżyca (torbiel naskórka): opis, powikłania, metody leczenia (zachowawcze lub usunięcie) - wideo

Miażdżyca (torbiel naskórka): przyczyny pojawienia się, objawy i rozpoznanie, powikłania, metody leczenia (usunięcie chirurgiczne), porady dermatokosmetyka - wideo

Operacja usunięcia miażdżycy - wideo

Usunięcie miażdżycy (torbieli naskórka) skóry głowy - wideo

Po usunięciu miażdżycy

Po usunięciu miażdżycy rana zostaje zagojona. W przyszłości w miejscu torbieli może pozostać niewielka blizna lub niepozorna plamka, w zależności od tego, jak duży był miażdżyca i czy w momencie jej usunięcia występowało ropienie.

Po operacji konieczne jest leczenie rany dwa razy dziennie w następujący sposób:
1. Rano spłukać nadtlenkiem wodoru i przykryć plastrem.
2. Wieczorem spłukać nadtlenkiem wodoru, nałożyć maść Levomekol i uszczelnić plastrem.

Po 2-3 dniach, gdy rana trochę się zagoi, a jej brzegi skleją się, nie można jej przykryć plastrem, tylko nałożyć klej medyczny BF-6. Jeśli na ranie były szwy, można ją przykleić plastrem i użyć BF-6 dopiero po ich usunięciu. Klej BF-6 stosuje się do całkowitego zarośnięcia rany, czyli do 10-20 dni. Ta opcja leczenia ran pooperacyjnych jest standardem, dlatego można ją stosować we wszystkich przypadkach. Jednak w razie potrzeby chirurg może zmienić kolejność opatrywania rany iw takim przypadku poinformuje pacjenta, jak przeprowadzić leczenie pooperacyjne..

Niestety w około 3% przypadków miażdżyca może nawrócić, czyli odrodzić się w miejscu, z którego została usunięta. Z reguły dzieje się tak, gdy miażdżyca została usunięta w okresie ropienia, w wyniku czego nie było możliwe całkowite wydalenie wszystkich cząstek błony torbieli.

Leczenie domowe (środki ludowe)

W domu nie będzie można wyleczyć miażdżycy, ponieważ aby niezawodnie usunąć torbiel, konieczne jest złuszczenie jej skorupy, a może to zrobić tylko osoba posiadająca umiejętności wykonywania operacji chirurgicznych. Jeśli dana osoba może samodzielnie wydalić błonę torbieli (np. Wykonywał operacje na zwierzęciu, jest chirurgiem itp.), To po wykonaniu odpowiedniego znieczulenia miejscowego może spróbować samodzielnie wykonać operację w obecności sterylnych narzędzi, materiału zszywającego i lokalizacji miażdżycy w okolicy, na której wygodny do samodzielnego manipulowania. Takie warunki są trudne do spełnienia, dlatego nawet wykwalifikowany chirurg z reguły nie jest w stanie samodzielnie usunąć miażdżycy w domu. Zatem leczenie miażdżycy w domu jest de facto niemożliwe, dlatego w przypadku pojawienia się takiej torbieli należy skonsultować się z chirurgiem i usunąć formację, gdy jest mała, a można to zrobić bez dużego nacięcia z minimalnymi defektami kosmetycznymi..

Wszystkie rodzaje środków ludowych na miażdżycę nie pomogą pozbyć się torbieli, ale mogą spowolnić jej wzrost. Dlatego jeśli nie można usunąć miażdżycy w najbliższym czasie, można zastosować różne alternatywne metody leczenia, aby zapobiec wyraźnemu wzrostowi jego wielkości.

Opinie

Około 90% opinii na temat usuwania miażdżycy jest pozytywnych. W nich ludzie zwracają uwagę, że operacja jest prosta, bezbolesna i nie powoduje dużego dyskomfortu. Jednak po operacji okres gojenia się rany, trwający 1-2 tygodnie, wiąże się z pewnym dyskomfortem, ponieważ pojawiają się bóle, konieczne jest chodzenie do opatrunków i staranie się nie poruszać, aby krawędzie nacięcia nie rozchodziły się na boki, ale rosły razem i goiły się.

Ponadto, gdy operacja wykonywana jest skalpelem, prawie zawsze w miejscu miażdżycy pozostaje widoczna blizna, którą można usunąć jedynie przez odnowienie laserowe. To blizna i dyskomfort po operacji są przyczyną negatywnych recenzji. Osoby, które traktowały bliznę i dyskomfort pooperacyjny jako nieuniknioną, ale dość znośną niedogodność, pozostawiały pozytywne opinie, ponieważ manipulacja pomogła pozbyć się miażdżycy.

Koszt usunięcia miażdżycy

Autor: Nasedkina A.K. Specjalista ds. Badań biomedycznych.

Artykuły O Białaczce