Chłoniak z komórek B jest rodzajem nowotworu nieziarniczego. Choroba występuje na tle niekontrolowanego podziału limfocytów B, które przyjmują komórki i tkanki organizmu jako obce. Komórki limfoidalne są hamowane, ich odżywianie jest zakłócone. Limfocyty B łączą się, tworząc złośliwe ognisko. Węzły chłonne są najbardziej podatne na złośliwe patologie o charakterze pierwotnym lub nabytym. Wtórny guz jest uważany za przerzut innego procesu onkologicznego.

Kod ICD-10 dla chłoniaka z komórek B to C85.1. Nowotwór może składać się z pęcherzykowych centralnych komórek B (typ GSB). Nieterminalna patologia dyfuzyjna jest reprezentowana przez typ nie-GSB.

Grupa ryzyka

Chłoniaki nieziarnicze są coraz częściej diagnozowane. Nowotwór może wystąpić u osób w każdym wieku. Częściej rozpoznaje się go u starszych pacjentów. Szczyt zachorowań to 65 lat.

Ten chłoniak może wpływać na wszystkie narządy wewnętrzne. Agresywny charakter patologii powoduje awarię systemów życiowych. Nieleczona szansa na przeżycie wynosi zero. Chemioterapia jest w stanie wyleczyć chorobę i doprowadzić człowieka do trwałej remisji, zwiększając długość życia.

Chłoniak Hodgkina składa się z makrofagów i komórek monocytarnych. Choroba to limfogranulomatoza. Skład komórkowy jest główną różnicą między chorobą a patologiami nieziarniczymi..

Etiologia choroby

Naukowcy wciąż wyjaśniają, dlaczego występuje pierwotny chłoniak z komórek beta. Wiadomo tylko, że jak każdy rak, patologia powstaje na tle tych czynników:

  • Wrodzone lub nabyte choroby osłabiające układ odpornościowy (zakażenie wirusem HIV, AIDS).
  • Przewlekłe infekcje wirusowe z zapaleniem wątroby, opryszczką itp..
  • Chłoniak można zobaczyć w chorobach autoimmunologicznych.
  • Dziedziczna mutacja komórek.
  • Życie na obszarze niebezpiecznym ekologicznie.
  • Długotrwałe narażenie na promieniowanie.
  • Przewlekłe procesy zapalne narządów wewnętrznych wywołane przez bakterie chorobotwórcze.
  • Podeszły wiek.
  • Nadwaga.
  • Stosowanie cytostatyków i promieniowania jonizującego w leczeniu innych problemów onkologicznych.
  • Przeszczep szpiku kostnego lub narządu wewnętrznego.
  • Koszty zawodu, wymuszanie kontaktu z czynnikami rakotwórczymi.

Stwierdzono pozytywny wpływ antybiotyków na chłoniaki. Długotrwałe stosowanie niektórych leków przeciwbakteryjnych przyczynia się do rozwoju guza tkanki limfatycznej.

Gradacja

W przypadku chłoniaka nieziarniczego z komórek B występują 4 etapy rozwoju choroby:

  • Stadium I charakteryzuje się powstaniem procesu onkologicznego w pojedynczym węźle chłonnym.
  • W stadium II guz przenika do 2 lub więcej węzłów chłonnych, rozprzestrzeniając się wzdłuż jednej strony przepony.
  • Stadium III wpływa na węzły chłonne ze wszystkich stron.
  • Stopień IV rzadko jest uleczalny, ponieważ komórki złośliwe wpływają na cały układ limfatyczny i tworzą ogniska wtórne w odległych narządach.

Klasyfikacja chłoniaków

Podtypy chłoniaka z komórek B to:

  • Rozlany chłoniak wielkokomórkowy (kod ICD-10 C83.3) rozwija się w dowolnej części ludzkiego ciała i występuje częściej niż inne tego typu patologie. Skład guza może odnosić się do komórek centroblastów lub komórek immunoblastycznych.
  • Patologia limfocytarna małych komórek. Rozwija się we krwi osób starszych, tworzy białaczkę limfocytową. Guz składa się z małych komórek.
  • Białaczka prolimfocytarna powstaje z komórek limfocytów, które uległy mutacji i utraciły funkcję obronną organizmu. Wzrost guzkowy nie jest charakterystyczny dla patologii.
  • Nowotwór w śledzionie rozwija się powoli. Objawy uszkodzenia pojawiają się późno, więc narządu nie można uratować.
  • Patologia komórek włóknistych rozwija się w komórkach szpiku kostnego. Limfocyt zmienia się i nie spełnia przypisanych mu funkcji.
  • Ognisko limfoplazmatyczne jest duże. Przez długi czas jest w utajonej formie. Dotyczy to przestrzeni zaotrzewnowej. Zwykle rozwija się u młodych kobiet.
  • Chłoniak słodowy rozwija się w tkance limfoidalnej przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego. Składa się z komórek typu pośredniego.
  • Guz węzłowy rozwija się powoli. Ma korzystne rokowanie. Wpływa na wszystkie węzły chłonne.
  • Patologia pozawęzłowa jest zlokalizowana wewnątrz narządów.
  • Chłoniak węzłowy charakteryzuje się licznymi zmianami narządu wewnętrznego. Choroba ma wysoki poziom złośliwości.
  • W górnej części klatki piersiowej rozwija się guz śródpiersia (grasicy) śródpiersia. Rozpoznano u pacjentów w średnim wieku.
  • Patologia anaplastyczna dotyczy węzłów chłonnych szyi i pach. Komórki rakowe szybko rozprzestrzeniają się po całym ciele, wpływając na odległe struktury. Guzy alkaliczno-ujemne rozpoznaje się u 50% dorosłych. Prognoza jest negatywna. Chłoniak alkaliczno-dodatni występuje zwykle u dzieci i ma zadowalające rokowanie.
  • Nowotwór strefy brzeżnej reprezentowany jest przez mięsaka limfatycznego. Dotyczy tkanki limfatycznej przestrzeni zaotrzewnowej. Zwykle guz jest gruboziarnisty. Pacjent odczuwa ciągły silny ból w okolicy guza.
  • Patologia komórek płaszcza rozwija się poza węzłami. Składa się z komórek regionu płaszcza. Słabo reaguje na środki cytostatyczne. Ognisko składa się z dojrzałych elementów limfoidalnych identycznych z komórkami płaszcza.
  • W chłoniaku Burkitta obserwuje się zwiększoną aktywność poliferatywną komórek nowotworowych. Zmiany powstają w układzie limfatycznym, krążeniowym i krwiotwórczym X.

Guz jest duży i drobnokomórkowy, powolny, agresywny i bardzo agresywny.

Przy powolnej formie zwiększa się ryzyko nawrotu. Osoby z tą patologią żyją nie dłużej niż 7 lat. Wolny typ chłoniaka reprezentowany jest przez nowotwory limfocytarne, wielokomórkowe i guzy z komórek beta strefy brzeżnej.

W przypadku agresywnej choroby przeżywalność pacjentów jest dramatycznie zmniejszona w ciągu 2-3 miesięcy. Patologia charakteryzuje się wyraźnymi objawami. Koncentruje się na rozproszonych dużych komórkach lub mieszanych i immunoblastycznych rozproszonych.

W przypadku stwierdzenia bardzo agresywnego chłoniaka Burkitta lub guza limfoblastycznego pacjent ma tylko kilka tygodni lub dni życia.

Klinika choroby

W przypadku chłoniaka oznaki nieprawidłowości w organizmie nasilają się wraz ze wzrostem guza. Pierwszym niepokojącym objawem jest zapalenie węzłów chłonnych w jednym lub kilku obszarach ciała.

W ciągu 3 tygodni pacjent zauważa pojawienie się wymienionych zmian:

  • Ostry spadek masy ciała;
  • Ciepło;
  • Letarg i senność;
  • Zwiększona potliwość podczas snu nocnego;
  • Bladość i szarość skóry;
  • Siniaki i krwotoki podskórne;
  • Drętwienie w obszarach ciała, zwykle kończyn;
  • Rozwija się niedokrwistość aplastyczna.

Specyficzne objawy zależą od lokalizacji nowotworu:

  1. W przypadku zmian skórnych osoba zauważa ciągłe swędzenie w określonym obszarze..
  2. Chłoniak przewodu pokarmowego charakteryzuje się zaburzeniami stolca, nudnościami, wymiotami i bólem otrzewnej.
  3. W przypadku uszkodzenia okolicy śródpiersia charakterystyczny jest rozwój kaszlu i duszności..
  4. Jeśli guz uciska stawy, osoba odczuwa ból, funkcja motoryczna kończyny jest upośledzona.
  5. Chłoniak śledziony charakteryzuje się znacznym powiększeniem narządów i deformacją brzucha.
  6. Jeśli dotknięte są migdałki, zmienia się głos, pojawia się ból gardła i ból podczas połykania.
  7. Wtórne ogniska w ośrodkowym układzie nerwowym i mózgu upośledzają widzenie, wywołują bóle głowy i paraliż.

Białaczka jest związana z uszkodzeniem szpiku kostnego.

W obecności chłoniaka może rozwinąć się płaskonabłonkowy guz głowy lub szyi.

Objawy te mogą wskazywać na łagodną chorobę, dlatego ważna jest ocena złośliwości patologii..

Środki diagnostyczne

Nieokreślonego guza nie można leczyć. Ważne jest, aby zróżnicować komórki ogniska i wyjaśnić diagnozę. Onkolodzy przepisują zestaw badań instrumentalnych i diagnostycznych:

  • Analizy kliniczne moczu i krwi.
  • Diagnostyka ultrasonograficzna narządów jamy brzusznej i węzłów chłonnych szyi, obojczyka, pachwiny i innych okolic.
  • Aby wyjaśnić stan okolicy śródpiersia, narządów oddechowych i tkanki kostnej, wykonuje się zdjęcie rentgenowskie.
  • Oznaczanie markerów nowotworowych, w szczególności miana beta-2-mikroglobuliny i związków białkowych.
  • Nakłucie płynu mózgowo-rdzeniowego i szpiku kostnego.
  • Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa.
  • Badanie histologiczne tkanki guza zapewnia ostateczną diagnozę..

Taktyka terapeutyczna

Leczenie opiera się na indywidualnych cechach pacjenta i chłoniaka. Onkolodzy wybierają protokół na podstawie wielkości zmiany, stopnia złośliwości i stopnia zaawansowania choroby.

Chemioterapia jest stosowana w walce z chłoniakiem z komórek B. W zależności od stadium rozwoju patologii, przebieg cytostatyków obejmuje jeden lub więcej leków chemioterapeutycznych.

Radioterapia poprawia działanie chemii. Jako samodzielne leczenie promieniowanie jonizujące stosowane jest w pierwszym stadium choroby przy wysoko zróżnicowanych nowotworach oraz przy zaangażowaniu tkanki kostnej w proces onkologiczny.

W przypadku agresywnego guza, który rozprzestrzenił komórki na wszystkie części ciała, promienie wpływają na najbardziej agresywny obszar.

Jeśli choroba powróci, objawy i przebieg choroby są cięższe. Zaleca się pilny przeszczep szpiku kostnego.

Duże guzy usuwa się chirurgicznie. Resekcji zmiany złośliwej wraz z częścią zdrowej tkanki limfatycznej towarzyszy radioterapia i chemioterapia. Metoda trzykrotnie zwiększa szanse życiowe pacjenta. U większości pacjentów, którzy się zgłosili, stwierdzono pięcioletnie przeżycie przy odpowiednim leczeniu..

Przyjmowanie środków cytostatycznych negatywnie wpływa na zdrowe komórki organizmu. Odporność jest osłabiona. Aby znormalizować siły ochronne, pacjentowi przepisuje się immunoterapię za pomocą leków zawierających interferon.

W terminalnym stadium choroby zaleca się terapię paliatywną w celu złagodzenia objawów zatrucia i poprawy jakości życia chorego na raka.

Kiedy dana osoba dowiaduje się o obecności złośliwego procesu, często pojawiają się zaburzenia psychiczne i głęboka depresja. W takim przypadku konieczna jest konsultacja z psychologiem i wsparcie bliskich. Optymistyczni pacjenci lepiej radzą sobie z chłoniakiem i szybciej dochodzą do remisji.

Medycyna alternatywna nie może leczyć raka. Przyjmowanie środków ludowych zaostrzy przebieg choroby i pozwoli komórkom nowotworowym dokładnie wniknąć w ciało pacjenta. Leki homeopatyczne można stosować jako terapię podtrzymującą po leczeniu głównym i zaleceniach lekarza.

Wraz z rozwojem białaczki na tle promieniowania i przyjmowania cytostatyków zaleca się również przeszczep szpiku kostnego. Metoda pozwala na wznowienie procesu hematopoetycznego i przezwyciężenie problemów onkologicznych. Istnieje wiele przeciwwskazań i powikłań do operacji..

Powrót do zdrowia i prognozy na całe życie

Rehabilitacja obejmuje radykalną zmianę stylu życia: rezygnację ze złych nawyków, eliminację niezdrowego jedzenia i konsekwentne angażowanie się w ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ważne jest, aby wzmocnić odporność na komórki rakowe.

Leczenie chłoniaka z komórek B w pierwszym etapie jest skuteczne w 90% przypadków. W drugim etapie pięcioletnia przeżywalność wynosi 50%. Trzeci to 30%. Czwarty etap zawsze oznacza nagłą śmierć, 8% pacjentów przeżywa.

Pacjent ma prawo do wystawienia na leczenie grupy 2 lub 3 osób niepełnosprawnych.

Inne typy chłoniaków nieziarniczych: chłoniak z komórek B, nieokreślony

Chłoniaki nieziarnicze (NHL) to zbiorcze określenie różnorodnej grupy nowotworów limfoproliferacyjnych o różnych wzorcach zachowania i odpowiedzi na leczenie. Przed rozpoczęciem leczenia chłoniaki nieziarnicze należy odpowiednio zdiagnozować, a dopiero potem leczyć. NHL nie reagują na leczenie chłoniaka Hodgkina.

NHL zwykle zaczyna się w tkankach limfoidalnych i może rozprzestrzeniać się na inne narządy. Jednak w porównaniu z chorobą Hodgkina, NHL są znacznie mniej przewidywalne i mają znacznie większą skłonność do rozprzestrzeniania się na pozawęzłowe obszary ciała. Rokowanie zależy od typu histologicznego, stadium i systemu leczenia.

Większość NHL pochodzi z komórek B. W związku z tym poniższy opis chłoniaka odnosi się do NHL z komórek B, chociaż klasyfikacja tych nowotworów może obejmować wszystkie choroby limfoproliferacyjne. Ponadto nieokreślony chłoniak z komórek B może wystąpić u wcześniej zdrowych pacjentów i nie występuje u pacjentów z HIV lub innymi chorobami odpornościowymi. NHL można podzielić na 2 ogólne grupy prognostyczne: chłoniaki, chłoniaki pospolite i chłoniaki agresywne.

Chłoniaki pospolite mają stosunkowo dobre rokowanie, z medianą przeżycia około 10 lat, ale są one zwykle nieuleczalne w zaawansowanym stadium. Na początkowych etapach (etapy I i II) pasywny NHL można skutecznie leczyć tylko jedną radioterapią. Większość bezbolesnych typów chłoniaków nazywa się guzkowymi (lub grudkowymi).

Agresywny typ NHL ma krótszą historię rozwoju, ale można go również wyleczyć za pomocą połączenia chemioterapii i radioterapii..

Szczególną uwagę należy zwrócić na chemioterapię wieloczynnikową (stosowanie wielu leków). W przypadku chłoniaków nieziarniczych często występują schorzenia współistniejące, takie jak zespół rozpadu, ucisk rdzenia kręgowego, niedrożność moczowodu, chłoniakowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i zespół żyły głównej górnej. W porównaniu z innymi chorobami złośliwymi chłoniaki nieziarnicze dość często charakteryzują się podobnymi chorobami współistniejącymi..

Ogólnie rzecz biorąc, średni wskaźnik przeżycia pacjenta z chłoniakiem nieziarniczym B-komórkowym wynosi około 5 lat (60% pacjentów), kolejne 30% (z agresywnymi podtypami chłoniaków) nawraca w ciągu 2 lat po leczeniu. Istnieje ryzyko nawrotu zarówno u pacjentów z powolną postacią choroby, jak i z agresywną. Większość nawrotów odnotowuje się w późnych stadiach choroby lub po okresie remisji. Leczenie można jednak powtarzać, o ile guz pozostaje pod względem histologicznym niskiego stopnia (nie jest agresywny). Agresywne chłoniaki występują częściej u pacjentów zakażonych wirusem HIV, a leczenie tych pacjentów wymaga szczególnej uwagi.

Klasyfikacja chłoniaków z komórek B.

Guzy z komórek B mają tendencję do naśladowania etapów normalnego różnicowania komórek B, a także podobieństwa do normalnych komórek, więc są trudne do zdiagnozowania.

WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) w 2008 r. Ponownie zrewidowała klasyfikację nowotworów złośliwych z komórek B i warunkowo podzieliła je na dwa typy: prekursory guzów z komórek B i dojrzałe guzy z komórek B. Niedojrzałe guzy obejmują na przykład białaczkę limfoblastyczną lub chłoniaka z nawracającymi nieprawidłowościami genetycznymi. Wiele rodzajów chorób z tej kategorii to różne objawy tego samego nowotworu, na przykład przewlekła białaczka limfocytowa i chłoniak limfoblastyczny z komórek B to różne objawy, takie jak chłoniak limfoblastyczny i ostra białaczka limfoblastyczna z komórek T. Dla chorych podział na takie kategorie jest dość trudny do zrozumienia, dlatego lekarze posługują się jasnymi sformułowaniami diagnoz, które są zrozumiałe dla pacjentów.

  • chłoniak limfocytarny drobnokomórkowy / przewlekła białaczka limfocytowa;
  • Białaczka prolimfocytarna z komórek B;
  • chłoniak okolicy śledziony;
  • białaczka włochatokomórkowa;
  • chłoniaki limfoplazmatyczne;
  • guzy plazmy komórkowej;
  • chłoniaki śluzowej tkanki limfatycznej;
  • chłoniak guzkowy;
  • chłoniak grudkowy;
  • pierwotny chłoniak grudkowy skóry;
  • rozlany chłoniak z dużych komórek B;
  • pierwotny chłoniak ośrodkowego układu nerwowego;
  • Wirus Epsteina-Barra (EBV);
  • ziarniniakowatość limfomatyczna;
  • pierwotny chłoniak śródpiersia z komórek B;
  • chłoniak wewnątrznaczyniowy z dużych komórek B;
  • kinaza chłoniaka anaplastycznego (ALK);
  • chłoniak z dużych komórek B wywołany przez ludzkiego herpeswirusa 8 (HHV-8);
  • Chłoniak Burkitta;
  • Nieklasyfikowane chłoniaki z komórek B, z cechami wspólnymi dla innych typów chłoniaków nieziarniczych z komórek B.

Chłoniaki z komórek B zabijają każdego roku około 5% populacji USA. W innych krajach odsetek ten jest niższy, ponieważ liczba ludności też jest niższa, ale średnio procent jest dokładnie taki. Rokowanie w NHL różni się w zależności od histologii, stadium choroby, odpowiedzi na terapię i innych czynników, na które wpływa Międzynarodowy Indeks Prognostyczny (IPI). Do obliczenia wskaźnika IPI pacjenta przypisuje się jeden punkt za każdy z czynników oceny, a mianowicie:

  • wiek powyżej 60 lat;
  • stan ogólny;
  • poziom dehydrogenazy mleczanowej (z więcej niż 1 jednostką);
  • III lub IV stadium choroby;
  • uczucia innych narządów.

Objawy chłoniaka z komórek B.

Obrzęk węzłów chłonnych jest najczęstszą manifestacją każdego rodzaju chłoniaka, w tym chłoniaka z komórek B. Inne objawy to zwykle:

  • gorączka;
  • nocne poty;
  • utrata masy ciała;
  • zmęczenie, zwiększone zmęczenie;
  • swędząca skóra (ze skórnymi postaciami chłoniaka).

Dodatkowo pacjent może cierpieć na przyrost masy ciała, zmiany w stanie układu nerwowego, powiększenie wątroby i śledziony, obrzęki, objawy bólowe, duszność, ból gardła i wiele innych, które różnią się w zależności od rodzaju guza, objawów.

  • duszność, ból w klatce piersiowej;
  • wzdęcia;
  • ból kości;
  • zmniejszona wrażliwość niektórych kończyn lub obszarów ciała.

Diagnostyka i leczenie

Przede wszystkim konieczna jest dokładna ocena wszystkich objawów neurologicznych, ponieważ w agresywnych typach nowotworów czynność ośrodkowego układu nerwowego może być aktywnie zaburzona. Częste choroby współistniejące: cukrzyca, niewydolność serca, możliwe przeszczepy narządów lub wczesne leczenie innej postaci raka. Ogromne znaczenie ma dziedziczna historia raka, a także obecność krewnych, którzy mogą służyć jako dawcy do przeszczepu szpiku kostnego..

Większość chłoniaków nie ma rodzinnego schematu rozwoju, jednak rak piersi, rak jajnika i mięsaki w rodzinie mogą być czynnikami dziedziczenia genów supresorowych. Podstawowa diagnoza to przede wszystkim badanie lekarskie. Podczas wstępnego badania pacjent może mieć wysoką gorączkę, tachykardię, depresję oddechową, niedokrwistość z towarzyszącą bladością skóry, zasinieniem. Badanie powinno również obejmować badanie palpacyjne wszystkich węzłów chłonnych oraz ocenę stanu wątroby i śledziony. Objawy gardłowe, powiększenie tarczycy, często wskazują na zapalenie opłucnej. Dodatkowo podejrzenie chłoniaka można potwierdzić powiększeniem brzucha, jąder (u mężczyzn).

Powikłania chłoniaków nieziarniczych:

  • chłoniakowe zapalenie opon mózgowych;
  • zespół żyły głównej górnej;
  • obustronna niedrożność moczowodu;
  • podostra niedrożność jelit;
  • parapareza średniego ucisku korzeni nerwowych;
  • kompresja rdzenia kręgowego;
  • patologiczne złamania kości długich.

Terapia lekowa w różnych stadiach chłoniaka z komórek B.

Etap początkowy i etap II dojrzałego NHL z komórek B.

  • zastosowanie dawki promieniowania w ilości 2500-4000 cGy;
  • chemioterapia (monoterapia chlorambucylem, doksorubicyną);
  • w rzadkich przypadkach dodatkowa radioterapia.

Etap początkowy i etap II agresywnego NHL z komórek B.

  • radioterapia w dawce 3500-5000 cGy;
  • chemioterapia (leki cyklofosfamid, winkrystyna, prednizolon, bleomycyna).

Nieagresywne chłoniaki nieziarnicze II / III / IV stopnia

  • wprowadzenie środków alkilujących lub nukleozydów purynowych;
  • połączenie chemioterapii i radioterapii;
  • przeszczepianie obwodowych komórek macierzystych;
  • stosowanie przeciwciał monoklonalnych, w tym rytuksymabu.

Na podstawie materiałów:
Ajeet Gajra, MD; Neerja Vajpayee, MD;
Dr Francisco Talavera, PharmD;
Emmanuel C Besa, MD.
Wsparcie Macmillan Cancer
Cancer Research UK

Rozlany chłoniak z dużych komórek B: objawy i leczenie

Rozlany chłoniak z dużych komórek B (DLBCL) jest jedną z najczęstszych chorób onkologicznych u pacjentów w wieku 40-50 lat. Jest to guz składający się z nieprawidłowych limfocytów B i najczęściej rozwija się w węzłach chłonnych, czasem poza nimi..

Guz jest agresywny i szybko rośnie, dlatego im wcześniej postawiono rozpoznanie i rozpoczęto leczenie, tym korzystniejsze i obiecujące będzie rokowanie..

Główne przyczyny rozlanego chłoniaka wielkokomórkowego

Należy zauważyć, że dokładne przyczyny pojawienia się i rozwoju DLBCL nie zostały dotychczas zidentyfikowane. Wśród możliwych warunków wstępnych dla rozlanego chłoniaka z komórek B eksperci wyróżniają:

  • niekorzystna sytuacja środowiskowa, w której pacjent przebywał stale przez długi czas;
  • zwiększone dawki jonizującego promieniowania elektromagnetycznego;
  • regularne bezpośrednie interakcje z chemikaliami, a także substancjami potencjalnie rakotwórczymi;
  • AIDS i inne choroby układu odpornościowego;
  • obecność w ciele pacjenta innych złośliwych formacji, które wywołują wzrost limfocytów B;
  • długotrwałe stosowanie leków hamujących układ odpornościowy (leki immunosupresyjne);
  • genetyczne predyspozycje.

Kiedy łączy się kilka czynników, takich jak zły stan środowiska, częste nadmierne promieniowanie i ekspozycja na czynniki rakotwórcze, wzrasta ryzyko wystąpienia chłoniaka wielkokomórkowego. Prawdopodobieństwo rozwoju choroby znacznie wzrasta również w przypadku obecności innych guzów leczonych chemioterapią: w tym przypadku występuje połączenie innego raka i utraty odporności po jego leczeniu..

Klasyfikacja chłoniaków wielkokomórkowych

W zależności od obszaru zmiany ten typ guza dzieli się na kilka typów, w szczególności:

  • wewnątrznaczyniowy chłoniak nieziarniczy, w którym zmutowane leukocyty są skoncentrowane w naczyniach pacjenta;
  • pierwotny chłoniak śródpiersia. Jest to podtyp „najmłodszy”, często diagnozowany u kobiet w wieku 20-30 lat. Ale jedyny, nie podatny na agresywne lawiny;
  • odmiana skupiona na pokonaniu limfocytów T i histocytów;
  • postać, która rozwija się na tle przewlekłych procesów zapalnych lub mononukleozy zakaźnej;
  • komórkowy chłoniak skóry, który zwykle jest zlokalizowany na skórze kończyn.

Istotne objawy chłoniaka z dużych komórek B.

Niebezpieczeństwo choroby polega na tym, że w początkowych stadiach, kiedy prawidłowo dobrana terapia może dać wyraźny pozytywny wynik, często przebiega bezobjawowo. Dopiero z czasem pacjent zaczyna martwić się pewnymi odchyleniami w funkcjonowaniu organizmu..

Objawy w dużej mierze zależą od tego, gdzie występuje stężenie komórek nowotworowych. Wspólne dla wszystkich nowotworów z dużych komórek B to:

  • wzrost węzłów chłonnych z późniejszą manifestacją ich bolesności;
  • temperatura wzrosła do 38 stopni. Najczęściej jego skok następuje w nocy, pacjent może obudzić się z silnej gorączki lub odwrotnie, nieuzasadnionego chłodu;
  • pogorszenie apetytu, zaburzenia pracy przewodu żołądkowo-jelitowego, aw efekcie gwałtowna znaczna utrata masy ciała
  • zwiększone pocenie się, które może objawiać się zarówno w ciągu dnia - podczas wysiłku fizycznego lub w stanie spoczynku, jak iw nocy - podczas snu;
  • zmniejszenie odporności organizmu na przeziębienia;
  • ból wątroby o nasileniu od umiarkowanego do dużego. Podczas przeprowadzania USG u takich pacjentów obserwuje się wzrost wielkości wątroby i śledziony.

W późniejszych stadiach mogą do nich dołączyć drętwienie i niedowład kończyn, problemy z równowagą, bóle stawów, ograniczenie nawykowej ruchomości.

Wśród specyficznych objawów związanych z lokalizacją zajętych węzłów chłonnych warto wymienić:

  • zlokalizowane w klatce piersiowej i jamie brzusznej - kaszel, uczucie ciężkości i wzdęcia w otrzewnej, duszność, ból w okolicy lędźwiowej;
  • zlokalizowane na szyi i pod pachami - obrzęk twarzy, szyi, kończyn górnych i dolnych, bóle głowy, problemy z połykaniem, zaburzenia widzenia, paraliż mięśni twarzy;
  • zlokalizowane w okolicy śródpiersia (z pierwotnym DLBCL) - ból w klatce piersiowej, duszność w spoczynku, obrzęk twarzy i szyi, pocenie się i kaszel, zawroty głowy i problemy z przełykaniem.

Etapy rozlanego chłoniaka z dużych komórek B.

W onkologicznej diagnostyce klinicznej wyróżnia się cztery stadia tej choroby onkologicznej. Każdy z nich ma swoje podstacje..

  1. Etap pierwszy (I) definiuje się jako lokalizację atopowych komórek w jednej grupie węzłów chłonnych zlokalizowanych w jednej połowie ciała (górna lub dolna wzdłuż granicy przepony).
    • Podetap I E polega na pokonaniu jednego organu poza układem limfatycznym.
  2. Drugi etap (II) rozpoznaje się, gdy proces nowotworowy obejmuje kilka węzłów chłonnych.
    • Podetap II E zakłada pokonanie narządu nielimfatycznego, co pociągnęło za sobą rozwój procesu w pobliskich węzłach chłonnych.
    • Podetap II S jest określany na podstawie znaków opisanych w poprzednim akapicie, ale oprócz regionalnych węzłów chłonnych proces dotyczy również innych ich grup, a także śledziony.
  3. Trzeci etap (III): podstawą do jego określenia jest obecność guzów jednocześnie w kilku grupach węzłów chłonnych, zlokalizowanych zarówno nad, jak i pod przeponą.
    • Podstopień III E powstaje w obecności objawów trzeciego stadium choroby, powikłanego zajęciem jednego narządu nielimfatycznego w procesie.
    • Podetap III S rozpoznaje się, gdy kilka konglomeratów węzłów chłonnych jest dotkniętych w różnych częściach ciała i śledzionie.
  4. Czwarty etap (IV) jest ostatnim, z najbardziej niekorzystnym rokowaniem. Przerzuty w tym przypadku dotyczą nie tylko układu limfatycznego i kilku narządów poza nim. Procesy nowotworowe obejmują wątrobę, nerki, mózg, rdzeń kręgowy i inne narządy..

Jak rozpoznać DLBCL: metody diagnozy medycznej

Pierwszym krokiem sugerującym obecność chłoniaka wielkokomórkowego jest metoda laboratoryjna. Pacjent przekazuje biomateriał do badań ogólnych, biochemii, markerów nowotworowych, HIV, WZW typu B i C, koagulogramu i testu antyglobulinowego. Odchylenia w wynikach nie pozwalają na ostateczne rozpoznanie choroby, ale stają się powodem do dalszych badań.

Ostateczną diagnozę można postawić tylko na podstawie biopsji pobranej z chorego narządu. Staje się kolejnym etapem diagnozy. Ponadto, aby określić przyczynę wystąpienia, można zlecić badanie genetyczne i biologiczne molekularne..

I dopiero wtedy, w celu wyjaśnienia etapu procesu, onkolog stosuje metody instrumentalne i sprzętowe - USG, TK i MRI, a także w zależności od lokalizacji echokardiogram, FGS, scyntygrafię kości i inne..

Leczenie chłoniaka rozlanego z dużych komórek B.

Główną metodą zahamowania rozwoju choroby jest agresywna chemioterapia z zastosowaniem różnych schematów z lekami cytostatycznymi i antymetabolitowymi. Są dobierane przez lekarza prowadzącego indywidualnie, w oparciu o rodzaj guza, jego lokalizację, stadium choroby, wiek i ogólny stan pacjenta.

Aby poprawić wynik, można przepisać środki przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, hormonalne i immunomodulujące.

Jeśli proces nowotworowy dotknął jednego nielimfatycznego narządu, który nie jest istotny, usuwa się go chirurgicznie zgodnie ze wskazaniami. Najczęściej jest to śledziona lub część jelita.

Po przejściu chemioterapii pacjenci otrzymują radioterapię, którą wykonuje radiolog. Minimalna dawka promieniowania radioaktywnego to 30 grejów, maksymalna przy niedostatecznej skuteczności lub niemożności przeprowadzenia agresywnej chemioterapii to 46 grey.

W przypadku terminowego leczenia w celu uzyskania pomocy lekarskiej, odpowiednio opracowanego schematu leczenia i pozytywnej reakcji organizmu rokowaniem jest przedłużenie życia na okres od 5 do 10 lat. Niestety DLBCL nie można całkowicie wyleczyć.

Chłoniak z komórek B: przyczyny i objawy, klasyfikacja, diagnostyka i leczenie, rokowanie

Chłoniak z komórek B jest rodzajem nowotworu nieziarniczego. Choroba występuje na tle niekontrolowanego podziału limfocytów B, które przyjmują komórki i tkanki organizmu jako obce. Komórki limfoidalne są hamowane, ich odżywianie jest zakłócone. Limfocyty B łączą się, tworząc złośliwe ognisko. Węzły chłonne są najbardziej podatne na złośliwe patologie o charakterze pierwotnym lub nabytym. Wtórny guz jest uważany za przerzut innego procesu onkologicznego.

Kod ICD-10 dla chłoniaka z komórek B to C85.1. Nowotwór może składać się z pęcherzykowych centralnych komórek B (typ GSB). Nieterminalna patologia dyfuzyjna jest reprezentowana przez typ nie-GSB.

Przyczyny i grupy ryzyka

Przyczyną DLBCL jest zmiana w limfocytach B, tj. Naruszenie struktury DNA. Z tego powodu komórki zaczynają rosnąć i rozmnażać się w sposób niekontrolowany, rozpraszając się po całym ciele i wpływając na różne narządy i układy. Nie udało się wiarygodnie ustalić, dlaczego występują te mutacje. Co więcej, jest wiele osób, które wykazują charakterystyczne wady genetyczne, ale nie mają chłoniaka. Ta kwestia jest nadal badana.

Obecnie zwyczajowo mówi się o czynnikach ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby:

  • Wrodzone i nabyte wady odporności: zespół Wiskotta-Aldricha, Louis Bar, AIDS, potrzeba leczenia obniżającego odporność: cytostatyki, immunosupresanty w przeszczepach narządów itp..
  • Infekcje wirusowe: HIV, zapalenie wątroby typu C, wirus limfotropowy T..
  • Choroby autoimmunologiczne: reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń itp..
  • Toksyczne działanie insektycydów, herbicydów, benzenu.
  • Leczenie cytostatykami i radioterapią.

Czynniki wyzwalające guza

Wśród najbardziej prawdopodobnych czynników prowadzących do powstania chłoniaka medycyna nazywa się:

  1. Osłabiona funkcja układu odpornościowego.
  2. Zaawansowany wiek pacjenta.
  3. Obecność chorób wirusowych lub bakteryjnych.

Wśród patogenów, które mogą „zapoczątkować” proces powstawania chłoniaka, są HIV, wirus Epsteina-Barr, wirus białaczki T-komórkowej, wirus zapalenia wątroby typu C, bakteria Helicobacter pylori, która powoduje wrzody żołądka i dwunastnicy. Wielu naukowców nadal nalega na związek guza z otyłością, złymi nawykami, pracą wymagającą częstego kontaktu z agresywnymi substancjami chemicznymi, radioaktywnymi.

Pomimo faktu, że rozwój chłoniaków często wiąże się z procesami zakaźnymi, sam guz nie jest zaraźliwy i nie jest przenoszony z człowieka na człowieka.

Najrzadziej chłoniaki rozpoznaje się u małych dzieci (do 3 lat). Najczęściej ten typ guza wykrywa się u pacjentów, którzy ukończyli 30 lat.

Objawy rozlanego chłoniaka z dużych komórek B.

Chłoniak wielkokomórkowy może powodować wiele objawów, ale różnorodność można podsumować w trzech zespołach:

  • Obrzęk węzłów chłonnych - limfadenopatia. Najczęściej chłoniak objawia się bezbolesnym obrzękiem węzłów chłonnych, który można wykryć wzrokowo lub palpacyjnie. Ale zdarza się, że dotyczy to węzłów niedostępnych do badania i badania palpacyjnego (na przykład w klatce piersiowej lub jamie brzusznej), wtedy ten znak może nie być natychmiast obecny.
  • Objawy zatrucia: gorączka niezwiązana z infekcją, nadmierne pocenie się, utrata masy ciała. Połączenie tych objawów nazywa się objawami B. Jego obecność jest ważna przy określaniu stopnia zaawansowania choroby..
  • Objawy, które rozwijają się, gdy chłoniak wielkokomórkowy rozprzestrzenia się na inne narządy i układy. Mogą to być bóle w klatce piersiowej i kaszel, bóle brzucha i zaburzenia stolca. W przypadku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego rozwijają się bóle głowy, zaburzenia widzenia i wymioty. W wyniku zniszczenia szpiku kostnego spada odporność, rozwija się anemia i skłonność do groźnego krwawienia.

Powrót do zdrowia i prognozy na całe życie

Rehabilitacja obejmuje radykalną zmianę stylu życia: rezygnację ze złych nawyków, eliminację niezdrowego jedzenia i konsekwentne angażowanie się w ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ważne jest, aby wzmocnić odporność na komórki rakowe.

Leczenie chłoniaka z komórek B w pierwszym etapie jest skuteczne w 90% przypadków. W drugim etapie pięcioletnia przeżywalność wynosi 50%. Trzeci to 30%. Czwarty etap zawsze oznacza nagłą śmierć, 8% pacjentów przeżywa.

Pacjent ma prawo do wystawienia na leczenie grupy 2 lub 3 osób niepełnosprawnych.

Klasyfikacja, formy i stadia chłoniaka rozlanego

Współczesna klasyfikacja chłoniaków wielkokomórkowych opiera się na danych klinicznych i rozległości procesu nowotworowego.

Klasyfikacja Ann Arbor:

  • Scena 1. Uszkodzenie ogranicza się do jednej strefy limfatycznej lub jednego narządu poza limfatycznego lub jednego odcinka tkanki pozalimfatycznej.
  • Etap 2. Zajęte są co najmniej dwa obszary węzłów chłonnych po jednej stronie przepony. W przypadku zaatakowania narządów lub tkanek pozaszkolnych wykrywa się przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych.
  • Etap 3. Po obu stronach przepony widoczne są pojedyncze zmiany.
  • Etap 4. Istnieje wiele zmian narządów pozalimfatycznych lub ograniczone zmiany narządów pozalimfatycznych z odległymi przerzutami lub uszkodzeniem wątroby i szpiku kostnego.

Uzupełnieniem klasyfikacji Ann Arbor jest modyfikacja Cotswold:

  • A - brak objawów B..
  • B - występuje co najmniej jeden z objawów B..
  • E - istnieją zlokalizowane ogniska pozawęzłowe.
  • S - chłoniak zaatakował śledzionę.
  • X - występuje masywna tkanka guza i narządy wewnętrzne.

Formy choroby

Klasyfikacja chłoniaka Hodgkina opiera się na charakterystyce histologicznej chorej tkanki.

We wczesnych stadiach choroba przebiega zwykle bezobjawowo.

Istnieją cztery warianty histologiczne chłoniaka Hodgkina:

  • stwardnienie guzkowe (guzkowe) (typ 1 i 2) jest najczęstszą postacią choroby, której towarzyszy tworzenie się pasm kolagenu w węzłach chłonnych wewnątrz jamy klatki piersiowej, które dzielą uformowaną tkankę nowotworową na wiele zaokrąglonych odcinków. Ujawniono komórki Reeda-Sternberga;
  • limfohistiocytarny (przewaga limfoidalna) - klasyczny wariant chłoniaka Hodgkina, który charakteryzuje się obecnością dużej liczby limfocytów w zajętym narządzie. Reed - komórki Sternberga są pojedyncze, często znajdują się komórki Hodgkina. Klastry limfocytów łączą się ze sobą i tworzą obszary rozproszonego wzrostu, nie ma zwłóknienia i martwicy. Najczęściej dotyczy to pachowych szyjnych węzłów chłonnych pachwinowych;
  • zubożenie limfocytów - w zajętej tkance przeważają komórki Reeda-Sternberga, między nimi widoczne są pojedyncze rozsiewy limfocytów, których poziom stale spada. Wariant zubożenia limfoidalnego zwykle odpowiada IV stadium szerzenia się choroby i charakteryzuje się niekorzystnym przebiegiem;
  • wariant mieszanych komórek - obraz histologiczny jest reprezentowany przez dużą liczbę limfocytów, eozynofili, komórek plazmatycznych, komórek Reeda-Sternberga w dotkniętej tkance. Często występują ogniska martwicy, pola zwłóknienia.

Rozpoznanie rozlanego chłoniaka wielkokomórkowego

Rozpoznanie chłoniaka nieziarniczego dokonuje się na podstawie badania histologicznego i immunohistochemicznego tkanki guza. W celu pozyskania materiału wykonuje się biopsję nacięcia lub wycięcia węzłów chłonnych. Ponadto prowadzone są badania genetyki molekularnej i immunofenotypii, które pozwolą określić rodzaj guza, obecność określonych zmian genetycznych oraz wybrać optymalną metodę leczenia..

Aby określić stadium chłoniaka, wykonuje się następujące testy:

  • Trepanobiopsja szpiku kostnego.
  • Metody radiologiczne - USG, CT, PET-CT, MRI.
  • Zaleca się również szereg badań laboratoryjnych - szczegółowe badanie krwi, oznaczenie markerów pozajelitowego zapalenia wątroby, analizę HIV, badania biochemiczne itp..

Jak rozpoznaje się guz?

Rozpoznanie chłoniaka koniecznie obejmuje metodę biopsji nakłuwającej, która służy do identyfikacji komórek nowotworowych w tkankach, w celu określenia stopnia złośliwości nowotworu. Dodatkowe informacje można uzyskać dzięki:

    • ogólne badania kliniczne (ogólne i biochemiczne badania krwi, koagulogram, ogólna analiza moczu);
  1. CT, zwykła tomografia;
  2. MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego);
  3. laparoskopia i próbna laparotomia;
  4. obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI).

Ze względu na to, że chłoniak często powstaje na tle infekcji wirusowej, diagnozę uzupełnia badanie immunologiczne krwi pacjenta.

Wśród najnowszych metod wykrywania guzów można zastosować PET - pozytonową tomografię emisyjną, która jest metodą tomografii radionuklidowej do badania stanu narządów wewnętrznych..

PET jest często stosowany u chorych na chłoniaka w celu potwierdzenia całkowitej remisji w trakcie przebiegu leczenia, pomaga lekarzowi w prognozowaniu możliwych nawrotów.

Leczenie chłoniaka rozlanego z dużych komórek B.

Leczenie chłoniaka rozlanego określa się na podstawie następujących danych:

  • Ryzyko nawrotu według IPI.
  • Wiek pacjenta.
  • Jego stan (czy pacjent będzie w stanie wytrzymać wysokodawkową polichemioterapię).

Głównym sposobem leczenia chłoniaka wielkokomórkowego jest chemioterapia, aw niektórych przypadkach radioterapia. Przed rozpoczęciem terapii u płodnych pacjentek omawia się kwestię kriokonserwacji gamet (komórek płciowych), gdyż leczenie może powodować bezpłodność.

Głównym kryterium doboru terapii jest międzynarodowy wskaźnik prognostyczny IPI, który obejmuje następujące aspekty:

  • Wiek. Poniżej 60 lat - 0 punktów, powyżej - 1 punkt.
  • Stan pacjenta wg ECOG (aktywność pacjenta i umiejętność samoopieki). 1-2 punkty za ECOG to 0 za IPI, a 3-4 punkty za ECOG to 1 punkt za IPI.
  • Poziom LDH. Normalny - 0 punktów na IPI, podwyższony - 1 punkt.
  • Stadium chłoniaka. 1-2 - 0 punktów, 3-4 - 1 punkt.
  • Więcej niż 1 obszar pozawęzłowy. Nie - 0, tak - 1.

Interpretacja IPI jest następująca:

  • 0-1 punkt - chłoniak niskiego ryzyka.
  • 2 punkty - chłoniak o średnim niskim ryzyku.
  • 3 punkty - chłoniak średnio wysokiego ryzyka.
  • 4-5 punktów - chłoniak wysokiego ryzyka.

Pacjenci z grupy niskiego i średniego niskiego ryzyka rozpoczynają leczenie od 6 cykli immunochemioterapii według protokołu R-CHOP-21. Ten schemat, oprócz cytostatyków, obejmuje zastosowanie leku immunoterapeutycznego rytuksymab. Schemat ten pozwala na osiągnięcie pięcioletniego przeżycia u 80% chorych. U pacjentów w 3-4 stadium choroby leczenie uzupełnia się radioterapią obszarów rozległych i pozawęzłowych zmian nowotworowych.

Leczenie pacjentów z grup średnio-wysokiego i wysokiego ryzyka dobierane jest indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek i stan pacjenta według skali ECOG. Młodszym pacjentom w dobrej kondycji fizycznej przepisuje się bardziej agresywne schematy leczenia, które obejmują wysokodawkową chemioterapię z przeszczepem hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC). Przy dużym ryzyku uszkodzenia układu nerwowego wykonuje się kilka cykli chemioterapii dooponowej, gdy leki są wstrzykiwane do kanału kręgowego. Pacjenci w podeszłym wieku i słabi są wybierani jako łagodniejsze schematy. Ocenę skuteczności leczenia przeprowadza się w połowie cykli chemioterapii i po ich zakończeniu.

Prognoza

Odpowiednie i terminowe leczenie pozwala uzyskać dobre wyniki, ponad 50% pacjentów udaje się osiągnąć stabilną remisję. O skuteczności terapii przesądza zróżnicowane podejście do opracowywania schematów leczenia dla różnych grup pacjentów, identyfikowane na podstawie niekorzystnych czynników prognostycznych..

Przy programach intensywnych efekt kliniczny obserwuje się zwykle już w pierwszym cyklu. W leczeniu pacjentów z wczesnymi i uogólnionymi stadiami chłoniaka Hodgkina, 5-letnie przeżycie wolne od progresji wynosi 90%, w III stopniu 60-80%, w IV stopniu remisji sięga mniej niż 45% chorych.

Choroba Hodgkina występuje w każdym wieku i jest trzecim najczęściej występującym rakiem wieku dziecięcego.

Niekorzystne objawy prognostyczne:

  • masywne konglomeraty węzłów chłonnych o średnicy powyżej 5 cm;
  • zubożenie limfoidalne;
  • jednoczesne uszkodzenie trzech lub więcej grup węzłów chłonnych;
  • rozszerzenie cienia śródpiersia o ponad 30% objętości klatki piersiowej.

Nawracający chłoniak z dużych komórek

W leczeniu rozlanego chłoniaka z dużych komórek B długotrwałą remisję można osiągnąć w 70-80% przypadków, ale u wielu pacjentów dochodzi do nawrotu. Nawroty są leczone według następującego schematu:

  • Chemioterapia drugiej linii. Powinien hamować wzrost guza, nie szkodząc hematopoetycznym komórkom macierzystym.
  • Kolekcja GSK.
  • Chemioterapia wysokodawkowa. Stosuje się wysokie dawki cytostatyków, które niszczą najbardziej oporne komórki nowotworowe, ale niszczą też hematopoezę, więc przeprowadza się kolejny etap w celu jej przywrócenia..
  • Przeszczep hematopoetycznych komórek macierzystych, który ma na celu przywrócenie hematopoezy.

U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, którzy przeszli już przeszczep autologiczny i wystąpił nawrót chłoniaka rozlanego, wykonuje się przeszczep allogeniczny, czyli stosuje się komórki macierzyste dawcy. W takich przypadkach istnieją również szanse na całkowitą remisję, ale nie przekraczają one 50%.

Klasyfikacja

W zależności od rodzaju i charakteru choroby wyróżnia się trzy typy chłoniaków wielkokomórkowych:

  1. Niska ocena. W węzłach chłonnych tworzą się foki, a same węzły nie przekraczają trzech centymetrów. Jednocześnie pacjent nie ma żadnych dolegliwości..
  2. Średnia ocena. W okolicy węzłów chłonnych znajdują się dwa lub więcej stwardnień z wyraźną wyboistą powierzchnią, której rozmiar zwykle nie osiąga 5 cm.
  3. Wysoki stopień złośliwości. Najcięższa postać choroby, w której pojawia się duża liczba węzłów o wielkości 3-5 cm, nieoplazmy bolą i swędzą.

Ze względu na charakter choroby wyróżnia się następujące typy chłoniaków:

  • Strefa marginalna. Guz charakteryzuje się występowaniem bólu w miejscu powstania węzłów. Często pojawiają się w jamie brzusznej. W większości przypadków nie obserwuje się innych objawów.

W przypadku chłoniaka wielkokomórkowego strefy brzeżnej pacjent odczuwa szybkie uczucie sytości przy zachowaniu apetytu.

  • Postać pęcherzykowa. Zakłada wzrost węzłów chłonnych pod pachą, pachwiną i szyją. Rozwojowi patologii towarzyszy wzrost temperatury ciała i obecność bólu w miejscach, w których pojawiają się węzły.
  • Rozlany chłoniak. Głównym objawem tej choroby jest obecność wysypek skórnych w postaci wrzodów i blaszek..
  • Chłoniak anaplastyczny z dużych komórek. Powiększenie węzłów chłonnych następuje na szyi, a także pod pachą. Guz jest uważany za jednego z najbardziej agresywnych.

Wraz z rozwojem którejkolwiek z powyższych postaci choroby utrzymują się ogólne objawy, do których dodawane są określone objawy.

Najczęstszym podtypem chłoniaka z komórek B jest duży rozlany.

Powikłania rozlanego chłoniaka z dużych komórek B.

Chemioterapia i radioterapia w przypadku rozlanego chłoniaka wielkokomórkowego niekorzystnie wpływają nie tylko na nowotwór złośliwy, ale także na wszystkie szybko dzielące się komórki. Są to komórki krwiotwórcze, nabłonek skóry i błony śluzowe itp. Dlatego w procesie leczenia i rekonwalescencji dużą wagę przywiązuje się do zapobiegania powikłaniom. Przede wszystkim jest to walka z infekcjami (bakteryjnymi, wirusowymi, grzybiczymi), zaburzeniami układu krzepnięcia krwi i pracą przewodu pokarmowego.

Ponadto w dłuższej perspektywie istnieje ryzyko wystąpienia następujących powikłań:

  • Pojawienie się innych nowotworów złośliwych: raka płuc, piersi, żołądka, a także białaczki i innych typów chłoniaków. Największe ryzyko obserwuje się w pierwszych dziesięcioleciach po zaprzestaniu leczenia.
  • Powikłania sercowo-naczyniowe: dysfunkcja mięśnia sercowego, szybka miażdżyca naczyń krwionośnych, uszkodzenie zastawek serca itp..
  • Uszkodzenie płuc: zapalenie płuc, pneumoskleroza i zwłóknienie.
  • Powikłania ze strony układu hormonalnego: niedoczynność tarczycy, niepłodność, upośledzona spermatogeneza.

Potencjalne konsekwencje i komplikacje

Choroba Hodgkina może mieć następujące komplikacje:

  • posocznica;
  • rak mózgu lub rdzenia kręgowego;
  • krwawienie;
  • ucisk nowotworu na drogi oddechowe, prowadzący do uduszenia;
  • zespół żyły głównej górnej;
  • rozwój żółtaczki obturacyjnej (z uciskiem przewodu żółciowego);
  • zmiany immunologiczne;
  • niedrożność jelit (gdy jelita są uciskane przez węzły chłonne);
  • kacheksja;
  • dysfunkcja tarczycy;
  • tworzenie przetok obwodowych węzłów chłonnych;
  • zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie osierdzia;
  • wtórne nowotwory złośliwe;
  • naruszenie metabolizmu białek nerek i jelit;
  • skutki uboczne chemioterapii i radioterapii.

Objawy

Ponieważ choroba ma swoją własną klasyfikację, jej objawy są zmienne. Najczęściej chłoniak z komórek T jest reprezentowany przez grzybicę grzybiczą i zespół Sesariego. Przyjrzyjmy się bliżej, jak przebiegają te patologie..

Objawy charakterystyczne dla grzybicy grzybiczej:

  • wysypki skórne;
  • wzrost węzłów chłonnych;
  • zgrubienie skóry podeszew stóp i dłoni;
  • wywinięcie i zapalenie powiek.

Zespół Sesariego charakteryzuje się następującymi objawami:

  • swędząca wysypka, która obejmuje co najmniej 80% ciała;
  • podskórne guzy i guzy;
  • zmiany zapalne powiek;
  • drastyczna utrata wagi;
  • Zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Typowe objawy chłoniaka z komórek T będą następujące:

  • pocenie się, szczególnie w nocy;
  • słabość;
  • hipertermia;
  • tracić na wadze;
  • wysypka na pojedynczą i dużą skalę;
  • powiększenie wątroby i śledziony.

Współistniejące objawy

Wśród towarzyszących objawów, które pojawiają się wraz z dalszym rozwojem tego typu onkologii, odnotowuje się następujące objawy:

  • Pojawienie się zawrotów głowy i obrzęku. W tym przypadku obrzękiem jest najczęściej szyja, twarz lub kończyny..
  • Trudności w połykaniu.
  • Pojawienie się duszności i bólu w dotkniętym obszarze.
  • Początek kaszlu, drętwienie kończyn, a ponadto rozwój paraliżu.
  • Problemy z równowagą.

Charakterystyczne są chłoniak rozlany z dużych komórek B nieziarniczych i ogólne objawy dolegliwości onkologicznych w postaci anemii, zwiększonego zmęczenia, osłabienia, nieuzasadnionego wzrostu temperatury, zmniejszonego apetytu, szybkiej utraty wagi i tym podobnych..

Certyfikat medyczny

Chłoniak skóry pojawia się lub rozwija się głównie w dowolnym miejscu naskórka i wygląda jak pewne guzki (płytki). Nietypowe komórki odradzają się bezpośrednio pod skórą, a następnie rozprzestrzeniają się po skórze właściwej i innych narządach.

Wśród pacjentów z chłoniakiem skóry przeważają osoby w wieku 50 lat i starsze, ale zdarzają się również przypadki onkologii dziecięcej. Ta choroba jest o 30% bardziej narażona na wpływ na mężczyzn. Według badań amerykańskich rocznie na świecie wykrywa się około 100 tysięcy przypadków..

Po chłoniaku Hodgkina

Po przeprowadzeniu leczenia limfogranulomatozy i osiągnięciu stanu stabilnej remisji, aby zapobiec występowaniu nawrotów, należy postępować zgodnie z zaleceniami specjalistów. Pacjenci z chłoniakiem Hodgkina wymagają regularnych wizyt kontrolnych u onkologa. Ich częstotliwość w pierwszych trzech latach to 1 raz na 3 miesiące..

Życie po chłoniaku Hodgkina

W większości przypadków przeprowadzone zabiegi dają pozytywne prognozy. Sugeruje to, że życie nie kończy się po zakończeniu terapii. Nie wpadaj w depresję i spodziewaj się rychłej śmierci. Fizjoterapia termiczna, ekspozycja na bezpośrednie działanie promieni słonecznych i przegrzanie są przeciwwskazane u pacjentów, którzy przeszli kurację. Należy również przestrzegać diety zawierającej dużą ilość sfermentowanych produktów mlecznych..

Ciąża po chłoniaku Hodgkina

Noszenie dziecka może wywołać nawrót choroby Hodgkina. Podczas wstępnej diagnozy choroby lub jej zaostrzenia w czasie ciąży stosuje się indywidualną taktykę terapeutyczną dla każdego konkretnego pacjenta. Zależy to od czasu trwania ciąży, obrazu klinicznego choroby i rozpowszechnienia procesu nowotworowego. Uwzględnia się również chęć kobiety do zatrzymania dziecka. Ta taktyka jest w pełni uzasadniona. Analiza kliniczna chłoniaka Hodgkina nie ujawnia wpływu ciąży lub porodu na skuteczność leczenia i przebieg choroby u kobiet w wieku rozrodczym.

Objawy chłoniaków obwodowych

Klinika choroby zależy od stadium i rodzaju procesu patologicznego.

Charakteryzuje się wzrostem tkanki limfatycznej w okolicy szyjki macicy, pachwiny i pachowej.

Pacjenci skarżą się na obfite pocenie się, znaczną utratę masy ciała, brak apetytu, ogólne osłabienie, gorączkę, a na obecność powiększonej śledziony i wątroby (co jest dość częste), duszność, przerywany kaszel i uczucie ciężkości w żołądku.

Co to jest chłoniak: trochę terminologii

Chłoniak to cała grupa nowotworów węzłów chłonnych i tkanki limfatycznej, różniąca się stopniem złośliwości. Jednak specjaliści rozumieją przez ten termin różne nowotwory, składające się z limfocytów lub prolimfocytów. Takie guzy wyróżniają się stosunkowo łagodnym przebiegiem i raczej rzadkim złośliwością procesu..

Absolutnie łagodne nowotwory są zwykle nazywane chłoniakami, złośliwe - mięsakiem limfatycznym. Użycie słowa „rak” w odniesieniu do chłoniaka nie jest całkowicie poprawne. Jeśli mówimy o raku węzłów chłonnych, eksperci mają na myśli chłoniaka wysokiego stopnia lub mięsaka limfatycznego.

Chemoterapia

Terapię prowadzi się lekami: rytuksymabem, cyklofosfamidem, winkrystyną, doksorubiną i prednizolonem. Dożylne podawanie leków sprzyja skutecznej odpowiedzi organizmu na terapię. Należy zauważyć, że pacjenci, którzy przeszli operację, a następnie otrzymali chemioterapię, uzyskali niższy efekt terapeutyczny niż ci, którzy byli leczeni radioterapią i chemioterapią.

Dodatkowo opisywany typ chłoniaka można leczyć kilkoma grupami leków, a mianowicie stosuje się antymetabolity, immunomodulatory, antybiotyki, środki przeciwnowotworowe, przeciwwirusowe itd. Przykładami takich leków są metotreksat, epirubicyna, winblastyna, etopozyd, doksorubicyna, rytuksymab, mitoksantron i asparaginaza..

Przeszczep szpiku kostnego / komórek macierzystych

Przeszczep komórek macierzystych może być obiecującym sposobem leczenia chłoniaków z komórek T. Gdy patologia rozprzestrzenia się na szpik kostny, można użyć tylko biomateriału dawcy.

Przeszczep odbywa się w kilku etapach:

  • uzyskanie zdrowych komórek od zgodnego immunologicznie dawcy lub od samego pacjenta z krwi obwodowej;
  • chemioterapia mająca na celu zwalczanie złośliwych elementów w organizmie;
  • wprowadzenie komórek do organizmu, których zadaniem jest przywrócenie układu odpornościowego i hematopoetycznego, a także zniszczenie pozostałych nietypowych komórek;
  • rehabilitacja - trwa od 2 do 4 tygodni, w tym czasie przeszczepione komórki macierzyste muszą się namnażać, aby uzyskać efekt terapeutyczny. W tym okresie zwiększa się prawdopodobieństwo wtórnych infekcji i rozwoju krwawienia. Dlatego dla pacjenta tworzone są specjalne warunki oparte na sposobie zachowania jałowości i aseptyki.

Przeszczep komórek macierzystych zwiększa przeżycie w 60% przypadków. Dla wielu pacjentów z zaawansowanymi postaciami chłoniaków T-komórkowych jest to jedyna opcja ratunkowa, w tym w przypadku nawrotów nowotworów.

Niestety ceny za przeszczep trudno nazwać przystępnymi - w Moskwie koszt zabiegu zaczyna się od 1 miliona rubli, w Izraelu - od 70 tysięcy dolarów, w Niemczech - od 100 tysięcy euro..

Z którymi klinikami mogę się skontaktować?

  • Instytut Medycyny Biologicznej (IBMED), Moskwa.
  • Instytut Transplantologii i Sztucznych Narządów w Moskwie.
  • Klinika „Charite”, Berlin, Niemcy.
  • Szpital Uniwersytecki Solingen, Niemcy.
  • Medical, Tel Awiw, Izrael.

Wiek pacjenta

Chorobę tę rozpoznaje się u osób w starszym i średnim wieku, począwszy od trzydziestu pięciu lat. Klęska z reguły dotyka obie płcie, jednak kobiety częściej chorują na tę dolegliwość. Czy rozlanego chłoniaka z dużych komórek B można wyleczyć u ludzi? Sukces zależy od terminowego leczenia pacjenta w specjalistycznej klinice, a ponadto od adekwatności leczenia.

Zapobieganie

Nikt nie wie, jak zapobiegać złośliwym patologiom charakteryzującym się wysokim stopniem śmiertelności, w tym chłoniakom z komórek T. Naukowcy nie opracowali jeszcze jasnego algorytmu działań, które mogą zapobiegać rozwojowi raka w organizmie..

Jeśli z Twojego życia można wykluczyć jakieś szkodliwe czynniki, na przykład rzucenie aktywnego palenia, nadużywanie napojów alkoholowych i niezdrowego jedzenia, to nie będziesz w stanie uchronić się przed innymi przyczynami predysponującymi do onkologii. Człowiek nie może wpływać na dziedziczną skłonność do mutacji komórek czy wrodzonego niedoboru odporności, dlatego musi dołożyć wszelkich starań, aby uniknąć losu bliskich, którzy mieli do czynienia z rakiem.

Ważne jest, aby zrozumieć, że prawdopodobieństwo wystąpienia chłoniaka, mięsaka i raka jest mniejsze u osób, które dbają o własne zdrowie, odwiedzają lekarza w celu wykonania badań profilaktycznych, terminowo leczą procesy zakaźne i zapalne w organizmie, zapobiegając ich przewlekłości. Zminimalizowano również możliwość onkologii u osób mieszkających na terenach czystych ekologicznie, spożywających wyłącznie naturalne i zdrowe produkty, które nie mają kontaktu z czynnikami rakotwórczymi w warunkach domowych i przemysłowych, unikając oparzeń słonecznych i innych skutków działania czynników UV. Tak więc każdy z nas ma oczywiście coś do przemyślenia, jeśli istnieje chęć długiego, zdrowego życia..

Na końcu artykułu chciałbym zauważyć, że wiele chłoniaków wykrytych w początkowych stadiach dobrze reaguje na leczenie. Nie ma potrzeby tracić czasu i zwracać się do tradycyjnych uzdrowicieli, z których wielu to zwykli szarlatani. W przypadku jakichkolwiek oznak dyskomfortu ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem i uzyskać wykwalifikowaną pomoc, która da szanse na remisję i powrót do zdrowia..

Interesuje Cię nowoczesne leczenie w Izraelu? Dziękujemy za poświęcenie czasu na wypełnienie ankiety. Opinia każdego jest dla nas ważna.

Leczenie uzupełniające

Dodatkową terapię można przeprowadzić za pomocą rytuksymabu, deksametazonu, cytarabiny i cisplastyny. Urządzenia dożylne mogą być również stosowane u pacjentów, u których wykonywanych jest wiele cykli chemioterapii. Takie urządzenia są wszczepiane w celu pobrania próbek do analizy, określenia stopnia toksyczności oraz wykonania wstrzyknięcia..

Pacjenci z tego typu onkologią są obserwowani z reguły co trzy tygodnie, nawet jeśli mają chwilową poprawę. Spośród całkowitej liczby chłoniaków czterdzieści procent to dokładnie rozlane wielkokomórkowe odmiany tej choroby..

Przejdźmy teraz do rozważenia rokowania tej choroby i dowiedzmy się, jakie szanse na przeżycie mają pacjenci z tą onkologią.

Dieta

Żywienie w przypadku chłoniaka z komórek B powinno być zgodne z następującymi wytycznymi:

  • odpowiedni dobór diety w oparciu o wydatek energetyczny pacjenta w celu wykluczenia nadmiernej utraty wagi;
  • zbilansowane menu z różnorodnymi daniami przygotowanymi na bazie owoców i warzyw, jagód i ziół, ryb, drobiu i zbóż;
  • wykluczenie z diety różnych marynat, potraw konserwowych i wędzonych, soli, octu, rafinowanego cukru, przypraw i alkoholu.

Dieta powinna być ułamkowa, aby uniknąć nadmiernego obciążenia przewodu pokarmowego - same porcje są małe, ale częste, potrawy smaczne i zdrowe. Każdy pacjent potrzebuje indywidualnego podejścia. Jeśli pacjent nie chce jeść na tle chemioterapii lub radioterapii, co zdarza się dość często, należy spróbować urozmaicić jego menu daniami, których na pewno nie odmówi, czyli skupiając się na własnych życzeniach.

Ważne jest, aby przestrzegać zasad żywieniowych nie tylko podczas leczenia, ale także podczas rehabilitacji. Po wypisaniu ze szpitala jednym z najlepszych środków zapobiegających nawrotowi patologii będzie prawidłowe odżywianie..

Ogólna analiza krwi

Diagnoza choroby obejmuje szereg badań laboratoryjnych i instrumentalnych. Pierwsza metoda badania to ogólne kliniczne badanie krwi i biochemia. Do postawienia diagnozy nie można użyć badania krwi; do potwierdzenia choroby wymagane są inne procedury.

Pełna morfologia krwi dla chłoniaka (CBC) ujawnia odchylenia od normy dla głównych elementów. W analizie lekarza interesujące są limfocyty. U dorosłych norma powinna mieścić się w przedziale 20-40% całkowitej liczby leukocytów. U dzieci wskaźniki są wyższe - od 40 do 70%. Chłoniaka można rozpoznać po dużej objętości limfocytów w stosunku do całkowitej liczby leukocytów. Główny parametr analizy klinicznej:

  • ESR - zwiększa się szybkość sedymentacji erytrocytów w nowotworach złośliwych w węzłach chłonnych. Czerwone krwinki przenoszą złośliwe cząsteczki wytwarzane przez guz.
  • Hemoglobina i erytrocyty spadają od normy - rozwija się ostra niedokrwistość. Sytuacja często wiąże się z brakiem składników odżywczych z powodu słabego apetytu. Niedokrwistość charakteryzuje kilka patologii, w tym krwawienie. Dlatego lekarz nie może zdiagnozować onkologii za pomocą jednego wskaźnika. Wymagany jest zestaw listy ważnych elementów z odchyleniami od normy.
  • Poziom leukocytów charakteryzuje się znacznym spadkiem (norma to 4-9 * 106 / ml). Wynika to z niedoboru białka potrzebnego do tworzenia komórek. Pierwiastek odpowiada za produkcję specyficznych przeciwciał, które chronią organizm przed infekcją. Przejawia się jako często występujące choroby wirusowe, otwarte rany i procesy zapalne. Szczególnie zauważalny u dziecka.
  • Formuła leukocytów pomaga wykryć poziom atypowych komórek złośliwych. Możliwe jest zmniejszenie objętości leukocytów. W przypadku chłoniaka częstość jest zwykle wysoka.


Leukocyty w ludzkiej krwi

Trudno jest postawić diagnozę wyłącznie na podstawie ogólnego badania krwi. Badanie może pomóc określić stopień naruszenia struktury hematologicznej.

Artykuły O Białaczce