Występuje w otwartych przestrzeniach skóry, rzadko daje przerzuty, jest dobrze leczony, ale nie staje się łatwiejszy i łatwiejszy: jak każdy rak, rak podstawnokomórkowy skóry wymaga całego kompleksu terapii przeciwnowotworowej i długotrwałej obserwacji przez onkologa.

Pozornie nieszkodliwa, twarda „kulka” pod skórą może być rakiem podstawnokomórkowym

Rak podstawnokomórkowy skóry

Powszechny wariant nowotworu nabłonka zewnętrznego, raka podstawnokomórkowego skóry, składa się z niezróżnicowanych komórek związanych ze strukturami komórkowymi mieszka włosowego. Alternatywne nazwy choroby:

  1. Basalioma;
  2. Rak podstawnokomórkowy;
  3. Mały nabłoniak;
  4. Rakowiak skóry;
  5. Wrzód żrący.

Typowy wiek zachorowania to 50 lat u osób dowolnej płci. W zdecydowanej większości przypadków występuje na widocznych obszarach skóry:

  • twarz z szyją;
  • oskalpować.

Identyfikacja choroby nie jest trudna - najważniejsze jest, aby zauważyć jakiekolwiek zmiany skórne i skontaktować się ze specjalistą (dermatologiem, onkologiem) na czas.

Czynniki prowokujące

Dokładne przyczyny wzrostu guza nie są znane. Czynniki przyczyniające się i prowokujące obejmują:

  1. Długotrwała i niekontrolowana ekspozycja na promienie ultrafioletowe (naturalne i sztuczne);
  2. Dziedziczna predyspozycja (u połowy pacjentów z dziedzicznym rakiem podstawnokomórkowym złośliwe guzy o innych lokalizacjach są wykrywane w ciągu najbliższych 10 lat po wykryciu raka skóry);
  3. Popromienne zapalenie skóry (powikłania radioterapii lub skutki narażenia na promieniowanie jonizujące);
  4. Barwiona kseroderma;
  5. Długotrwały i wyraźny spadek odporności.

Obecność jakiejkolwiek patologii skóry jest podstawą obserwacji i leczenia przez dermatologa: rak podstawnokomórkowy skóry może pojawić się na tle chorób przedrakowych i podstawowych chorób dermatologicznych.

Rodzaje i objawy guza

Rak podstawnokomórkowy skóry to 3 rodzaje groźnej choroby:

  1. Węzłowy;
  2. Powierzchnia;
  3. Podobne do twardziny.

Powszechny (do 75% wszystkich podstawniaków) wariant guzkowy można wykryć za pomocą następujących objawów:

  • grudka pod skórą, która jest trudna w dotyku;
  • rozmiar od 2 do 5 mm;
  • Okrągły kształt.

W miarę wzrostu guz po kilku latach może urosnąć do 2 cm i stać się płaski. Powierzchnia jest gładka i błyszcząca (perłowa). W centrum nowotworu może powstać wrzód, który staje się przyczyną powstania raka w kształcie lejka. Na tle pigmentacji powierzchni guza może powstać brązowa lub czarna płytka, którą należy odróżnić od czerniaka. Formy powierzchowne i podobne do twardziny są rzadkie i odnoszą się do nieagresywnych, wolno rosnących nowotworów.

Przed operacją raka podstawnokomórkowego głowy

Taktyka terapeutyczna

Podstawą skutecznego leczenia jest operacja. Należy usunąć raka podstawnokomórkowego skóry - wycięcie zmiany z obowiązkowym wgłębieniem od krawędzi guza o co najmniej 2 cm.W terapii złożonej stosuje się wszystkie opcje miejscowego i ogólnego leczenia przeciwnowotworowego (radioterapia, chemioterapia, efekty fotodynamiczne). Do wczesnego wykrycia nawrotu guza, którego ryzyko występuje u 10% chorych, wymagana jest długotrwała obserwacja u onkologa (co najmniej 5 lat). Najważniejszym czynnikiem w zapobieganiu nawrotom choroby jest ochrona przed promieniami słonecznymi (nie można się opalać, należy stale stosować filtry przeciwsłoneczne o wysokim stopniu ochrony przed promieniowaniem UV).

Myśli o onkologii: po prostu trudne w Zen. Kanał Onkos

Rak podstawnokomórkowy (basalioma) - jak powstaje, przyczyny, objawy i metody leczenia w klinice w Petersburgu

Spis treści

  • Epidemiologia
  • Patogeneza
  • Obraz kliniczny
  • Guzkowy rak podstawnokomórkowy
  • Powierzchowny rak podstawnokomórkowy
  • Rak podstawnokomórkowy podobny do twardziny
  • Fibroepithelioma of Pincus
  • Kurs i prognoza
  • Leczenie Basalioma
  • Zapobieganie

Rak podstawnokomórkowy (rak podstawnokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, nabłonek podstawnokomórkowy) jest najczęstszym nowotworem występującym u ludzi. Składa się z komórek podobnych do komórek warstwy podstawnej naskórka. Różni się od innych nowotworów skóry niezwykle rzadkimi przerzutami, ale jest zdolny do rozległego wzrostu lokalnego, co prowadzi do znacznych zaburzeń kosmetycznych i funkcjonalnych..

Epidemiologia

Rak podstawnokomórkowy jest najczęstszym nowotworem nabłonkowym skóry, stanowiącym 45–90% wszystkich złośliwych guzów nabłonkowych o tej lokalizacji. Według autorów rosyjskich rak podstawnokomórkowy stanowił 86,8%, czerniak - 9,4% a, rak płaskonabłonkowy i inne złośliwe guzy skóry - 3,8% w strukturze całkowitej zachorowalności onkologicznej ocenianej w warunkach ciągłego badania lekarskiego w ciągu 10-letniej obserwacji. %.

Choroba występuje głównie u osób powyżej 50 roku życia, ale występuje również w młodszym wieku - 20-49 lat. Rak podstawnokomórkowy rozwija się równie często u mężczyzn iu kobiet.

Rak podstawnokomórkowy zwykle rozwija się w miejscach otwartych, nasłonecznionych: na skórze nosa, fałdach nosowo-wargowych, w okolicach okołooczodołowych i okołowierzchołkowych, na małżowinach usznych, skórze głowy, czole w okolicach skroniowych, szyi.

Rzadziej rak podstawnokomórkowy jest zlokalizowany na tułowiu, kończynach. Jako rzadkie lokalizacje zaznacza się okolice fałdów pachowych, podeszew, dłoni, pośladków, odbytu. „Nietypową” lokalizację w 39% przypadków stwierdzono jako pierwotny rak podstawnokomórkowy mnogi.

Patogeneza

Basalioma to guz złożony z niezróżnicowanych, ale wysoce pluripotencjalnych komórek, prawdopodobnie związanych z komórkami mieszków włosowych.

Rak podstawnokomórkowy może rozwinąć się de novo lub rzadziej w obszarach skóry uszkodzonych przez czynniki chemiczne, termiczne i inne. Pojawienie się guza wiąże się z długotrwałą ekspozycją na słońce (szczególnie u osób o jasnej karnacji), narażeniem na chemiczne czynniki rakotwórcze oraz promieniowanie jonizujące. W tym przypadku okres utajony po ekspozycji na promieniowanie jonizujące wynosił 20-30 lat.

W rozwoju guza pewną rolę odgrywają czynniki dziedziczne i immunologiczne. Uważa się, że transformacja nowotworowa komórki następuje w wyniku szeregu nieprawidłowości w jej genomie, które prowadzą do postępującej utraty kontroli nad wzrostem i różnicowaniem komórek. W dziewiątym chromosomie ludzkiego genomu znajduje się gen, którego mutacje prowadzą do rozwoju raka podstawnokomórkowego. Prawdopodobną przyczyną mutacji jest promieniowanie ultrafioletowe (UVR). Promieniowanie ultrafioletowe prowadzi do kilku rodzajów uszkodzeń genów, w tym do tworzenia fotodimerów, zerwania łańcucha DNA. Mutacje punktowe genu pod wpływem promieniowania ultrafioletowego wykrywane są w 40-56% przypadków podstawniaków.

Wiadomo, że rak podstawnokomórkowy rozwija się powoli. Na podstawie badań autoradiograficznych ze znacznikiem tymidyny wykazano, że aktywność mitotyczna w guzkowatych podstawniakach jest obserwowana głównie w obwodowych strefach kompleksów nowotworowych. W bardziej agresywnych podtypach histologicznych, takich jak naciekające lub przypominające morfę podstawniaki, postacie mitotyczne są częstsze i występują na całym obszarze kompleksów.

Podsumowując, należy podkreślić, że o ile rak płaskonabłonkowy może rozwinąć się prawie wszędzie tam, gdzie występuje wyściółka nabłonkowa, o tyle nie ma analogów raka podstawnokomórkowego skóry w narządach wewnętrznych..

Obraz kliniczny

Kliniczne objawy raka podstawnokomórkowego są zróżnicowane. Główne postacie kliniczne to: guzowaty, powierzchowny, twardzinopodobny rak podstawnokomórkowy i Pincus fibroepithelioma. Postać pigmentu może być formą sferoidalną lub powierzchowną, w związku z czym niewłaściwe jest uważanie jej za formę niezależną.

Guzkowy rak podstawnokomórkowy

Guzkowy rak podstawnokomórkowy - „klasyczny”, najczęstsza postać, stanowiący 60-75% wszystkich postaci raka podstawnokomórkowego. Charakteryzuje się tworzeniem woskowatego, półprzezroczystego, twardego w dotyku, zaokrąglonego guzka o średnicy 2-5 mm, koloru niezmienionej skóry (podstawnik mikronodularny). W ciągu kilku lat, w wyniku wzrostu obwodowego, guz przybiera płaski kształt, osiągając 1-2, rzadziej więcej niż centymetry średnicy. Powierzchnia takiego węzła jest gładka, rozszerzone pełnokrwiste naczynia włosowate (teleangiektazje) są widoczne przez półprzezroczystą lub perłową płytkę o różnych rozmiarach..

W wyniku połączenia kilku elementów guzowatych może powstać zagłębienie guza o krawędzi przypominającej grzbiet i guzowatej powierzchni (konglobat typu raka podstawnokomórkowego). Środkowa część węzła często owrzodzi i zostaje pokryta krwotoczną skorupą, której gwałtowne odrzucenie pojawia się punktowe krwawienie, a następnie skorupa ponownie rośnie, maskując wrzodziejącą wadę (wrzodziejąca odmiana raka podstawnokomórkowego). W niektórych przypadkach owrzodzenie staje się bardziej znaczące, przybierając postać lejkowatą i powstaje proces podobny do owrzodzenia gryzoni z gęstym naciekiem zapalnym na obwodzie o szerokości do 0,5-1 cm (naciekowy typ raka podstawnokomórkowego). Wrzodziejący naciekający rak podstawnokomórkowy może znacząco niszczyć tkanki, zwłaszcza jeśli są zlokalizowane w pobliżu naturalnych otworów (nos, ucha, oczy) - perforujący rak podstawnokomórkowy. Wrzodziejący naciekający rak podstawnokomórkowy na głowie może osiągnąć gigantyczne rozmiary. Takie typy wrzodziejącego raka podstawnokomórkowego są trudne do odróżnienia od raka metatypicznego i płaskonabłonkowego, są trudne w leczeniu, nawracają trwale, mogą dawać przerzuty.

Guzy guzkowe mogą zawierać melaninę, która nadaje zmianom brązowy, niebieski lub czarny kolor (barwnikowy rak podstawnokomórkowy). Guz może być pigmentowany całkowicie lub tylko częściowo. Takie przypadki wymagają różnicowania z czerniakiem. Jednak dokładne badanie zwykle ujawnia perłowo podniesioną granicę charakterystyczną dla raka podstawnokomórkowego..

Powierzchowny rak podstawnokomórkowy

Powierzchowny rak podstawnokomórkowy jest najmniej agresywną postacią raka podstawnokomórkowego skóry, charakteryzującą się zwykle pojedynczą (rzadko mnogą) okrągłą, różową zmianą przypominającą blaszkę o średnicy od 1 do kilku centymetrów, na powierzchni której występuje łuszczenie, drobne strupy, obszary hiper- i hipopigmentacji, atrofia. w sumie przedstawia obraz kliniczny podobny do ognisk egzemy, grzybicy, łuszczycy. Charakterystyczną cechą powierzchownego raka podstawnokomórkowego jest jego niewystająca nitkowata krawędź, składająca się z małych, błyszczących białawych, przezroczystych guzków. W niektórych przypadkach guz może być zakażony powierzchownie, co utrudnia diagnostykę różnicową.

Powierzchowny rak podstawnokomórkowy jest zwykle zlokalizowany na tułowiu i kończynach w obszarach o umiarkowanym nasłonecznieniu, rzadziej na twarzy. Częstość występowania tej postaci wynosi 10% wszystkich podstawniaków. Ta postać raka podstawnokomórkowego charakteryzuje się powolnym wzrostem przez wiele lat..

Typy powierzchownego raka podstawnokomórkowego obejmują: barwnikowy rak podstawnokomórkowy, charakteryzujący się brązowym kolorem ogniska; samobiznujący rak podstawnokomórkowy Little, charakteryzujący się wyraźnym wzrostem odśrodkowym z tworzeniem ogniska zaniku bliznowacenia w centralnej strefie guza w miejscu samoistnie bliznowaciejących guzków erozyjnych, na obwodzie których trwa tworzenie i wzrost nowych obszarów erozyjnych. W rzadkich przypadkach, w późniejszych etapach jego rozwoju, możliwa jest infiltracja, owrzodzenie ogniska i tworzenie się dużych guzków tj. transformacja powierzchownego raka podstawnokomórkowego w bardziej agresywne odmiany.

Rak podstawnokomórkowy podobny do twardziny

Rak podstawnokomórkowy podobny do twardziny (postać morpheopodobna, stwardniająca, desmoplastyczna) jest rzadką agresywną postacią raka podstawnokomórkowego, charakteryzującą się tworzeniem naciekającej twardej płytki o żółtawej woskowatej powierzchni i teleangiektazjach przypominających twardzinę blaszkową. Rak podstawnokomórkowy podobny do twardziny stanowi 2% wszystkich postaci raka podstawnokomórkowego, nie ma ulubionej lokalizacji. Ten typ raka podstawnokomórkowego charakteryzuje się pierwotnym wzrostem endofitycznym, dlatego na początku płaska, lekko uniesiona zmiana może stopniowo ulegać depresji, jak szorstka blizna. Guz jest zrośnięty z tkankami leżącymi pod spodem, jego brzegi są niewyraźne, narośla guza zwykle wykraczają poza widoczną klinicznie granicę, atakując otaczającą skórę. W późniejszych stadiach możliwe jest owrzodzenie (typ wrzodziejący) guza.

Podczas ewolucji w centralnej części niektórych blaszek może tworzyć się strefa atrofii, podczas gdy w części obwodowej widoczne są małe guzki guza - typ podstawniaka z zanikiem blizny.

Fibroepithelioma of Pincus

Fibroepithelioma Pinkus jest bardzo rzadką postacią raka podstawnokomórkowego, charakteryzującą się przerostowym, obrzękniętym, bogatym w śluzak zrębem, w którym występują cienkie zespolenia komórek podstawnokomórkowych. Fibroepithelioma jest zwykle pojedynczym, płaskim, umiarkowanie gęstym, gładkim guzkiem o normalnym kolorze skóry lub lekko rumieniowym, przypominającym włókniak skóry lub płytkę rogowacenia łojotokowego. Zwykle lokalizuje się na tułowiu, częściej na plecach, w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, rzadziej na kończynach: udach, podeszwach. Może być łączony z rogowaceniem łojotokowym, powierzchownym rakiem podstawnokomórkowym.

Kurs i prognoza

Rak podstawnokomórkowy ma przebieg przewlekły, guz rozwija się powoli, rzadko daje przerzuty. Jednak w ciężkich przypadkach guz może prowadzić do wyraźnego zniszczenia tkanek, w tym chrząstki, kości, a także mieć agresywny przebieg. Najbardziej agresywnym przebiegiem jest postać twardzinopodobna i wrzodziejąca naciekająca postać raka podstawnokomórkowego. Guzowe, niewrzodowe i powierzchowne raki podstawnokomórkowe są mniej agresywne.

Leczenie Basalioma

Wybór metody leczenia raka podstawnokomórkowego i jego skuteczność często zależą od charakteru guza (pierwotny, nawrotowy), jego klinicznej charakterystyki morfologicznej, liczby ognisk i ich lokalizacji, wielkości guza i głębokości inwazji, wieku pacjentów i obecności współistniejących chorób itp..

W terapii raka podstawnokomórkowego, oprócz chirurgicznego usunięcia, stosują RTG zogniskowane, kriodestrukcję, laseroterapię, fotochemioterapię, elektrokoagulację i łyżeczkowanie, chemioterapię, immunoterapię oraz terapię kompleksową..

Terapia promieniowaniem rentgenowskim bliskiego ogniskowej jest zwykle stosowana w leczeniu pojedynczych podstawniaków o wielkości do 3 cm, jednak w tym przypadku częstość nawrotów wynosi od 1,6 do 18%, a gdy rak podstawnokomórkowy jest zlokalizowany na twarzy - od 10 do 30% przypadków, zwłaszcza w obszarach anatomicznie złożonych (małżowiny uszne), kąciki oczu itp.). W związku z tym możliwe jest połączenie chirurgicznego wycięcia guza i radioterapii, ale może to prowadzić do znacznych defektów kosmetycznych.

Najczęstsza kriodestrukcja jest skuteczna w 70-98% przypadków z ograniczonymi postaciami raka podstawnokomórkowego.

Laseroterapia zapewnia dobry efekt terapeutyczno-kosmetyczny z oszczędnym działaniem miejscowym na guz w trybie pulsacyjnym (laser neodymowy) lub ciągłym (laser dwutlenku węgla), powodując martwicę tkanki koagulacyjnej z wyraźnymi granicami. Laseroterapię stosuje się głównie w przypadku powierzchownych odmian raka podstawnokomórkowego.

Nawroty raka podstawnokomórkowego przy terapii pulsacyjnej wynoszą 1,1-3,8% - z pierwotnym 4,8-5,6% w przypadku nawrotów raka podstawnokomórkowego; przy ciągłej ekspozycji - odpowiednio 2,8 i 5,7-6,9%.

Jedną z nowych metod jest terapia fotodynamiczna, która polega na fotouczulaniu z wykorzystaniem fotochemii, a następnie naświetlania światłem o długości fali 630-670 nm. Ta metoda leczenia jest stosowana zarówno w przypadku ognisk powierzchownych, jak i guzkowych postaci wrzodziejących podstawniaków, zarówno pojedynczych, jak i mnogich.

W przypadku stosowania elektrokoagulacji i łyżeczkowania jako samodzielnych metod nawrót guza obserwuje się w 10-26% przypadków..

Spośród środków chemioterapeutycznych stosuje się maści cytostatyczne: 5% 5-fluorouracyl, 5-10% fluorofuric, 30-50% prospidin itp. W ciągu 2-4 tygodni. zwykle u osób starszych, z licznymi powierzchownymi rakami podstawnokomórkowymi.

Złożona metoda leczenia raka podstawnokomórkowego, obejmująca pozajelitowe podanie prospidyny i późniejszą kriodestrukcję guza, jest stosowana w wielu wariantach raka podstawnokomórkowego, dużych rozmiarach guzów i postaciach wrzodziejących.

Możliwe jest również zastosowanie izotretynoiny i etretynatu w leczeniu i profilaktyce raka podstawnokomórkowego, leków normalizujących aktywność enzymów układu cyklazy, a także wstrzykiwaniu do raka podstawnokomórkowego intronu-A lub interferonu-A.

Zapobieganie

Zapobieganie obejmuje aktywne wykrywanie guza; tworzenie grup wysokiego ryzyka i identyfikacja czynników ryzyka; praca organizacyjna i metodologiczna wśród lekarzy pierwszego kontaktu w celu wczesnej diagnostyki raka skóry; edukacja zdrowotna wśród pacjentów.

Tworząc grupy o podwyższonym ryzyku onkologicznym należy wziąć pod uwagę specyfikę badań epidemiologicznych i immunogenetycznych, co pozwala zmniejszyć liczbę pacjentów wymagających zwiększonej czujności onkologicznej. To właśnie tym grupom zaleca się ograniczenie ekspozycji na słońce i stosowanie fotoprotektorów, a także obowiązkowe leczenie dermatoz przedrakowych..

Pacjentów z pojedynczymi postaciami raka podstawnokomórkowego bez nasilających czynników ryzyka obserwuje się nie dłużej niż 3 lata. Ten okres obserwacji wystarczy, aby wyjaśnić rokowanie i zidentyfikować możliwy nawrót choroby. W takim przypadku badanie przez dermatologa przeprowadza się 4 razy w pierwszym roku, w kolejnych 2 latach - 1 raz. Zaleca się, aby pacjenci z pierwotnym mnogim nawracającym rakiem podstawnokomórkowym byli natychmiast aktywnie monitorowani przez całe życie.

Wynika to z faktu, że u pacjentów z wieloma pierwotnymi postaciami choroby liczba nawrotów w miejscu leczenia guza była 7,8 razy większa niż u pacjentów z pojedynczym guzem. Nawroty w miejscu usunięcia raka podstawnokomórkowego u chorych z pojedynczą postacią choroby występują w pierwszych 3 latach obserwacji, a mnogie - w 3 i 5 roku.

Rak podstawnokomórkowy skóry

Rak podstawnokomórkowy (rak podstawnokomórkowy) jest najczęstszym typem raka skóry. Wyrasta z komórek naskórka zwanych keratynocytami, które znajdują się w pobliżu podstawowej warstwy skóry właściwej. Guz rośnie bardzo wolno i praktycznie nie daje przerzutów, dlatego nazywa się go pół-złośliwym. Jednak rak podstawnokomórkowy charakteryzuje się naciekającym wzrostem, więc może przenikać do leżących poniżej tkanek. W przypadku poważnego zniszczenia i uporczywych nawrotów, przerzuty raka podstawnokomórkowego skóry i mogą prowadzić do śmierci pacjenta.

  • Przyczyny złośliwych nowotworów skóry
  • Rodzaje raka podstawnokomórkowego skóry
  • Objawy raka skóry
  • Metody diagnostyki guza podstawnokomórkowego skóry
  • Leczenie raka podstawnokomórkowego skóry
  • Prawdopodobieństwo nawrotu raka podstawnokomórkowego
  • Prognozy i profilaktyka raka podstawnokomórkowego

Basalioma występuje zwykle u osób o jasnej karnacji na obszarach ciała narażonych na działanie promieni słonecznych (twarz i dłonie).

W okolicy głowy i twarzy basalioma jest zwykle zlokalizowana na naturalnych fałdach:

  • Skrzydła nosa.
  • Fałdy nosowo-wargowe.
  • Wargi i kąciki ust.
  • Kąciki oczu.

Przyczyny złośliwych nowotworów skóry

Rozwój raka podstawnokomórkowego może być wywołany przez następujące czynniki:

  • Ekspozycja na promieniowanie UV - oparzenia słoneczne lub opalenizna.
  • Narażenie na promieniowanie jonizujące - historia kursów radioterapii, praca z otwartymi źródłami promieniowania itp..
  • Niedobory odporności, zarówno pierwotne, jak i wtórne.
  • Przewlekłe urazowe uszkodzenie skóry, takie jak otarcia niewygodnym ubraniem.
  • Narażenie na czynniki rakotwórcze o charakterze chemicznym - praca w niebezpiecznych warunkach produkcyjnych, kontakt z chemią gospodarczą.

Ponadto istnieje predyspozycja genetyczna - zespół znamion podstawnokomórkowych lub zespół Gorlina. Charakteryzuje się tworzeniem wielu ognisk raka podstawnokomórkowego u młodych ludzi w połączeniu z patologią endokrynologiczną, zaburzeniami psychicznymi i zmianami kostnymi.

Rodzaje podstawnokomórkowego raka skóry

  • Guzkowa wrzodziejąca postać raka skóry. Początek choroby charakteryzuje się pojawieniem się na skórze gęstych obszarów z wyraźnymi granicami (guzki). Nowotwory mogą mieć kolor szary, różowawy lub żółtawy. Stopniowo skóra nad nimi staje się cienka i nabiera perłowego odcienia. Guzki łączą się ze sobą i tworzą płytkę z zagłębieniem w środku. Z biegiem czasu w środku tej blaszki tworzy się chropowaty wrzód. Rozprzestrzenia się na boki i w głąb płytki, w wyniku czego ta ostatnia staje się kraterem. Dno owrzodzenia jest nierówne, pokryte strupami i strupami, brzegi bardzo gęste, prawie jak chrząstka. Proces trwa kilka miesięcy. Jeśli basalioma nie zostanie usunięty, zaatakuje leżące poniżej tkanki, wpływając na tkankę podskórną, mięśnie, a nawet kości..
  • Basalioma o dużych guzkach rozwija się z pojedynczego węzła. Stopniowo rośnie i staje się zaokrąglony. Jego średnica może przekraczać 3 cm. Powierzchnia węzła jest zwykle gładka, ale może być pokryta łuskami. Kolor guza może nie różnić się od zdrowej skóry lub może przybrać różowawy odcień. Ból powstaje w środku węzła, z którego wycieka posoka.
  • Perforująca postać raka skóry charakteryzuje się początkowo naciekającym wzrostem. Guz rośnie w tkankach, nie ma wyraźnych granic, z czasem na jego powierzchni pojawia się wrzód.
  • Brodawkowata postać raka ma wygląd brodawczaków z mocno przylegającym do nich rogowaceniem.
  • Powierzchowna postać raka podstawnokomórkowego zaczyna się od powstania blado różowej plamki. Początkowo nie przekracza 5 mm, potem zaczyna się odklejać i nabierać wyraźnych konturów. Po chwili jego brzegi gęstnieją i tworzą się na nich guzki, które następnie zlewają się w wałek. Środek edukacji tonie, zmienia kolor na ciemnoróżowy lub brązowy. Guz stopniowo powiększa się, czasami może wrastać w leżące pod nim tkanki.
  • Podobna do twardziny postać raka podstawnokomórkowego skóry zaczyna się od utworzenia słabej żółtawo-białawej płytki. Okresowo wzdłuż jego krawędzi tworzy się erozja, pokryta cienką skorupą. Te skórki łatwo się złuszczają, a pod spodem znajduje się czerwonawy stan zapalny. Stopniowo w guzie tworzą się cysty, w których można znaleźć kryształy soli wapnia.
  • Włóknista postać raka podstawnokomórkowego skóry zaczyna się od utworzenia gęstego guzka, który stopniowo rośnie, spłaszcza się i zamienia w płytkę. Naczynia krwionośne przeświecają przez warstwę naskórka.
  • Cylindroma, czyli guz skóry w turbanie, jest najczęściej zlokalizowany na skórze głowy. Przedstawia półkuliste węzły w kolorze fioletowo-czerwonym, w których można zobaczyć pajączki. Wielkość jednego węzła może dochodzić do 10 cm, przeważnie takich węzłów jest kilka..

Objawy raka skóry

Objawy raka podstawnokomórkowego są bardzo zróżnicowane i zależą od postaci choroby. Guz objawia się następującymi objawami:

  • Błyszczące różowe guzki z wystającymi naczyniami.
  • Grudki lub guzki pokryte ranami.
  • Tabliczki. Gęsty, podobny do blizny.
  • Płytki przypominające łuszczycę.

Etapy guza podstawnokomórkowego skóry:

  • Etap 1 - guz ma nie więcej niż 2 cm w największym wymiarze.
  • Etap 2 - wielkość guza przekracza 2 cm, ale nie dochodzi do kiełkowania (inwazji) w tkankach leżących poniżej.
  • Etap 3 - rak skóry rozwija się w podstawowe struktury, takie jak mięśnie lub kości. Lub mniej inwazyjny guz z przerzutami regionalnymi.
  • Etap 4 - guz daje odległe przerzuty.

Metody diagnostyki guza podstawnokomórkowego skóry

Rozpoznanie raka podstawnokomórkowego polega na dokładnym zbadaniu skóry. Bardziej szczegółowe badanie jest możliwe dzięki cyfrowemu systemowi dermatoskopowemu Photofinder. Jego skuteczność jest kilkadziesiąt razy większa niż możliwości standardowej dermatoskopii, gdyż naprawia wszystkie znamiona i nowotwory skóry większe niż 0,9 mm oraz pozwala na śledzenie dynamiki ich zmian.

Aby potwierdzić rozpoznanie, wykonuje się laboratoryjne badanie histologiczne fragmentu tkanki nowotworowej. Ten plasterek uzyskuje się w jeden z następujących sposobów:

  • Biopsja nacięcia. Za pomocą skalpela wycina się niewielki brzeżny fragment nowotworu w obrębie wizualnie niezmienionej skóry. Ta metoda jest wskazana w przypadku dużego rozmiaru guza..
  • Biopsja wycinająca. Cały guz zostaje wycięty w granicach zdrowych tkanek. Powstałą ranę zszywa się szwami kosmetycznymi. Takie badanie jest możliwe przy wielkości guza do 1 cm na ciele i kończynach oraz poniżej 0,5 cm na twarzy..

Biopsja nie zawsze jest możliwa, zwłaszcza jeśli rak skóry jest zlokalizowany na twarzy. W takim przypadku wskazane jest badanie cytologiczne zeskrobów lub rozmazów odcisków guza. Jeśli powierzchnia nowotworu nie zostanie zmieniona, wykonuje się nakłucie z aspiracją tkanki guza.

Dodatkowe metody diagnostyczne są stosowane do badania węzłów chłonnych pod kątem przerzutów. W tym celu stosuje się USG, CT lub MRI. Jeśli istnieje podejrzenie uszkodzenia węzłów chłonnych, są one nakłuwane, a powstały materiał poddawany jest badaniu mikroskopowemu..

Leczenie raka podstawnokomórkowego skóry

O wyborze metody leczenia raka podstawnokomórkowego decyduje lokalizacja guza i stadium choroby. Preferowane są metody chirurgiczne. Jeśli ich użycie nie jest możliwe, wykonywana jest radioterapia. Można również zastosować dodatkowe metody leczenia, na przykład kriodestrukcję, miejscową chemioterapię itp..

Operacja

Preferowane jest leczenie chirurgiczne, ponieważ pozwala kontrolować radykalność operacji poprzez badanie krawędzi cięcia pod kątem obecności komórek złośliwych.

  • Klasyczną metodą jest wycięcie nowotworu skalpelem w zdrowych tkankach. Ranę zamyka się szwami kosmetycznymi, a guz trafia do laboratorium. Jeśli na krawędziach cięcia nie ma komórek nowotworowych, uważa się, że guz jest radykalnie usunięty i nie jest wymagane żadne inne leczenie. Nie można wykonać chirurgicznego wycięcia, jeśli podstawnik jest zlokalizowany na fałdach twarzy, ponieważ pozostanie wyraźna wada.
  • Drugim wariantem operacji jest łyżeczkowanie, po którym następuje elektrokoagulacja. Najpierw usuwa się raka podstawnokomórkowego za pomocą łyżeczki (narzędzia chirurgicznego z końcówką w postaci pierścienia z zaostrzoną krawędzią). Następnie ranę kauteryzuje się za pomocą elektrokoagulatora. Jeśli ryzyko nawrotu jest wysokie, zabieg powtarza się w celu zniszczenia pozostałych złośliwych komórek w ranie. W miejscu usunięcia pozostaje biaława blizna.

Radioterapia raka

Radioterapia dała dość dobre wyniki w leczeniu raka podstawnokomórkowego. Jego skuteczność sięga 90%. Leczenie odbywa się na kursach przez kilka tygodni. Czasami protokół obejmuje codzienne sesje radioterapii.

  • Starość pacjenta.
  • Wysokie ryzyko operacji.
  • Brak możliwości wykonania operacji ze względu na „niewygodną” lokalizację guza - nos, uszy, powieki.
  • Ciężki stan pacjenta.
  • W ramach terapii skojarzonej przy wysokim ryzyku nawrotu po wycięciu chirurgicznym.

Chemoterapia

Leczenie powierzchownych postaci raka jest możliwe za pomocą lokalnych leków chemioterapeutycznych. W tym celu stosuje się maść na bazie 5-fluorouracylu lub innych cytostatyków. W przypadku regionalnych przerzutów usuwa się je chirurgicznie. Z reguły operacja polega na wycięciu podskórnej tkanki tłuszczowej w objętości odpowiadającej charakterowi zmiany.

Inne metody

Ponadto stosowane są alternatywne metody leczenia raka podstawnokomórkowego, które dają dobre efekty kliniczne i estetyczne. Najbardziej skuteczna pod tym względem jest terapia fotodynamiczna. Wykonuje się go w następujący sposób - na powierzchnię podstawniaka nakłada się specjalny lek - fotouczulacz, który gromadzi się w złośliwych komórkach w zwiększonych ilościach. Następnie guz jest wystawiany na działanie promieniowania laserowego o określonej długości fali. Prowadzi to do aktywacji fotouczulacza i uruchomienia kaskady reakcji chemicznych niszczących komórki nowotworowe. Bezpośrednio po naświetlaniu w miejscu narażenia rozwija się obrzęk, aw ciągu jednego dnia tkanka zaczyna martwicze.

Kilka dni później w miejscu guza tworzy się gęsty strup, przylutowany do leżących pod nim tkanek. Gdy leczy, strup znika, a na jego miejscu pozostaje rana nabłonkowa. Generalnie efekt kosmetyczny jest zadowalający. Terapia fotodynamiczna w naszej klinice jest stosowana w leczeniu powierzchownych postaci raka podstawnokomórkowego twarzy i dłoni.

Inne terapie alternatywne są mniej skuteczne, ale pod pewnymi warunkami można je stosować:

  • Kriodestrukcja - zniszczenie guza za pomocą niskich temperatur. Środek chłodzący nakłada się na skórę w postaci aplikacji lub w aerozolu. Ta metoda jest rzadko stosowana, ponieważ daje gorsze efekty leczenia. Jednak jego stosowanie może być uzasadnione u pacjentów cierpiących na zaburzenia krzepnięcia (skłonność do krwawień).
  • Chirurgia laserowa nie uzyskała oficjalnej zgody na leczenie raka podstawnokomórkowego skóry, dlatego stosuje się ją w przypadkach, gdy inne metody wyczerpały swoje możliwości. Istota zabiegu polega na parowaniu warstwy po warstwie nowotworu za pomocą ogrzewania pod działaniem promieniowania laserowego.

Leczenie skojarzone raka podstawnokomórkowego

Leczenie skojarzone przeprowadza się w przypadku dużych guzów inwazyjnych, których nie można usunąć w wymaganej objętości, a także w przypadku obecności przerzutów. Stosuje się chirurgiczne wycięcie nowotworu, naświetlanie miejsca jego lokalizacji (w przypadku raka miejscowo zaawansowanego) lub zabieg operacyjny, a następnie wyznaczenie chemioterapii ogólnoustrojowej.

Ogólnoustrojowe leczenie farmakologiczne rozsianych postaci podstawniaka

Inwazyjne i przerzutowe postacie podstawniaka wymagają leczenia systemowego. Pokazano leki celowane, które blokują procesy molekularne zapewniające żywotną aktywność guza..

W 85% przypadków raka podstawnokomórkowego występują mutacje w genach kodujących białka kaskady sygnalizacyjnej Hedgehog, która ma duże znaczenie podczas rozwoju embrionalnego. W szczególności wpływa na specjalizację komórek w procesie tworzenia narządów. U dorosłych jego praca jest poważnie ograniczona..

Zwykle ścieżka sygnalizacyjna jest wyzwalana przez białko Sonic Hedgehog SHH, które zostało nazwane na cześć postaci z gry wideo Sonic the Hedgehog (w badaniu muszek owocowych wyłączenie SHH doprowadziło do tego, że zarodki stały się jak kolczaste kulki). Ale w przypadku podstawniaka proces rozpoczął się bez niego, przy pomocy innego białka zwanego SMO.

Lek Vismodegib hamuje działanie SMO, blokując w ten sposób całą niekontrolowaną kaskadę jeża. Terapia ta jest wskazana w przypadku miejscowo zaawansowanych i przerzutowych postaci raka podstawnokomórkowego, a także w przypadku niemożności lub niewłaściwości innych form leczenia (chirurgia lub radioterapia).

Prawdopodobieństwo nawrotu raka podstawnokomórkowego

Prawdopodobieństwo nawrotu zależy od radykalności usunięcia guza. Najlepsze efekty daje chirurgiczne wycięcie raka podstawnokomórkowego, ponieważ metoda ta pozwala kontrolować obecność komórek nowotworowych pozostających w ranie. Skuteczność tego zabiegu sięga 95%. Ryzyko nawrotu w przypadku innych terapii wynosi około 15%.

Prognozy i profilaktyka raka podstawnokomórkowego

Ekstremalnie powolny wzrost guza i niskie prawdopodobieństwo przerzutowego raka podstawnokomórkowego dają dobre rokowanie pod względem całkowitego wyzdrowienia. Postacie przerzutowe raka podstawnokomórkowego są niezwykle rzadkie, dlatego trudno tutaj mówić o dokładnych prognozach przeżycia. Według literatury światowej średnia długość życia takich pacjentów wynosi 4,5 roku..

Zapobieganie rakowi podstawnokomórkowemu skóry obejmuje regularne działania ochronne przed agresywnym działaniem czynników rakotwórczych:

  • Nie wystawiaj skóry na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Jako minimum używaj kremów o właściwościach przeciwsłonecznych. Nie nadużywaj opalania i opalania.
  • Podczas pracy z chemicznymi substancjami drażniącymi w niebezpiecznych warunkach produkcyjnych należy stosować środki ochrony indywidualnej - odzież, rękawice, maski.
  • Nie zaniedbuj sprzętu ochronnego podczas pracy z chemią gospodarczą.

Aby w porę wykryć raka skóry i przeprowadzić leczenie z jak najmniejszą stratą, zaleca się coroczne badanie profilaktyczne z wykorzystaniem dermatoskopii.

W klinice europejskiej zabieg ten wykonywany jest za pomocą specjalnej niemieckiej technologii PhotoFinder. Polega na sporządzeniu mapy znamion i nowotworów całego ciała, a następnie śledzeniu dynamiki ich zmian. Rozdzielczość układu optycznego umożliwia wizualizację zmian skórnych o wielkości zaledwie 0,9 mm.

W przypadku wykrycia raka podstawnokomórkowego stosujemy metody leczenia zalecane przez nowoczesne protokoły. Dają dobre efekty kliniczne i kosmetyczne. W przypadku pytań prosimy o kontakt z naszymi specjalistami.

Rak skóry: objawy, stadia, zdjęcia

W sieci jest mnóstwo materiałów na temat raka skóry. Niestety, informacje, które nie są prezentowane w formie artykułów naukowych, a nie na stronach internetowych dermato-onkologów, nie wytrzymują krytyki..

W tym artykule odpowiem na wiele palących pytań: „Jak rozpoznajesz raka skóry?”, „Czy rak skóry jest niebezpieczny?”, „Jakie są opcje leczenia raka skóry?” inny.

Rodzaje raka skóry

Istnieją 3 rodzaje typowych nowotworów skóry. Różnią się one zarówno częstością występowania (czyli możliwością zachorowania), jak i stopniem zagrożenia życia - rak podstawnokomórkowy, rak płaskonabłonkowy i czerniak.

Czerniak to jeden z rzadkich i niebezpiecznych nowotworów skóry. Stanowi zaledwie 4% ogólnej liczby złośliwych zmian skórnych, ale jest przyczyną prawie 80% zgonów w tej lokalizacji. Przeczytaj więcej o czerniaku tutaj.

Rak podstawnokomórkowy skóry

Basalioma jest najczęstszym, ale jednocześnie najbezpieczniejszym rodzajem raka skóry. Śmierć z powodu raka podstawnokomórkowego jest możliwa tylko w bardzo zaawansowanych przypadkach lub w przypadku agresywnych postaci (podstawnokomórkowych) nowotworów. Korzystny przebieg podstawniaka wynika z faktu, że prawie nigdy nie daje przerzutów (tylko 0,5% przypadków).

Objawy i oznaki

Najczęściej bazalioma występuje na skórze nosa, nieco rzadziej na twarzy i znacznie rzadziej na reszcie ciała.

Szczyt zachorowań występuje w wieku powyżej 40 lat. Najmłodszy pacjent, u którego rozpoznano bazalioma w badaniu histologicznym, miał 39 lat.

Jak wygląda rak podstawnokomórkowy skóry, zależy od kształtu:

  1. Postać węzłowa (synonim guzkowaty). Guz jest przedstawiony w postaci guzka. Można go odróżnić od innych formacji skórnych po zwiększonej liczbie naczynek na powierzchni, woskowym połysku i drobnymi szaro-niebieskimi inkluzjami. Wszystkie te znaki są widoczne na zdjęciu..

Postać guzkowa Basalioma

Dodatkowo na powierzchni guzkowego raka podstawnokomórkowego może występować inna charakterystyczna cecha - owrzodzenie.

Guzkowy basalioma z owrzodzeniem

  1. Powierzchowna postać raka podstawnokomórkowego w większości przypadków jest przedstawiana jako obszar zaczerwienienia na skórze. Możliwe są również elementy peelingujące oraz wspomniany wyżej woskowy połysk..

Powierzchowna postać bazalioma

  1. Postać raka podstawnokomórkowego podobna do twardziny występuje bardzo rzadko i często jest trudna do zdiagnozowania. Charakteryzuje się lżejszym i twardszym zagęszczeniem w porównaniu z otaczającą skórą..

Postać podstawniaka podobna do twardziny

  1. Barwiona postać raka podstawnokomórkowego stanowi bardzo małą część całkowitej liczby tych guzów. Wyróżnia się dużą ilością pigmentu. Pod tym względem rak podstawnokomórkowy jest często mylony z czerniakiem, gdy ogląda się go bez dermatoskopu..

Barwiona postać podstawniaka

  1. Wrzodziejąca postać raka podstawnokomórkowego może osiągać bardzo duże rozmiary i, w zaawansowanych przypadkach, praktycznie nie podlega leczeniu.

Wrzodziejąca postać bazalioma

Zdjęcie w początkowej fazie

Niestety rak podstawnokomórkowy skóry jest niezwykle trudny do zdiagnozowania we wczesnych stadiach, tj. Przy minimalnych rozmiarach. Tutaj jest parę zdjęć:

Basalioma skóry nosa, guzowaty kształt, rozmiar 5 mm

Basalioma, guzkowa postać, 3 mm średnicy

Podstawniak węzłowy okolicy skroniowej, średnica 2 mm

Rozpoznanie raka podstawnokomórkowego we wczesnych stadiach, z niewielkim rozmiarem guza, może nastręczać znacznych trudności. Dopiero połączenie kompleksowego badania całej skóry, dokładnego wyjaśnienia historii istnienia edukacji i dermatoskopii pomoże w ustaleniu rozpoznania raka podstawnokomórkowego na wczesnym etapie..

Basalioma z wysokim i niskim ryzykiem nawrotu (NCCN, 2018)

Obszar H: maska ​​na twarz (w tym powieki, brwi, skóra wokół oczu, nos, usta [skóra i czerwona obwódka warg], broda, dolna szczęka, skóra / bruzdy przed i za małżowiną uszną, skronie, uszy), genitalia, dłonie i stopy.

Obszar M: policzki, czoło, skóra głowy, szyja i golenie

Obszar L: tułów i kończyny (z wyłączeniem goleni, dłoni, stóp, paznokci i kostek)

Uwagi

  1. Lokalizacja niezależnie od wielkości może być oznaką wysokiego ryzyka
  2. Postacie histologiczne niskiego ryzyka: guzkowe (guzowate), powierzchowne, zrogowaciałe, włosowate, z różnicowaniem w kierunku przydatków skóry, Pincus fibroepithelioma
  3. Obszar H oznacza wysokie ryzyko niezależnie od wielkości
  4. Morphe-like, basosquamous (metatypical), sclerosing, mixed infiltrative, micronodular in any part of guza

Aby przypisać guzowi status „wysokiego ryzyka nawrotu” wystarczy jeden z czynników z prawej lub lewej kolumny.

Leczenie Basalioma

Głównym celem leczenia raka podstawnokomórkowego jest całkowite usunięcie guza przy maksymalnym zachowaniu właściwości kosmetycznych i funkcji tych części ciała, w których rozwinął się ten nowotwór..

Z reguły najlepszy wynik uzyskuje się metodami chirurgicznymi. Jednak chęć zachowania funkcjonalności i właściwości kosmetycznych może prowadzić do wyboru radioterapii jako głównego leczenia..

W zależności od stopnia ryzyka nawrotu (patrz wyżej), podejście do leczenia podstawniaka może się różnić.

U pacjentów z powierzchownym rakiem podstawnokomórkowym i niskim ryzykiem nawrotu, gdy operacja lub radioterapia jest przeciwwskazana lub niewskazana, można zastosować następujące metody leczenia:

  • Maść 5-fluorouracylowa;
  • maść „Imiquimod” („Aldara”, „Keravort”);
  • terapia fotodynamiczna;
  • kriodestrukcja.

Chirurgię mikrograficzną Mohsa można zalecić pacjentom z wysokim ryzykiem nawrotu.

Chemioterapia bazalioma obejmuje leki hamujące szlak sygnałowy jeża - wismodegib (erivage) i sonidegib (odomzo). Leki te mogą pomóc, gdy metody chirurgiczne, takie jak radioterapia, nie mają zastosowania lub są przeciwwskazane..

Co musisz wiedzieć o basalioma?

  • W zdecydowanej większości przypadków rak podstawnokomórkowy nie stanowi zagrożenia dla życia..
  • Jeśli podczas badania histologicznego odległej formacji odpowiedzią jest rak podstawnokomórkowy, nie ma w tym nic złego. Ważne jest, aby upewnić się, że formacja została całkowicie usunięta - koniecznie skonsultuj się z onkologiem.
  • Jeśli po usunięciu podstawniaka w badaniu histologicznym pojawi się fraza „komórki guza na brzegu resekcji” lub coś podobnego, konieczne jest dalsze leczenie w celu całkowitego usunięcia guza.
  • Zdecydowanie odradzam usuwanie raka podstawnokomórkowego bez badania histologicznego, ponieważ nawet bardzo typowo wyglądająca formacja może nie być tym, czym się wydaje na pierwszy rzut oka.
  • Należy leczyć raka podstawnokomórkowego. Obserwacja jest kiepską opcją dla tej diagnozy. Leczenie postaci zaawansowanych (patrz zdjęcie postaci wrzodziejącej) jest niezwykle trudne i kosztowne.
  • Jeśli masz już usuniętego raka podstawnokomórkowego, konieczne jest regularne badanie całej skóry u onkologa w celu zidentyfikowania kolejnego takiego guza..
  • Prawdopodobieństwo przerzutów w typie histologicznym metatypicznym (podstawnokomórkowym) jest większe niż u innych gatunków.

Rak kolczystokomórkowy

Występuje rzadziej niż rak podstawnokomórkowy, drugi najczęstszy rodzaj raka skóry i ma nieco mniej korzystne rokowanie. Należy jednak zaznaczyć, że przebieg choroby jest znacznie mniej złośliwy niż w czerniaku..

Przerzuty występują stosunkowo rzadko - średnio w 16% przypadków [1]. U pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym skóry o wielkości poniżej 2 cm 5-letnie przeżycie wynosi około 90%, przy dużych rozmiarach i naciekaniu guza do tkanek leżących poniżej 50% [1].

Może wystąpić na dowolnej części ciała, w tym na genitaliach i błonach śluzowych, ale najczęściej w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych.

Objawy i oznaki

To, jak wygląda rak płaskonabłonkowy skóry, zależy w dużej mierze od klinicznej postaci choroby..

Postać zrogowaciała to wzniesienie lub płaska powierzchnia pokryta zrogowaciałymi łuskami, które mogą rosnąć i odpadać. Może krwawić w przypadku uszkodzenia.

Keratynizująca postać raka kolczystokomórkowego skóry

Należy pamiętać, że jest to keratynizująca postać raka kolczystokomórkowego, który można ukryć pod maską rogową skóry. W związku z tym takie formacje należy zawsze usuwać tylko za pomocą badania histologicznego:

Róg skórny należy usunąć histologicznie - pod maską można ukryć rogowaciejącą postać raka płaskonabłonkowego

Forma endofityczna nie powodująca rogowacenia (rosnąca w kierunku otaczających tkanek). Najczęściej wygląda jak rana, która nie goi się przez długi czas lub wrzód, który z czasem może się pogłębiać i rozszerzać.

Niezapierająca rogowacenie endofityczna postać płaskonabłonkowego raka skóry

Egzofityczna, niekeratynizująca postać raka kolczystokomórkowego skóry wygląda jak węzeł, który wznosi się ponad poziom skóry. Powierzchnia węzła może być zerodowana lub mokra.

Egzofityczna, nie zrogowaciała postać płaskonabłonkowego raka skóry

Zdjęcie w początkowej fazie

Przez początkową fazę raka płaskonabłonkowego rozumie się stan, w którym złośliwy proces ogranicza się do naskórka - najwyższej warstwy skóry. W diagnostyce określany jest jako rak płaskonabłonkowy in situ lub śródnaskórkowy. Ta choroba nie zagraża życiu, jeśli zostanie całkowicie usunięta.

Istnieją 2 formy tej fazy choroby:

Choroba Bowena

Najczęściej jest reprezentowany przez pojedyncze, płaskie blaszki o wyraźnych granicach, asymetrycznym kształcie i nierównych krawędziach. Wielkość sięga 7–8 mm. Formacja może się stopniowo zwiększać, na powierzchni często obserwuje się łuszczenie lub strupy.

Kolor jest czerwony lub brązowy, umieszczony na dowolnej części ciała. [3]

W swoim imieniu dodam, że w mojej praktyce histologicznie potwierdzona choroba Bowena wystąpiła tylko raz. Wyglądał jak mały (3 x 4 x 3 mm) guzek w kolorze ciała z gładką powierzchnią na skórze trzonu penisa u 43-letniego mężczyzny.

Erythroplasia Keira

Druga postać wczesnego raka skóry, który najczęściej rozwija się na skórze napletka prącia lub żołędzi. Znacznie rzadziej choroba dotyka żeńskie zewnętrzne narządy płciowe..

Najczęstszym objawem erytroplazji Keiry jest jasnoczerwona plama z wyraźnymi granicami, wilgotna błyszcząca powierzchnia [3].

Leczenie płaskonabłonkowego raka skóry (NCCN, 2018)

Podobnie jak w przypadku raka podstawnokomórkowego, w przypadku raka płaskonabłonkowego wyróżnia się grupy o wysokim i niskim ryzyku nawrotu i przerzutów..

Obszar H: maska ​​na twarz (w tym powieki, brwi, skóra wokół oczu, nos, usta [skóra i czerwona obwódka warg], broda, dolna szczęka, skóra / bruzdy przed i za małżowiną uszną, skronie, uszy), genitalia, dłonie i stopy.

Obszar M: policzki, czoło, skóra głowy, szyja i golenie

Obszar L: tułów i kończyny (z wyłączeniem goleni, dłoni, stóp, paznokci i kostek)

Uwagi

  1. Podczas pomiaru rozmiaru należy wziąć pod uwagę brzegi przekrwienia.
  2. Biopsja wycinająca jest preferowana w stosunku do biopsji nacinanej.
  3. Zmodyfikowany pomiar grubości Breslowa powinien wykluczyć parakeratozę i "strupkę", należy przeprowadzić od podstawy owrzodzenia, jeśli występuje.
  4. Lokalizacja niezależnie od wielkości może być oznaką wysokiego ryzyka.
  5. Obszar H wiąże się z dużym ryzykiem niezależnie od wielkości.

Podstawowe zasady i metody leczenia raka kolczystokomórkowego są takie same jak w przypadku raka podstawnokomórkowego.

Głównym celem jest zachowanie funkcjonalności i walorów kosmetycznych. Za najskuteczniejszą metodę uznaje się usunięcie guza z wychwyceniem 4–6 mm zdrowych tkanek przy niskim ryzyku nawrotu i przerzutów. W przypadku guzów wysokiego ryzyka zaleca się operację mikrograficzną Mohsa lub szersze wycięcie niż niskiego ryzyka.

Radioterapia jest przydatna w przypadkach, gdy nie można zastosować innych metod. Platyna (cisplatyna, karboplatyna) i inhibitory EGFR (cetuksymab) mogą być stosowane w chemioterapii raka płaskonabłonkowego.

Jak nie zachorować na raka skóry? Czego unikać?

Światło słoneczne. Najbardziej udowodnioną przyczyną obu typów raka skóry, takich jak czerniak, jest ekspozycja na światło słoneczne. Jeśli lubisz odwiedzać gorące kraje, masz blond włosy i skórę lub Twoja praca wymaga długotrwałego przebywania na słońcu, poważnie zadbaj o ochronę UV.

Kolejnym czynnikiem, który może poprzedzać rozwój postaci płaskonabłonkowej mogą być przednowotworowe choroby skóry: rogowacenie słoneczne (słoneczne) i zapalenie warg, leukoplakia, infekcja wirusem brodawczaka błon śluzowych i narządów płciowych. Ten typ guza może również rozwijać się na tle zmian bliznowatych po oparzeniach lub radioterapii..

Kontakt z substancjami rakotwórczymi

Do rozwoju raka skóry mogą prowadzić różne substancje chemiczne: arsen i produkty ropopochodne.

Osłabiony układ odpornościowy Osoby, które przyjmują leki immunosupresyjne po przeszczepie narządów lub są nosicielami wirusa HIV, mają zwiększone ryzyko zachorowania na raka płaskonabłonkowego skóry.

Podsumowanie

W zdecydowanej większości przypadków rak skóry nie jest chorobą śmiertelną. We wczesnych stadiach jest leczony dość skutecznie, w arsenale lekarzy istnieje wiele różnych metod. Rak skóry może zagrażać życiu, jeśli jest agresywny lub utrzymuje się bez leczenia..

Lista referencji

  1. Gantsev Sh. Kh., Yusupov AS Rak płaskonabłonkowy skóry. Praktyczna onkologia. 2012; 2: 80-91.
  2. Miller AJ, Mihm MC. Czerniak. N Engl J Med. 2006; 355: 51-65.
  3. I. A. Lamotkin. Dermato-onkologia kliniczna: atlas / M.: BINOM. Laboratorium wiedzy, 2011.

Inne artykuły:

Przydatny artykuł? Opublikuj ponownie w swojej sieci społecznościowej!

Artykuły O Białaczce