Podsumowanie. Bendamustyna jest lekiem cytotoksycznym, który ma niewielką moc środków alkoholowych i analogów puryny. Lek został wzięty od innych ludzi i poprawił jego skuteczność w leczeniu limfoidów nieziarniczych, limfocytów Hodzhkina i mnogich mięśniaków. Ta statystyka przedstawia transkrypt dawek, które wskazują na skuteczność bendamustiny w monoterapii, a także w skojarzeniu z lekami u dzieci u pacjentów po raz pierwszy z powodu wielu nowotworów złośliwych, z nawrotami i nawrotami..

Podsumowanie. Bendamustyna jest lekiem cytotoksycznym o właściwościach środków alkilujących i analogów puryny, który odrodził się i udowodnił swoją skuteczność w leczeniu chłoniaków nieziarniczych, chłoniaków Hodgkina i szpiczaka mnogiego. W artykule przedstawiono listę badań wykazujących skuteczność bendamustyny, zarówno w monoterapii, jak iw skojarzeniu z różnymi lekami u pierwotnych chorych na szpiczaka mnogiego, u pacjentów z nawrotami lub opornością na leczenie..

W ciągu ostatnich 20 lat na całym świecie obserwuje się stały wzrost częstości występowania szpiczaka mnogiego (MM). W Stanach Zjednoczonych w 2011 roku odnotowano 20 520 nowych przypadków MM, w Europie rocznie rejestruje się około 10-15 tysięcy nowych przypadków. Choroba częściej występuje u przedstawicieli rasy murzyńskiej (9,8 przypadków na 100 tys. Ludności) niż rasy kaukaskiej (4,3 na 100 tys. Ludności). Stosunek mężczyzn do kobiet 3: 2, średni wiek pacjentów to 62 lata [1].

Na Ukrainie, według danych Krajowego Rejestru Nowotworów, w 2012 roku wykryto 769 przypadków MM [2], zapadalność wynosi 1,7 na 100 tys. Mieszkańców. Częstość występowania populacji mężczyzn i kobiet nie różni się istotnie. Większość przypadków MM to pacjenci w wieku> 60 lat.

Problem leczenia chorych na MM jest jednym z najpilniejszych we współczesnej onkologii hematologicznej. Rokowanie i oczekiwana długość życia chorych na MM zależą od rodzaju i stadium szpiczaka, czyli grupy ryzyka. Przeżycie 5-letnie chorych na MM nie przekracza średnio 40%. Przed wprowadzeniem chemioterapii wysokodawkowej i przeszczepu komórek macierzystych (HSCT) mediana przeżycia pacjentów stosujących różne schematy chemioterapii nie przekraczała 36 miesięcy, a wraz z wprowadzeniem tej metody wzrosła do 50 miesięcy..

W ciągu ostatnich 10 lat w wyniku pojawienia się leków celowanych (immunomodulatorów (IMiD) - talidomidu, lenalidomidu, inhibitora proteasomu - bortezomibu) znacznie rozszerzyły się możliwości leczenia chorych na MM [3]. Uzyskanie wysokiego poziomu odpowiedzi na terapię umożliwiło zwiększenie przeżycia całkowitego (OS) wśród pacjentów, zarówno młodych, jak i starszych [3–8]. Mimo to MM pozostaje chorobą nieuleczalną; nawrót występuje u prawie wszystkich pacjentów [9].

Zgodnie z międzynarodowymi zaleceniami dotyczącymi nowo rozpoznanej MM, standard leczenia chorych w wieku 65 lat z pierwszym nawrotem lub opornością na leczenie pierwszego rzutu [41]. Przeprowadzono 6 cykli terapii. Pacjenci, którzy uzyskali pozytywną odpowiedź na leczenie, otrzymali 6 dodatkowych cykli terapii wspomagającej z częstotliwością 1 na 2 miesiące. Leczeniu poddano 73 chorych, których średni wiek wynosił 75,8 lat (66–86 lat). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi III - IV stopnia były neutropenia (21,9%), posocznica (19,2%) i powikłania żołądkowo-jelitowe (12,3%); tylko 2 pacjentów (2,7%) miało neuropatię obwodową III stopnia. Ogólną odpowiedź na leczenie uzyskano u 67,1% chorych, z których 9 miało PR, 10 - HRV i 28 - PR. Po 6 miesiącach BRD wyniosło 67,1%, a OS 80,8%. Przewidywalnie niekorzystnymi czynnikami odpowiedzi na terapię były wzrost poziomu beta-2-mikroglobuliny> 3,5 mg / l, delecja 17p oraz płeć męska [42].

Skojarzenie bendamustyny ​​(60 mg / m2 w dniach 1; 8 i 15), prednizolonu (100 mg w dniach 1; 8; 15 i 22) i talidomidu badano w badaniach I fazy u 28 pacjentów z nawracającą MM [49].... Ogólną odpowiedź na leczenie uzyskano u 86% pacjentów (w 4 - PR). Pozytywne efekty terapii odnotowano po co najmniej 2 cyklach. Średni RFS wynosił 11 miesięcy, a OS - 19 miesięcy.

W niedawnym badaniu E. Gray-Davies i współautorzy ocenili bezpieczeństwo i skuteczność połączenia bendamustyny, talidomidu i deksametazonu u 23 pacjentów z MM z nawrotem lub opornością na leczenie. Wszyscy chorzy w przeszłości otrzymywali leczenie wieloskładnikowe, każdy z nich otrzymywał średnio leki z 5 różnych grup (od 3 do 7) [43]. Pacjenci otrzymywali bendamustynę (60 mg / m2 w 1., 8. i 15. dniu), zwiększono dawkę talidomidu od 50 do 200 mg / dobę w zależności od tolerancji leku; a także deksametazon (20 mg w 1; 2; 8; 9; 15; 16; 21 i 22 dni) przez 28 dni. Pozytywną odpowiedź na leczenie odnotowano u 61% chorych: PR w 4%, PR w 22%, minimalną odpowiedź w 17% i stabilizację procesu w 17%. Średni czas do osiągnięcia maksymalnej odpowiedzi na leczenie wyniósł 3 miesiące (1-5 miesięcy), średni RFS i OS odpowiednio 3 i 13 miesięcy. U dziewięciu pacjentów wystąpiła toksyczność hematologiczna III - IV stopnia; toksyczność niehematologiczna była związana z deksametazonem, talidomidem lub progresją szpiczaka. U 13 pacjentów ze względu na ujawnioną toksyczność hematologiczną bendamustynę odstawiono w 15. dobie.

Uzyskano nowe dane dotyczące skuteczności skojarzenia bendamustyny ​​z lenalidomidem i deksametazonem u 29 chorych na MM z nawrotem lub opornością na leczenie w badaniach I i II fazy [44]. Średnio pacjenci przed badaniem otrzymywali leki z 3 różnych grup (od 1 do 6 grup); w 69% przypadków chorzy otrzymali wcześniej ATSC. Ustalono maksymalną tolerowaną dawkę leków w tej kombinacji: bendamustyna - 75 mg / m2 w 1. i 2. dobie, lenalidomid - 10 mg w 1.–21. Dobie, deksametazon - 40 mg tygodniowo, kursy co 28 dni. Ogólną odpowiedź na leczenie uzyskano u 76% pacjentów, u 24% - HRV. Średni RFS wynosił 6,1 miesiąca, u 20% pacjentów - 1 rok. Skutki uboczne III i IV stopnia obejmowały neutropenię, trombocytopenię, anemię, hiperglikemię i zmęczenie..

W 2012 roku S.K. Kumar i wsp. Przedstawili wstępne dane z badania I / II fazy, którego celem było określenie maksymalnych tolerowanych dawek bendamustyny ​​i lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów z nawracającą lub oporną na leczenie MM (faza I) oraz ocena skuteczności tego połączenia (faza II) [ 45]. Bendamustynę stosowano w dawce 50–100 mg / m2 w 1. i 2. dniu 28-dniowego cyklu, lenalidomid w dawce 15–25 mg w dniach 1–21, a deksametazon - 40 mg tygodniowo. Badaniami objęto 72 osoby, średni wiek 62,1 lat (40–86 lat). Średnia liczba wcześniejszych cykli leczenia to 3 (1–5 kursów), 74% pacjentów otrzymało wcześniej ATSC. Zgodnie z wynikami pierwszej fazy badania, maksymalna tolerowana dawka bendamustyny ​​wynosiła 75 mg / m2 w 1. i 2. dobie, lenalidomidu - 25 mg w dniach 1.–21, a deksametazonu - 40 mg tygodniowo. W Fazie I 12 (57%) z 21 pacjentów osiągnęło HR, natomiast w Fazie II 17 (40%) z 43 pacjentów wycofało się z badania przed osiągnięciem planowanych 6 cykli.

Rola bendamustyny ​​w mobilizacji komórek macierzystych i ATSC

W. Ponisch i współautorzy dokonali retrospektywnej analizy skuteczności terapii bendamustyną, a następnie ATSC u 56 chorych na MM [46]. Średni wiek pacjentów wynosił 58 lat (31–72 lata), średnia liczba kursów bendamustyny ​​wynosiła 3 (od 1 do 10), skumulowana dawka leku wynosiła 120–2400 mg / m2. Do mobilizacji komórek macierzystych zastosowano cyklofosfamid (w dawce 4 g / m2 u 33 pacjentów i 7 g / m2 u 4). Wynik HSC był pomyślny u 54 (96%) z 56 pacjentów. Średnio wykonano 2 zabiegi aferezy (zakres 1–7). Średnia liczba komórek CD34 + wynosiła 5,5 (1,7–20,4) × 10 / kg. Zatem analiza wykazała, że ​​terapia bendamustyną nie zmniejsza możliwości pomyślnego pobrania komórek macierzystych do późniejszego ATSC..

Ponieważ u pacjentów z MM bendamustyna wykazuje wysoką skuteczność przy akceptowalnej toksyczności w postaci mielosupresji, T.M. Mark i wsp. Przeprowadzili badanie I fazy, którego celem było uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy dodanie bendamustyny ​​podczas warunkowania ATSC zwiększyłoby odsetek odpowiedzi na leczenie bez rozwoju dodatkowej toksyczności [47]. Bendamustynę w skojarzeniu z melfalanem 200 mg / m2 stosowano u 25 pacjentów. Nie zastosowano maksymalnej dawki tolerowanej, największa dawka bendamustyny ​​w badanej grupie wynosiła 225 mg / m2. Nie było zgonów związanych z przeszczepami, u 1 pacjenta wystąpiła toksyczność ograniczająca dawkę IV stopnia. Średni czas do wszczepienia neutrofili i płytek krwi wynosił odpowiednio 11 (9-14) i 13 (10-21) dni. Odpowiedź na przeszczep i 100 dni po przeszczepie: 9 (38%) pacjentów osiągnęło utrwalony PR, PR - u 1 (4%), dobry PR - u 7 (33%) i PR - u 1 (4%), 6 pacjenci (24%) z chorobą wysokiego ryzyka zmarli z powodu progresji MM. W związku z tym autorzy doszli do wniosku, że stosowanie bendamustyny ​​w łącznej dawce 225 mg / m2 w połączeniu ze standardową dawką melfalanu w schemacie kondycjonującym w przypadku ATSC nie zwiększa toksyczności terapii [47]. Badanie fazy II jest w toku.

Stosowanie bendamustyny ​​w niewydolności nerek

W badaniu W. Ponischa i współautorów skuteczność i bezpieczeństwo skojarzenia bendamustyny, bortezomibu i prednizolonu oceniano u 18 wcześniej nieleczonych pacjentów z MM i niewydolnością nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego

Bendamustyna: instrukcje użytkowania, recenzje i preparaty na jej podstawie

Substancja przeciwnowotworowa Bendamustyna została po raz pierwszy zsyntetyzowana w 1960 roku w Niemieckim Instytucie Mikrobiologii i Terapii Doświadczalnej. Leki zawierające tę substancję czynną były stosowane w NRD w leczeniu różnych chorób onkologicznych (guzy z komórek B, rak piersi, rak drobnokomórkowy płuc).

Poprzez mechanizm działania łączy właściwości leków alkilujących i analogów puryny (cyklofosfamid, chlorambucyl itp.).

  • Międzynarodowa niezastrzeżona nazwa - bendamustyna.
  • Nazwy handlowe leków: Treanda i Bendeka (Cephalon Oncology, Holandia), Levact (NAPP Pharmaceuticals Group, USA), Ribomustin (Astellas Pharma Europe, Holandia), Bendamustin-Vista (Sindan Pharma, Rumunia), Bendamustin (Navita LLC, Białoruś ), Bendit (Natco, Indie), Leuben (Hetero Drugs, Indie), Bedamustine Stada (Stada, Polska), Treakisym (SymBio Pharmaceuticals, Japonia).
  • Kod ATX: L01AA09.
  • Grupa farmakologiczna: lek przeciwnowotworowy, środek alkilujący.

Trwa badanie dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa skojarzonego stosowania bendamustyny ​​z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Bendamustynę podawano w dawce 80 mg / m2 w 1. i 4. dniu (lub 1. i 2. dniu) terapii. Przeprowadził 8 cykli leczenia dla pacjentów w wieku od 45 do 89 lat. Skuteczność terapii wyniosła 83%. Bardzo dobrą remisję częściową stwierdzono w 55% przypadków, a u pacjentów powyżej 75 roku życia - w 93%.

  • Wskazania
  • Przeciwwskazania
  • Sposób podawania i dawkowanie
  • Skutki uboczne
  • Interakcja
  • Specjalne instrukcje
  • Analogi
  • Cena i gdzie kupić
  • Opinie

W trakcie randomizowanego badania porównano skuteczność skojarzonego leczenia szpiczaka mnogiego ze stosowaniem Bendamustyny ​​+ Prednizolonu i Melfalanu. W badaniu wzięli udział pacjenci w wieku od 38 do 80 lat. Bendamustynę podawano w dawce 150 mg / m2 w pierwszym i drugim dniu leczenia. Na podstawie wyników tych badań substancję zalecono jako leczenie pierwszego rzutu szpiczaka mnogiego. Odsetek całkowitej remisji wynosił 75% na tle szybkiej odpowiedzi na terapię..

Obiecujące jest również połączenie bendamustyny ​​z nowoczesnymi przeciwciałami monoklonalnymi. W Niemczech rozpoczęto badania nad zastosowaniem takiej terapii u pacjentów z opornością na standardowe protokoły. Oczekuje się, że bendamustyna + ofatumab będą zalecane w przypadku przewlekłej białaczki limfocytowej.

Podstawowe cechy farmakologiczne

W strukturze chemicznej bendamustyny ​​wyróżnia się kilka pierwiastków: grupę, centralny pierścień benzimidazolowy i kwas masłowy. Ze względu na grupę substancja ma właściwości alkilujące - zdolność do zakłócania struktury DNA komórki złośliwej, co hamuje jej dalszy podział i rozprzestrzenianie się guza. Pierścień benzenowy zapewnia właściwości antymetaboliczne, a kwas masłowy zapewnia rozpuszczalność w ośrodkach wodnych.

Farmakodynamika

Bendamustyna ma następujące działanie terapeutyczne:

  • cytostatyczny (zniszczenie złośliwych tkanek);
  • przywrócenie procesów apoptozy (fizjologiczna naturalna śmierć komórki);
  • regulacja mitozy (podział komórek).

Efekt cytotoksyczny jest realizowany poprzez alkilację. Jest to proces przyłączania grup alkilowych czynnika do określonych odcinków łańcucha DNA komórki. Po takim uszkodzeniu złośliwe tkanki nie mogą wyzdrowieć, co prowadzi do ich śmierci. Oprócz alkilacji Bendamustyna indukuje sieciowanie DNA, co wzmacnia cytostatyczne działanie środka. Oprócz bezpośredniego wpływu na strukturę DNA substancja wpływa również pośrednio na procesy podziału komórek..

Badania in vitro wykazały, że wyjątkowa struktura pierścienia benzimidazolu wzmacnia jego działanie przeciwnowotworowe. Ta struktura chemiczna umożliwia swobodne i pełne wnikanie w DNA i pozostawanie w nim przez długi czas. A uszkodzenia spowodowane przez bendamustynę trwają dłużej (w porównaniu z innymi lekami alkilującymi).

Komórki nowotworowe mają mechanizm naprawczy. Jednak substancja spowalnia zdolność komórek do naprawy, co przekłada się na hamowanie cyklu komórkowego struktur nowotworu złośliwego. Ze względu na złożony mechanizm działania Bendamustyna skutecznie walczy z nowotworami opornymi na inne rodzaje terapii alkilującej. Podobny efekt substancji nazywany jest katastrofą mitotyczną..

Eksperci sugerują, że bendamustyna powoduje szybkie wyczerpywanie się rezerw energetycznych komórki (adenozynotrójfosforan ATP). W ten sposób środek aktywuje stresową ścieżkę śmierci złośliwych komórek..

Bendamustyna wybiórczo hamuje geny zaangażowane w procesy naprawy DNA. Pod wpływem tej substancji komórki nowotworowe z grubsza ulegają samozniszczeniu. Ale mechanizm działania nie jest w pełni zrozumiały..

Farmakokinetyka

Instrukcje użytkowania zawierają następujące informacje o parametrach farmakokinetycznych:

  • Wchłanianie i wchłanianie: maksymalne stężenie substancji w krążeniu ogólnoustrojowym osiągane jest pod koniec wlewu dożylnego.
  • Dystrybucja w organizmie: prawie 95% wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami.
  • Biotransformacja: metabolizm zachodzi w wątrobie na drodze hydrolizy z utworzeniem nieaktywnych terapeutycznie form i aktywnych związków g-hydroksybendamustyny ​​i N-dimetylobendamustyny.
  • Wydalanie: prawie połowa leku jest wydalana ze składnikami żółci, około 40% - przez nerki. Okres półtrwania wynosi 30 - 40 minut, aktywne metabolity - do 4 godzin.

Biodostępność bendamustyny ​​jest również wysoka po podaniu doustnym (do 100%). Ale środek jest szybko wydalany z żółcią z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, dlatego nie ma efektu terapeutycznego. Te cechy farmakokinetyki wymagają dożylnego podania leku..

Cechy parametrów farmakokinetycznych w określonych kategoriach pacjentów

Dane przedstawiono na podstawie badań klinicznych i badań po wprowadzeniu do obrotu:

  • Piętro. Nie wpływa na parametry farmakokinetyczne.
  • Wiek. Nie ma znaczącego wpływu.
  • Patologia nerek. Stosowany pod nadzorem lekarza. Oficjalnie stosowanie leku jest zabronione przy spadku klirensu kreatyniny poniżej 40 ml / min. Jednak dane z badań klinicznych wskazują na brak znaczących zmian parametrów farmakokinetycznych..
  • Choroba wątroby. Przepisuj ostrożnie lub zastąp lekiem o podobnym działaniu terapeutycznym.

Doświadczenie w praktycznym stosowaniu bendamustyny ​​ma ponad 50 lat. Jednak badania kliniczne dotyczące skuteczności i profilu bezpieczeństwa leku wciąż trwają..

Wskazania do powołania

Zgodnie z ogólnie przyjętymi protokołami służą do:

  • przewlekła białaczka leukocytowa;
  • chłoniaki nieziarnicze (z nawrotami, w połączeniu z innymi lekami);
  • Szpiczak mnogi.

Istnieją dowody na skuteczność bendamustyny ​​w leczeniu chłoniaka Hodginsa.

Lista przeciwwskazań

Lek nie jest przepisywany na:

  • nadwrażliwość na jeden ze składników leku;
  • naruszenia czynnościowej czynności wątroby, w tym żółtaczka;
  • ciężka neutro- i trombocytopenia;
  • przeszłe lub przyszłe operacje (leczenie rozpoczyna się co najmniej miesiąc po operacji);
  • ostre infekcje.

Względne przeciwwskazania do stosowania to:

  • łagodna patologia wątroby;
  • choroba nerek;
  • schorzenia układu sercowo-naczyniowego (terapia możliwa tylko przy regularnym EKG i analizach w celu określenia stanu równowagi wodno-solnej).

Lek nie jest przepisywany dzieciom i młodzieży do osiągnięcia wieku ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych potwierdzono teratogenność i embriotoksyczność bendamustyny ​​po podaniu tej substancji zwierzętom. Nie ustalono zagrożenia dla ludzi. Ale lekarstwo jest przeciwwskazane w ciąży. Odpowiednie środki antykoncepcyjne należy stosować na 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii i przez sześć miesięcy po jej zakończeniu. Na okres leczenia należy zaprzestać karmienia piersią.

Dawkowanie i funkcje aplikacji

Dawkę leku dobiera się indywidualnie, w zależności od choroby podstawowej i czasu trwania leczenia.

ChorobaDawkowanie
Przewlekła białaczka limfocytowa100 mg / m2 podawane w dniu 1 i 2. Całkowity czas trwania jednego cyklu wynosi 4 tygodnie
Chłoniak nieziarniczyWlew 120 mg / m2 w 1. i 2. dniu. Czas trwania kursu - 3 tygodnie
Gdy leczenie skojarzone jest przepisywane w dawce 60 mg / m2 na tandemowe dni z prednizolonem i winkrystyną. Jeden cykl terapii - 3 tygodnie
Szpiczak mnogiZakres dawkowania to 1. i 2. dzień, przebieg leczenia to 4 tygodnie. Dodatkowo przepisz prednizolon

Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania bendamustyny ​​są następujące:

  • z przebiegiem leczenia od 70 do 160 mg / m2;
  • z cyklem terapii - 120 mg / m2.

Na dawkę leku wpływa stosowanie innych leków przeciwnowotworowych, wyniki laboratoryjnych badań krwi, nasilenie działań niepożądanych..

Możliwe efekty uboczne

Może powodować takie komplikacje (ogólne statystyki podano w nawiasach):

  • niedokrwistość (94%);
  • neutropenia (6%);
  • leukopenia (94%);
  • trombocytopenia (88%);
  • ból w klatce piersiowej (6%);
  • tachykardia (7%);
  • dyskomfort w jamie brzusznej (14%);
  • zmniejszony apetyt (24%);
  • zaburzenia stolca (42%);
  • suchość w ustach (9%);
  • zaburzenia w postrzeganiu smaku potraw (11%);
  • zgaga (11%);
  • zapalenie jamy ustnej (21%);
  • nudności i wymioty (do 77%);
  • ból w miejscu wstrzyknięcia (7%);
  • dreszcze (14%);
  • osłabienie (65%);
  • nocna nadmierna potliwość (5%);
  • gorączka (36%);
  • reakcje alergiczne (5%);
  • zaostrzenie wirusów opryszczki, HPV, grzybic, infekcji narządów laryngologicznych, dróg moczowych i oddechowych (do 12%);
  • utrata masy ciała (30%);
  • zmiana wskaźników równowagi wodno-elektrolitowej, testy wątrobowe;
  • ból pleców, stawów i mięśni (do 14%);
  • bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu (do 20%);
  • zaburzenia emocjonalne (8%);
  • kaszel, przekrwienie błony śluzowej nosa (do 22%).

Ale ogólnie działania niepożądane są łagodne. Ciężkie powikłania obserwuje się tylko u 1 - 3% pacjentów. Jednocześnie eksperci nie są pewni, czy niepożądane skutki są spowodowane bendamustyną, czy też przebiegiem choroby podstawowej..

Wskaźniki laboratoryjne

Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie poziomu płytek krwi i neutrofili. Wartości graniczne:

  • PLT - 75 000 / μl;
  • NEUT - 1000 / μl.

Jeśli stężenie krwinek spadnie poniżej tych wartości, terapia zostaje zawieszona. Neutropenia i trombocytopenia wymagają dostosowania dawki bendamustyny. Ilość środka stopniowo zmniejsza się do 25 mg / m2 i zwiększa do dawki terapeutycznej po powrocie stanu pacjenta do normy.

Interakcje lekowe

Stosować ostrożnie z lekami, których metabolizm przebiega przy udziale enzymów wątrobowych oraz środkami hamującymi hematopoezę.

Przedawkować

Możliwe są powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Leczenie jest objawowe, antidotum nie jest znane, dializa jest nieodpowiednia ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami osocza.

Droga podania

Wprowadzony dożylnie. Czas trwania infuzji wynosi od 30 minut do godziny. Liofilizat najpierw rozcieńcza się jałową wodą do wstrzykiwań, a następnie (po 10 minutach) rozcieńcza solanką. Gotowy roztwór można przechowywać przez 5 godzin w temperaturze pokojowej i przez 5 dni w temperaturze 2-5 ° C.

Specjalne instrukcje

Substancja może powodować bezpłodność u mężczyzn, dlatego przed rozpoczęciem terapii lekarze zalecają zachowanie żywotnego płynu nasiennego do wykorzystania w przyszłości. Bendamustyna powoduje mielosupresję, zwiększa prawdopodobieństwo infekcji dróg oddechowych z poważnymi powikłaniami (do posocznicy). Procedura podawania leku powinna być przeprowadzana przez personel medyczny specjalizujący się w leczeniu pacjentów onkologicznych.

W trakcie terapii i po jej zakończeniu obowiązkowe jest monitorowanie wskaźników morfologii. Pogorszenie stanu pacjenta obserwuje się zwykle w drugim tygodniu stosowania. Przywrócenie poziomu płytek krwi, leukocytów i neutrofili - miesiąc po zakończeniu terapii. Zlecane są również badania oceniające czynność nerek i wątroby..

Możliwość sterowania pojazdem

Należy unikać prowadzenia pojazdów ze względu na możliwe zawroty głowy, osłabienie i senność.

Połączenie z alkoholem

Spożywanie napojów alkoholowych jest przeciwwskazane w trakcie leczenia.

Warunki przechowywania

Fiolki z liofilizatem są przechowywane w temperaturze pokojowej w oryginalnym opakowaniu nie dłużej niż 2 lata od daty produkcji.

Jakie leki są uwzględnione

Oryginalne leki na bazie Bendamustyny ​​to Treanda i Bendeka. Treanda jest również dostępna jako gotowy do użycia roztwór do infuzji. Jednak ta postać dawkowania jest bardziej wymagająca pod względem temperatury przechowywania..

  • Levact. Grupa NAPP Pharmaceuticals jako jedna z pierwszych otrzymała licencję na produkcję leku, co świadczy o wysokim poziomie zdolności produkcyjnej firmy i spełnianiu wszystkich nowoczesnych wymagań. Levact jest dopuszczony do użytku we wszystkich krajach europejskich.
  • Rybomustyna. Jedyny lek oparty na bendamustynie zarejestrowany w Federacji Rosyjskiej. Częstość działań niepożądanych znacznie wyprzedza Levact.
  • Bendamustin Vista. Lek pochodzi z Rumunii. Eksperci mówią o nieudanym doborze składników pomocniczych, co zwiększa ryzyko powikłań infuzyjnych.
  • Bendamustin LLC „Navita”. Sprzedawane tylko na Białorusi. Nie przeprowadzono badań porównujących skuteczność i nasilenie działań niepożądanych z innymi analogami i oryginalną Treandą.
  • Indyjskie leki generyczne (Leuben, Bendit). Niedrogie, ale znacznie bardziej narażone na komplikacje. Często wymagane są dodatkowe kursy terapii.
  • Treakisym. Dostępne tylko w Japonii.
  • Bedamustine Stada. Wysokiej jakości generyczny, ale produkowany w ograniczonych ilościach tylko do użytku w Polsce.

Wszystkie te leki są produkowane w postaci liofilizatu do sporządzania roztworów do infuzji.

Najwyższej jakości i najskuteczniejsze leki na bazie Bendamustyny ​​to oryginalne Treanda i Bendeka. Jednak ze względu na wysokie koszty leczenia wielu lekarzy odmawia ich na rzecz generycznego Levact. Według ekspertów lek praktycznie nie różni się od leków Treanda i Bendeka pod względem tolerancji i wyniku terapii..

Przegląd cen

Trudno jest uzyskać pełne informacje na temat kosztów leków na bazie bendamustyny, ponieważ niektóre są dostępne tylko w systemie ubezpieczenia zdrowotnego. Jednak według dostępnych danych cena wielu leków waha się od:

  • Treanda - 800 USD za jedną butelkę z dawką 25 mg i ponad 3000 USD - za 100 mg;
  • Indyjskie leki generyczne - około 100 dolarów za butelkę przy dawce 100 mg substancji czynnej;
  • Rybomustina - 6000 rubli i 26,500 rubli za butelkę (odpowiednio 25 i 100 mg);
  • Bendamustin Vista - 100 USD i 300 USD za butelkę (25 i 100 mg);
  • Levact (25 mg) - 1800 euro za opakowanie 20 fiolek.

Ostateczny koszt leków może się nieznacznie różnić w zależności od kursu wymiany dolara lub euro oraz warunków dostawy.

Jak i gdzie kupić

Leki zawierające bendamustynę są rozprowadzane za pośrednictwem sieci aptek szpitalnych zlokalizowanych w Moskwie, Sankt Petersburgu i innych dużych miastach Rosji. W zwykłych aptekach nie ma leków do sprzedaży. Nawet przy zakupie za pełną cenę, czas dostawy może zająć kilka miesięcy. Lekarze zalecają złożenie zamówienia na stronach internetowych aptek sprzedających leki z Europy. Lek zawierający bendamustynę importowany z Niemiec lub Polski może być droższy, ale cenę rekompensuje jakość i wysoki profil bezpieczeństwa.

Recenzje specjalistów i pacjentów

Anatoly Valerievich Kovtunenko, onkolog-hematolog. Spośród różnych schematów i protokołów leczenia pacjentów ze zmianami onkologicznymi układu krwiotwórczego najskuteczniejsza jest skojarzona i monoterapia z Bendamustinem. Środek ten wyróżnia się stosunkowo krótką listą przeciwwskazań, jest dobrze tolerowany w połączeniu z innymi lekami. Wraz z pojawieniem się na rynku leków generycznych, terapia jest również dość przystępna finansowo..

Victor, 48 lat. Teraz kończę trzeci kurs Bendamustin. Początkowo lekarz nieznacznie obniżył dawkę z powodu złych wyników badań krwi, ale potem wrócił do poprzedniego. W porównaniu z innymi lekami pacjent czuje się lepiej. Żadnych poważnych skutków ubocznych. Ale przywieźli mi lekarstwa z Niemiec. Nie wiem, jak będzie się „zachowywał” kupiony tu lek.

Warunki wydawania aptek

Ściśle według zaleceń lekarza i wcześniejszego uzgodnienia warunków dostawy. Wiele aptek odmawia współpracy z lekami przeciwnowotworowymi ze względu na wysoką cenę i niski popyt. Więc znalezienie lekarstwa jest wystarczająco trudne.

Bendamustin (Ribomustin): instrukcje użytkowania, cena, analogi, wskazania, przeciwwskazania, skutki uboczne

Krótki opis:

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Działanie cytotoksyczne i przeciwnowotworowe bendamustyny ​​polega na tworzeniu specyficznych wiązań w związkach łańcuchów kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA) podczas reakcji alkilowania. W wyniku kaskady reakcji chemicznych zaburzone jest jego tworzenie, struktura i funkcja matrycy. Działanie przeciwnowotworowe bendamustyny ​​zostało udowodnione w wielu eksperymentach in vitro (in vitro) na różnych ludzkich liniach komórek nowotworowych (formacje nowotworowe płuc, jajników, gruczołu krokowego, różne postacie białaczki) oraz in vivo (tj. W żywym organizmie) na wszelkiego rodzaju modelach badawczych nowotworów złośliwych formacje zwierząt i ludzi (rak nerki, mięsak, rak, czerniak itp.)

Farmakokinetyka

Okres półtrwania leku po półgodzinnej kroplówce dożylnej w dawce 120-140 mg / m2 wynosi 28,2 minuty.

Ponad 95% leku jest sprzężone z białkami osocza krwi (albuminą).

Głównym sposobem konwersji bendamustyny ​​jest jej rozszczepianie w reakcjach mikrosomalnego utleniania w wątrobie przy pomocy enzymu cytochromu P450. Istnieje również inny szlak metaboliczny - wiązanie się z glutationem w wątrobie..

Bendamustyna i substancje powstałe w procesie jej przemiany są wydalane z organizmu przez nerki, a tylko niewielka ilość wydalana jest z żółcią. Skompensowana niewydolność wątroby i nerek oraz podeszły wiek nie wpływają na wchłanianie, dystrybucję, przemianę i wydalanie leku.

Wskazania i przeciwwskazania leku

Wskazania do stosowania:

  • Jako lek pierwszego rzutu w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej.
  • Monoterapia w przypadku wolno rosnących (powolnych) chłoniaków nieziarniczych, gdy objawy choroby nasilają się lub sześć miesięcy po leczeniu preparatem redditux (rytuksymab) lub schemacie leczenia go zawierającym.
  • Lek pierwszego rzutu w leczeniu szpiczaka mnogiego w skojarzeniu z prednizolonem u pacjentów w wieku ≥ 65 lat z współistniejącą neuropatią i niezdolnością do przeszczepu komórek szpiku kostnego.

Przeciwwskazania:

  • Alergia lub nadwrażliwość na bendamustynę lub mannitol.
  • Dzieciństwo.
  • Ciężka niewydolność wątroby z zaawansowaną żółtaczką.
  • Ciąża, laktacja.
  • Operacje na miesiąc lub krócej przed rozpoczęciem chemioterapii.
  • Znaczne zahamowanie rozwoju wszystkich zarazków krwiotwórczych (spadek wszystkich elementów komórkowych krwi).
  • Poważny niedobór odporności.

Środki ostrożności dla personelu medycznego

Podczas pracy z chemioterapią należy unikać kontaktu ze skórą i błonami śluzowymi. Jeśli dojdzie do kontaktu roztworu ze skórą, przemyj dotknięty obszar ciepłą wodą z mydłem, jeśli dostanie się do oczu, solą fizjologiczną. Konieczna jest praca w rękawiczkach, respiratorze lub masce. Ciąża jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do pracy z grupą leków chemioterapeutycznych.

Interakcje z innymi lekami

Połączenie bendamustyny ​​z cyklosporyną lub takrolimusem powoduje znaczne obniżenie odporności z ryzykiem zwiększonego tworzenia się limfocytów.

W przypadku stosowania z lekami mielosupresyjnymi hamowanie linii krwiotwórczej szpiku zwiększa się, ponieważ ta grupa leków nasila działanie bendamustyny.

Ponadto bendamustyna zmniejsza syntezę przeciwciał ochronnych po szczepieniu żywą szczepionką, co może skutkować zakażeniem i śmiercią.

Leki blokujące izoenzym cytochromu P 450 - CYP1A2 (fewaryna, antybiotyki z grupy fluorochinolonów) mogą zwiększać poziom bendamustyny ​​i zmniejszać ilość jej aktywnych form w osoczu krwi. Aktywatory tego izoenzymu (inhibitory pompy protonowej, nikotyna) działają odwrotnie: obniżają zawartość bendamustyny ​​we krwi krążącej i zwiększają liczbę jej aktywnych form.

W przypadku jednoczesnego stosowania blokerów lub aktywatorów CYP1A2 należy zachować ostrożność lub rozważyć inne opcje leczenia.

Cechy stosowania bendamustyny

  • U pacjentów stale przyjmujących bendamustynę może dojść do zahamowania linii mieloidalnej szpiku kostnego, dlatego konieczne jest cotygodniowe monitorowanie poziomu leukocytów, neutrofili, płytek krwi.
  • Z powodu mielosupresji i znacznego niedoboru odporności u niektórych pacjentów mogą rozwinąć się ciężkie procesy zakaźne, aż do wstrząsu septycznego. Znane są przypadki nawrotów wirusowego zapalenia wątroby typu B, dlatego przed rozpoczęciem chemioterapii konieczne jest prowadzenie leczenia profilaktycznego oraz systematyczne monitorowanie poziomu antygenów wirusa WZW typu B i przeciwciał przeciwko nim.
  • Bendamustynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów z pogorszeniem czynności pompującej serca, migotaniem przedsionków, przebytym zawałem mięśnia sercowego.
  • Od strony skóry możliwe reakcje: wysypki pokrzywkowe, reakcje toksyczne, rumień pęcherzowy. Jeśli powyższe komplikacje postępują, lepiej zrezygnować z przyjmowania leku..
  • Konieczne jest kontrolowanie poziomu potasu w surowicy krwi, gdyż lek powoduje obniżenie poziomu potasu (hipokaliemia), co może skutkować zaburzeniami rytmu.
  • Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, wymioty i nudności są bardzo częstymi powikłaniami, które ustępują po podaniu leków przeciwwymiotnych..
  • Istnieją informacje na temat zespołu rozpadu guza związanego z leczeniem bendamustyną. Z reguły powikłanie to pojawia się w ciągu dwóch dni po zastosowaniu początkowej dawki leku i bez wykwalifikowanej pomocy może spowodować ostre uszkodzenie nerek i śmierć. Za metody profilaktyki uważa się dokładne monitorowanie poziomu odwodnienia organizmu, ilości elektrolitów oraz kompleksu nerkowego biochemicznych badań krwi. Allopurynol można zastosować na początku leczenia. Istnieją jednak dowody, że przy łącznym stosowaniu bendamustyny ​​z allopurynolem występowały pojedyncze przypadki złośliwego rumienia wysiękowego i toksycznej martwicy naskórka (zespół Lyella)..
  • Powstałe reakcje na wprowadzenie są nieznaczne i objawiają się dreszczami, gorączką, swędzeniem i wysypką. Po pierwszym kursie terapii konieczne jest zebranie wywiadu od pacjentów o możliwej obecności objawów wskazujących na powikłania infuzji. Pacjenci, u których wystąpiły powyższe reakcje, powinni podjąć działania zapobiegające ciężkim objawom reakcji, np. Dołączyć do leczenia leki przeciwalergiczne, przeciwgorączkowe i glikokortykoidy..
  • Bendamustyna ma negatywny wpływ na płód i jest przyczyną groźnych mutacji wewnątrzmacicznych. Kobiety nie powinny zachodzić w ciążę podczas chemioterapii. W trakcie chemioterapii i przez sześć miesięcy po jej zakończeniu mężczyźni powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji. Jeśli to możliwe, należy zasięgnąć porady dotyczącej konserwacji nasienia przed chemioterapią, ponieważ istnieje ryzyko bezpłodności.
  • Jeśli lek zostanie nieumyślnie wstrzyknięty przez żyłę, wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać. Przed wyjęciem igły należy spróbować ewakuować lek, który dostał się do skóry i tkanki podskórnej w pobliżu żyły. Następnie na uszkodzony obszar należy nałożyć zimny kompres. Ręki nie należy opuszczać, lepiej podeprzeć ją w podwyższonej pozycji. Zabiegi wspomagające, takie jak glikokortykoidy, nie przynoszą korzystnego efektu.

Stosować u kobiet w ciąży i karmiących

Ciąża

Brak jest wystarczających informacji dotyczących stosowania bendamustyny ​​u kobiet w ciąży. Według badań lek ma działanie embrionalne, teratogenne i mutagenne. U kobiet w ciąży bendamustyna może być stosowana tylko w stanach zagrażających życiu. Konieczne jest szczegółowe poinformowanie kobiety o niebezpieczeństwie dla płodu. W przypadku bezwzględnej konieczności leczenia cytostatykami. Jeśli w czasie ciąży dochodzi do progresji choroby, konieczne jest leczenie lub kobieta zajdzie w ciążę w trakcie chemioterapii, należy pacjentce szczegółowo poinformować o zagrożeniu dla płodu i stale monitorować jego rozwój lub zaproponować sztuczne przerwanie ciąży ze względów medycznych.

Konieczne jest również skierowanie pacjenta na poradnictwo genetyczne..

Laktacja

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących przenikania bendamustyny ​​do mleka kobiecego. Dlatego karmienie piersią jest zabronione w trakcie leczenia..

Wpływ na zarządzanie transportem i innymi ruchomymi maszynami

Nie przeprowadzono specjalnych badań, ale przy chemioterapii bendamustyną rozwijają się łagodne zaburzenia neurologiczne:

  • senność;
  • zawroty głowy;
  • drętwienie rąk;
  • niestabilność podczas chodzenia.

Jeśli pacjent ma powyższe objawy, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i innych ruchomych mechanizmów.

Instrukcja użycia roztworu i jego podawania

Zgodnie z instrukcją stosowania preparatu Bendamustin, proszek do wytwarzania koncentratu i późniejszego przygotowania roztworu do dożylnego podawania kroplowego rozcieńcza się w wodzie do wstrzykiwań. Zawartość fiolki 25 mg rozpuszcza się w 10 ml 0,9% roztworu NaCl i 100 mg w 40 ml. W efekcie w 1 ml roztworu uzyskuje się 2,5 mg substancji czynnej. Powstały koncentrat rozcieńcza się 400-500 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu, a następnie przeprowadza się infuzję (iniekcję) przez 30-60 minut.

Przeciwwskazane jest mieszanie leku z innymi roztworami. Ważne jest przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki. Lek uzyskany po rozcieńczeniu należy zużyć natychmiast, nie pozostawiając leku w fiolce.

Dawkowanie

Leczenie jednoskładnikowe w przewlekłej białaczce limfocytowej bendamustyny ​​chlorowodorek w dawce 100 mg / m² wg schematu - 2 dni podawanie co 28 dni.

Terapia jednoskładnikowa wolno rosnących chłoniaków nieziarniczych, opornych na terapię redditux - 120 mg / m2 bendamustyny ​​wg schematu - 2 dni przyjmować lek co 21 dni.

Ze szpiczakiem mnogim: 120 - 150 mg / m2 bendamustyny ​​w pierwszych dwóch dniach cyklu leczenia, 60 mg / m2 prednizolonu (lub innych kortykosteroidów w równoważnej dawce) przez 4 dni co 28 dni. Leczenie należy przerwać, jeśli bezwzględna liczba leukocytów i / lub płytek krwi zmniejszy się o 4,0 G / L, a liczba płytek krwi> 100 G / L.

2-3 tygodnie po rozpoczęciu leczenia maksymalne zmniejszenie dawki płytek krwi i leukocytów. Kiełek szpikowy odnawia się po 3 - 5 tygodniach. Konieczne jest ciągłe monitorowanie funkcjonowania szpiku kostnego, dlatego w przerwach między cyklami leczenia należy regularnie wykonywać ogólne badanie krwi.

W przypadku efektów toksycznych niezwiązanych z hamowaniem hematopoezy, zmniejszenie dawki należy oprzeć na najbardziej nasilonym stopniu ogólnej toksyczności w poprzednim cyklu leczenia. W przypadku ujawnienia się stopnia toksyczności ІІІ konieczne jest zmniejszenie dawki o 50%, jeśli stopień toksyczności wynosi IV, zaleca się przerwanie leczenia. W przypadku konieczności zmiany dawki, w pierwszych dwóch dniach cyklu leczenia przyjmuje się indywidualnie dobraną zmniejszoną dawkę..

Dawki dla określonej grupy pacjentów

Niewydolność wątroby.

Pacjenci z wyrównaną dysfunkcją wątroby (całkowita bilirubina w surowicy 10 ml / min nie wymaga dostosowania dawki leku. Końcowa niewydolność nerek jest przeciwwskazaniem do stosowania bendamustyny.

Dzieci.

Rybomustyna jest przeciwwskazana u dzieci ze względu na brak informacji o wpływie leku na zdrowe i dotknięte chorobą komórki organizmu.

Starsi.

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmniejszania dawki, pod warunkiem, że nie występują u nich ciężkie choroby współistniejące wpływające na przemianę i eliminację bendamustyny.

Przedawkowanie narkotyków

Ponieważ efektem ubocznym ograniczającym dawkę bendamustyny ​​jest hamowanie linii mieloidalnej szpiku kostnego, o przedawkowaniu będą świadczyć zmiany patologiczne związane z zaburzeniami hematopoezy (ze spadkiem hemoglobiny, erytrocytów, leukocytów i płytek krwi) - krwawienia, zahamowanie odporności, choroby zakaźne z rozwojem chorób zakaźnych.

Objawy przedawkowania:

  • nudności;
  • wymioty;
  • naruszenie stolca;
  • pragnienie;
  • zaburzenie wrażliwości na smak;
  • niemiarowość;
  • wysypki skórne;
  • zapalenie jamy ustnej;
  • polineuropatia;
  • zaburzenia świadomości;
  • podwyższone parametry biochemiczne nerek i wątroby;
  • duszność;
  • łysina;
  • reakcje w miejscu podania aż do zakrzepowego zapalenia żył.

Maksymalna tolerowana dawka (MTD) przy kuracji 1 raz na 3 tygodnie wynosi 280 mg / m². Przy tej dawce dochodzi do zaburzeń pracy serca w postaci ognisk niedokrwiennych mięśnia sercowego..

Leczenie przedawkowania

Nie ma leczenia patogenetycznego, tylko objawowe. Aby skorygować ciężkie dysfunkcje krwiotwórcze, może być konieczne przeszczepienie szpiku kostnego, przetoczenie składników krwi (masy płytek i erytrocytów) lub wprowadzenie mielopoetycznych czynników wzrostu.

Hemodializa jest bezużyteczna, ponieważ produkty konwersji bendamustyny ​​są słabo dializowane.

Skutki uboczne bendamustyny

Efekty uboczne podczas przyjmowania leku obserwuje się w następujący sposób:

  • Najczęściej (1 na 10) - rozwój infekcji uogólnionych, nudności, wymioty, ogólne osłabienie, gorączka. W badaniach laboratoryjnych - spadek ilości hemoglobiny, erytrocytów, płytek krwi, leukocytów, wzrost poziomu kreatyniny i mocznika.
  • Często (1 na 10-100) - zespół rozpadu guza, krwawienie, nadwrażliwość na lek, bezsenność, arytmia, dusznica bolesna, duszność, łysienie, zaburzenia cyklu jajnikowo-miesiączkowego, utrata masy ciała. Laboratorium - wzrost wartości enzymów wątrobowych, bilirubiny i potasu.
  • Niezbyt często (1 na 100-1000) - wysięk osierdziowy.
  • Rzadko (1 na 1000-10000) - posocznica, reakcja anafilaktyczna, senność, omdlenia, zapaść, wysypki skórne.
  • Najrzadziej (1 na 100 000) - atypowe zapalenie płuc, niewydolność wielonarządowa, bezpłodność, krwawienie z żołądka i jelit, zagęszczenie tkanki płucnej, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, ogniskowe objawy neurologiczne.

Najczęstsze powikłania związane z przyjmowaniem bendamustyny ​​przedstawiono w tabeli (w%):

Neutropenia43%
Nudności, wymioty, biegunka32%
Leukopenia29%
Trombocytopenia12%
Niedokrwistość12%
Wysypki skórne6%
Ciężkie infekcje, do posocznicypięć%
Zespół zapaści guza1%

Analogi Bendamustina

Analogami bendamustyny ​​są leki z grupy związków alkilujących. Informacje o analogach są przedstawione w formie tabeli.

Substancja aktywnaNazwy handloweFormularz dawkowaniaDawkowanie
Melfalan„Alkeran”, wyprodukowany we Francji,Rozpuszczalnik w proszku do wstrzykiwań50 mg
Niemcy / IrlandiaTabletki powlekane2 mg
Alfalan, wyprodukowany w IndiachTabletki powlekane2 i 5 mg
Ifosfamid„Vero-ifosfamide”, produkcja Federacji RosyjskiejRozpuszczalnik w proszku do wstrzykiwań1 i 2 g
„Visfamid”, wyprodukowano w Indiach, USAProszek z rozpuszczalnikiem do przygotowania koncentratu do infuzji dożylnej1 g
Ifolem, wyprodukowany w MeksykuRozpuszczalnik w proszku do wstrzykiwań1 g
„Ifos”, wyprodukowano w IndiachProszek do sporządzania koncentratu do infuzji1000 mg
„Holoxan”, wyprodukowano w NiemczechProszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań500 mg
1000 mg
2000 mg
Chlorambucil„Cloqueran”, wyprodukowano w IndiachTabletki powlekane2 i 5 mg
Leykeran, wyprodukowano w Niemczech, w IrlandiiTabletki powlekane2 mg
Cyklofosfamid„Cel”, wyprodukowano w Indiach w USAProszek do przygotowania koncentratu do infuzji dożylnej1000 mg
Cyklofosfamid Sandoz, wyprodukowany w SłoweniiProszek z rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzyknięcia dożylnego500 mg
„Endoxan” wyprodukowany w NiemczechRozpuszczalnik w proszku do wstrzykiwań200 mg
500mg
1000 mg
Tabletki drażowane50 mg

Wniosek

Bendamustyna (rybomustyna) to wyjątkowy lek alkilujący o specjalnych właściwościach strukturalnych, które odróżniają go od innych leków z tej samej grupy. Lek jest zarejestrowany jako lek pierwszego rzutu w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej. Niemiecka grupa badawcza ds. CLL prowadzi obecnie duże, randomizowane badanie.

Relatywnie większe bezpieczeństwo bendamustyny ​​odróżnia ją od innych leków stosowanych w chemioterapii. Z dużym powodzeniem może być stosowany w lekach ze złożonymi chorobami współistniejącymi (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, izo- i transimmunizacyjna plamica małopłytkowa). Duże perspektywy wiąże się ze stosowaniem bendamustyny ​​w połączeniu z przeciwciałami monoklonalnymi i innymi lekami cytostatycznymi..

Bendamustina

  • Farmakokinetyka
  • Wskazania do stosowania
  • Sposób stosowania
  • Skutki uboczne
  • Przeciwwskazania
  • Ciąża
  • Interakcje z innymi produktami leczniczymi
  • Przedawkować
  • Warunki przechowywania
  • Formularz zwolnienia
  • Kompozycja
  • do tego

Bendamustyna jest lekiem przeciwnowotworowym.

Chlorowodorek bendamustyny ​​jest alkilującym lekiem przeciwnowotworowym. Przeciwnowotworowe i cytotoksyczne działanie chlorowodorku bendamustyny ​​jest związane głównie z tworzeniem wiązań poprzecznych jednoniciowych i dwuniciowych cząsteczek DNA w wyniku alkilacji. W rezultacie funkcja macierzowa DNA i jego synteza są zakłócone. Działanie przeciwnowotworowe chlorowodorku bendamustyny ​​zostało udowodnione w kilku badaniach in vitro na różnych liniach ludzkich komórek nowotworowych (rak piersi, niedrobnokomórkowy i drobnokomórkowy rak płuca, rak jajnika i różne typy białaczek) oraz w badaniach in vivo na różnych modelach doświadczalnych raka u zwierząt i ludzi rak piersi, mięsak, chłoniak, białaczka i drobnokomórkowy rak płuca).

Bendamustyna wykazuje tylko częściową oporność krzyżową z antracyklinami, lekami alkilującymi i rytuksymabem. Jednak liczba analizowanych pacjentów jest niewielka.

Farmakokinetyka

Okres półtrwania w fazie beta t 1 / 2ß po 30-minutowej infuzji w dawce 120 mg / m2 powierzchni ciała wynosi 28,2 minuty.

Po 30-minutowej infuzji centralna objętość dystrybucji wynosi 19,3 litra. Po podaniu bolusa w stanie stacjonarnym objętość dystrybucji wynosi 15,8-20,5 l.

Ponad 95% substancji czynnej wiąże się z białkami osocza krwi (głównie albuminami).

Głównym sposobem usuwania bendamustyny ​​jest jej hydroliza do monohydroksy- i dihydroksybendamustyny. Izoenzym (CYP) 1A2 cytochromu P450 bierze udział w tworzeniu się w wątrobie N-demetylobendamustyny ​​i gamma-hydroksybendamustyny. Innym ważnym szlakiem metabolizmu bendamustyny ​​jest koniugacja z glutationem.

Badania in vitro wykazały, że bendamustyna nie hamuje enzymów CYP 1A4, CYP 2C9 / 10, CYP 2D6, CYP 2E1 i CYP 3A4.

Średni całkowity klirens po 30-minutowej infuzji w dawce 120 mg / m2 powierzchni ciała wynosi 639,4 ml / min. Około 20% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. Wydalane z moczem w postaci niezmienionej bendamustyny ​​i jej metabolitów rozkładają się w kolejności malejącej w następujący sposób: monohydroksybendamustyna> bendamustyna> dihydroksybendamustyna> utleniony metabolit> N-demetylobendamustyna. Z żółcią wydalane są głównie metabolity polarne.

Wskazania do stosowania

Wskazania do stosowania leku Bendamustin to:

- Terapia pierwszego rzutu w przewlekłej białaczce limfocytowej (stadium B lub C wg Bineta), gdy chemioterapia skojarzona z fludarabiną jest niedopuszczalna.

- Monoterapia powolnych chłoniaków nieziarniczych podczas progresji choroby lub 6 miesięcy po leczeniu rytuksymabem lub terapii obejmującej rytuksymab.

- Terapia pierwszego rzutu w skojarzeniu z prednizonem w szpiczaku mnogim (stopień II z progresją lub III stopień według klasyfikacji Dury-Salmon) u pacjentów powyżej 65 roku życia, którzy nie mogą przejść autologicznego przeszczepu komórek macierzystych i u których w momencie rozpoznania wykryto kliniczną neuropatię, co wyklucza możliwość zastosowania talidomid lub bortezomib.

Sposób stosowania

Proszek do przygotowania koncentratu do przygotowania roztworu do infuzji rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, rozcieńcza roztworem chlorku sodu 9 mg / ml (0,9%), po czym przeprowadza się infuzję.

W butelce z lekiem Bendamustin-Vista, zawierającej 25 mg chlorowodorku bendamustyny, dodać 10 ml wody do wstrzykiwań, po czym butelkę wstrząsnąć.

W butelce z lekiem Bendamustin-Vista, zawierającej 100 mg chlorowodorku bendamustyny, dodać 40 ml wody do wstrzykiwań, po czym butelkę wstrząsnąć.

Odtworzony koncentrat zawiera 2,5 mg bendamustyny ​​chlorowodorku na ml i jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem.

Bezpośrednio po uzyskaniu klarownego roztworu (zwykle po 5-10 minutach) całkowitą zalecaną dawkę preparatu Bendamustin-Vista rozcieńcza się 0,9% roztworem chlorku sodu, przy czym końcowa objętość roztworu powinna wynosić około 500 ml.

Bendamustin-Vista rozpuszcza się tylko w 0,9% roztworze chlorku sodu, inne roztwory do wstrzykiwań nie mogą być używane.

Roztwór podaje się w infuzji trwającej 30-60 minut.

Fiolki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku.

Wlew powinien być nadzorowany przez lekarza posiadającego kwalifikacje i doświadczenie w chemioterapii.

Leku nie należy stosować, jeśli fiolka ma widoczne oznaki uszkodzenia lub defektu. Po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu lek należy wizualnie sprawdzić pod kątem mechanicznych zanieczyszczeń lub przebarwień. Roztwór można użyć tylko wtedy, gdy jest przezroczysty i wolny od obcych cząstek..

Niewykorzystany produkt lub odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami..

Upośledzona funkcja szpiku kostnego wiąże się ze zwiększoną toksycznością hematologiczną spowodowaną chemioterapią. Nie należy rozpoczynać leczenia, jeśli liczba leukocytów i / lub płytek krwi wynosi odpowiednio 3000 / μl lub ˂75 000 / μl.

Monoterapia w przewlekłej białaczce limfocytowej - 100 mg bendamustyny ​​chlorowodorku na 1 m2 powierzchni ciała w 1. i 2. dobie co 4 tygodnie.

Monoterapia powolnych chłoniaków nieziarniczych, trudnych do leczenia rytuksymabem - 120 mg bendamustyny ​​chlorowodorku na 1 m2 powierzchni ciała w 1. i 2. dniu co 3 tygodnie.

Szpiczak mnogi - 120-150 mg bendamustyny ​​chlorowodorku na 1 m2 powierzchni ciała w dniach 1 i 2, 60 mg prednizonu na 1 m2 powierzchni ciała w lub doustnie od 1 do 4 dni co 4 tygodnie.

Leczenie należy przerwać, jeśli liczba leukocytów i / lub płytek krwi wynosi odpowiednio 3000 / μl lub 75 000 / μl..

Maksymalny spadek poziomu leukocytów i płytek krwi obserwuje się po 14 do 20 dniach, powrót do zdrowia następuje po 3 do 5 tygodniach. W przerwach między cyklami leczenia zaleca się stałe monitorowanie liczby leukocytów.

W przypadku toksyczności niehematologicznej, zmniejszenie dawki należy oprzeć na ciężkiej ogólnej toksyczności w poprzednim cyklu. Jeśli zostanie określony stopień toksyczności 3, zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, jeśli stopień toksyczności wynosi 4, zaleca się przerwanie leczenia.

W przypadku konieczności dostosowania dawki, indywidualnie obliczoną zmniejszoną dawkę należy przyjąć w 1. i 2. dniu cyklu leczenia..

Zgodnie z danymi farmakokinetycznymi nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy 10 ml / min. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest ograniczone..

Starsi pacjenci

Nie ma powodu, aby sądzić, że pacjenci w podeszłym wieku wymagają dostosowania dawki.

Dzieci. Bendamustin-Vista nie jest przepisywany dzieciom ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa leku.

Skutki uboczne

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi bendamustyny ​​są reakcje hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), toksyczność skórna (reakcje alergiczne), objawy ogólnoustrojowe (gorączka), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty).

Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥1 / 10), często (odpowiednio od ≥1 / 100 do 4000 / μl lub ˃ 100 000 / μl.

Istnieją doniesienia o rozwoju infekcji, w tym zapalenia płuc i posocznicy. Rzadko infekcji towarzyszyła hospitalizacja, wstrząs septyczny i śmierć. Po leczeniu chlorowodorkiem bendamustyny ​​pacjenci z neutropenią i (lub) limfopenią są bardziej podatni na infekcje. Pacjenci z mielosupresją po leczeniu chlorowodorkiem bendamustyny ​​powinni zgłosić się do lekarza, jeśli wystąpią u nich objawy zakażenia, w tym gorączka lub objawy ze strony układu oddechowego..

Donoszono o ponownej aktywacji wirusa zapalenia wątroby typu B, prowadzącej do zapalenia wątroby, w tym. ze śmiertelnym skutkiem. Dlatego przed zastosowaniem bendamustyny ​​należy podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze zapobiegające wystąpieniu WZW typu B: okresowo monitorować czynność wątroby i oznaczać markery WZW typu B; zapewnić odpowiednie leczenie i / lub leczenie zapobiegawcze.

Podczas leczenia bendamustyną zdarzały się przypadki zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca zakończone zgonem. Należy ściśle monitorować pacjentów z chorobami serca lub chorobą serca w wywiadzie.

Zgłaszano guzy wtórne, w tym zespół mielodysplastyczny, zaburzenia mieloproliferacyjne, ostrą białaczkę szpikową i raka oskrzeli. Nie zidentyfikowano związku z bendamustyną.

Ze skóry

Zgłaszano reakcje skórne: wysypkę, toksyczne reakcje skórne i wysypkę pęcherzową. Niektóre reakcje wystąpiły w przypadku połączenia chlorowodorku bendamustyny ​​z innymi lekami przeciwnowotworowymi, chociaż nie udowodniono bezpośredniego związku. Reakcje skórne mogą postępować, a ich nasilenie może się pogorszyć w trakcie dalszego leczenia. Jeśli reakcje skórne nasilą się, należy tymczasowo przerwać stosowanie leku Bendamustin-Vista. Jeśli wystąpią ciężkie reakcje skórne, prawdopodobnie związane ze stosowaniem chlorowodorku bendamustyny, leczenie należy przerwać.

Podczas leczenia chlorowodorkiem bendamustyny ​​należy stale monitorować stężenie potasu we krwi. Jeśli K +

Artykuły O Białaczce