Proces onkologiczny może zacząć się rozwijać w każdym ludzkim narządzie. U osób w średnim wieku, głównie mężczyzn, często rozpoznaje się raka urotelialnego pęcherza. Ta groźna choroba stanowi poważne zagrożenie dla życia ludzkiego. Aby zapobiec przedwczesnej śmierci, musisz znać pierwsze oznaki choroby. Pomoże to zidentyfikować go w odpowiednim czasie i podjąć środki nadzwyczajne w celu jego wyeliminowania..

Najczęściej w 90% przypadków guzy onkologiczne są zlokalizowane w warstwie nabłonkowej pęcherza. W ich powstawaniu bezpośrednio zaangażowane są struktury komórek śluzowych, które w terminologii medycznej nazywane są urotelem lub przejściowym. Dlatego ta forma patologii ma 2 nazwy - rak komórek przejściowych lub rak pęcherza moczowego..

Rak urotelialny pęcherza moczowego

Z której części ściany mocznikowej wywodzi się proces onkologiczny, wyróżnia się 2 rodzaje raka:

  1. Powierzchowny. Rozwija się z najwyżej położonych, śluzowych komórek wyściełających wnętrze pęcherza. Ten typ raka jest najczęściej diagnozowany.
  2. Zaborczy. Nieprawidłowe struktury komórkowe wnikają głęboko w ściany narządu, wpływając na struktury mięśniowe.

Częstość występowania tego typu stanu patologicznego zależy od obciążenia funkcjonalnego przypisanego do narządu spichrzowego moczu. Gdy jest pusty, komórki przejściowe wyściełające go układają się w gęstych warstwach, a po napełnieniu płynem i rozciągnięciu są ponownie rozmieszczane w jednym rzędzie. W związku z tym wszystkie powierzchniowe struktury komórkowe stykają się z toksycznymi odpadami zawierającymi czynniki rakotwórcze. Długotrwała ekspozycja na mocz wywołuje w komórkach początek ich transformacji (zmiany strukturalne) i prowadzi do nieprawidłowego niekontrolowanego wzrostu i pojawienia się agresywności.

Klasyfikacja: rodzaje, typy i postacie raka

Aby nie pomylić się przy wyborze najbardziej odpowiedniego protokołu leczenia w każdym konkretnym przypadku, specjalista musi wiedzieć, pod jakim typem rozwija się guz onkologiczny. Aby usystematyzować te dane, wszystkie raki są zwykle klasyfikowane według kilku kryteriów..

Tak więc guz, który rozwinął się z powierzchniowych komórek przejściowych warstwy nabłonka, dzieli się na 3 formy histologiczne:

  1. Rak urotelialny pęcherza moczowego g1. Jest to wysoce zróżnicowany nowotwór o niskiej złośliwości. Zmiany w strukturach komórkowych są nieznaczne, więc większość z nich nie utraciła zdolności do normalnego funkcjonowania. Wysoko zróżnicowany rak urotelialny pęcherza moczowego charakteryzuje się powolnym wzrostem, nie jest też skłonny do kiełkowania. Rak tego typu jest najbardziej podatny na całkowite wyleczenie.
  2. Rak urotelialny pęcherza moczowego g2. Umiarkowanie zróżnicowany rodzaj patologii, który prawie całkowicie atakuje powierzchowne struktury nabłonkowe pęcherza. Komórki tego typu nowotworu nowotworowego uzyskują znaczące różnice w budowie od normalnych i rosną szybciej niż komórki wysoko zróżnicowane. Tworzą pierwotne ognisko złośliwe.
  3. Rak urotelialny pęcherza moczowego g3. Guz słabo zróżnicowany z wysokim stopniem agresji. Bez wyjątku wszystkie zdrowe komórki nabłonka ulegają mutacjom w tej postaci stanu patologicznego. Rak urotelialny pęcherza moczowego o niskim stopniu zróżnicowania, charakteryzujący się szybkim wzrostem i aktywnymi przerzutami.

Typ histologiczny raka ma bezpośredni wpływ na ilość operacji potrzebnych do uzyskania najskuteczniejszej terapii. Również guz tego typu jest sklasyfikowany pod względem wyglądu. Tutaj wyróżnia się brodawkowaty rak urotelialny pęcherza moczowego, który wygląda jak brodawkowate narośle na wewnętrznej powierzchni narządu. W niektórych przypadkach mogą mieć wyraźną nogę. Drugi typ, który powstaje znacznie rzadziej, to wrzodziejący guz, który na zewnątrz przypomina stan zapalny o rozmytych konturach..

W oparciu o stopień rozpowszechnienia grubości ścian guza rak dzieli się na 3 typy:

  1. Nieinwazyjny brodawkowaty rak urotelialny pęcherza moczowego. Jest zlokalizowana na wewnętrznej powierzchni śluzowej pęcherza. Guz jest mniej agresywny i nie daje przerzutów.
  2. Inwazyjny rak urotelialny pęcherza moczowego. Złośliwe struktury aktywnie wrastają w głębokie warstwy mięśni narządu spichrzowego moczu.
  3. Przerzutowy. Nieprawidłowe komórki wnikają w przepływ limfy i są przenoszone przez limfę po całym ciele, docierając nawet do jego najbardziej odległych części.

W nowotworze przejściowokomórkowym, niezależnie od charakteru jego rozwoju i rodzaju wzrostu, wraz z metaplazją płaskonabłonkową, występują obszary gruczołowe. Jeśli przeważają nienormalne struktury płaskonabłonkowe, eksperci zauważają bardziej niekorzystny przebieg choroby.

Etapy raka urotelialnego pęcherza moczowego

Jak każda inna onkologia, rak, który rozwija się z komórek nabłonka nabłonka dróg moczowych, nie pojawia się od razu. Aby całkowicie stać się złośliwym, musi przejść kilka etapów..

Wyróżnia się następujące stadia tego typu raka pęcherza:

  • 1 stopień. Nieprawidłowe struktury znajdują się wyłącznie na powierzchni nabłonka. Na tym etapie włókna mięśniowe nie ulegają uszkodzeniu i nie występują przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych. Na tym etapie bez problemu poradzisz sobie z chorobą, jednak jej identyfikacja w tym momencie jest bardzo rzadka i najczęściej jest to przypadkowe znalezisko.
  • II stopień. Guz zaczyna rosnąć w warstwy mięśniowe. Często dotyczy to również węzłów chłonnych, ale przerzuty nie rosną w pobliskich tkankach i narządach. Na tym etapie choroba jest wykrywana częściej, ponieważ większość ludzi ma krew w moczu, co wymaga badania lekarskiego.
  • 3 stopnie. Rak, składający się z komórek urotelialnych, rozprzestrzenia się po całym narządzie, okolicznych węzłach chłonnych i okolicznych narządach. Rokowanie choroby na tym etapie znacznie się pogarsza, a korzystny wynik choroby zależy wyłącznie od cech organizmu pacjenta.
  • 4 stopnie. Jest słusznie uważana za najbardziej niebezpieczną, ponieważ nie nadaje się do radykalnego leczenia chirurgicznego. Przerzuty rozrastają się do najdalszych części ciała. Leczenie w tym przypadku może być jedynie paliatywne, czyli ukierunkowane nie na pozbycie się guza onkologicznego, prowadzące do całkowitego wyzdrowienia, ale na zmniejszenie dolegliwości bólowych.

Ważny! Stopień rozwoju raka urotelialnego pęcherza ma bezpośredni wpływ na wybór techniki terapeutycznej. Pacjenci chorzy na raka potrzebują tych informacji, aby mieli możliwość zaprezentowania nadchodzącej opcji leczenia i psychologicznego nastawienia się na długą i trudną walkę z chorobą..

Przyczyny raka urotelialnego pęcherza moczowego

Dokładne przyczyny, które mogą powodować pojawienie się raka urotelialnego w pęcherzu, nie zostały jeszcze zidentyfikowane, ale istnieją przekonujące dowody na to, że czynniki rakotwórcze bezpośrednio wpływają na jego występowanie. Najczęściej do połowy przypadków u palaczy rozpoznaje się guz pęcherza moczowego rozwijający się z komórek nabłonka dróg moczowych. Ponadto cierpią głównie te osoby, u których polimorfizm czynnościowy (różnorodność form) N-acetylotransferazy-2 (układu odpowiedzialnego za detoksykację) jest mniej wyraźny. Aby dowiedzieć się o obecności tej patologii genetycznej, wystarczy przejść specjalne badanie krwi.

Istnieje kilka czynników ryzyka, przy których obecności w życiu pacjenta rak urotelialny pęcherza rozwinie się bardzo szybko:

  • przedłużone zatrzymywanie moczu z psychologicznymi lub fizjologicznymi problemami z oddawaniem moczu;
  • niekontrolowane przyjmowanie niektórych leków;
  • poprzednia radioterapia narządów miednicy;
  • wrodzone wady narządu moczowego;
  • przewlekłe procesy zapalne w pęcherzu;
  • praca w przemyśle chemicznym;
  • nadużywanie alkoholu.

Ważny! Ryzyko zachorowania na raka pęcherza moczowego można zminimalizować tylko wtedy, gdy wyeliminowane zostaną czynniki, które mogą wywołać chorobę. Jeśli nie jest to możliwe, tak jak w przypadku wcześniej prowadzonych kursów LT, należy maksymalnie zwrócić uwagę na stan swojego zdrowia, a jeśli pojawią się najmniejsze niepokojące objawy, skonsultuj się z lekarzem..

Objawy i objawy raka urotelialnego pęcherza moczowego

Niebezpieczeństwo raka pęcherza moczowego polega na jego prawie bezobjawowym przebiegu na początkowych etapach rozwoju procesu onkologicznego, kiedy możliwe jest całkowite wyleczenie pacjenta. Główny objaw patologiczny, krew w moczu, pojawia się tylko na 2 etapach, ale w tym czasie środki terapeutyczne stają się znacznie bardziej skomplikowane, a szanse na życie człowieka są znacznie zmniejszone.

Oprócz krwiomoczu następujące objawy mogą prawdopodobnie wskazywać, że rozwija się rak urotelialny pęcherza:

  • częsta potrzeba oddawania moczu i nocne (a później w ciągu dnia) nietrzymanie moczu;
  • uczucie pieczenia w kroczu lub okolicy łonowej;
  • bolesność podczas oddawania moczu;
  • pojawienie się bólu w dolnej części pleców;
  • nieoczekiwane skurcze pęcherza.

Zapamiętaj! Wszystkie te objawy są podobne do objawów zapalenia cewki moczowej, zapalenia pęcherza moczowego lub zapalenia gruczołu krokowego, ale jeśli się pojawią, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia prawdziwej przyczyny, która spowodowała pojawienie się negatywnych objawów. Tylko terminowe wykrycie procesu patologicznego da człowiekowi szansę na przyszłe życie..

Diagnoza choroby

Kiedy u osoby pojawiają się objawy sugerujące, że może rozwinąć się rak urotelialny pęcherza, eksperci stosują następujący typowy algorytm diagnostyczny:

  • Badanie laboratoryjne moczu w celu wykrycia nieprawidłowych komórek w jego osadzie i podwyższonej zawartości erytrocytów, potwierdzające krwiomocz.
  • Biochemiczne badanie krwi na markery nowotworowe i ogólnie do wykrywania anemii.
  • USG narządów miednicy. Doświadczony specjalista może wykorzystać ten test do identyfikacji guza pęcherza.
  • Radiografia. Wskazuje na obecność złośliwych ognisk w pęcherzu i nerkach.
  • MRI i CT. Za pomocą tych technik diagnostycznych specjaliści identyfikują nawet najmniejsze raki, określają ich lokalizację i mogą wykryć kiełkujące przerzuty..
  • Cystoskopia. Najbardziej pouczająca metoda badania endoskopowego wewnętrznej powierzchni narządu, podczas której pobierany jest materiał biopsyjny do badania histologicznego.

Zastosowanie tych technik diagnostycznych w praktyce onkologicznej pozwala specjaliście na uzyskanie dokładnych wyników obrazu patologicznego w narządzie spichrzowym moczu, postawienie prawidłowej diagnozy, a tym samym przepisanie najbardziej odpowiedniego przebiegu terapii w każdym konkretnym przypadku..

Leczenie raka urotelialnego pęcherza

Wybór techniki terapeutycznej wiodącego onkologa uzależniony jest od wielu czynników. Przede wszystkim bierze się pod uwagę wielkość nowotworu, jego charakter i stopień agresywności, obecność regionalnych zmian w węzłach chłonnych lub przerzutów w odległych i pobliskich narządach wewnętrznych..

Aby leczyć raka urotelialnego pęcherza, eksperci stosują następujące opcje terapeutyczne w różnych kombinacjach:

  1. Jeśli rak jest na początkowym etapie rozwoju i jest zlokalizowany tylko w powierzchownej warstwie nabłonka, wykonuje się częściowe usunięcie guza pęcherza.
  2. Na każdym etapie choroby, z wyjątkiem stadium nieoperacyjnego, szczepionka BCG jest wstrzykiwana do narządu moczowego, niszcząc nieprawidłowe struktury komórkowe.
  3. Gdy stan patologiczny osiągnie 2-3 etapy, wymagana jest radykalna cystektomia. Ta operacja raka pęcherza moczowego obejmuje dodatkową resekcję przydatków i macicy u kobiet, au mężczyzn usuwa się gruczoł krokowy..

Po wykonaniu cystektomii konieczne jest natychmiastowe rozwiązanie problemu z oddawaniem moczu. Aby to zrobić, wybierz jedną z trzech opcji - utwórz stomię (otwór na ścianie brzucha, wymagający ciągłego noszenia worka na mocz), usuń moczowody do jelita dolnego lub uformuj sztuczny narząd spichrzowy moczu, co jest najlepszą opcją.

Jeśli wykonanie operacji lub kategoryczna odmowa resekcji jest niemożliwe, przepisuje się mu chemioterapię lub radioterapię. W niektórych przypadkach wymagane jest łączne stosowanie tych taktyk terapeutycznych. Alternatywne leczenie jest również stosowane jako dodatkowa pomoc. W trakcie realizacji działań medycznych i przez długi czas po nich konieczne jest dostosowanie diety, unikając spożycia w codziennej diecie produktów zawierających substancje rakotwórcze.

Przerzuty i nawroty raka urotelialnego pęcherza moczowego

Oddzielenie nieprawidłowych komórek od guza matki następuje w różnym czasie i zależy od stopnia jego złośliwości. Jeśli guz pęcherza jest słabo zróżnicowany, przerzuty mogą pojawić się już we wczesnych stadiach choroby. Najczęściej przerzutowy rak pęcherza objawia się klinicznie w rok lub dwa po wykryciu złośliwego nowotworu i przebiegu leczenia. Przerzuty raka rozwijającego się na ścianach narządu spichrzowego moczu występują najczęściej drogą limfogenną.

W zaawansowanych stadiach choroby nieprawidłowe komórki mogą rozprzestrzeniać się poprzez kontakt, wrastając w tkankę pobliskich narządów lub z krwią. W tym drugim przypadku docierają do najodleglejszych części ciała, tworząc w nich wtórne złośliwe ogniska..

Występowanie procesu przerzutów zależy od następujących czynników:

  • budowa histologiczna i stopień złośliwości guza;
  • umiejscowienie pierwotnego raka w pęcherzu;
  • etap rozwoju nowotworu.

Prawdopodobieństwo nawrotu choroby zależy od wszystkich tych czynników. Najczęściej nawrót rozwija się w pierwszych dwóch latach po radykalnej cystektomii, ale przypadków jej wystąpienia nie wyklucza się po wielu latach.

Jak długo żyją pacjenci z rakiem urotelialnym??

Z guza, który rozwija się z komórek nabłonka pęcherza moczowego, giną głównie w przypadku rozległych przerzutów do odległych narządów i struktur komórkowych.

Aktualne prognozy dotyczące życia z rakiem urotelialnym pęcherza są następujące:

  • 5 lat, żyje 25% chorych z przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych;
  • 2-letnie przeżycie obserwuje się z odległymi przerzutami do narządów wewnętrznych;
  • 6 miesięcy życia otrzymuje większość chorych na raka z zaawansowanym stadium choroby, przerzutami do struktur kostnych i współistniejącymi chorobami.

Niemal wszystkie przypadki przedwczesnej śmierci występują u pacjentów z agresywnym rakiem pęcherza o wysokim stopniu złośliwości, dlatego ważne jest, aby jak najwcześniej zidentyfikować tę straszną chorobę. Dopiero terminowe rozpoczęcie odpowiedniego leczenia raka pęcherza moczowego w początkowej fazie rozwoju daje szansę na pełne wyleczenie 90% chorych na raka..

Rak pęcherza moczowego

Rak pęcherza - co to jest i jak długo będzie żył człowiek? Rak to rodzaj raka pęcherza. Rak występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet. Przeważnie rak występuje między 40 a 60 rokiem życia. W leczeniu pacjentów z rakiem w szpitalu Jusupow stworzono wszystkie warunki:

  • Pokoje dowolnego typu i stopnia komfortu;
  • Sprzęt diagnostyczny wiodących firm w USA i krajach Europy Zachodniej;
  • Wysoko wykwalifikowani lekarze;
  • Profesjonalizm i uważne podejście personelu do życzeń pacjentów;
  • Żywność dietetyczna nie różniąca się jakością od domowej kuchni.

Pacjenci Szpitala Jusupowa mają możliwość poddania się złożonym procedurom diagnostyczno-terapeutycznym w klinikach partnerskich oraz na oddziałach instytutów medycznych. Dzięki programom badawczym prowadzonym w szpitalu w Jusupowie pacjenci mogą otrzymywać leki niedostępne w innych klinikach onkologicznych.

Prognozy dotyczące pięcioletniego przeżycia poprawiają się dzięki wczesnemu rozpoznaniu choroby. Do niekorzystnych czynników rokowania w raku inwazyjnym należy mnogość zmian, wielkość guza powyżej trzech centymetrów, obecność zmian tła w postaci raka w przebiegu pęcherza moczowego, co zwiększa ryzyko nawrotu. Rak pęcherza moczowo-płciowego charakteryzuje się naciekającym wzrostem już na etapie wykrywania choroby. W tym przypadku rokowanie jest szczególnie złe..

Powody

Rak pęcherza moczowego występuje pod wpływem następujących szkodliwych czynników:

  • Substancje rakotwórcze (barwniki nikotyna, benzen lub anilina);
  • Obciążony dziedziczeniem;
  • Wirusy onkogenne.

U kobiet infekcja pęcherza występuje z powodu krótkiej cewki moczowej, powodując raka pęcherza moczowo-płciowego.

Etapy i typy

Istnieją 4 stadia raka pęcherza. Onkolodzy mówią o stadium zerowym, gdy w pęcherzu znajdują się komórki rakowe, które nie zostały utrwalone w błonie śluzowej narządu. W pierwszym etapie guz wnika głęboko w warstwy ściany narządu, ale nie wpływa na warstwę mięśniową. W drugim etapie nowotwór atakuje warstwę mięśniową, ale nie wrasta w nią. Trzeci etap choroby charakteryzuje się inwazją ściany pęcherza. W czwartym stadium raka guz rozrasta się przez wszystkie warstwy ściany pęcherza, rozprzestrzenia się na tkankę tłuszczową otaczającego narządu, przerzuty do węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych.

Istnieją 3 stopnie raka pęcherza:

  1. Rak urotelialny pęcherza g1 (prognoza jest optymistyczna) charakteryzuje się tym, że komórki nowotworowe są prawie nie do odróżnienia od zdrowych. komórek, dlatego jest to rak urotelialny pęcherza moczowego. Guz niskiego stopnia. Ma niski poziom wzrostu i nie ma tendencji do rozprzestrzeniania się;
  2. Inwazyjny rak urotelialny pęcherza moczowego g2 - komórki nowotworowe różnią się od zdrowych, guz szybko rośnie i rozprzestrzenia się po całym organizmie;
  3. Rak urotelialny pęcherza g3 jest najgroźniejszym typem nowotworu złośliwego, szybko postępuje i daje przerzuty.

Rak brodawkowaty urotelialny pęcherza moczowego powstaje z łagodnych guzów o dużym potencjale złośliwości. Metaplazja płaskonabłonkowa jest powszechna w przypadku wysoce anaplazmatycznych raków. W przypadku wariantu komórek wrzecionowatych onkolodzy często identyfikują przerzuty regionalne i odległe. Jeśli przeważa wariant lymphoepithelioma-like, rokowanie jest względnie korzystne. Gorsze rokowanie mają takie warianty raka urotelialnego, jak mikrowłóknisty, mięsakopodobny, z różnicowaniem gruczołowym..

Rak przejściowokomórkowy jest najczęstszym rodzajem raka pęcherza. Guz rozwija się z komórek nabłonka przejściowego. Raki drobnokomórkowe, sygnetowe, płaskonabłonkowe charakteryzują się agresywnym przebiegiem klinicznym. Inwazyjny rak urotelialny pęcherza moczowego dosłownie atakuje ścianę narządu.

Onkolodzy w Szpitalu Jusupow oceniają występowanie guza zgodnie z klasyfikacją TNM. Najczęściej wstępny stan kliniczny ustala się na podstawie danych z cystoskopii, USG i badania histologicznego materiału biopsyjnego..

W nieinwazyjnych zmianach błony śluzowej pęcherza, podstawowa warstwa nabłonka moczowego zachowuje równy, wyraźny zarys. Pod spodem znajduje się ciągła membrana fundamentowa. W obszarach inwazji kontur zostaje utracony. W obszarze tego ostatniego obserwuje się zjawisko zwłóknienia i nacieku zapalnego..

Złośliwy guz, który nacieka zrąb z „szerokim frontem” jest mniej agresywny niż ten, który ma wzrost „macki”. Istnieją inne formy inwazyjnego wzrostu nowotworów złośliwych:

  • Mikropapilarne;
  • Mikrocysty;
  • Gnezdny.

Rak urotelialny pęcherza moczowego zasadniczo różni się od postępującego raka powierzchownego pod względem molekularnych patogenetycznych mechanizmów rozwoju..

Objawy i diagnoza

Rak pęcherza przez długi czas przebiega bezobjawowo. Typowe objawy raka pęcherza to krew w moczu i ból podczas oddawania moczu. Jeśli guz blokuje przepływ moczu z nerek do pęcherza, rozwija się dysfunkcja nerek. Wyraża się bólem w okolicy lędźwiowej. Jeśli nowotwór blokuje cewkę moczową, oddawanie moczu staje się bardzo trudne..

Krwiomocz (krew w moczu) jest pierwszą dolegliwością u 90% pacjentów. Krwiomocz charakteryzuje się obecnością czerwonych krwinek w moczu. Mikrohematuria jest wykrywana tylko podczas badania mikroskopowego. Krwiomocz można zobaczyć, gdy mocz zmienia kolor na czerwony lub zardzewiały.

Częste, bolesne oddawanie moczu, trudny początek, dyskomfort po oddaniu moczu występują u 25% pacjentów. Obrzęk zewnętrznych narządów płciowych, nóg pojawia się, gdy żyły naczyń limfatycznych są ściśnięte. Przy zaawansowanym guzie obserwuje się ból miednicy i brzucha.

Objawy raka pęcherza moczowego są nieswoiste i występują w innych chorobach układu moczowego. Tylko doświadczony specjalista określi prawdziwy powód obecności krwi w moczu i zaleci odpowiednie leczenie. Szpital Jusupow jest wyposażony w nowoczesny sprzęt do diagnostyki wysokiej jakości. Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym skuteczniejsze będzie leczenie raka pęcherza i lepsze rokowanie..

Jeśli podejrzewasz raka pęcherza, onkolodzy przeprowadzają kompleksowe badanie pacjenta następującymi metodami:

  • Badanie cytologiczne moczu;
  • Tomografia komputerowa jamy brzusznej;
  • Badanie ultrasonograficzne.

Aby ocenić rozprzestrzenianie się choroby, wykonuje się dodatkowe procedury diagnostyczne: scyntygrafia kości, RTG klatki piersiowej. W szpitalu Jusupow możliwe jest przeprowadzenie wszystkich badań diagnostycznych w celu niezawodnego wykrywania patologii pęcherza za pomocą najnowszego sprzętu o wysokiej rozdzielczości.

Leczenie

Onkolodzy ze Szpitala Jusupowa prowadzą kompleksowe leczenie raka pęcherza moczowego. Obejmuje metody chirurgiczne, medyczne i radiacyjne. Taktyki leczenia ustalane są na posiedzeniu Rady Ekspertów z udziałem profesorów i lekarzy najwyższej kategorii. Głównym zabiegiem chirurgicznym jest przezcewkowa resekcja pęcherza. Wykonywany jest na wczesnym etapie choroby. Następnie wykonywana jest immunoterapia lub radioterapia.

Jeśli guz nacieka większość ściany pęcherza, chirurdzy wykonują radykalną cystektomię (usunięcie pęcherza), a następnie operację plastyczną (wytworzenie sztucznego pęcherza z okrężnicy lub jelita cienkiego). Chirurgia plastyczna pozwala w naturalny sposób przywrócić oddawanie moczu. Aby zapobiec nawrotom choroby, oprócz operacji stosuje się radioterapię i chemioterapię.

Chemioterapia dopęcherzowa zmniejsza ryzyko wznowy miejscowej. Chemioterapeuci przepisują pacjentom leki cytotoksyczne przed i po operacji, co wydłuża okres bez nawrotów i jest najskuteczniejszym sposobem leczenia zaawansowanego raka pęcherza moczowego. Standardowy kurs wprowadzający do BCG obejmuje 6 cotygodniowych wlewów. U 40-60% pacjentów istnieje potrzeba powtórzenia kursu

Radioterapia pomaga zmniejszyć guz. Ułatwia to operację. Promieniowanie guza wykonuje się podczas krwawienia. Radioterapia znacznie zmniejsza ból w przerzutach do kości.

Pod koniec leczenia pacjenci pozostają pod nadzorem onkologa w Szpitalu Jusupow. Pozwala to na szybkie zidentyfikowanie możliwego nawrotu choroby. Po zbadaniu pacjenta onkolog przepisuje ogólną analizę i badanie cytologiczne moczu, badanie krwi. Jeśli jest to wskazane, wykonuje cystoskopię i stosuje rentgenowskie metody diagnostyczne.

Zapobieganie

Zapobieganie rakowi pęcherza obejmuje:

  • Eliminacja zagrożeń zawodowych;
  • Ochrona przed przemysłowymi czynnikami rakotwórczymi (noszenie odzieży ochronnej, unikanie bezpośredniego kontaktu z chemikaliami);
  • Radykalne leczenie wszystkich łagodnych brodawczaków pęcherza;
  • Odpowiednia terapia zapalenia pęcherza;
  • Rzucić palenie;
  • Picie wystarczającej ilości płynów;

Odpowiedzi na pytania dotyczące diagnostyki i leczenia raka pęcherza moczowego można uzyskać telefonicznie. Contact center szpitala Jusupow działa przez całą dobę, 7 dni w tygodniu.

Rak urotelialny (komórki przejściowe) pęcherza moczowego

Każdy złośliwy guz nabłonkowy pęcherza moczowego zawierający całkowicie, częściowo lub ogniskowo anaplastyczny nabłonek dróg moczowych.

Głównymi składnikami diagnostyki raka urotelialnego są: forma wzrostu guza, stopień zróżnicowania komórek (G, stopień anaplazji) oraz etap procesu.

Forma wzrostu obejmuje obecność struktur brodawkowatych, wzrost naciekowy, struktury rakowe in situ, a także różne ich kombinacje.

Określenie stopnia zróżnicowania dotyczy raków brodawkowatych i naciekających.

Należy zauważyć, że nie dotyczy on raka in situ. W celu uniknięcia błędów diagnostycznych zdecydowanie zaleca się w klasyfikacji WHO, aby nie klasyfikować nieinwazyjnych guzów brodawkowatych jako raka in situ..

Rak brodawkowaty urotelialny. Nieinwazyjny rak brodawkowaty urotelialny. 8130/3

Nowotwór złośliwy nabłonka dróg moczowych o strukturze brodawkowatej. W przeciwieństwie do brodawczaków i guzów brodawkowatych o niskim ryzyku złośliwości, nowotwory te charakteryzują się atypią strukturalną i jądrową o różnym nasileniu, którą ocenia się w skali od 1 do 3, ponieważ stopień zaawansowania różni się istotnie dla każdego z trzech stopni.

O stopniu zróżnicowania guzów o niejednorodnej budowie decydują najmniej zróżnicowane obszary, czyli najwyższy stopień anaplazji.

Stopnie anaplazji

Pierwszy stopień anaplazji (G1) to wysoce zróżnicowany nowotwór charakteryzujący się łagodną atypią strukturalną i komórkową (ryc. 2.7). W przeciwieństwie do guzów brodawkowatych nabłonka dróg moczowych o niskim ryzyku złośliwości, w tym przypadku występuje niewielkie naruszenie polarności jąder, ich wielkości, kształtu, struktury chromatyny.


Postać: 2.7. Rak brodawkowaty urotelialny, G1. Struktury brodawkowate z łagodną atypią komórkową Barwione hematoksyliną i eozyną. x200

Mitozy są rzadkie, ale mogą występować na całej grubości warstwy nabłonka. G1 odpowiada I stopnia w klasyfikacji WHO z 1973 r. Lub rakowi urotelialnemu niskiego stopnia i stopniu IIA w większości ośrodków europejskich. Ryzyko progresji choroby wynosi około 13%.

Drugi stopień anaplazji (G2) - średnio zróżnicowany rak - jest uważany za pośredni. Różni się od G1 głównie wzrostem atypii strukturalnej z zachowaniem niektórych elementów organizacji tj. Polaryzacji i monomorfizmu, których nie ma w guzach G3 (ryc. 2.8).


Postać: 2.8. Rak brodawkowaty urotelialny, G2. Struktury brodawkowate o umiarkowanym stopniu atypii. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x200

Znaki te nie uległy zmianie w porównaniu z klasyfikacją WHO z 1973 r. I są oceniane jako stopień IIB w większości ośrodków europejskich.

Trzeci stopień anaplazji (G3) - rak słabo zróżnicowany - charakteryzuje się wyraźnym polimorfizmem komórkowym bez polarności. utrata komórek powierzchniowych (upośledzenie dojrzewania), zmienność parametrów jądrowych, liczne patologiczne mitozy (ryc. 2.9 i 2.10). W klasyfikacji WHO z 1973 r. Odpowiada III stopniu zaawansowania, podobnie jak w Europie, oraz guzom o wysokim stopniu złośliwości w innych ośrodkach. Ponad 65% pacjentów ma zaawansowanego raka.


Postać: 2.9. Rak brodawkowaty urotelialny, G3. Wyraźny polimorfizm komórkowy w guzie. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x200


Postać: 2.10. Rak brodawkowaty urotelialny, G3. Wyraźny polimorfizm komórkowy w guzie. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x400

W klasyfikacji WHO z 2004 r. Osobna pozycja obejmuje nieinwazyjnego raka brodawkowatego nabłonka dróg moczowych o niskim stopniu anaplazji (niski stopień) i wysokim stopniu anaplazji (wysoki stopień). Nieinwazyjnego raka brodawkowatego niskiego stopnia rozpoznaje się w 5 przypadkach na 100 000 osób rocznie.

W 70% przypadków guz jest zlokalizowany na tylnej lub bocznej ścianie pęcherza. Cystoskopia uwidacznia egzofityczny guz brodawkowaty: pojedynczy - w 78% przypadków, mnogi - w 22%.

Jeśli guz zawiera ogniska słabo zróżnicowanego raka, należy go zaklasyfikować jako raka brodawkowatego wysokiego stopnia. Ekspresja cytokeratyny (CK) 20, CD44, p53 i p63 to średnia wartość między guzami brodawkowatymi o niskim ryzyku złośliwości a rakiem brodawkowatym o wysokiej anaplazji.

Komórki nowotworowe mają przeważnie diploidalny zestaw chromosomów. Nieinwazyjny rak brodawkowaty wysokiego stopnia jest guzem z przewagą umiarkowanej atypii strukturalnej i komórkowej. Cystoskopia może ujawnić formacje od brodawkowatych po litowo-guzkowe. Porażka może być pojedyncza lub wielokrotna. Ekspresja CK20, p53 i p63 jest wyraźniejsza niż w raku o niskim stopniu złośliwości. Komórki nowotworowe są zwykle aneuploidalne.

Naciekający rak urotelialny. Naciekający rak urotelialny. 8120/3

Obraz makroskopowy jest bardzo zróżnicowany: guzy mogą być brodawkowate. polipoidalne, guzkowe, lite, owrzodzone i endofityczne. Większość guzów pT1 jest brodawkowatych o niskim lub wysokim stopniu anaplazji. Raki PT2-4 zwykle nie są brodawkowate, z wysokim stopniem anaplazji.

Mniej korzystne rokowanie wyróżniają guzy wieloogniskowe, formacje większe niż 3 cm Obecność zmian tła w postaci raka in situ zwiększa ryzyko nawrotu i progresji. Przerzuty do węzłów chłonnych i rozsiew ogólnoustrojowy zawsze wiążą się ze złym rokowaniem. Morfologiczne czynniki rokowania obejmują stopień anaplazji, stadium i inne specyficzne objawy. Zatem obecność naciekania naczyń w guzach pT1 zmniejsza 5-letni wskaźnik przeżycia do 44%.

We wszystkich biopsjach należy ocenić głębokość inwazji. Klasyfikacja TNM zaleca uwzględnienie określonych informacji anatomicznych w celu określenia stadium procesu nowotworowego (tabela 2.2).

Tabela 2.2. Klasyfikacja TNM raka pęcherza moczowego


W raporcie patologicznym należy odnotować inwazję blaszki właściwej, chociaż może to być niezwykle trudne w przypadku stycznych odcinków przez powłokę błony śluzowej nabłonka dróg moczowych lub gniazda von Brunna. W nieinwazyjnych zmianach brodawkowatych błona podstawna zachowuje równy, wyraźny kontur, w przeciwieństwie do nieciągłych konturów w kompleksach inwazyjnych.

W strefie inwazji charakter zrębu często różni się od innych obszarów, to znaczy występuje zwłóknienie, stwardnienie i naciek zapalny. Konieczne jest wskazanie, czy w biopsji występuje rozległa lub ogniskowa inwazja blaszki właściwej, ale nie należy używać terminu „rak powierzchowny”, ponieważ mieszane są dwa etapy: pTa i pT1.

Oddzielnie powinieneś mieszkać na płytce mięśniowej błony śluzowej. Te cienkie, rozproszone wiązki mięśni układane są na środku blaszki właściwej, równolegle do powierzchni, częściowo obok naczyń cienkościennych (ryc. 2.11).


Postać: 2.11. Naciekający rak urotelialny. Naciekanie guza na płytkę mięśniową błony śluzowej, warstwa mięśniowa ściany pęcherza pozostaje nienaruszona. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x100

Infiltracyjny wzrost w tym obszarze nie może być interpretowany jako inwazja mięśni. Termin „inwazja mięśniowa” nie jest całkowicie poprawny, ponieważ nie rozróżnia między błoną śluzową mięśniówki i mięśniówką właściwą ani między powierzchowną i głęboką inwazją mięśni. Zaleca się wskazanie na obecność właściwej warstwy mięśniowej, aby urolodzy byli poinformowani o głębokości pobierania próbek..

Z naszego doświadczenia wynika, że ​​płytka mięśniowa błony śluzowej jest niezwykle rzadko uwidaczniana w materiale biopsyjnym, szczególnie przy zmianach brodawkowatych, a sama warstwa mięśniowa jest częściej obecna w materiale po resekcjach przezcewkowych, ponieważ materiał biopsyjny pobierany jest z reguły powierzchownie.

Oceniając raki inwazyjne, szereg wytycznych zaleca określenie trybu inwazji zrębu. Uważa się, że guz naciekający zrąb z „szerokim frontem” (ryc. 2.12) jest mniej agresywny niż wzrost "macki" (ryc. 2.13 i 2.14). Istnieją również trzy inne typy inwazyjnego wzrostu guza: mikrowłóknisty, mikrocystyczny i zagnieżdżony..


Postać: 2.12. Naciekający rak urotelialny. Szeroka inwazja z przodu. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x200


Postać: 2.13. Naciekający rak urotelialny. Guz nacieka zrąb oddzielnymi szerokimi sznurami. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x200


Postać: 2.14. Naciekający rak urotelialny. „Inwazja macek”. Barwienie hematoksyliną i eozyną. x200

Szeroki zakres morfologicznych wariantów raka urotelialnego odzwierciedla stopień złośliwości raka pęcherza. Niektóre z tych opcji są dość powszechne, inne są niezwykle rzadkie, ale różnią się przebiegiem klinicznym. W rozpoznaniu zaleca się wskazanie odmiany raka urotelialnego.

Klasyfikacja raka urotelialnego pęcherza moczowego, stadia, objawy, leczenie

Rak urotelialny pęcherza moczowego - choroba, która pojawia się częściej po 50 latach.

Pierwsze oznaki tej złośliwej choroby układu moczowo-płciowego objawiają się w postaci domieszki krwi w moczu i okresowych bólów w podbrzuszu.

Ogólne informacje o chorobie

Termin „rak” w medycynie oznacza złośliwy nowotwór składający się ze zmienionych komórek. Nabłonek wyściełający pęcherz moczowy nazywa się urotelem..

W związku z tym choroba w postaci złośliwego guza ze zmienionych komórek tej tkanki będzie nazywana rakiem urotelialnym. Nowotwór złośliwy pęcherza moczowego częściej atakuje ściany boczne.

Pierwszą oznaką choroby na tle pełnego zdrowia często jest jedynie domieszka krwi w moczu.

Klasyfikacja

Rak przejściowokomórkowy pęcherza moczowego klasyfikuje się według charakteru wzrostu guza, zmian w komórkach oraz obecności lub braku przerzutów.

Nazwa guzaCechy konstrukcyjneZnaki kiełkowaniaObecność przerzutówStopniowanie
Brodawczak urotelialny o niskim potencjale złośliwościGuz brodawkowaty bez objawów złośliwości. Potencjalnie może przerodzić się w rakanienieG0
Powierzchowny rak urotelialnyRak brodawkowaty niskiego stopnianienieG1
Rak urotelialny z początkowymi objawami inwazjiRak z dobrze widocznymi objawami zmian nowotworowych w komórkachtakmożliwe miejscowe przerzutyG2
Rak urotelialny z widocznymi objawami inwazjiRak brodawkowaty z wyraźnymi objawami zmian nowotworowych w komórkachtakprzerzuty miejscowe i odległeG3

Brodawczak o niskim potencjale złośliwości pod względem struktury komórkowej jest prawie nie do odróżnienia od normalnego nabłonka. Tymczasem jest to podnosząca na duchu formacja, odmienna od normy.

W przyszłości pod wpływem czynników rakotwórczych może przerodzić się w raka.

Powierzchowny guz złośliwy zlokalizowany jest tylko w warstwie nabłonkowej i nie wrasta w ścianę. Lekarze nazywają ten typ raka „rakiem na miejscu”.

Przy wczesnym wykryciu i odpowiednim leczeniu możliwe jest całkowite wyleczenie. Guz jest zwykle klasyfikowany jako wysoce zróżnicowany rak z komórek przejściowych pęcherza.

Złośliwy guz urotelialny z początkowymi objawami inwazji ma wszystkie oznaki zwyrodnienia nowotworowego nabłonka.

Jednocześnie inwazja guza w ścianę narządu jest minimalna. Rak brodawkowaty tego stopnia, przy braku przerzutów, jest łatwo uleczalny.

W przypadku niskiego zróżnicowania komórek tkanki nowotworowej rak narasta we wszystkich warstwach ściany pęcherza. Przerzuty takiego guza można wykryć w pewnej odległości od dotkniętego obszaru..

Pod względem histologicznym wyróżnia się dwa typy raka urotelialnego: jeden, który zachowuje cechy struktury pierwotnej tkanki nabłonkowej i typ anaplastyczny (nie podlegający klasyfikacji).

Czasami komórki rakowe regenerują się w taki sposób, że całkowicie tracą podobieństwo do pierwotnej tkanki i stają się podobne do wielowarstwowego nabłonka płaskiego. Ten guz nazywa się rakiem płaskonabłonkowym..

Przyczyny raka urotelialnego

Należy zwrócić uwagę na następujące prawdopodobne przyczyny raka pęcherza:

  • przewlekłe choroby zapalne;
  • uraz błony śluzowej;
  • złe nawyki;
  • chemiczne czynniki rakotwórcze;
  • czynniki rakotwórcze promieniowania.

Według statystyk, brodawkowaty rak urotelialny występuje częściej u osób z przewlekłym zapaleniem pęcherza i kamicą moczową.

Trwałe uszkodzenia nabłonka przez kamienie i kryształy soli, ogniska przewlekłego zapalenia drobnoustrojów prowadzą do metaplazji (zwyrodnienia) nabłonka. Potencjalnie obszary te mogą powodować wzrost tkanki nowotworowej.

Złe nawyki działają również jako czynnik prowokujący, ponieważ obniżają poziom obronny organizmu.

Udowodniono, że dziedziczność wpływa również na możliwość powstawania guzów układu moczowo-płciowego..

Czynniki rakotwórcze w postaci agresywnych związków chemicznych wydalanych z moczem oraz zwiększone promieniowanie tła znacznie zwiększają ryzyko raka..

Etapy i objawy choroby

Przebieg raka pęcherza jest klinicznie podzielony na cztery etapy.

W pierwszym stadium raka rokowanie jest najkorzystniejsze. W tym przypadku transformacja guza jest zlokalizowana tylko w warstwie komórek nabłonka.

W drugim etapie komórki nowotworowe wrastają do warstwy podśluzowej i mięśniowej. W tym okresie pierwsze objawy kliniczne pojawiają się w postaci domieszki krwi w moczu. Prawdopodobnie pojawienie się dolegliwości związanych z epizodycznym bólem w dolnej części brzucha.

W przypadku trzeciego etapu procesu nowotworowego komórki rakowe powodują uszkodzenie pobliskich węzłów chłonnych. Podczas ich badania można określić ogniska wzrostu zdegenerowanych tkanek nabłonkowych.

Krwiomocz na tym etapie choroby jest bardziej wyraźny. Bolesne oddawanie moczu z częstym ponaglaniem.

Pojedyncze powiększone węzły chłonne można łatwo zidentyfikować dotykiem. W przypadku, gdy guz zaczyna się rozpadać, mocz pacjenta nabiera mętnego wyglądu przypominającego ropę.

Jeśli rak wygląda jak szypułka, może sporadycznie blokować normalny przepływ moczu..

W czwartym stadium choroby przerzuty występują nie tylko w pobliskich węzłach chłonnych, ale także w odległych narządach..

W tym okresie stan pacjentów pogarszają objawy ogólnego zatrucia na skutek rozpadu guza. Łączy się dystrofia raka wątroby i nerek, co znacznie pogarsza obraz kliniczny.

W związku ze wzrostem wykształcenia w okolicy narządów miednicy mogą wystąpić przetoki pęcherzowo-pochwowe i pęcherzowo-ustne. Rozwija się powolne zapalenie otrzewnej miednicy.

Zespół bólowy jest stały, nasilany przez oddawanie moczu. Pęcherz jest wypełniony skrzepami krwi i fragmentami rozkładającej się tkanki nowotworowej. Z tego powodu mocz nabiera mętnego czerwonawego koloru i zgniłego zapachu..

Diagnostyka

Rozpoznanie „raka pęcherza”, podobnie jak wielu guzów układu moczowo-płciowego, jest ustalane głównie na podstawie wyników badań instrumentalnych.

W przypadku dolegliwości związanych z krwią w moczu urolog kieruje pacjenta na badanie TK lub MR. Tomogram komputerowy ujawnia ogniskowe zgrubienie błony śluzowej lub obecność węzła w ścianie narządu.

Diagnozę choroby przeprowadza się dalej za pomocą specjalnego urządzenia - cystoskopu. Guz na błonie śluzowej wygląda jak wysoki, luźny obszar.

Podczas tego badania pobierany jest fragment tkanki guza do dalszego badania mikroskopowego. Ostateczną diagnozę stawia histolog po przestudiowaniu specjalnych preparatów histologicznych.

Badanie ultrasonograficzne narządów jamy brzusznej pozwala na ustalenie obecności odległych przerzutów, zrostów oraz określenie stopnia zaawansowania procesu nowotworowego.

Z metod laboratoryjnych stosuje się analizę moczu z uwolnieniem osadu z komórek nabłonka. Komórki raka można wykryć poprzez badanie cytologiczne osadu.

Badanie krwi na markery nowotworowe również pomoże w ustaleniu diagnozy..

Leczenie raka urotelialnego

Wśród metod leczenia przeważają techniki operacyjne. Najczęstszą metodą na początkowych etapach procesu nowotworowego jest wypalanie komórek nowotworowych za pomocą elektrokoagulatora lub wiązki lasera.

Leczenie to jest najbardziej skuteczne u pacjentów z rakiem urotelialnym pęcherza G1..

Inną metodą operacji jest elektrorereekcja przezcewkowa. W tym przypadku tkankę guza wycina się specjalnym urządzeniem - resektoskopem, który podczas endoskopii wprowadza się do pęcherza.

Techniki wycinania dobrze sprawdzają się w przypadku guzów typu brodawkowatego, bez kiełkowania w ścianie.

Jeśli rak urotelialny nacieka wszystkie warstwy ściany pęcherza, wskazana jest częściowa resekcja pęcherza. Wykonywany jest przez nacięcie wzdłuż linii środkowej brzucha, wycinając dotknięty obszar narządu.

W ciężkich przypadkach wykonuje się cystektomię - całkowite usunięcie pęcherza wraz z sąsiednimi węzłami chłonnymi. W celu odpływu moczu z organizmu moczowody tą techniką są usuwane do światła okrężnicy esicy.

Leczenie niechirurgiczne obejmuje radioterapię i chemioterapię. Obie te metody są zwykle stosowane w trzecim lub czwartym stadium choroby w celu spowolnienia wzrostu przerzutów..

Prognoza

Najkorzystniejsze rokowanie w przypadku wysoce zróżnicowanego raka pęcherza moczowego. W przypadku terminowej diagnozy i pełnego leczenia chirurgicznego pacjenta można uznać za całkowicie zdrowego.

W przypadku raka urotelialnego pęcherza moczowego stopnia G2 dalszy przebieg choroby jest uzależniony od obecności lub braku przerzutów. W przypadku chemioterapii rokowanie jest korzystne..

Środki zapobiegawcze

Najskuteczniejszą metodą zapobiegania rakowi pęcherza moczowego jest terminowe leczenie chorób narządów moczowych. Kontakt z urologiem, gdy w moczu pojawi się krew, pomoże zdiagnozować we wczesnych stadiach..

W okresie pooperacyjnym w pierwszym roku konieczne jest wykonanie obowiązkowej cystoskopii kontrolnej co 3 miesiące. W przyszłości tę procedurę powtarza się sześć miesięcy później..

Należy pamiętać, że złe nawyki i siedzący tryb życia przyczyniają się do powstawania przewlekłych chorób układu moczowego.

Rzucenie palenia i nadużywania alkoholu pomoże w zapobieganiu patologii onkologicznej.

Rak urotelialny

Rak urotelialny (rak) jest złośliwym guzem, który rozwija się z nabłonka dróg moczowych (nabłonka pokrywającego drogi moczowe). Choroba ta może rozwinąć się na poziomie układu naczyniowego nerek, moczowodu, pęcherza i cewki moczowej. To na tych oddziałach występuje moczowód. Zwykle guz występuje u osób w wieku od 50 do 80 lat. Mężczyźni częściej chorują niż kobiety. W 90-95% przypadków dotyczy to pęcherza.

  • Etiologia
  • Obraz kliniczny
  • Klasyfikacja
  • Diagnostyka
  • Jak leczyć chorobę
  • Kontrola lekarska po leczeniu i rokowanie

Etiologia

Ryzyko zachorowania na raka urotelialnego wzrasta w następujących przypadkach:

  • Ekspozycja na aminy aromatyczne. Substancje te są rakotwórcze i powstają w różnych procesach przemysłowych. Należą do nich przemysł olejny, lakierniczy, chemiczny i węglowy. Z reguły rak urotelialny rozwija się przy długotrwałym kontakcie z tymi czynnikami rakotwórczymi..
  • Palenie. Dym papierosowy zwiększa ryzyko rozwoju guza według różnych źródeł nawet siedmiokrotnie.
  • Przyjmowanie niektórych leków. Istnieją powody, by sądzić, że długotrwałe stosowanie niektórych leków przeciwbólowych i cytostatycznego leku - cyklofosfamidu może powodować raka urotelialnego.
  • Napromienianie układu moczowego w leczeniu guzów o innej lokalizacji. Choroba rozwija się wiele lat po wystawieniu człowieka na działanie szkodliwego czynnika.

W niektórych krajach świata (Sudan, Egipt) szeroko rozpowszechnione są robaki (schistosomy), które wnikają do układu moczowego, powodując jego uszkodzenie. Może to przyczynić się do onkologicznej transformacji nabłonka dróg moczowych. Jednak Rosja nie jest krajem endemicznym dla tej choroby pasożytniczej, dlatego ten mechanizm nie ma znaczenia.

Obraz kliniczny

Najczęściej rak urotelialny objawia się bezbolesną makro- lub mikrohematurią, czyli krwią w moczu w dużych lub małych ilościach. W niektórych przypadkach może wystąpić częste oddawanie moczu, konieczność (nagląca, silna) potrzeba, ból i pieczenie podczas opróżniania pęcherza. Jeśli guz znajduje się w moczowodzie lub miedniczce nerkowej, może być wyczuwalny jednostronny guz podobny do guza w okolicy lędźwiowej, któremu towarzyszy ból w boku.

Oprócz miejscowych objawów wskazujących na uszkodzenie dróg moczowych, u pacjentów mogą pojawić się ogólnoustrojowe objawy wspólne dla wielu nowotworów. Należą do nich utrata masy ciała, osłabienie, letarg, nudności i gorączka. Te objawy zwykle rozwijają się w późnych stadiach raka..

Klasyfikacja

Istnieje kilka głównych podejść do klasyfikacji raka urotelialnego. Światowa Organizacja Zdrowia dzieli tę chorobę na trzy stopnie, w zależności od stopnia złośliwości..

W praktyce klinicznej najczęstszy system TNM, który uwzględnia cechy guza pierwotnego, stan węzłów chłonnych i odległych przerzutów. Na podstawie tego systemu wyróżnia się cztery stadia choroby..

Istnieje również klasyfikacja morfologiczna raka, w której wyróżnia się następujące formy:

  • Wysoce zróżnicowany rak brodawkowaty urotelialny.
  • Słabo zróżnicowany rak brodawkowaty urotelialny.
  • Płaski, nieinwazyjny rak urotelialny.
  • Inwazyjny rak urotelialny.

Istnieją również rzadkie morfologiczne typy raka urotelialnego. Należą do nich: warianty zagnieżdżone, podobne do nabłonka limfatycznego i mikropapilarne.

Diagnostyka

Do diagnostyki raka urotelialnego zaleca się następujące laboratoryjne i instrumentalne metody badawcze:

  • Cystoskopia z biopsją.
  • Badanie cytologiczne moczu.
  • Badanie ultrasonograficzne pęcherza.
  • Urografia komputerowa z wieloma czujnikami.
  • Rezonans magnetyczny (MRI).
  • Ureteropyeloskopia z biopsją - badanie endoskopowe światła moczowodu i miedniczki nerkowej z pobraniem tkanki do badania histologicznego.
  • Dodatkowo wykonuje się ogólne badanie krwi, badanie moczu, biochemiczne badanie krwi, koagulogram.

W razie potrzeby w planie badania można uwzględnić inne metody, a także konsultacje ze specjalistami. Etap diagnostyczny jest niezwykle ważny, ponieważ pozwala określić dokładną postać raka, określić stadium i dobrać skuteczne leczenie.

Jak leczyć chorobę

Leczenie raka urotelialnego zależy od jego lokalizacji, stadium i typu. W przypadku małych, wysoce zróżnicowanych guzów pęcherza, resekcja przezcewkowa jest złotym standardem. Jest to endoskopowa interwencja w jamie narządu z dostępem przez cewkę moczową. Operacja jest mniej traumatyczna. Możliwe jest również laserowe usuwanie tkanki guza. Po tych operacjach pacjent musi regularnie przeprowadzać badanie cytologiczne moczu i cystoskopię. Słabo zróżnicowany rak inwazyjny wymaga bardziej radykalnej metody - resekcji pęcherza lub cystektomii. Przy częstych nawrotach stosuje się wprowadzenie Bacillus Calmette-Guerin (BCG) do jamy narządu, co powoduje zniszczenie komórek nowotworowych.

Jeśli guz znajduje się w górnych drogach moczowych, wykonuje się radykalną nefrureterektomię. Ta operacja obejmuje resekcję moczowodu wraz z pęcherzem. Ponadto chirurg zwykle usuwa węzły chłonne.

Zgodnie ze wskazaniami zalecana jest terapia przed- i pooperacyjna lekami cytostatycznymi zawierającymi platynę. Radioterapię można również stosować w połączeniu z zabiegiem chirurgicznym.

Kontrola lekarska po leczeniu i rokowanie

Po leczeniu raka urotelialnego konieczne jest monitorowanie stanu pacjenta w celu wczesnego wykrycia ewentualnego nawrotu. Pacjent wymaga regularnej cystoskopii i cytologii moczu. W razie potrzeby przepisywane są inne metody diagnostyczne, na przykład USG pęcherza. Lekarz prowadzący sporządza dokładny plan.

Przeżycie chorych determinuje przede wszystkim etap procesu i stopień zróżnicowania komórek raka urotelialnego. W przypadku nowotworu inwazyjnego w późniejszych stadiach przeżycie pięcioletnie wynosi około 10-50%. Wiek jest kolejnym czynnikiem wpływającym na późniejsze rokowanie. Osoby starsze mają najgorsze wskaźniki przeżycia w porównaniu z młodymi. Najlepsze wyniki można osiągnąć, gdy wykryje się początkowe stadium raka nabłonka dróg moczowych i odpowiedź na leczenie jest dobra. W takiej sytuacji często możliwe jest osiągnięcie długotrwałej remisji..

Artykuły O Białaczce