Płuca (płuca) (ryc. 201) to sparowany narząd, który zajmuje prawie całą jamę klatki piersiowej i jest głównym narządem układu oddechowego. Ich wielkość i kształt są zmienne i mogą się zmieniać w zależności od fazy oddychania..

Każde płuco ma kształt ściętego stożka, którego zaokrąglony wierzchołek (apex pulmonis) (ryc. 202, 203, 204) jest skierowany do dołu nadobojczykowego i przez górny otwór klatki piersiowej wystaje w okolice szyi na poziom szyjki I żebra oraz lekko wklęsłą podstawę (podstawa pulmonis ) (Rys. 202) zwrócone w stronę kopuły membrany. Zewnętrzna wypukła powierzchnia płuc sąsiaduje z żebrami, od wewnętrznej strony obejmują główne oskrzela, tętnicę płucną, żyły płucne i nerwy tworzące korzeń płuc (radix pulmonis). Prawe płuco jest szersze i krótsze. W dolnej przedniej krawędzi lewego płuca znajduje się zagłębienie, do którego przyczepione jest serce. Nazywa się to wcięciem sercowym lewego płuca (incisura cardiaca pulmonis sinistri) (ryc. 202, 204). Zawiera również wiele węzłów chłonnych. Na wklęsłej powierzchni płuc znajduje się zagłębienie zwane hilus pulmonum. W tym miejscu płuca wchodzą do tętnic płucnych i oskrzelowych, oskrzeli i nerwów oraz opuszczają żyły płucne i oskrzelowe, a także naczynia limfatyczne..

Płuca składają się z płatów płucnych (lobi pulmones). Głębokie bruzdy, z których każdy nazywa się szczeliną skośną (fissura obliqua) (ryc. 202, 203, 204), prawe płuco jest podzielone na trzy płaty. Wśród nich płat górny (lobus superior) (ryc. 194, 202, 203, 204), środkowy (lobus medius) (ryc. 194, 202, 203) i dolny (lobus dolny) (ryc. 194, 202, 204), a lewy - na dwie: górną i dolną. Górny międzypłatowy rowek prawego płuca nazywany jest szczeliną poziomą (fissura horizontalis) (ryc. 202). Płuca są podzielone na powierzchnię żebrową (facies costalis) (ryc. 202, 203, 204), powierzchnię przeponową (facies daphragmatica) (ryc. 202, 203, 204) i powierzchnię przyśrodkową (facies medialis), w której część kręgowa (pars vertebralis ) (Ryc. 203), śródpiersia lub śródpiersia, część (pars mediastinalis) (ryc. 203, 204) i depresja serca (impresio cardica) (ryc. 203, 204).

Rodzaj szkieletowej podstawy narządu tworzą główne oskrzela, które są wplecione w płuca, tworząc drzewo oskrzelowe (arbor bronchialis), podczas gdy prawe oskrzele tworzy trzy gałęzie, a lewe - dwie. Z kolei gałęzie są podzielone na oskrzela 3-5 rzędu, tak zwane oskrzela subegmentalne lub średnie, i te na małe oskrzela, których chrzęstne pierścienie w ścianach zmniejszają się i zamieniają w małe płytki. Najmniejsze z nich (o średnicy 1-2 mm) nazywane są oskrzelikami (ryc. 205), w ogóle nie zawierają gruczołów i chrząstki, rozgałęziają się w 12-18 obrzeżach lub końcowych oskrzelikach (końcach oskrzelików), a te - na drogach oddechowych lub oddechowych, oskrzelikach (oskrzeliki oddechowe) (ryc. 205). Gałęzie oskrzeli dostarczają powietrze do płatów płuc, w które są wplecione, dokonując w ten sposób wymiany gazowej między tkankami a krwią. Oskrzeliki oddechowe dostarczają powietrze do małych obszarów płuc zwanych trądzikami (acini) i stanowią główną jednostkę strukturalną i funkcjonalną oddziału oddechowego. W obrębie acinus oskrzeliki oddechowe rozgałęziają się, rozszerzają i tworzą kanały pęcherzykowe (przewody pęcherzykowe) (ryc. 205), z których każdy kończy się dwoma woreczkami pęcherzykowymi. Na ścianach kanałów zębodołowych i worków znajdują się pęcherzyki lub pęcherzyki płucne (alveoli pulmonis) (ryc. 205). U osoby dorosłej ich liczba sięga 400 milionów. Jeden acinus zawiera około 15-20 pęcherzyków. Ściany pęcherzyków pokryte są jednowarstwowym nabłonkiem płaskonabłonkowym, pod którym znajdują się naczynia włosowate w przegrodach tkanki łącznej, które stanowią barierę aerogematyczną (między krwią a powietrzem), ale nie zakłócają wymiany gazowej i uwalniania pary.

Płuca są również podzielone na segmenty oskrzelowo-płucne (segmenta bronchopulmonalia): prawe - o 11, a lewe - o 10 (ryc. 206A-D, 206D-G). Są to obszary płata płucnego, które są wentylowane tylko przez jedno oskrzele trzeciego rzędu i są zaopatrywane w krew przez jedną tętnicę. Żyły są zwykle wspólne dla dwóch sąsiednich segmentów. Segmenty są oddzielone od siebie przegrodami tkanki łącznej i mają kształt nieregularnych stożków lub piramid. Wierzchołek segmentów jest skierowany w stronę bramy, a podstawa zwrócona jest do zewnętrznej powierzchni płuc.

Na zewnątrz każde płuco otoczone jest opłucną (opłucną) (ryc. 205) lub workiem opłucnowym, który jest cienką, błyszczącą, gładką, wilgotną błoną surowiczą (tunica surowicza). Przydziel opłucną ciemieniową lub ciemieniową (pleura parietalis), wyściełającą wewnętrzną powierzchnię ścian klatki piersiowej i płucną (opłucna płucna), ściśle połączoną z tkanką płucną, która jest również nazywana trzewną. Pomiędzy tymi opłucną tworzy się szczelina, zwana jamą opłucną (cavum opłucna) i wypełniona płynem opłucnowym (opłucną), co ułatwia oddychanie płuc.

Pomiędzy workami opłucnowymi tworzy się przestrzeń ograniczona z przodu mostkiem i chrząstką żebrową, z tyłu kręgosłupem, a poniżej ścięgnistą częścią przepony. Przestrzeń ta nazywa się śródpiersiem i jest tradycyjnie podzielona na śródpiersie przednie i tylne. Z przodu znajduje się serce z workiem osierdziowym, duże naczynia serca, naczynia przeponowe i nerwy, a także grasica. Tchawica, piersiowa część aorty, przełyk, piersiowy przewód limfatyczny, żyły niesparowane i częściowo niesparowane, pnie nerwowe współczulne i nerw błędny znajdują się w tylnej części.

Postać: 194. Aparaty oddechowe:

1 - jama nosowa; 2 - gardło; 3 - jama ustna; 4 - chrząstka nagłośni; 5 - fałda przedsionka; 6 - komora krtani;

7 - fałda głosowa; 8 - chrząstka tarczycy; 9 - krtań; 10 - tchawica; 11 - rozwidlenie tchawicy; 12 - główne prawe oskrzele;

13 - główne lewe oskrzele; 14 - górny płat prawego płuca; 15 - górny płat lewego płuca; 16 - środkowy płat prawego płuca;

17 - dolny płat lewego płuca; 18 - dolny płat prawego płuca

Postać: 201. Tchawica i oskrzela:

1 - występ krtani (jabłko Adama); 2 - chrząstka tarczycy; 3 - więzadło pierścieniowo-tarczowe; 4 - więzadło krtaniowo-tchawiczne;

5 - łukowata chrząstka tchawicy; 6 - okrągłe więzadła tchawicy; 7 - przełyk; 8 - rozwidlenie tchawicy;

9 - główne prawe oskrzele; 10 - główne lewe oskrzele; 11 - aorta

Postać: 202. Płuca:

1 - krtań; 2 - tchawica; 3 - wierzchołek płuca; 4 - powierzchnia żebra; 5 - rozwidlenie tchawicy; 6 - górny płat płuca;

7 - poziome rozcięcie prawego płuca; 8 - ukośna szczelina; 9 - wcięcie sercowe lewego płuca; 10 - średni płat płuca;

11 - dolny płat płuca; 12 - powierzchnia przepony; 13 - podstawa płuca

Postać: 203. Prawe płuco:

1 - wierzchołek płuca; 2 - płat górny; 3 - główne prawe oskrzele; 4 - powierzchnia żebra;

5 - część śródpiersia (śródpiersia); 6 - wgłębienie serca; 7 - część kręgowa; 8 - ukośna szczelina;

9 - średni udział; 10 - powierzchnia przepony

Postać: 204. Lewe płuco:

1 - korzeń płuca; 2 - powierzchnia żebra; 3 - część śródpiersia (śródpiersia); 4 - główne lewe oskrzele;

5 - płat górny; 6 - wgłębienie serca; 7 - ukośna szczelina; 8 - wcięcie sercowe lewego płuca;

9 - dolny płat; 10 - powierzchnia przepony

Postać: 205. Płat płucny:

1 - oskrzelik; 2 - kanały zębodołowe; 3 - oskrzelik oddechowy (oddechowy); 4 - atrium;

5 - sieć kapilar pęcherzykowych; 6 - pęcherzyki płucne; 7 - pęcherzyki przekrojowe; 8 - opłucna

Postać: 206. Segmenty oskrzelowo-płucne

A - z przodu; B - z tyłu; B - w prawo; G - lewa:

płat górny płuca prawego: I - segment wierzchołkowy; II - odcinek tylny; III - odcinek przedni; środkowy płat prawego płuca:

IV - segment boczny; V - uszkodzenie przyśrodkowe; dolny płat prawego płuca: VI - wierzchołkowy (górny) odcinek;

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny; VIII - przedni odcinek podstawny; IX - boczny odcinek podstawny;

X - tylny odcinek podstawny; płat górny płuca lewego: I i II - odcinek wierzchołkowo-tylny; III - odcinek przedni;

IV - górny odcinek trzciny; V - dolny odcinek trzciny; dolny płat lewego płuca: VI - wierzchołkowy (górny) odcinek;

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny; VIII - przedni odcinek podstawny; IX - boczny odcinek podstawny;

X - tylny odcinek podstawny

Postać: 206. Segmenty oskrzelowo-płucne

D - od wewnątrz i po prawej stronie; E - od wewnątrz i w lewo; F - od dołu:

płat górny płuca prawego: I - segment wierzchołkowy; II - odcinek tylny; III - odcinek przedni; środkowy płat prawego płuca:

IV - segment boczny; V - uszkodzenie przyśrodkowe; dolny płat prawego płuca: VI - wierzchołkowy (górny) odcinek;

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny; VIII - przedni odcinek podstawny; IX - boczny odcinek podstawny;

X - tylny odcinek podstawny; płat górny płuca lewego: I i II - odcinek wierzchołkowo-tylny; III - odcinek przedni;

IV - górny odcinek trzciny; V - dolny odcinek trzciny; dolny płat lewego płuca: VI - wierzchołkowy (górny) odcinek;

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny; VIII - przedni odcinek podstawny; IX - boczny odcinek podstawny;

X - tylny odcinek podstawny

Zobacz także: Układ oddechowy

Płuca (płuca) (ryc. 201) to sparowany narząd, który zajmuje prawie całą jamę klatki piersiowej i jest głównym narządem układu oddechowego. Ich wielkość i kształt są zmienne i mogą się zmieniać w zależności od fazy oddychania..

Każde płuco ma kształt ściętego stożka, którego zaokrąglony wierzchołek (apex pulmonis) (ryc. 202, 203, 204) jest skierowany do dołu nadobojczykowego i przez górny otwór klatki piersiowej wystaje w okolice szyi na poziom szyjki I żebra oraz lekko wklęsłą podstawę (podstawa pulmonis ) (Rys. 202) zwrócone w stronę kopuły membrany. Zewnętrzna wypukła powierzchnia płuc sąsiaduje z żebrami, od wewnętrznej strony obejmują główne oskrzela, tętnicę płucną, żyły płucne i nerwy tworzące korzeń płuc (radix pulmonis). Prawe płuco jest szersze i krótsze. W dolnej przedniej krawędzi lewego płuca znajduje się zagłębienie, do którego przyczepione jest serce. Nazywa się to wcięciem sercowym lewego płuca (incisura cardiaca pulmonis sinistri) (ryc. 202, 204). Zawiera również wiele węzłów chłonnych. Na wklęsłej powierzchni płuc znajduje się zagłębienie zwane hilus pulmonum. W tym miejscu płuca wchodzą do tętnic płucnych i oskrzelowych, oskrzeli i nerwów oraz opuszczają żyły płucne i oskrzelowe, a także naczynia limfatyczne..

Płuca składają się z płatów płucnych (lobi pulmones). Głębokie bruzdy, z których każdy nazywa się szczeliną skośną (fissura obliqua) (ryc. 202, 203, 204), prawe płuco jest podzielone na trzy płaty. Wśród nich płat górny (lobus superior) (ryc. 194, 202, 203, 204), środkowy (lobus medius) (ryc. 194, 202, 203) i dolny (lobus dolny) (ryc. 194, 202, 204), a lewy - na dwie: górną i dolną. Górny międzypłatowy rowek prawego płuca nazywany jest szczeliną poziomą (fissura horizontalis) (ryc. 202). Płuca są podzielone na powierzchnię żebrową (facies costalis) (ryc. 202, 203, 204), powierzchnię przeponową (facies daphragmatica) (ryc. 202, 203, 204) i powierzchnię przyśrodkową (facies medialis), w której część kręgowa (pars vertebralis ) (Ryc. 203), śródpiersia lub śródpiersia, część (pars mediastinalis) (ryc. 203, 204) i depresja serca (impresio cardica) (ryc. 203, 204).

Postać: 202.

3 - wierzchołek płuca;

4 - powierzchnia żebra;

5 - rozwidlenie tchawicy;

6 - górny płat płuca;

7 - poziome rozcięcie prawego płuca;

9 - wcięcie sercowe lewego płuca;

10 - średni płat płuca;

11 - dolny płat płuca;

12 - powierzchnia przepony;

13 - podstawa płuca

śródpiersia) część;

6 - wgłębienie serca;

7 - część kręgowa;

9 - średni udział;

10 - powierzchnia przepony

Rodzaj szkieletowej podstawy narządu tworzą główne oskrzela, które są wplecione w płuca, tworząc drzewo oskrzelowe (arbor bronchialis), podczas gdy prawe oskrzele tworzy trzy gałęzie, a lewe - dwie. Z kolei gałęzie są podzielone na oskrzela 3-5 rzędu, tak zwane oskrzela subegmentalne lub średnie, i te na małe oskrzela, których chrzęstne pierścienie w ścianach zmniejszają się i zamieniają w małe płytki. Najmniejsze z nich (o średnicy 1-2 mm) nazywane są oskrzelikami (ryc. 205), w ogóle nie zawierają gruczołów i chrząstki, rozgałęziają się w 12-18 obrzeżach lub końcowych oskrzelikach (oskrzelikach końcach), a te - na drogach oddechowych lub oddechowych, oskrzelikach (oskrzeliki oddechowe) (ryc. 205). Gałęzie oskrzeli dostarczają powietrze do płatów płuc, w które są wplecione, dokonując w ten sposób wymiany gazowej między tkankami a krwią. Oskrzeliki oddechowe dostarczają powietrze do małych obszarów płuc zwanych trądzikami (acini) i stanowią główną jednostkę strukturalną i funkcjonalną oddziału oddechowego. W obrębie acinus oskrzeliki oddechowe rozgałęziają się, rozszerzają i tworzą kanały pęcherzykowe (przewody pęcherzykowe) (ryc. 205), z których każdy kończy się dwoma woreczkami pęcherzykowymi. Na ścianach kanałów zębodołowych i worków znajdują się pęcherzyki lub pęcherzyki płucne (alveoli pulmonis) (ryc. 205). U osoby dorosłej ich liczba sięga 400 mln. Jeden acinus zawiera około 15-20 pęcherzyków płucnych. Ściany pęcherzyków pokryte są jednowarstwowym nabłonkiem płaskonabłonkowym, pod którym znajdują się naczynia włosowate w przegrodach tkanki łącznej, które stanowią barierę aerogematyczną (między krwią a powietrzem), ale nie zakłócają wymiany gazowej i uwalniania pary.

śródpiersia) część;

4 - główne lewe oskrzele;

5 - płat górny;

6 - wgłębienie serca;

8 - wcięcie sercowe lewego płuca;

10 - powierzchnia przepony

Płuca są również podzielone na segmenty oskrzelowo-płucne (segmenta bronchopulmonalia): prawe - o 11, a lewe - o 10 (ryc. 206). Są to obszary płata płucnego, które są wentylowane tylko przez jedno oskrzele trzeciego rzędu i są zaopatrywane w krew przez jedną tętnicę. Żyły są zwykle wspólne dla dwóch sąsiednich segmentów. Segmenty są oddzielone od siebie przegrodami tkanki łącznej i mają kształt nieregularnych stożków lub piramid. Wierzchołek segmentów jest skierowany w stronę bramy, a podstawa zwrócona jest do zewnętrznej powierzchni płuc.

Na zewnątrz każde płuco otoczone jest opłucną (opłucną) (ryc. 205) lub workiem opłucnowym, który jest cienką, błyszczącą, gładką, wilgotną błoną surowiczą (tunica surowicza). Przydziel opłucną ciemieniową lub ciemieniową (pleura parietalis), wyściełającą wewnętrzną powierzchnię ścian klatki piersiowej i płucną (opłucna płucna), ściśle połączoną z tkanką płucną, która jest również nazywana trzewną. Pomiędzy tymi opłucną tworzy się szczelina, zwana jamą opłucną (cavum opłucna) i wypełniona płynem opłucnowym (opłucną), co ułatwia oddychanie płuc.

Pomiędzy workami opłucnowymi tworzy się przestrzeń ograniczona z przodu mostkiem i chrząstką żebrową, z tyłu kręgosłupem, a poniżej ścięgnistą częścią przepony. Przestrzeń ta nazywa się śródpiersiem i jest tradycyjnie podzielona na śródpiersie przednie i tylne. Z przodu znajduje się serce z workiem osierdziowym, duże naczynia serca, naczynia przeponowe i nerwy, a także grasica. Tchawica, piersiowa część aorty, przełyk, piersiowy przewód limfatyczny, żyły niesparowane i częściowo niesparowane, pnie nerwowe współczulne i nerw błędny znajdują się w tylnej części.

oddechowy) oskrzelik;

5 - sieć kapilar pęcherzykowych;

6 - pęcherzyki płucne;

7 - pęcherzyki przekrojowe;

8 - opłucna

górny) segment;

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny;

VIII - przedni odcinek podstawny;

IX - boczny odcinek podstawny;

X - tylny odcinek podstawny;

górny płat lewego płuca:

I i II - odcinek wierzchołkowo-tylny;

III - odcinek przedni;

IV - górny odcinek trzciny;

V - dolny odcinek trzciny;

dolny płat lewego płuca:

VI - segment wierzchołkowy (górny);

VII - środkowy (sercowy) odcinek podstawny;

Segmenty płuc: schemat. Struktura płuc

Jak wyglądają nasze płuca? W klatce piersiowej znajduje się tkanka płucna w 2 workach opłucnowych. Wewnątrz pęcherzyków płucnych znajdują się małe worki powietrzne. Wierzchołek każdego płuca znajduje się w okolicy dołu nadobojczykowego, nieco wyżej (2-3 cm) od obojczyka.

Płuca wyposażone są w rozbudowaną sieć naczyń. Bez rozwiniętej sieci naczyń krwionośnych, nerwów i oskrzeli narząd oddechowy nie byłby w stanie w pełni funkcjonować.

Płuca mają płaty i segmenty. Szczeliny międzypłatowe są wypełnione opłucną trzewną. Segmenty płuc są oddzielone od siebie przegrodą tkanki łącznej, wewnątrz której przechodzą naczynia. Niektóre segmenty, jeśli są złamane, można usunąć podczas pracy bez szkody dla sąsiednich. Dzięki przegrodom można zobaczyć, gdzie przebiega „dzieląca” linia segmentów.

Płaty i segmenty płuc. Schemat

Wiadomo, że płuca są sparowanym organem. Prawe płuco składa się z dwóch płatów, oddzielonych bruzdami (łac. Fissurae), a lewe - z trzech. Lewe płuco jest węższe, ponieważ serce znajduje się na lewo od środka. W tym obszarze płuco pozostawia odkrytą część osierdzia..

Płuca są również podzielone na segmenty oskrzelowo-płucne (segmenta bronchopulmonalia). Zgodnie z międzynarodową nomenklaturą oba płuca są podzielone na 10 segmentów. W prawej górnej części znajdują się 3, w środkowym płacie - 2, w dolnej - 5 segmentów. Lewa strona jest podzielona w inny sposób, ale zawiera tak wiele sekcji. Segment oskrzelowo-płucny to wydzielony obszar miąższu płucnego, który jest wentylowany przez 1 oskrzele (czyli oskrzela III rzędu) i zaopatrywany w krew z jednej tętnicy.

U niektórych osób segmenty płuc są po prostu „ułożone” inaczej niż u innych, co nie oznacza, że ​​jest to anomalia patologiczna. Funkcja płuc nie zmienia się od tego..

Segmenty płuc, co potwierdza diagram, wizualnie wyglądają jak nieregularne czopki i piramidy, górą skierowaną w stronę wrota narządu oddechowego. Podstawa wyimaginowanych figur znajduje się na powierzchni płuc..

Górne i środkowe segmenty prawego płuca

Struktura strukturalna miąższu lewego i prawego płuca jest nieco inna. Segmenty płuc mają swoje nazwy w języku łacińskim i rosyjskim (mają one bezpośredni związek z lokalizacją). Zacznijmy od opisu przedniej części prawego płuca.

  1. Wierzchołek (Segmentum apicale). Schodzi do kręgosłupa szkaplerza. Ma kształt stożka.
  2. Powrót (Segmentum posterius). Biegnie od środka łopatki do jej krawędzi od góry. Segment przylega do ściany klatki piersiowej (tylno-bocznej) na poziomie 2-4 żeber.
  3. Przód (Segmentum anterius). Znajduje się z przodu. Powierzchnia (środkowa) tego odcinka przylega do prawego przedsionka i żyły głównej górnej.

Średni udział jest „dzielony” na 2 segmenty:

  1. Boczne (laterale). Znajduje się na 4 do 6 żeber. Ma kształt piramidy.
  2. Medial (mediale). Segment jest skierowany w stronę ściany klatki piersiowej z przodu. W środku przylega do serca, poniżej przepona.

Wyświetla te segmenty schematu płuc w każdej nowoczesnej encyklopedii medycznej. Nazwy mogą być tylko trochę inne. Na przykład segment boczny jest zewnętrzny, a środkowy jest często nazywany wewnętrznym..

Dolne 5 segmentów prawego płuca

W prawym płucu znajdują się 3 sekcje, a ostatnia dolna sekcja ma 5 dodatkowych segmentów. Te dolne odcinki płuc są określane jako:

  1. Wierzchołek (apicale superius).
  2. Przyśrodkowy segment podstawny lub sercowy (basale mediale cardiacum).
  3. Przednia podstawna (basale anterius).
  4. Boczne podstawy (basale laterale).
  5. Tylne podstawy (basale posterius).

Segmenty te (ostatnie 3 segmenty podstawowe) mają podobny kształt i morfologię do lewych obszarów. W ten sposób segmenty płuc są podzielone po prawej stronie. Nieco inna jest anatomia lewego płuca. Rozważymy również lewą stronę.

Górny płat i dolne lewe płuco

Niektórzy uważają, że lewe płuco należy podzielić na 9 części. Z uwagi na to, że siódmy i ósmy odcinek miąższu lewego płuca mają wspólne oskrzele, autor niektórych publikacji nalega na połączenie tych płatów. Ale na razie wypiszmy wszystkie 10 segmentów:

  • Wierzchołkowy. Ten segment jest taki sam, jak lustrzane odbicie po prawej stronie.
  • Tylny. Czasami wierzchołek i tył są łączone w 1.
  • Z przodu. Największy segment. Styka się z lewą komorą serca po jego przyśrodkowej stronie.
  • Trzcina górna (Segmentum lingulare superius). Przylegające na poziomie 3-5 żeber do przedniej ściany klatki piersiowej.
  • Dolny segment językowy (lingulare interius). Znajduje się bezpośrednio pod górnym segmentem językowym, a od dołu jest oddzielony szczeliną od dolnych segmentów podstawnych.

A niższe sektory (które są podobne do właściwych) są również podane w kolejności ich sekwencji:

  • Wierzchołkowy. Topografia jest bardzo podobna do tego samego sektora po prawej stronie..
  • Przyśrodkowa podstawa (serce). Znajduje się przed więzadłem płucnym na przyśrodkowej powierzchni.
  • Przednia podstawna.
  • Boczny odcinek podstawny.
  • Tylna podstawa.

Segmenty płuc to zarówno jednostki funkcjonalne miąższu, jak i jednostki morfologiczne. Dlatego w przypadku każdej patologii przepisywane jest prześwietlenie. Po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego osobie doświadczony radiolog natychmiast ustala, w którym segmencie ognisko choroby.

Dopływ krwi

Najmniejszymi „szczegółami” narządu oddechowego są pęcherzyki płucne. Woreczki pęcherzykowe to pęcherzyki pokryte cienką siecią naczyń włosowatych, przez które oddychają nasze płuca. To w tych „atomach” płuc zachodzi cała wymiana gazowa. Segmenty płuc będą zawierać kilka kanałów pęcherzykowych. W sumie każde płuco zawiera 300 milionów pęcherzyków płucnych. Powietrze do nich dostarczane są przez naczynia włosowate tętnicze. Naczynia żylne pobierają dwutlenek węgla.

Tętnice płucne działają na małą skalę. Oznacza to, że odżywiają tkankę płucną i tworzą krążenie płucne. Tętnice są podzielone na płatowe, a następnie odcinkowe, a każda z nich zasila własną „sekcję” płuca. Ale przechodzą tu także naczynia oskrzelowe, które należą do dużego kręgu krążenia krwi. Żyły płucne prawego i lewego płuca wchodzą do prądu lewego przedsionka. Każdy segment płuca ma własne oskrzele 3 stopni.

Na śródpiersiowej powierzchni płuc znajduje się „brama” hilum pulmonis - zagłębień, przez które do płuc przechodzą główne żyły, naczynia limfatyczne, oskrzela i tętnice. To miejsce „przecięcia się” głównych naczyń nazywane jest korzeniem płuc.

Co pokaże radiogram?

Na zdjęciu rentgenowskim zdrowa tkanka płuc jest wyświetlana jako jednolity kolorowy wyświetlacz. Nawiasem mówiąc, fluorografia to również promieniowanie rentgenowskie, ale niższej jakości i najtańsze. Ale jeśli nie zawsze można na nim zobaczyć raka, łatwo zauważyć zapalenie płuc lub gruźlicę. Jeśli na obrazie widoczne są plamy o ciemniejszym odcieniu, może to wskazywać na zapalenie płuc, ponieważ zwiększa się gęstość tkanki. Ale plamy są jaśniejsze, co oznacza, że ​​tkanka narządu ma niską gęstość, a to również wskazuje na problemy.

Na radiogramie nie widać segmentów płuc. Rozpoznawalny jest tylko ogólny obraz. Ale radiolog musi znać wszystkie segmenty, musi określić, w której części miąższu płucnego występuje nieprawidłowość. Rentgenowskie czasami dają fałszywie dodatnie wyniki. Analiza obrazu daje jedynie „rozmyte” informacje. Dokładniejsze dane można uzyskać za pomocą tomografii komputerowej.

Płuca na TK

Tomografia komputerowa to najbardziej niezawodny sposób, aby dowiedzieć się, co dzieje się w miąższu płuc. CT pozwala zobaczyć nie tylko płaty i segmenty, ale także przegrody międzysegmentowe, oskrzela, naczynia i węzły chłonne. Podczas gdy segmenty płuca na zdjęciu rentgenowskim można określić tylko topograficznie.

Do takiego badania nie trzeba rano głodować i przerywać przyjmowania leków. Cała procedura przebiega szybko - w zaledwie 15 minut.

Zwykle osoba korzystająca z CT nie powinna mieć:

  • powiększone węzły chłonne;
  • płyn w opłucnej płucach;
  • obszary o nadmiernym zagęszczeniu;
  • brak formacji;
  • zmiany w morfologii tkanek miękkich i kości.

A także grubość oskrzeli musi odpowiadać normie. Segmenty płuc nie są w pełni widoczne w TK. Ale lekarz prowadzący sporządzi zdjęcie wolumetryczne i zapisze je w dokumentacji medycznej, gdy obejrzy całą serię zdjęć wykonanych na swoim komputerze.

Sam pacjent nie będzie w stanie rozpoznać choroby. Wszystkie obrazy po zbadaniu są zapisywane na dysku lub drukowane. A z tymi zdjęciami należy skontaktować się z pulmonologiem - lekarzem specjalizującym się w chorobach płuc.

Jak zadbać o zdrowie płuc?

Największą szkodę dla całego układu oddechowego powoduje niewłaściwy tryb życia, złe odżywianie i palenie.

Nawet jeśli człowiek mieszka w dusznym mieście, a jego płuca są nieustannie „atakowane” przez pył budowlany, nie jest to najgorsze. Płuca można oczyścić z kurzu, udając się latem do czyszczenia lasów. Najgorszą rzeczą jest dym papierosowy. To trujące mieszanki wdychane podczas palenia, smoła i tlenek węgla są straszne. Dlatego palenie powinno być rzucone bez żalu..

Ile płatów w prawym płucu

W lewym płucu zwykle wyróżnia się 8 segmentów.

Płat górny

Górny płat lewego płuca jest podzielony na 4 segmenty:

  • apical-posterior (S.1 + 2);
  • przód (S3);
  • trzcina górna (S.4);
  • trzcina dolna (S.pięć).

Dolny płat

Dolny płat lewego płuca zawiera 4 segmenty:

  • top (S6);
  • przednio-podstawna (S.8);
  • boczna podstawna lub boczno-podstawna (S.dziewięć);
  • tylna podstawa (S.dziesięć).

Uwagi

  1. ↑ Chernekhovskaya N.E., Fedchenko G.G., Andreev V.G., Povalyaev A.V. Rentgenowska endoskopowa diagnostyka chorób układu oddechowego. - M.: MEDpress-inform, 2007 - S. 8-11. - 240 pkt. - 2000 kopii. - ISBN 5-98322-308-9

Literatura

  • Concrete L., Zitgi E. Gr. Resekcja płuc. Podstawy anatomii i techniki operacyjne. - Bukareszt: Wydawnictwo Akademii Socjalistycznej Republiki Rumunii, 1981. - s. 27-28.
  • Kolesnikov I.S., Lytkin M.I. Chirurgia płuc i opłucnej: przewodnik dla lekarzy. - L.: Medicine, 1988. - S. 7-55.
  • Rozenshtraukh L.S., Rybakova N.I., Vinner M.G. Rentgenowska diagnostyka chorób układu oddechowego. - M.: Medicine, 1978 - S. 19-47.
  • Strutynsky A.V., Baranov A.P., Roitberg G.E., Gaponenkov Yu.P. Podstawy semiotyki chorób narządów wewnętrznych. - M.: MEDpress-inform, 2004 - S. 42-43. - ISBN 5-98322-012-8
  • Chernekhovskaya N.E., Fedchenko G.G., Andreev V.G., Povalyaev A.V. Rentgenowska endoskopowa diagnostyka chorób układu oddechowego. - M.: MEDpress-inform, 2007 - S. 8-11. - 240 pkt. - 2000 kopii. - ISBN 5-98322-308-9
  • Ferguson M.K. Atlas chirurgii klatki piersiowej. - M.: GEOTAR-Media, 2009. - S. 56-58. - ISBN 978-5-9704-1021-9
  • Hofer M. Prześwietlenie klatki piersiowej. Praktyczny przewodnik. - M.: Literatura medyczna, 2008. - S. 12. - ISBN 978-5-89677-113-5

Spinki do mankietów

Górne drogi oddechowe: Jama nosowa | Gardło
Dolne drogi oddechowe: krtań | Tchawica
Drzewo oskrzelowe: oskrzela główne | Oskrzela (segmenty oskrzelowo-płucne) | Bronchiole | Acinus | Zębodół
Płuca

Fundacja Wikimedia. 2010.

  • Nadciśnienie płucne
  • Tułów płucny

Zobacz, jakie „segmenty płuc” znajdują się w innych słownikach:

Anatomia RTG - zatoki przynosowe. Pomarańczowy to jama nosowa, zielony to zatoka szczękowa, żółty & # 1... Wikipedia

Zapalenie płuc - zapalenie płuc... Wikipedia

Zapalenie płuc - zapalenie płuc ICD 10 J12., J13., J14., J... Wikipedia

Zapalenie płuc - zapalenie płuc ICD 10 J12., J13., J14., J... Wikipedia

Zapalenie płuc - zapalenie płuc ICD 10 J12., J13., J14., J... Wikipedia

Płuca są organami oddychania powietrzem u niektórych ryb (płuc, płetw krzyżowych, polipów), kręgowców lądowych i ludzi. Poprzez L. odbywa się wymiana gazowa między powietrzem w jamie L. a krwią przepływającą przez płuca...... Wielka sowiecka encyklopedia

Płuca - I Płuca (pulmony) to sparowany narząd znajdujący się w jamie klatki piersiowej, który dokonuje wymiany gazowej pomiędzy wdychanym powietrzem a krwią. Główną funkcją L. jest oddychanie (patrz. Oddychanie). Niezbędnymi komponentami do jej wykonania są wentylacja...... Encyklopedia medyczna

GRUŹLICA - miód. Gruźlica jest chorobą zakaźną wywoływaną przez prątki gruźlicy i charakteryzuje się rozwojem alergii komórkowych, swoistymi ziarniniakami w różnych narządach i tkankach oraz polimorficznym obrazem klinicznym. Uszkodzenie płuc jest charakterystyczne... Podręcznik chorób

Light - żądanie „Light” jest przekierowywane tutaj; zobacz także inne znaczenia. Ludzkie płuca w przekroju. Powietrze wchodzi i wychodzi z płuc przez kanały chrzęstne oskrzeli i oskrzelików. Na tym zdjęciu tkanka płuc jest wycinana, aby odsłonić...... Wikipedię

Tętnica płucna - przedni widok otwartego serca... Wikipedia

Pojęcie segmentalnego podziału płuc

Aby skutecznie leczyć choroby płuc, lekarz musi posiadać wiedzę z wielu dziedzin medycyny i anatomii. Jednym z najważniejszych aspektów tej wiedzy są cechy strukturalne płuc. Bez tej wiedzy bardzo trudno będzie zdiagnozować różne patologie, które powstają w tym narządzie, nie będzie można wybrać właściwej metody leczenia.

Istotnym pojęciem z zakresu wiedzy o budowie tego narządu jest pojęcie „odcinki płuc”. Chodzi o to, że lekarz musi wiedzieć, aby poprawnie odczytać zdjęcia rentgenowskie i zdiagnozować patologie.

Warto zrozumieć, czym jest segment. Termin ten odnosi się do odcinka jednego z płuc, który odnosi się do składu płata płucnego. Oddzielny odcinek płucny jest wentylowany przez specyficzny odcinek oskrzela, do którego wpływa gałąź tętnicy płucnej. W centralnej części odcinka znajduje się gałąź tętnicza i oskrzele. Usuwanie z niego krwi odbywa się za pomocą żył przechodzących w przegrodach między segmentami znajdującymi się obok.

Kształt segmentów jest stożkowy. Wierzch skierowany jest do korzeni, a podstawa do zewnętrznych części narządu..

Cechy struktury płuc

Płuca należą do układu oddechowego człowieka. W ich składzie są dwa obszary o podobnej strukturze i wyglądzie (sparowany organ). Ich powstawanie rozpoczyna się w ciąży we wczesnym stadium. Kiedy rodzi się dziecko, jego układ oddechowy nadal się rozwija, osiągając wymagany stan po 20 latach.

Ich lokalizacja to jama klatki piersiowej. To ciało zajmuje znaczną jego część. Jama klatki piersiowej jest chroniona żebrami z przodu iz tyłu, poniżej znajduje się przepona. Żebra są zaprojektowane tak, aby uniknąć mechanicznego urazu klatki piersiowej.

Płuca mają kształt stożka, z wierzchołkiem umieszczonym nieco powyżej obojczyka. Dolne części narządu sąsiadują z przeponą. Charakteryzują się wklęsłym kształtem. Powierzchnia narządu jest wypukła z tyłu i do przodu. Rozmiary płuc różnią się, ponieważ serce znajduje się między nimi, bliżej lewego płuca. Dlatego prawe płuco jest nieco większe niż lewe. Jest krótszy i szerszy.

Prawidłowe lewe płuco jest wąskie i wydłużone. Również kształt tych narządów zależy od cech budowy ciała i objętości klatki piersiowej.

Następujące elementy nazywane są głównymi składnikami płuc:

  1. Oskrzela. Są to gałęzie tchawicy i są przeznaczone do przenoszenia powietrza. Tchawica dzieli się na dwa oddzielne oskrzela, z których każde należy do jednego z płuc. W jamie płucnej oskrzela dzielą się jeszcze bardziej i rozgałęziają jak korona drzewa, tworząc drzewo oskrzelowe. Najpierw prawe i lewe oskrzela rozchodzą się w płat, a te z kolei w odcinek. Dla każdego odcinka płucnego istnieje oddzielne oskrzele.
  2. Oskrzeli. Są to najmniejsze gałęzie oskrzeli. Brakuje im charakterystycznej dla oskrzeli tkanki chrzęstnej i śluzowej..
  3. Acini. Acini to jednostki strukturalne tkanki płucnej. Obejmuje oskrzelik, a także należące do niego woreczki pęcherzykowe i pasaże.

Wszystkie te elementy tworzą drogi oskrzelowo-płucne lub układ oddechowy człowieka..

Pierwotne zraziki płucne składają się z trądzików, z których gromadzą się segmenty. Kilka segmentów tworzy płaty płucne, które tworzą każde płuco. Prawa strona narządu jest podzielona na trzy płaty, lewa na dwa (ponieważ lewe płuco jest mniejsze). Każdy udział jest podzielony na segmenty.

Do czego służy podział płuc na segmenty??

Potrzeba takiego podziału narządu na małe obszary wynika z przyczyn klinicznych. W przypadku podziału segmentowego znacznie łatwiej jest określić lokalizację uszkodzenia, gdy wystąpi. Przyczynia się to do prawidłowej diagnozy i skuteczności opieki medycznej..

Istnieje specjalny schemat budowy płuc z podziałem na segmenty. Każdy lekarz specjalizujący się w leczeniu chorób układu oddechowego powinien znać ten schemat, w przeciwnym razie nie będzie w stanie rozszyfrować wyników RTG i TK klatki piersiowej.

Segmentacja

W prawym płucu wyróżnia się trzy płaty: górny, środkowy i dolny. Wszystkie są podzielone na segmenty, z których w tej części narządu znajduje się zwykle 10 sztuk..

Segmenty prawego płuca:

  1. Płat górny zawiera segmenty wierzchołkowe, tylne i przednie..
  2. Środek jest podzielony na boczne i środkowe.
  3. Płat dolny obejmuje: górny, sercowy, przednio-podstawny, boczno-podstawny i tylno-podstawny.

Płuco, które znajduje się po lewej stronie, jest mniejsze niż prawe, więc są w nim tylko dwa płaty, z których każdy jest podzielony na 4 sekcje.

Segmenty lewego płuca:

  1. Płat górny składa się z segmentów wierzchołkowo-tylnych, przednich i trzcinowych (górnego i dolnego).
  2. Płat dolny charakteryzuje się obecnością obszarów górnych, przednio-podstawnych, boczno-podstawnych i tylnych.

Funkcje segmentów płucnych są podobne do funkcji samego narządu i są następujące:

  • wymiana gazowa,
  • utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej,
  • utrzymanie równowagi wodnej,
  • udział w przebiegu krzepnięcia (krzepnięcia krwi),
  • wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego.

Aby określić patologiczne zjawiska lub upewnić się, że ich nie ma, lekarz musi przeanalizować obrazy klatki piersiowej uzyskane podczas RTG lub tomografii komputerowej.

Identyfikacja dokładnego miejsca, w którym znajduje się ognisko choroby, odbywa się według trzech punktów orientacyjnych:

  • obojczyk (końce górnej części),
  • druga para żeber (kończy się część środkowa),
  • czwarta para żeber (dolna część kończy się).

Analiza segmentowej struktury narządu na zwykłym obrazie jest trudna, ponieważ segmenty mają tendencję do nakładania się na siebie. Dlatego dla prawidłowej diagnozy konieczne jest przeprowadzenie badania w projekcji bocznej.

Struktura segmentowa płuc

Płuca znajdują się w jamie klatki piersiowej, zajmując jej większość. Płuco prawe i lewe oddzielone są od siebie śródpiersiem. W każdym płucu wyróżnia się wierzchołek i trzy powierzchnie - zewnętrzną (żebrową), dolną (przeponową) i wewnętrzną (śródpiersia). Rozmiary płuc nie są takie same ze względu na wyższe położenie prawej kopuły przepony i położenie serca przesuniętego w lewo. W każdym płucu wyróżnia się płaty, oddzielone głębokimi pęknięciami. Prawe płuco ma trzy płaty, lewe ma dwa. Płat górny prawy stanowi 20% tkanki płucnej, środkowy - 8%, prawy dolny - 25%, lewy górny - 23%, lewy dolny - 24%.

Szczeliny międzypłatowe są rzutowane z prawej i lewej strony w ten sam sposób - wzdłuż linii kręgowej od poziomu wyrostka kolczystego III kręgu piersiowego są skierowane ukośnie w dół i do przodu i przecinają VI żebro w miejscu przejścia jego części kostnej do chrzęstnej. Pozioma szczelina międzypłatowa prawego płuca odpowiada występowi żebra IV od linii środkowej pachowej do przyczepu chrząstki żebrowej IV do mostka.

Każdy płat płuc składa się z segmentów - obszarów tkanki płucnej wentylowanych przez oskrzele trzeciego rzędu (oskrzela segmentowe) i oddzielonych od sąsiednich segmentów przegrodą łączną. Kształtem segmenty przypominają piramidę, z górą skierowaną w stronę wrota płuc i podstawą skierowaną ku jego powierzchni. Płuco prawe składa się z 10 segmentów, lewe z 9 (ryc. 1, 2).

Postać: 1. Segmenty płuc: a - widok z przodu, b - widok z tyłu. Liczby reprezentują segmenty

Postać: 2. Segmenty oskrzelowo-płucne: c - powierzchnia żebrowa płuca prawego, d - powierzchnia żebrowa płuca lewego, e - powierzchnia przyśrodkowa płuca lewego, f - powierzchnia przyśrodkowa płuca prawego,

GB - oskrzele główne, LA - tętnica płucna, PV - żyła płucna

SEGMENTY PŁUC

Płuco prawe Płat górny C1. Wierzchołek C2. Tył C3. Z przoduLewe płuco Górny płat C1-2. Wierzchołkowo-tylny C3. Przód C4. Stroik górny C5. Dolna trzcina
Średni udział C4. Boczne C5. Środkowy
Dolny płat C6. Wierzchołek C7. Środkowa podstawa C8. Przednia podstawna C9. Boczna podstawowa C10. Tylna podstawaDolny płat C6. Wierzchołek C7. Brak C8. Przednia podstawna C9. Boczna podstawowa C10. Tylna podstawa

Topografia segmentów prawego płuca

Płat górny:

C1 - segment wierzchołkowy - wzdłuż przedniej powierzchni żebra II, przez wierzchołek płuca do kręgosłupa łopatki.

C2 - odcinek tylny - wzdłuż tylnej powierzchni klatki piersiowej przykręgowo od górnego kąta łopatki do jej środka.

C3 - odcinek przedni - od II do IV żeber.

Płat środkowy: określany przez przednią powierzchnię klatki piersiowej od IV do VI żebra.

C4 - odcinek boczny - przedni obszar pachowy.

C5 - segment środkowy - bliżej mostka.

Dolny płat: górna granica - od środka łopatki do przepony.

C6 - w strefie przykręgowej od środka łopatki do dolnego kąta.

C7 - środkowa podstawa.

C8 - podstawna przednia - z przodu - główny rowek międzypłatowy, poniżej - przepona, z tyłu - linia pachowa tylna.

C9 - boczna podstawa - od linii łopatki 2 cm do strefy pachowej.

C10 - tylna podstawa - od dolnego kąta łopatki do przepony. Granice boczne - linie przykręgowe i szkaplerzowe.

Topografia segmentów lewego płuca.

Płat górny

C1-2 - odcinek wierzchołkowo-tylny (stanowi połączenie segmentów C1 i C2 lewego płuca, ze względu na obecność wspólnego oskrzela) - wzdłuż przedniej powierzchni żebra II przez wierzchołek do kręgosłupa łopatki.

C3 - odcinek przedni - od II do IV żebra.

C4 - górny segment trzciny - od żebra IV do żebra V..

C5 - dolny odcinek trzciny - od żebra V do membrany.

Segmenty dolnego płata mają takie same granice jak po prawej stronie. W dolnym płacie lewego płuca nie ma segmentu C7 (w lewym płucu segmenty C7 i C8 płata prawego mają wspólne oskrzele).

Rysunki pokazują miejsca projekcji segmentów płuc na zwykłym radiogramie płuc w projekcji bezpośredniej.

Postać: 1. C1 - wierzchołkowy odcinek płuca prawego - wzdłuż przedniej powierzchni żebra II, przez wierzchołek płuca do kręgosłupa łopatki. (a - widok ogólny; b - rzut boczny; c - rzut bezpośredni.)

Postać: 2. C1 - wierzchołkowy odcinek i C2 - tylny odcinek lewego płuca. (a- rzut bezpośredni; b- rzut boczny; c- widok ogólny).

Postać: 8. C4 - boczny odcinek płata środkowego płuca prawego. (a- widok ogólny; b- rzut boczny; c- rzut bezpośredni).

Postać: 9. C5 - środkowy odcinek płata środkowego płuca prawego. (a- widok ogólny; b- rzut boczny; c- rzut bezpośredni).

Postać: 11.C6. Wierzchołkowy odcinek dolnego płata lewego płuca. (a- rzut bezpośredni; b- rzut boczny; c- widok ogólny).

Postać: 13. C8 - przedni odcinek podstawny dolnego płata płuca prawego. (a- widok ogólny; b- rzut boczny; c- rzut bezpośredni).

Postać: 15. C9 - boczny odcinek podstawny dolnego płata płuca prawego. (a- widok ogólny; b- rzut boczny; c- rzut bezpośredni).

A B C

Postać: 18.C10 - tylny odcinek podstawny dolnego płata lewego płuca. (a- rzut bezpośredni; b- rzut boczny; c- widok ogólny).

Ile płatów w prawym płucu

W płucach znajduje się 6 układów rurkowych: oskrzela, tętnice i żyły płucne, tętnice i żyły oskrzelowe, naczynia limfatyczne.

Większość odgałęzień tych układów biegnie równolegle do siebie, tworząc wiązki naczyniowo-oskrzelowe, które stanowią podstawę wewnętrznej topografii płuc. Zgodnie z wiązkami naczyniowo-oskrzelowymi każdy płat płuca składa się z oddzielnych odcinków, zwanych segmentami oskrzelowo-płucnymi.

Odcinek oskrzelowo-płucny jest częścią płuca odpowiadającą pierwszorzędowej gałęzi oskrzela płatowego i towarzyszącym mu odgałęzieniom tętnicy płucnej i innych naczyń. Jest oddzielony od sąsiednich segmentów mniej lub bardziej wyraźną przegrodą tkanki łącznej, w której przechodzą żyły segmentowe. Te żyły mają jako swoje baseny połowę terytorium każdego z sąsiednich segmentów. Segmenty płuca mają postać nieregularnych stożków lub piramid, których wierzchołki skierowane są w stronę wnęki płuca, a podstawy w kierunku powierzchni płuca, gdzie granice między segmentami są czasami zauważalne ze względu na różnicę w pigmentacji. Segmenty oskrzelowo-płucne są funkcjonalnymi i morfologicznymi jednostkami płuca, w których początkowo zlokalizowane są pewne procesy patologiczne, których usunięcie można ograniczyć za pomocą oszczędnych operacji zamiast resekcji całego płata lub całego płuca. Istnieje wiele klasyfikacji segmentów.

Przedstawiciele różnych specjalności (chirurdzy, radiolodzy, anatomowie) wyróżniają różną liczbę segmentów (od 4 do 12).

Zgodnie z Międzynarodową Nomenklaturą Anatomiczną wyróżnia się 10 segmentów w prawym i lewym płucu.

Nazwy segmentów są podawane zgodnie z ich topografią. Dostępne są następujące segmenty.

Segmenty prawego płuca

W górnym płacie prawego płuca wyróżnia się trzy segmenty:

segmentum apicale (SI) zajmuje górną przyśrodkową część płata górnego, wchodzi do górnego otworu klatki piersiowej i wypełnia sklepienie opłucnej;

segmentum posterius (SII) z podstawą skierowaną na zewnątrz i do tyłu, tam graniczy z żebrami II-IV; jego szczyt skierowany jest w stronę oskrzela płata górnego;

segmentum anterius (SIII) przylega do podstawy przedniej ściany klatki piersiowej między chrząstkami żeber I i IV; sąsiaduje z prawym przedsionkiem i żyłą główną górną.

Środkowy udział ma dwa segmenty:

segmentum laterale (SIV) z podstawą skierowaną do przodu i na zewnątrz oraz z dopełnieniem i przyśrodkowo;

segmentum mediate (SV) jest w kontakcie z przednią ścianą klatki piersiowej w pobliżu mostka, pomiędzy IV - VI żebrami; jest blisko serca i przepony.

W dolnym płacie wyróżnia się 5 segmentów:

segmentum apicale (superius) (SVI) zajmuje klinowaty wierzchołek dolnego płata i znajduje się w okolicy przykręgowej;

segmentum basale mediate (cardiacum) (SVII) podstawa zajmuje śródpiersie i częściowo przeponową powierzchnię dolnego płata. Przylega do prawego przedsionka i żyły głównej dolnej;
podstawa segmentum basdle anterius (SVIII) znajduje się na przeponowej powierzchni dolnego płata, a duża boczna strona przylega do ściany klatki piersiowej w okolicy pachowej między żebrami VI-VIII;

segmentum basale laterale (SIX) klinuje się między innymi segmentami dolnego płata tak, że jego podstawa styka się z przeponą, a strona boczna przylega do ściany klatki piersiowej w okolicy pachowej, między żebrami VII i IX;

segmentum basale posterius (SX) jest zlokalizowany przykręgowo; leży za wszystkimi innymi segmentami dolnego płata, głęboko wnikając w tylną część zatoki żebrowej opłucnej.
Czasami segmentum subapicdte (subsuperius) jest oddzielony od tego segmentu.

Segmenty lewego płuca

Górny płat lewego płuca ma 5 segmentów:

segmentum apicoposterius (SI + II) kształtem i pozycją odpowiada seg. apicale i seg. posterius górnego płata prawego płuca. Podstawa segmentu styka się z tylnymi odcinkami żeber III-V. W kierunku środkowym odcinek sąsiaduje z łukiem aorty i tętnicą podobojczykową. Może mieć postać 2 segmentów;

segmentum anterius (SIII) jest największym. Zajmuje znaczną część powierzchni żebrowej płata górnego, między żebrami I-IV, a także część powierzchni śródpiersia, gdzie styka się z pnia płucnego;

segmentum lingulare superius (SIV) reprezentuje obszar płata górnego między żebrami III-V z przodu i IV-VI- w okolicy pachowej;

segmentum lingulare inferius (SV) znajduje się poniżej górnej, ale prawie nie styka się z przeponą.
Oba segmenty trzciny odpowiadają środkowemu płatowi prawego płuca; wchodzą w kontakt z lewą komorą serca, przenikając między osierdziem a ścianą klatki piersiowej do zatoki żebrowo-śródpiersia opłucnej.

W dolnym płacie lewego płuca wyróżnia się 5 segmentów, które są symetryczne do segmentów dolnego płata prawego płuca i dlatego mają te same oznaczenia:

segmentum apicale (superius) (SVI) zajmuje pozycję przykręgową;

segmentum basale medidle (cardidcum) (SVII) w 83% przypadków ma oskrzele zaczynające się od wspólnego tułowia z oskrzeli następnego segmentu - segmentum basale anterius (SVIII). Ten ostatni jest oddzielony od trzcinowych segmentów górnego płata fissura obliqua i uczestniczy w tworzeniu się powierzchni żebrowej, przeponowej i śródpiersia płuc;

segmentum basale laterale (SIX) zajmuje powierzchnię żebrową dolnego płata w okolicy pachowej na poziomie żeber XII-X;

segmentum basale posterius (SX) reprezentuje duże, położone z tyłu innych segmentów, miejsce w dolnym płacie lewego płuca; dotyka żeber VII-X, przepony, aorty zstępującej i przełyku,

Segmentum subapicale (subsuperius) jest zmienny.

Płuca

ja

Płuca (pulmony) to sparowany narząd znajdujący się w jamie klatki piersiowej, który wymienia gaz między wdychanym powietrzem a krwią. Główną funkcją L. jest oddychanie (patrz. Oddychanie). Niezbędnymi elementami do jego wykonania jest wentylacja pęcherzyków płucnych powietrzem o wystarczającym poziomie cząstkowego ciśnienia tlenu, dyfuzja tlenu i dwutlenku węgla przez błonę pęcherzykowo-włośniczkową, prawidłowy przepływ krwi przez krążenie płucne..

Ludzkie płuca układane są w 3 tygodniu okresu prenatalnego w postaci niesparowanego woreczkowego występu endodermy brzusznej ściany jelita gardłowego. W czwartym tygodniu rozwoju, na dolnym końcu wypukłości, pojawiają się dwie nerki oskrzelowo-płucne - podstawy oskrzeli i płuc. Od 5 tygodnia do 4 miesiąca rozwoju powstaje drzewo oskrzelowe. Mezenchym otaczający rosnące drzewo oskrzelowe różnicuje się w tkankę łączną, mięśnie gładkie i chrząstkę oskrzeli; wrastają w nią naczynia i nerwy. W 4-5 miesiącu rozwoju układane są oskrzeliki oddechowe, pojawiają się pierwsze pęcherzyki i powstają trądzik. Splanchnopleura i somatopleura jamy celulozowej, do której wystaje rosnąca L., zamieniają się w opłucną trzewną i ciemieniową. W momencie urodzenia liczba płatów, segmentów, zrazików zasadniczo odpowiada liczbie tych formacji u osoby dorosłej. Wraz z nadejściem oddechu L. szybko się prostują, ich tkanki stają się przewiewne.

Po urodzeniu rozwój L. trwa. W pierwszym roku życia wielkość drzewa oskrzelowego wzrasta o 1 1 /2-2 razy. Kolejny okres intensywnego wzrostu drzewa oskrzelowego to okres dojrzewania. Pojawienie się nowych gałęzi przewodów zębodołowych kończy się w okresie od 7 do 9 lat, pęcherzyki płucne - o 15-25 lat. Objętość płuc w wieku 20 lat przekracza 20 razy objętość L. u noworodka. Po 50 latach rozpoczyna się stopniowa związana z wiekiem inwolucja L; procesy inwazyjne są szczególnie wyraźne u osób powyżej 70 roku życia.

Anatomia i histologia

Płuca (ryc. 1) przypominają kształtem połowę wyciętego pionowo stożka; są pokryte surowiczą błoną - opłucną. Z długą i wąską klatką piersiową L. wydłużoną i wąską, z szeroką - krótszą i szerszą. Prawa L. jest krótsza i szersza niż lewa i ma większą objętość. Średnia wysokość prawego płuca wynosi 27,1 cm (dla mężczyzn) i 21,6 cm (dla kobiet), lewego odpowiednio L - 29,8 i 23 cm Średnia szerokość podstawy prawego płuca wynosi 13,5 cm (dla mężczyzn) i 12, 2 cm (u kobiet), lewe - odpowiednio 12,9 i 10,8 cm. Przednio-tylny rozmiar podstawy prawej i lewej L wynosi średnio 16 cm Średnia masa jednego płuca wynosi 374 ± 14 g. Całkowita pojemność L. waha się od 1290 do 4080 ml (średnio 2680 ± 120 ml).

W każdym L. rozróżnia się wierzchołek, podstawę, trzy powierzchnie (żebrową, środkową, przeponową) i dwie krawędzie (przednią i dolną). Na żebrowej powierzchni wierzchołka L. znajduje się rowek odpowiadający tętnicy podobojczykowej, a przed nim - rowek żyły ramienno-głowowej. Na powierzchni żebrowej określa się również trwały odcisk pierwszego żebra - rowek podstopniowy. Powierzchnie żebrowe i przeponowe L. są oddzielone spiczastą dolną krawędzią. Podczas wdechu i wydechu dolna krawędź L. przesuwa się w kierunku pionowym średnio o 7-8 cm. Środkowa powierzchnia L. z przodu jest oddzielona od powierzchni żebrowej zaostrzoną przednią krawędzią, a od dołu od powierzchni przepony - dolną krawędzią. Na przedniej krawędzi lewej L. znajduje się wycięcie w kształcie serca przechodzące w dół do języka płuc. Na przyśrodkowej powierzchni zarówno L. (ryc. 2), kręgosłupa i śródpiersia wyróżnia się depresję serca. Dodatkowo na przyśrodkowej powierzchni prawej L. przed jej bramą znajduje się odcisk z przylegania żyły głównej górnej, a za nią płytkie bruzdy z przylegania żyły azygosu i przełyku. W przybliżeniu pośrodku powierzchni przyśrodkowej obu L. znajduje się lejkowate zagłębienie - brama L. Szkieletowo, brama L. odpowiada poziomowi kręgów piersiowych V-VII za i żebrami II-V z przodu. Główne tętnice i żyły oskrzeli, płuc i oskrzeli, splotów nerwowych i naczyń limfatycznych przechodzą przez bramę L. w okolicy bramy i wzdłuż głównych oskrzeli znajdują się węzły chłonne. Wymienione formacje anatomiczne razem tworzą korzeń L. Górną część wrota L. zajmują główne oskrzela, tętnica płucna i węzły chłonne, naczynia oskrzelowe i splot nerwu płucnego. Dolną część bramy zajmują żyły płucne. Korzeń L. jest pokryty opłucną. Poniżej korzenia L. duplikacja opłucnej tworzy trójkątne więzadło płucne.

Płuca składają się z płatów oddzielonych od siebie szczelinami międzypłatowymi, które nie sięgają do nasady płuca o 1-2 cm. W prawym L. znajdują się trzy płaty: górny, środkowy i dolny. Górny płat jest oddzielony od środka poziomą szczeliną, środkową od dolnej szczeliną ukośną. W lewym L. znajdują się dwa płaty - górny i dolny, oddzielone ukośną szczeliną. Udziały L. są podzielone na odcinki oskrzelowo-płucne - odcinki L., mniej lub bardziej odizolowane od tych samych sąsiednich odcinków warstwami tkanki łącznej, z których każdy rozgałęzia się segmentowe oskrzele i odpowiadające mu odgałęzienie tętnicy płucnej; żyły odprowadzające segment odprowadzają krew do żył znajdujących się w przegrodzie międzysegmentowej. Zgodnie z International Nomenclature (Londyn, 1949), w każdym L. znajduje się 10 segmentów oskrzelowo-płucnych (ryc. 3). W International Anatomical Nomenclature (PNA) segment wierzchołkowy lewej L. jest połączony z odcinkiem tylnym (odcinek wierzchołkowo-tylny). Czasami nie występuje przyśrodkowy (sercowy) podstawowy odcinek lewej L..

W każdym segmencie wyróżnia się kilka zrazików płucnych - odcinki L., wewnątrz których znajduje się rozgałęzienie zrazikowego oskrzela (oskrzela małe o średnicy około 1 mm) aż do oskrzelika końcowego; zraziki są oddzielone od siebie i od opłucnej trzewnej przez międzyzrazikowe przegrody luźnej tkanki włóknistej i łącznej. Każde płuco ma około 800 zrazików. Gałęzie oskrzeli (oskrzela) (w tym oskrzeliki końcowe) tworzą drzewo oskrzelowe lub drogi oddechowe płuc.

Końcowe oskrzeliki są podzielone dychotomicznie na oskrzeliki oddechowe (oddechowe) rzędu od 1 do 4, które z kolei są podzielone na kanały (kanały) pęcherzykowe rozgałęziające się od jednego do czterech razy i zakończone woreczkami pęcherzykowymi. Na ścianach przewodów pęcherzykowych, pęcherzyków zębodołowych i oskrzelików oddechowych znajdują się pęcherzyki L. otwierające się do ich światła, które razem z oskrzelikami oddechowymi, przewodami i woreczkami pęcherzykowymi tworzą drzewo pęcherzykowe, czyli miąższ oddechowy L.; jego jednostką morfofunkcyjną jest acinus (ryc. 4), który obejmuje jedno oskrzelik oddechowy i powiązane przewody pęcherzykowe, worki i pęcherzyki.

Oskrzeliki są wyłożone jednowarstwowym sześciennym nabłonkiem rzęskowym; zawierają również komórki wydzielnicze i szczoteczkowe. W ścianie końcowych oskrzelików nie ma gruczołów i płytek chrzęstnych. Tkanka łączna otaczająca oskrzeliki przechodzi do podstawy tkanki łącznej miąższu oddechowego L. W oskrzelikach oddechowych komórki nabłonka sześciennego tracą rzęski; podczas przejścia do przewodów zębodołowych nabłonek sześcienny zostaje zastąpiony jednowarstwowym, płaskim nabłonkiem pęcherzykowym. Ściana pęcherzyków płucnych, wyłożona jednowarstwowym nabłonkiem płaskonabłonkowym pęcherzyków płucnych, zawiera trzy typy komórek: komórki oddechowe (płaskonabłonkowe) lub alweolocyty typu 1, komórki duże (ziarniste) lub pęcherzyki płucne typu 2 i fagocyty pęcherzykowe (makrofagi). Od strony przestrzeni powietrznej nabłonek pokryty jest cienką niekomórkową warstwą surfaktantu - substancji składającej się z fosfolipidów i białek wytwarzanych przez alweolocyty typu 2. Środek powierzchniowo czynny ma dobrze zaznaczone właściwości powierzchniowo czynne, zapobiega zapadaniu się pęcherzyków płucnych podczas wydechu, przenikaniu mikroorganizmów z wdychanego powietrza przez ich ścianki oraz zapobiega wynaczynieniu płynu z naczyń włosowatych. Nabłonek pęcherzykowy znajduje się na błonie podstawnej o grubości 0,05-0,1 mikrona. Na zewnątrz, w sąsiedztwie błony podstawnej, znajdują się naczynia włosowate przechodzące wzdłuż przegrody międzypęcherzykowej, a także sieć elastycznych włókien otaczających pęcherzyki płucne.

Wierzchołek płuca u osoby dorosłej odpowiada sklepieniu opłucnej i wystaje przez górny otwór klatki piersiowej w okolicy szyi do poziomu wierzchołka wyrostka kolczystego VII kręgu szyjnego z tyłu i 2-3 cm powyżej obojczyka z przodu. Położenie granic L. i opłucnej ciemieniowej jest podobne. Przednia krawędź prawego L. jest rzutowana na przednią ścianę klatki piersiowej wzdłuż linii, która jest poprowadzona od wierzchołka L. do przyśrodkowego końca obojczyka, dalej do środka rączki mostka i dalej na lewo od linii mostka, aż do przyczepienia się chrząstki żebrowej VI do mostka, gdzie zaczyna się dolna granica L. Przednia krawędź lewej L. na poziomie skrzyżowania żeber IV z mostkiem odchyla się łukowo w lewo iw dół do przecięcia VI żebra z linią okołostronną. Dolna granica prawego L. odpowiada na linii mostka chrząstce żebra V, wzdłuż linii środkowoobojczykowej - VI żebrem, wzdłuż linii pachowej przedniej - żebro VII, wzdłuż linii łopatki - żebro X, wzdłuż linii przykręgowej - wyrostek kolczasty XI kręgu piersiowego. Dolna granica lewej L. różni się od tej samej granicy prawej L. tym, że zaczyna się na chrząstce VI żebra wzdłuż linii okołostronnej. U noworodków wierzchołki L. znajdują się na poziomie I żeber, w wieku 20-25 lat osiągają poziom normalny dla osoby dorosłej. Dolna granica L. u noworodków jest o jedno żebro wyższa niż u dorosłych; w kolejnych latach spada. U osób powyżej 60 roku życia dolna granica L. jest o 1–2 cm niższa niż u osób w wieku 30–40 lat.

Żebrowa powierzchnia L. styka się z opłucną ciemieniową. Jednocześnie naczynia i nerwy międzyżebrowe oddzielone od nich opłucną i powięzią klatki piersiowej sąsiadują z L. Podstawa L. leży na odpowiedniej kopule przepony. Prawy L. jest oddzielony przeponą od wątroby, lewa - od śledziony, lewa nerka z nadnerczem, żołądek, okrężnica poprzeczna i wątroba. Przyśrodkowa powierzchnia prawego L. przed jego bramą przylega do prawego przedsionka, a powyżej - do prawego ramienno-głowowego i górnej żyły głównej, za bramą - do przełyku. Środkowa powierzchnia lewej L. sąsiaduje z przednią częścią bramy z lewą komorą serca, a powyżej - z łukiem aorty i lewą żyłą ramienno-głowową, za bramką - z piersiową częścią aorty. Syntopia korzeni L. jest różna po prawej i po lewej stronie. Przed korzeniem prawej L. znajdują się wstępująca część aorty, żyła główna górna, osierdzie i częściowo prawy przedsionek; powyżej i z tyłu - niesparowana żyła. Łuk aorty przylega od góry do korzenia lewej L., a przełyk z tyłu. Oba korzenie krzyżują się z nerwami przeponowymi z przodu i nerwami błędnymi z tyłu..

Dopływ krwi jest prowadzony przez naczynia płucne i oskrzelowe. Naczynia płucne wchodzące do krążenia płucnego pełnią głównie funkcję wymiany gazowej. Naczynia oskrzelowe zapewniają pożywienie dla L. i należą do dużego kręgu krążenia krwi. Między tymi dwoma układami występują dość wyraźne zespolenia. Wypływ krwi żylnej następuje przez żyły wewnątrzzrazikowe wpływające do żył przegrody międzyzrazikowej. Przepływają tu również żyły tkanki łącznej podopłucnowej. Żyły międzyzrazikowe tworzą żyły międzysegmentowe, żyły segmentów i płatów, które łączą się w górne i dolne żyły płucne u wrót L..

Początkiem dróg limfatycznych L. są powierzchowne i głębokie sieci naczyń włosowatych limfatycznych. Powierzchowna sieć znajduje się w opłucnej trzewnej. Stamtąd limfa przechodzi do splotu naczyń limfatycznych pierwszego, drugiego i trzeciego rzędu. Głęboka sieć naczyń włosowatych zlokalizowana jest w tkance łącznej wewnątrz zrazików płucnych, w przegrodach międzyzrazikowych, w błonie podśluzowej ściany oskrzeli, wokół naczyń krwionośnych śródpłucnych i oskrzeli. Regionalne węzły chłonne L. łączy się w następujące grupy: płucne, zlokalizowane w miąższu płuc, głównie w miejscach podziału oskrzeli; oskrzelowo-płucne, leżące w okolicy gałęzi oskrzeli głównych i płatowych; górna część tchawiczo-dooskrzelowa, umiejscowiona w dolnej części bocznej powierzchni tchawicy i w kątach tchawiczo-dooskrzelowych; dolne tchawiczo-oskrzelowe lub rozwidlenie, zlokalizowane na dolnej powierzchni rozwidlenia tchawicy i na głównych oskrzelach; okołotchawicze, zlokalizowane wzdłuż tchawicy.

Unerwienie jest wykonywane przez splot nerwu płucnego, który jest utworzony przez nerw błędny, węzły pnia współczulnego i nerw przeponowy. Przy bramie L. dzieli się na splot przedni i tylny. Ich rozgałęzienia w L. tworzą splot okołooskrzelowy i okołonaczyniowy, towarzyszący rozgałęzianiu oskrzeli i naczyń krwionośnych.

Aby rozpoznać choroby L. należy zastosować ogólne kliniczne metody badania pacjenta (badanie pacjenta), a także szereg metod specjalnych. Najbardziej charakterystycznymi dolegliwościami w chorobach L. są kaszel (suchy lub z flegmą), krwioplucie, duszność o różnym nasileniu, napady uduszenia, ból w klatce piersiowej, różne objawy zaburzeń ogólnego stanu (np. Osłabienie, pocenie się, gorączka). Anamnezy choroby i życia zbierane są według ogólnych zasad. Badanie obiektywne obejmuje badanie pacjenta, badanie palpacyjne (badanie palpacyjne), opukanie (perkusję) i osłuchiwanie (osłuchiwanie). Metody te mają niezależną wartość diagnostyczną w patologii płuc iw dużej mierze determinują zakres dodatkowych badań (laboratoryjnych, radiologicznych, instrumentalnych)..

Podczas badania pacjenta szczególną uwagę zwraca się na jego pozycję w łóżku, kształt i symetrię klatki piersiowej, charakter i jednorodność wydostań oddechowych, stan przestrzeni międzyżebrowych, kształt kręgosłupa piersiowego, częstotliwość i głębokość oddychania, stosunek faz wdechu i wydechu, a także kolor skóry i widoczne błony śluzowe, kształt końcowych paliczków palców (w postaci podudzi) i gwoździ (w postaci szkieł zegarkowych); wyjaśnić, czy występuje obrzęk żył szyjnych, powiększona wątroba, wodobrzusze, obrzęki obwodowe.

Badanie palpacyjne ściany klatki piersiowej pozwala zidentyfikować obszary bólu, oporu, obrzęku, określić charakterystyczne trzeszczenie w rozedmie podskórnej, a także ustalić nasilenie zjawiska drżenia głosu (drżenie głosu).

Za pomocą uderzenia ustalane są granice L., ruchliwość ich dolnych krawędzi; poprzez zmianę dźwięku perkusji oceniają obecność procesów patologicznych w L. i jamie opłucnej.

Osłuchiwanie ujawnia zmiany w hałasie oddechowym charakterystyczne dla różnych patologii oskrzelowo-płucnych (szumy oddechowe), w tym. świszczący oddech, trzeszczenie; określenie stopnia przewodzenia głosu pacjenta do ściany klatki piersiowej (bronchofonia). Zwykle dźwięki wypowiadane przez pacjenta są odbierane podczas osłuchiwania jako tępy dźwięk; gdy tkanka płuc jest zagęszczona, bronchofonia nasila się, w strefie niedodmy i wysięku opłucnowego osłabia.

Spośród metod specjalnych najważniejsze jest badanie rentgenowskie, które obejmuje, obok obowiązkowej fluorografii rentgenowskiej (rentgenowskiej) lub fluorografii wielkoformatowej (fluorografia), w co najmniej dwóch projekcjach, fluoroskopię wieloosiową (fluoroskopię), tomografię (tomografię) i bronchografię (bronchografię), wykonywane zgodnie ze wskazaniami. Tomografia komputerowa jest coraz częściej wykorzystywana do badania L. Aby zbadać naczynia krążenia płucnego, można zastosować angiopulmonografię (patrz Angiografia).

Z instrumentalnych metod badań endoskopowych największe znaczenie ma bronchoskopia, za pomocą której można wizualnie zidentyfikować zmiany patologiczne w świetle drzewa tchawiczo-oskrzelowego i uzyskać materiał do badania morfologicznego, który ma szczególne znaczenie w diagnostyce guzów o odpowiedniej lokalizacji. Uzyskanie płukania oskrzelowo-pęcherzykowego podczas bronchoskopii i jego badanie jest niezbędne w diagnostyce wielu chorób oskrzelowo-płucnych (patrz płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe). Za pomocą torakoskopii (patrz Opłucna) przeprowadza się oględziny opłucnej ciemieniowej i powierzchni L., jeśli to konieczne, pobiera się materiał do badania histologicznego. Mediastinoskopia (patrz Śródpiersie), w której przez małe nacięcie skóry w dole szyjnym wprowadza się specjalny instrument, mediastinoskop, umożliwia badanie śródpiersia przedniego. Ponadto podczas mediastinoskopii możliwa jest biopsja patologicznych formacji zlokalizowanych w przednim śródpiersiu, a także węzłach chłonnych okołotchawiczo-oskrzelowych (górnych i dolnych), których stan w wielu przypadkach (zwłaszcza przy nowotworach złośliwych) odzwierciedla charakter i rozpowszechnienie procesu patologicznego w L. i oskrzelach..

Biopsję tkanki płucnej i śródpłucnych patologicznych formacji można przeprowadzić pod kontrolą ekranu RTG za pomocą specjalnych elastycznych narzędzi (kleszczyków biopsyjnych), wprowadzać do tkanki płucnej przez ścianę oskrzeli podczas bronchoskopii (biopsja przezoskrzelowa) lub przez przekłucie ściany klatki piersiowej igłami biopsyjnymi o różnej konstrukcji (biopsja przezklatkowa) ). W przypadkach, gdy metody te nie zapewniają wystarczającej ilości materiału do badań morfologicznych, wykonuje się otwartą biopsję tkanki płucnej w znieczuleniu dotchawiczym przez niewielkie nacięcie w ścianie klatki piersiowej; badanie to ma największe znaczenie w diagnostyce różnicowej rozsianych chorób płuc.

Funkcjonalne metody badawcze pozwalają na ocenę właściwości anatomicznych i fizjologicznych jednostek strukturalnych L. oraz adekwatność poszczególnych procesów zapewniających wymianę gazową między powietrzem a krwią naczyń włosowatych płuc. Spirografia umożliwia graficzną rejestrację ruchów oddechowych i badanie zmian objętości płuc w czasie. Oprócz tego rejestruje się prędkość ruchu powietrza w stosunku do zmieniającej się objętości L. Na tej zasadzie działa większość nowoczesnych urządzeń, które automatycznie obliczają szereg wskaźników wentylacji płucnej. Podczas rejestracji ruchów oddechowych maksymalna amplituda zmiany objętości płuc jest badana podczas oddychania spokojnego (pojemność życiowa płuc (pojemność życiowa płuc), VC) i wymuszonego (wymuszona pojemność życiowa płuc (wymuszona pojemność życiowa płuc), FVC). Spowolnienie opróżniania L. podczas wymuszonego wydechu odzwierciedla wzrost oporu oddechowego zapewnianego przez cały aparat wentylacyjny, ale główną rolę w tym przypadku odgrywa pogorszenie drożności dróg oddechowych. Krzywa wymuszonego wydechu służy do obliczenia natężonej objętości wydechowej w pierwszej sekundzie (FEV1), szczytowe objętościowe natężenie przepływu (PFV), maksymalne objętościowe natężenia przepływu po wygaśnięciu 25, 50 i 75% FVC (MOS25, Moe50 i moe75), a także stosunek FEV1/ VC - wskaźnik (test) Tiffno.

Uważa się, że zmniejszenie maksymalnych prędkości objętościowych drugiej połowy wydechu (MOS50 i moe75) wskazuje na stosunkowo wczesne stadia niedrożności głównie małych oskrzeli, co jest wykorzystywane w badaniach przesiewowych. W przypadku patologicznych procesów, które ograniczają rozprzestrzenianie się L. (pneumoskleroza, guz, wysięk opłucnowy) drożność dróg oddechowych nie zmniejsza się znacząco, ale VC jest zmniejszone. Dla wyraźniejszego rozróżnienia między obturacyjnymi i restrykcyjnymi (restrykcyjnymi) wariantami upośledzenia wentylacji, które mają istotną wartość diagnostyczną, konieczne jest zbadanie struktury całkowitej pojemności płuc (TLC), która obejmuje, oprócz VC, objętość gazu pozostałego w L. po maksymalnym wydechu (resztkowa objętość płuc)., OOL); tego ostatniego nie można ustawić podczas rejestrowania krzywych oddechowych. Do pomiaru ROL stosuje się metody barometryczne i konwekcyjne. Pierwsza obejmuje pletyzmografię ogólną, która pozwala określić zawartość powietrza L., a dokładniej całkowitą objętość gazu zawartego w jamie klatki piersiowej i górnych drogach oddechowych, z uwzględnieniem obszarów niewentylowanych (duże pęcherze, odma opłucnowa). Metody konwekcyjne pomiaru OOL opierają się na zasadzie wypierania i wymywania obojętnego gazu znakującego z tlenu w układach otwartych i zamkniętych, a uzyskane wartości charakteryzują tylko wentylowaną objętość. Obturacyjne zaburzenia wentylacji można zaobserwować zarówno przy niewielkiej zmianie, jak i przy obniżonej VC. W pierwszym przypadku występuje wzrost TEL i odpowiadający mu wzrost TOL, aw drugim TOL pozostaje normalny, a TOL wzrasta.

Pletyzmografia ogólna pozwala także uzyskać bezpośrednią charakterystykę oporu oskrzeli w warunkach spokojnego oddychania (R.aw). Dzięki kształtowi pętli, odzwierciedlając zależność między przepływem powietrza a ciśnieniem wewnątrz komory aparatu, w którym znajduje się pacjent, można określić jakościowe oznaki obecności słabo wentylowanych stref L. i niejednorodność naruszeń drożności oskrzeli.

W celu bezpośredniego scharakteryzowania właściwości sprężystych L. należy zastosować jednoczesną rejestrację ciśnienia wdechowego, które jest mierzone poprzez rejestrację ciśnienia wewnątrzprzełykowego i objętości oddechowej w warunkach statycznych (przy braku przepływu powietrza) i quasi-statycznych (przy bardzo małym przepływie powietrza). Na podstawie otrzymanych krzywych podatność płuc (G.ja) - stosunek zmiany ich objętości do jednostki ciśnienia wdechowego. Z pneumosklerozą G.L maleje, a przy rozedmie płuc - wzrasta.

Zdolność dyfuzyjna L. dla tlenku węgla (DLWSPÓŁ), zbliżając się właściwościami dyfuzyjnymi do tlenu, mierzy się wstrzymywaniem oddechu na poziomie OEL (DLbld) lub w stanie ustalonym (DLwąsy). Uzyskane wskaźniki odzwierciedlają integralną charakterystykę warunków wymiany gazowej w L., ponieważ zależą one nie tylko od właściwości dyfuzyjnych błony kapilarnej pęcherzykowo-pęcherzykowej, ale także od nierównomierności warunków wentylacji, a także od innych czynników. Wartość DLbld zależy głównie od funkcjonującej powierzchni płuc i DLwąsy - w większym stopniu z ujednolicenia regionalnych relacji wentylacja-perfuzja, co przy jednoczesnym zastosowaniu technik pozwala na uzyskanie dodatkowych charakterystyk warunków wymiany gazowej.

Skuteczność wentylacji L. ocenia się na podstawie dynamiki stosunku fizjologicznej przestrzeni martwej (patrz Oddychanie) do objętości oddechowej, a sprawność przepływu krwi w L. - poprzez zmianę zawartości tlenu w żyłach płucnych i tętnicach przy różnych trybach funkcjonowania układu oddechowego zewnętrznego (w spoczynku i przy dawkowaniu masa). Porównanie różnic tlenowych pęcherzykowo-tętniczych podczas kolejnych wdechów mieszanin normo-, hiper- i hipoksycznych pomaga również zidentyfikować mechanizm pogorszenia wymiany gazowej (obecność zespolenia tętniczo-żylnego, zaburzenia dystrybucji lub dyfuzji).

Wyniki aktywności układu oddechowego zewnętrznego charakteryzują ciśnienie tlenu w osoczu krwi tętniczej (pO2) oraz nasycenie hemoglobiny tlenem, które odzwierciedla całkowity stan wszystkich procesów zapewniających dotlenienie krwi. Wymiana dwutlenku węgla charakteryzuje się częściowym napięciem w osoczu krwi tętniczej (pCO2), co biorąc pod uwagę stan kwasowo-zasadowy krwi, jest bezpośrednią miarą adekwatności wentylacji. Aby określić pCO2 korzystać z mikroanalizatora Astrup, który umożliwia ustalenie szeregu wskaźników stanu kwasowo-zasadowego krwi; pO2 ustala się za pomocą nasadki do mikroanalizatora Astrup lub specjalnego urządzenia. Oksymetry służą do badania nasycenia krwi tlenem..

W badaniu drożności oskrzeli w celu identyfikacji utajonego skurczu oskrzeli i określenia reaktywności oskrzeli, testy farmakologiczne z inhalacją leków wywołujących zwiotczenie lub skurcz mięśni oskrzelowych (np. Acetylocholina i jej analogi, β2-agoniści adrenergiczni).

Do badania regionalnych funkcji L. (wentylacja, przepływ krwi) najbardziej skuteczne są metody radionuklidów (patrz. Diagnostyka radionuklidów). W celu zbadania wentylacji regionalnej stosuje się inhalację 133 Xe, w celu oceny regionalnego przepływu krwi podaje się dożylnie mikroagregaty albuminy znakowane 131 I lub 99m Tc; Następnie przeprowadza się skanowanie radiometryczne lub radioizotopowe L. za pomocą różnych urządzeń (na przykład kamery gamma), które automatycznie obliczają szereg wskaźników funkcjonalnych. Reopulmonografia tetrapolarna - pomiar oporu elektrycznego L., który zależy od ich ukrwienia, ma mniejsze możliwości badania regionalnego przepływu krwi u L..

Wentylacja regionalna jest również badana za pomocą rentgenowskich metod funkcjonalnych opartych na zmianie przezroczystości różnych części L. w fazach cyklu oddechowego. Najprostszym z nich jest badanie tomoresiddechowe: określenie przeźroczystości tkanki płucnej na podstawie tomogramów wykonanych podczas wdechu i wydechu. Bardziej zaawansowaną funkcjonalną metodą rentgenowską, pozwalającą z wystarczającą dokładnością określić regionalne zmiany wentylacji, jest pneumopoligrafia, w której zdjęcia L. w fazie wdechu i wydechu wykonywane są za pomocą specjalnego aplikatora siatkowego..

Istotną rolę w ocenie stanu przepływu krwi w płucach w chorobach L. odgrywa badanie hemodynamiki krążenia płucnego, a przede wszystkim oznaczenie ciśnienia w tętnicy płucnej w celu określenia stopnia nadciśnienia płucnego. Pośrednie metody badania przepływu krwi w płucach (na podstawie zdjęć rentgenowskich, elektrokardiogramów, kinetokardiogramów okazały się niewystarczająco dokładne. Znacząco większą wiarygodność pomiarów ciśnienia w tętnicy płucnej oraz szereg wskaźników prawej komory i hemodynamiki krążenia płucnego zapewniają metody echokardiograficzne i doppler-kardiograficzne. zmierzyć w nim ciśnienie i obliczyć szereg parametrów hemodynamicznych (na przykład całkowity naczyniowy opór płucny, praca prawej komory).

W przypadku wszystkich chorób L. przeprowadza się ogólne kliniczne testy laboratoryjne, w szczególności badania krwi i moczu. Analiza plwociny (plwocina) ma szczególne znaczenie. Tak więc jego badanie bakteriologiczne umożliwia ustalenie etiologii procesu zakaźnego w płucach. Badanie składu komórkowego plwociny w niektórych przypadkach (na przykład z rakiem oskrzeli) pozwala wyjaśnić diagnozę. Badanie bakteriologiczne i cytologiczne wysięku opłucnowego pomaga określić etiologię i charakter zapalenia opłucnej, który komplikuje choroby płuc. Bardzo cenne jest badanie bakteriologiczne materiału niezanieczyszczonego mikroflorą górnych dróg oddechowych; pozyskiwany jest bezpośrednio z tchawicy, oskrzeli i pęcherzyków płucnych (wymazy i popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe podczas bronchoskopii, aspirat podczas nakłucia tchawicy), jak również z ogniska zakaźnego w L. Materiał do badań wirusologicznych (metoda immunofluorescencyjna, hodowla wirusów) to zeskrobiny błony śluzowej jamy nosowo-gardłowej oraz drzewa tchawiczo-oskrzelowego... W celu wyjaśnienia czynnika etiologicznego badania bakteriologiczne i wirusologiczne uzupełniane są badaniami serologicznymi (oznaczanie miana przeciwciał wobec bakterii i wirusów). Wykonuje się biochemiczne badanie krwi (proteinogram, oznaczenie białka C-reaktywnego, kwasów sialowych, haptoglobiny) w celu określenia aktywności zapalnego procesu oskrzelowo-płucnego, stanu funkcjonalnego ważnych narządów (wątroba, nerki itp.), A także ustalenia charakteru choroby (szczególnie w przypadku dziedzicznych spowodowane zmianami L.). Badania immunologiczne pozwalają ocenić charakterystykę reaktywności pacjenta, monitorować skuteczność leczenia i ustalić wskazania do terapii immunokorektycznej.

Patologia L. obejmuje wady rozwojowe; pneumopatia noworodków; choroby dziedziczne; uszkodzić; choroby etiologicznie związane z biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi; choroby spowodowane narażeniem na szkodliwe czynniki chemiczne i fizyczne; przewlekłe choroby niespecyficzne; choroby patogenetycznie związane z alergiami; choroby rozsiane; stany patologiczne związane z upośledzeniem krążenia płucnego.

Wady rozwojowe. Do najczęstszych wad rozwojowych L., związanych z niedorozwojem anatomicznych elementów strukturalnych i tkankowych, należą agenezja, aplazja, hapoplazja i wrodzona miejscowa rozedma płuc L.; do wad charakteryzujących się obecnością nadmiernych form dysembriogenetycznych - płuco dodatkowe (płat, odcinek) z prawidłowym ukrwieniem, płuco dodatkowe z nieprawidłowym ukrwieniem (sekwestracja L.), wrodzona pojedyncza torbiel. Z wad naczyniowych L. przetoki tętniczo-żylne mają znaczenie kliniczne. Anomalie w rozwoju oskrzeli - patrz Oskrzela.

Agenezja i aplazja. Pod agenezją L. rozumieć brak płuca i głównego oskrzela, w przypadku aplazji - brak płuca lub jego części w obecności uformowanego lub szczątkowego oskrzela. Ageneza następuje w wyniku ustania wzrostu nerek oskrzelowo-płucnych w 4 tygodniu życia wewnątrzmacicznego, aplazja - z opóźnieniem ich rozwoju w 5 tygodniu.

Z obustronną agenezją i aplazją L. dzieci nie są zdolne do życia. Obraz kliniczny jednostronnej agenezji i aplazji L. jest podobny i charakteryzuje się asymetrią oddechową (opóźnienie w akcie oddychania chorej strony klatki piersiowej), przytłumieniem dźwięku perkusji, a także brakiem lub znacznym osłabieniem oddychania po stronie zmiany stwierdzonej podczas osłuchiwania. Objawy przemieszczenia śródpiersia w kierunku zmiany określa się klinicznie i radiologicznie. Na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej można zauważyć całkowite zacienienie połowy jamy klatki piersiowej, z czasem można przesunąć część zdrowego L. na drugą stronę (objaw przepukliny śródpiersia). Ze względu na to, że wymienione objawy kliniczne i radiologiczne są pod wieloma względami podobne do objawów niedodmy L. u noworodków (patrz Niedodma płucna (niedodma płuc)), w celu wyjaśnienia rozpoznania stosuje się bronchoskopię, bronchografię, angiopulmonografię. Z reguły agenezja i aplazja L. nie wymagają leczenia chirurgicznego. Rokowanie w życiu z jednostronnymi wadami rozwojowymi jest korzystne.

Hipoplazja - niedorozwój wszystkich elementów strukturalnych L. lub jego części (płat, odcinek). Istnieją dwie najczęstsze formy hipoplazji L. - prosta i torbielowata. Prosta hipoplazja charakteryzuje się równomiernym zmniejszeniem objętości L. lub jej udziału, zwężeniem światła oskrzeli i średnicą naczyń. Obraz kliniczny zależy od rozległości zmiany oraz obecności lub braku zmian zapalnych w hipoplastycznych lub sąsiednich odcinkach L. Objawy niewydolności oddechowej (niewydolność oddechowa), asymetrii klatki piersiowej i oddechowej, możliwe są kliniczne i radiologiczne objawy przemieszczenia narządów śródpiersia w kierunku zmniejszonej objętości L W przypadku upośledzonej wentylacji płucnej, funkcji wydzielniczych i drenażowych oskrzeli, takich jak tępość dźwięku perkusji i osłabienie oddechu, suche i wilgotne rzężenia różnej wielkości, można wykryć zmiany w przezroczystości tkanki płucnej. Dość często w hipoplastycznej części L. rozwija się proces ropno-zapalny, który głównie determinuje obraz kliniczny. Powtarzające się procesy zapalne w pewnym obszarze L. są powodem do podejrzenia hipoplazji L. W takich przypadkach bronchoskopia, bronchografia, angiopulmonografia, scyntygrafia radionuklidowa L. pozwala z reguły na wyjaśnienie rozpoznania. Podczas bronchoskopii określa się stopień i lokalizację zmian zapalnych, możliwości wyładowania oskrzeli oraz stopień zwężenia ust. Bronchogram pokazuje zmniejszoną objętość płuc (ryc. 5) iz reguły zdeformowane drzewo oskrzelowe. Na angiopulmonogramie może wystąpić znaczne zmniejszenie przepływu krwi. Metody badań radionuklidów pozwalają na ustalenie stopnia wentylacji i zaburzeń przepływu krwi w strefie wad rozwojowych. Wskazania do leczenia operacyjnego zależą od stopnia zaburzeń czynnościowych i nasilenia objawów klinicznych. Leczenie chirurgiczne częściej polega na usunięciu niedorozwiniętych oddziałów L. Operację można wykonać w każdym wieku. Rokowanie zależy głównie od rozległości zmiany oraz obecności lub braku powikłań pooperacyjnych..

Torbielowata hipoplazja (wrodzona policystyczna L.) to wada rozwojowa, w której końcowe odcinki drzewa oskrzelowego na poziomie oskrzeli podsegmentowych lub oskrzelików mają torbielowate powiększenia o różnych rozmiarach. Klinicznie, torbielowata hipoplazja L. niewiele różni się od prostej. Na zdjęciu RTG obszaru dotkniętego chorobą można określić wiele cienkościennych wnęk powietrznych, zwykle bez płynu. Przedłużonemu istnieniu takich jam, gromadzeniu się w nich wydzieliny oskrzelowej, jej stagnacji i infekcji z reguły towarzyszy kliniczny obraz procesu ropno-zapalnego w płucach. W tym przypadku najbardziej charakterystyczne objawy zatrucia, mokry kaszel z ropną plwociną, objawy niewydolności oddechowej. Rentgen w tym okresie można określić na podstawie wielu poziomów płynu w jamach torbielowatych.

Przy długotrwałym obecnym procesie zapalnym często pojawiają się trudności w diagnostyce różnicowej torbielowatej hipoplazji L. i rozstrzeni oskrzeli (rozstrzeń oskrzeli). W niektórych przypadkach torbielowata hipoplazja L. jest mylona z gruźlicą włóknisto-jamistą L. i tacy pacjenci przyjmują leki przeciwgruźlicze przez długi czas i bezskutecznie. Dokładna ocena danych anamnestycznych, obrazu klinicznego i radiologicznego oraz wyników specjalnych metod badawczych pozwala w większości przypadków na postawienie diagnozy przed operacją. Aby wykluczyć gruźlicę L. przeprowadzić badanie bakteriologiczne plwociny, próby tuberkulinowe, testy immunologiczne.

Leczenie jest operacyjne i polega na usunięciu chorej części L.Przed operacją należy w jak największym stopniu zatrzymać ostry proces zapalny, co pozwala na zmniejszenie odsetka powikłań pooperacyjnych i poprawę wyników leczenia operacyjnego..

Potwierdzając prostą lub torbielowatą hipoplazję L. (na podstawie wyników badania morfometrycznego odległej części L.) konieczna jest stała obserwacja ambulatoryjna pacjentów, tk. nie można wykluczyć, że mają mniej wyraźne zaburzenia w elementach strukturalnych pozostałych oddziałów L., co może prowadzić do rozwoju w nich zmian zapalnych.

Wrodzona rozedma zlokalizowana (wrodzona rozedma płatowa, rozedma przerostowa) to wada charakteryzująca się rozciągnięciem miąższu części L. (zwykle jednego płata). Niektórzy autorzy wiążą jego występowanie z aplazją elementów chrzęstnych oskrzeli, hipoplazją włókien sprężystych, mięśniami gładkimi oskrzelików końcowych i oddechowych oraz innymi zaburzeniami w jednostkach strukturalnych tkanki płucnej, co stwarza warunki do wystąpienia mechanizmu zastawkowego, który przyczynia się do nadmiernego obrzęku odpowiedniej części płuc..

Obraz kliniczny charakteryzuje się zespołami niewydolności oddechowej i sercowo-naczyniowej, których nasilenie może być różne. Przydziel zdekompensowaną, podskompensowaną i skompensowaną wrodzoną zlokalizowaną rozedmę płuc L. W przypadku zdekompensowanej wrodzonej zlokalizowanej rozedmy płuc objawy kliniczne pojawiają się natychmiast po urodzeniu. Najczęściej obserwowana sinica, duszność, asymetria oddechowa, niepokój, częsty suchy kaszel, ataki asfiksji podczas karmienia. Decydujące znaczenie dla rozpoznania ma badanie rentgenowskie. Na rentgenogramie (ryc. 6) można wykazać wzrost przezroczystości tkanki płucnej, aż do całkowitego zaniku układu płucnego, przemieszczenia śródpiersia (czasami objawu przepukliny śródpiersia), zapaści (ucisku) zdrowych części L. Obecność tego ostatniego objawu jest niezwykle ważna w diagnostyce różnicowej z odą opłucnową.

W przypadku subkompensowanej wrodzonej zlokalizowanej rozedmy płuc L. opisane objawy są mniej wyraźne i stają się bardziej zauważalne u dzieci w pierwszym roku życia z lękiem, a w starszym wieku - z wysiłkiem fizycznym.

W przypadku wyrównanej wrodzonej zlokalizowanej rozedmy płuc L. objawy kliniczne mogą być bardzo słabe, niestabilne. Często dopiero występowanie zmian zapalnych na zajętych lub zapadniętych oddziałach L. jest powodem wykonania badania rentgenowskiego, które pozwala wykryć charakterystyczne zmiany w L. Najbardziej przekonujące objawy zlokalizowanej rozedmy płuc ujawniają się podczas angiopulmonografii (w postaci zdekompensowanej jest to przeciwwskazane ze względu na ciężki stan chorego): w strefie zwiększonej przezroczystości L. stwierdza się niedostatecznie rozwiniętą sieć naczyniową, w zapadniętych oddziałach L. - przylegające naczynia. Badanie radionuklidów przepływu krwi w płucach ujawnia jego znaczny spadek w odpowiednich odcinkach..

Jedyna metoda leczenia wrodzonej zlokalizowanej rozedmy płuc L. - operacyjna (usunięcie chorego płata). Operację można wykonać w każdym wieku. Rokowanie zależy głównie od rozległości zmiany.

Dodatkowe płuco (płat, segment) z normalnym krążeniem krwi może być normalnie utworzone i funkcjonalnie kompletne. Taka wada nie ma znaczenia klinicznego i zostaje wykryta przypadkowo podczas badania rentgenowskiego. Jednak częściej elementy strukturalne dodatkowego płata lub odcinka L. są słabo rozwinięte (hipoplastyczne dodatkowe L.). W takich przypadkach objawy kliniczne i taktyka leczenia są takie same, jak w przypadku hipoplazji płuc..

Sekwestracja to wada rozwojowa, w której dodatkowa hipoplastyczna, niekomunikująca się z drzewem oskrzelowym głównego płata L. lub częścią płata, niezależny dopływ krwi przez nieprawidłową tętnicę wychodzącą z aorty lub jej odgałęzień. Krew żylna z takiego miejsca z reguły wpływa do układu krążenia płucnego lub, znacznie rzadziej, do układu żyły głównej górnej. Hipoplastyczna część L. z nieprawidłowym ukrwieniem może mieć postać pojedynczej torbieli lub zespołu policystycznego zlokalizowanego poza tkanką płucną głównego L. i posiadającego własny liść opłucnowy (sekwestracja pozapłucna) lub wewnątrz tkanki płucnej głównego L. (sekwestracja śródpłucna). Najczęściej sekwestrację obserwuje się w dolnych środkowych częściach płuc. W literaturze pojawiają się doniesienia o lokalizacji sekwestrowanego obszaru L. w jamie brzusznej.

Objawy kliniczne występują w dzieciństwie z infekcją i zajęciem procesu zapalnego w dotkniętych i sąsiadujących normalnych częściach płuc. Obejmują one pogorszenie samopoczucia, wzrost temperatury ciała, a także dane fizyczne charakterystyczne dla płatowego zapalenia płuc. Występowanie określonych objawów zależy nie tylko od stopnia zmian zapalnych, ale także od charakteru hipoplazji (prostej lub torbielowatej), a także od lokalizacji (pozapłucnej lub śródpłucnej) uszkodzonego obszaru.

Rozpoznanie sekwestracji L. jest trudne. W przypadku sekwestracji śródpłucnej na zdjęciu RTG klatki piersiowej można określić obszar zacienienia tkanki płucnej o różnej objętości, podobnie jak w przypadku nacieku płucnego (ryc. 7). Dopiero identyfikacja nieprawidłowego naczynia za pomocą aortografii (ryc. 8), niekiedy za pomocą tomografii, pozwala na postawienie diagnozy przed operacją. Leczenie operacyjne - usunięcie zajętej okolicy L. Rokowanie jest korzystne i zależy głównie od przebiegu okresu pooperacyjnego.

Wrodzona samotna torbiel to torbielowata formacja zlokalizowana centralnie, tj. w strefie korzeni lub bliżej obrzeża płuc. W literaturze istnieją inne nazwy tej wady: torbiel bronchogenna, torbiel oskrzeli, tk. badanie mikroskopowe ścian torbieli torbielowatych w nich w większości przypadków ujawnia elementy ścian oskrzeli - płytki chrzęstne, nabłonek cylindryczny, sprężyste, włókna mięśniowe itp. Pojawienie się wrodzonych pojedynczych torbieli jest najwyraźniej związane z tworzeniem się dodatkowego płata hipoplastycznego (segment, segment)., całkowicie oddzielone od drzewa oskrzelowego lub utrzymujące z nim komunikację.

W przypadku małych cyst, które nie komunikują się z drzewem oskrzelowym, objawy kliniczne mogą być nieobecne i często są przypadkowymi objawami rentgenowskimi. Gdy cysta komunikuje się z drzewem oskrzelowym, mogą pojawić się objawy spowodowane częściowym drenażem zawartości torbieli przez drzewo oskrzelowe: mokry kaszel, suchy świszczący oddech podczas osłuchiwania. W przypadku zakażenia cysty możliwe są objawy zapalenia i zatrucia (gorączka, niepokój, zmniejszony apetyt itp.). Duże, centralnie zlokalizowane samotne cysty L. często mają połączenie z drzewem oskrzelowym. Mogą wyciskać znaczące obszary L. i prowadzić do rozwoju niewydolności oddechowej. Niewydolność oddechowa i sercowo-naczyniowa może wynikać z mechanizmu zastawki w torbieli.

Cechy danych fizycznych zależą od wielkości torbieli, charakteru i objętości jej zawartości. Tak więc w przypadku dużych i napiętych torbieli powietrznych bardziej charakterystyczne są osłabienie oddychania po stronie zmiany, dźwięk płucny z cieniem skrzynkowym, przemieszczenie śródpiersia w przeciwnym kierunku (przy braku przemieszczenia śródpiersia, napięte torbiele mogą objawiać się niepokojem u dziecka, odmową jedzenia, odruchowymi wymiotami). Cysty wypełnione płynną zawartością (nawet jeśli są duże) rzadko wykazują objawy naprężenia torbieli powietrza; ich charakterystycznymi objawami fizycznymi są osłabienie oddechu i przytłumienie dźwięku perkusyjnego po stronie zmiany.

Diagnozę wyjaśnia się za pomocą metod badań rentgenowskich. Przewiewną torbielowatą formację o wyraźnych konturach można znaleźć na zwykłym zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej (ryc. 9). Poziom płynu w jamie wskazuje na częściowy drenaż zawartości wnęki przez drzewo oskrzelowe. Dzięki jednorodnemu cieniowaniu o wyraźnych konturach, diagnostyce różnicowej z torbielą pasożytniczą (częściej torbielą bąblowicy) i RTG guza w dwóch projekcjach, fluoroskopia polipozycyjna i tomografia umożliwiają wyjaśnienie lokalizacji formacji. W takich przypadkach dużą wartość informacyjną mają angiopulmonografia i bronchografia. Rozpoznanie bąblowicy jest potwierdzone charakterystycznym wywiadem epidemiologicznym, dodatnimi reakcjami serologicznymi, wykryciem torbieli w wątrobie za pomocą USG.

Niemożność odróżnienia torbieli wypełnionej treścią od guza i przewidywania jej przebiegu (narastanie, ropienie, pęknięcie) jest podstawą leczenia operacyjnego. Częściej polega na usunięciu torbieli lub okolicy L. (odcinek, płat) wraz z cystą. Prognoza jest korzystna.

Przetoki tętniczo-żylne - patologiczne komunikaty między odgałęzieniami tętnic i żył płucnych - dotyczą trzewnej postaci angiodysplazji spowodowanej upośledzonym rozwojem układu naczyniowego L. we wczesnych stadiach rozwoju embrionalnego. Lokalizacja przetok jest inna; częściej znajdują się w miąższu L..

Objawy kliniczne zależą od wielkości, lokalizacji i charakteru przetoki. W obecności komunikatów między dużymi naczyniami na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia hemodynamiczne objawiające się sinicą, dusznością, osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem krwiopluciem. Przewlekłej hipoksemii towarzyszą kompensacyjna czerwienica i poliglobulia, zaburzenia krzepnięcia krwi, które przyczyniają się do wystąpienia krwawień płucnych. Opóźnienie wzrostu i rozwoju fizycznego jest możliwe w wyniku przewlekłego niedotlenienia. Czasami nad płucami słychać szmer naczyniowy.

Zdjęcie rentgenowskie zależy od wielkości zmiany. Najbardziej charakterystycznym objawem jest obecność w tkance płuc zacienionego obszaru o różnych rozmiarach, kształtach i intensywności. Za pomocą angiopulmonografii można ustalić lokalizację przetok i stopień obejścia.

Leczenie chirurgiczne - resekcja dotkniętego obszaru L. Rokowanie zależy głównie od rozległości zmiany, a także obecności lub braku odpowiednich wad naczyniowych w innych narządach.

Pneumopatie noworodków obejmują L. niedodmę, chorobę błony szklistej i zespół obrzękowo-krwotoczny spowodowany niedoborem środka powierzchniowo czynnego. Rozwijają się częściej u wcześniaków i niedojrzałych urodzonych o czasie dzieci w pierwszych godzinach życia (patrz Zespół ostrej niewydolności oddechowej u noworodków (patrz Zespół niewydolności oddechowej u noworodków)).

Choroby dziedziczne. Najważniejsze z nich to płucne objawy mukowiscydozy, a także dziedziczny niedobór inhibitorów proteazy, głównie (α1-antytrypsyna. Z brakiem α1-antytrypsyna jest niszczeniem najdrobniejszych struktur tkanki płucnej, gromadząc nadmierną ilość proteaz pochodzenia leukocytowego, makrofagowego, trzustkowego i bakteryjnego. Choroba jest dziedziczona autosomalnie recesywnie. Homozygotyczne postacie choroby występują z częstością 1:10 000 i towarzyszy im spadek poziomu α1-antytrypsyna do 25% normy i poniżej, co prowadzi do wystąpienia postępującej rozedmy płuc w okresie dojrzewania. Przy heterozygotycznym przenoszeniu zmutowanego genu, który jest znacznie częstszy, poziom inhibitora proteazy wynosi 75-50% normy, co nie prowadzi do rozwoju ciężkiej rozedmy płuc, ale najwyraźniej ma pewną wartość w patogenezie wielu nabytych chorób L. Najbardziej skuteczny przy braku α1-antytrypsyna jest leczeniem zastępczym syntetycznym α1-antytrypsyna. Opisano próby terapii naturalnymi inhibitorami proteazy (przeciwkal, gordoks), inhibitorami układu kalikreina-kinina (parmidyna) oraz androgenami. Rokowanie w przypadku homozygotycznych postaci choroby jest zwykle złe.

Uszkodzenie L. dzieli się na zamknięte i otwarte. Zamknięte urazy obejmują siniak, zamkniętą szczelinę, ucisk i wstrząs mózgu L. W przypadku stłuczeń L. dochodzi do krwotoku śródpłucnego. Czasami dochodzi do pęknięcia tkanki płucnej z ostrym fragmentem żebra. Uszkodzenie naczyń ściany klatki piersiowej może spowodować krwotok, a uszkodzenie tkanki płucnej - odma opłucnowa. Siniaki L. objawiają się bólem w klatce piersiowej, umiarkowanym krwiopluciem (patrz. Krwotok płucny (krwotok płucny)), z zamkniętym pęknięciem L. mogą występować oznaki rozedmy podskórnej, krwioplucia i odmy opłucnowej. Radiograficznie w miejscu urazu można wykryć nacieki naciekowe, czasami częściowe zapadnięcie się L., gaz i płyn w jamie opłucnej.

Leczenie polega na wyeliminowaniu zespołu bólowego (blokada alkoholowo-nowokainowa złamanych żeber), aspiracji powietrza i krwi z jamy opłucnej poprzez nakłucie opłucnej. Kiedy krew gromadzi się w drzewie oskrzelowym, jest odsysana podczas bronchoskopii. Ważne są środki mające na celu zapobieganie niedodmy L. i zapaleniu płuc..

Ucisk L. powstaje w wyniku szybkiego, intensywnego ucisku klatki piersiowej, częściej w kierunku strzałkowym, z reguły ze spazmatyczną głośnią; często towarzyszy im wielokrotne obustronne złamania żeber. Po ucisku L. następuje gwałtowny, nagły wzrost ciśnienia śródpłucnego, liczne pęknięcia pęcherzyków płucnych, krwotoki śródpłucne, obrzęk śródmiąższowy. Ostra niewydolność oddechowa występuje z powodu rozwoju „płuca uderzeniowego” (patrz Zespół ostrej niewydolności oddechowej u dorosłych) i zaburzeń wentylacji spowodowanych zniszczeniem ramy ściany klatki piersiowej. Kiedy duże pęknięcie oskrzeli, napięty hemothorax, rozedma śródpiersia, nasilają się zaburzenia wentylacji. W wyniku nagłego wystąpienia nadciśnienia żylnego mogą wystąpić liczne krwotoki śródskórne, nadające skórze, szczególnie na twarzy i tułowiu, sinicowe zabarwienie.

Leczenie obejmuje tlenoterapię, oczyszczenie drzewa oskrzelowego. W przypadku nieuleczalnej hipoksemii i hiperkapnii konieczna jest sztuczna wentylacja płuc (sztuczna wentylacja płuc) dodatnim ciśnieniem końcowo-wydechowym i inne działania mające na celu wyeliminowanie zespołu niewydolności oddechowej.

Otwarte obrażenia powstają w wyniku przebicia ran kłutych lub postrzałowych klatki piersiowej (klatki piersiowej). Naruszenie funkcji życiowych u rannego L. jest określane przez urazową odmę opłucnową, hemothorax, utratę krwi (utratę krwi), a także krew dostającą się do dróg oddechowych i niedrożność tych ostatnich, co może prowadzić do ostrej niewydolności oddechowej w połączeniu ze wstrząsem krwotocznym. Oznaki uszkodzenia L. z urazami klatki piersiowej to krwioplucie, uwolnienie pęcherzyków gazu przez ranę, rozedma podskórna w jej obwodzie, ból w klatce piersiowej podczas oddychania, duszność i inne objawy niewydolności oddechowej i utraty krwi. Fizycznie można określić oznaki odmy i hemothorax, co potwierdza zdjęcie rentgenowskie. Za pomocą badania rentgenowskiego można wykryć ciała obce w płucach (z raną postrzałową), w tkankach miękkich ściany klatki piersiowej - warstwach gazów.

Pierwsza pomoc polega na założeniu bandaża (z odma opłucnową otwartą lub zastawkową, musi być uszczelniony), podaniu poszkodowanemu pozycji półsiedzącej, tlenoterapii (tlenoterapia). Leczenie odbywa się w szpitalu i obejmuje środki mające na celu wyeliminowanie odmy i krwiopłucnej, całkowite wyprostowanie uszkodzonego L. oraz uzupełnienie utraty krwi. W przypadku lekkich urazów bez hemothorax i odmy opłucnowej może mieć charakter czysto objawowy. Przy nieznacznym, samoistnie zamkniętym urazie L. z małą odmy opłucnową i (lub) hemothorax, nakłucie opłucnej (punkcji opłucnej) jest wystarczające, aby usunąć krew i powietrze. W przypadku cięższych urazów i wycieków tkanki płucnej, jama opłucnowa jest drenowana grubą rurką (o średnicy wewnętrznej co najmniej 1 cm) w ósmej przestrzeni międzyżebrowej wzdłuż tylnej linii pachowej, a drenaż jest podłączony do systemu stałej aktywnej aspiracji. W przeważającej większości przypadków zapewnia rozprzestrzenianie się L. w ciągu 1-3 dni. Wskazania do leczenia operacyjnego są rzadkie. Są to duże ubytki w ścianie klatki piersiowej, które wymagają szybkiego zamknięcia (otwarta odma opłucnowa); trwające krwawienie do jamy opłucnej lub dróg oddechowych; niemożność wytworzenia próżni z aktywną aspiracją zawartości jamy opłucnej przez 2-3 dni; nieuleczalna odma prężna; tworzenie się masywnego skrzepu krwi w jamie opłucnej („skoagulowany hemothorax”), którego nie można rozpuścić przez miejscowe podanie leków fibrynolitycznych; duże ciała obce. Interwencja obejmuje leczenie chirurgiczne i szycie rany ściany klatki piersiowej warstwa po warstwie, torakotomię, hemostazę, szycie rany płucnej. W przypadku rozległego zgniecenia tkanki płucnej wykonuje się niekiedy nietypową resekcję płuca, w rzadkich przypadkach - czoło i pneumonektomię. Najczęstszymi powikłaniami urazów L. są ropniak opłucnej (patrz. Zapalenie opłucnej), przetoki oskrzelowe (przetoka oskrzelowa), powstające z reguły, gdy nie można w odpowiednim czasie wyprostować L. i wyeliminować resztkową jamę, a także zachłystowe zapalenie płuc. W większości przypadków rokowanie jest korzystne. Śmiertelność w czasie pokoju nie przekracza 2-4%.

Choroby etiologicznie związane z biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi (bakterie, wirusy, grzyby, pierwotniaki, robaki). Najważniejszą z chorób z tej grupy jest zapalenie płuc, a także ropień i zgorzel płucna.

Ropień i zgorzel płuca to ostre zakaźne zniszczenie L. Ropień L. nazywany jest mniej lub bardziej ograniczoną jamą powstałą w wyniku ropnej fuzji tkanki płucnej. Zgorzel charakteryzuje się rozległą martwicą i gnilnym rozpadem tkanki L., nie ma skłonności do delimitacji, wyróżnia się również postać przejściową - ropień zgorzelinowy, w którym gnilny rozpad tkanki L. jest bardziej ograniczony i powstaje ubytek z powoli topiącymi się sekwestrami tkanek.

Czynniki powodujące ropień i zgorzel L. to przede wszystkim mikroorganizmy beztlenowe nie tworzące przetrwalników (bakteroidy, fusobakterie, ziarniaki beztlenowe itp.), Pyogenne ziarniaki tlenowe, a także pałeczki Gram-ujemne (Klebsiella pneumoniae, Pseudomonas aeruginosa, enterobacteria itp.). Patogeny wnikają do tkanki płucnej częściej przezskórnie, rzadziej krwiotwórczo (np. Przy posocznicy). Istotnym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi tych patogenów i powstawaniu destrukcyjnego procesu jest zmniejszenie miejscowej i ogólnej reaktywności w wyniku infekcji wirusowej lub bakteryjnej (zapalenie płuc). W większości przypadków rozwój ropnia i zgorzeli L. jest związany z aspiracją zakażonego materiału z jamy ustnej, obserwowanym przy zmniejszeniu odruchu kaszlowego (na przykład przy zatruciu alkoholem, urazowym uszkodzeniu mózgu, wadach w znieczuleniu ogólnym). Mechanizm aspiracji jest charakterystyczny dla zakaźnych destrukcji o etiologii beztlenowej, co wiąże się z występowaniem w jamie ustnej beztlenowców innych niż Clostridium, zwłaszcza przy próchnicy i zapaleniu przyzębia oraz występowaniem w trakcie aspiracji obszarów pozbawionych powietrza (niedodma), w których powstają sprzyjające warunki do rozmnażania flory beztlenowej. Ponadto do powstawania ropni przyczyniają się ciała obce oskrzeli, a także choroby przewlekłe (cukrzyca, przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, choroby narządów krwiotwórczych), długotrwałe stosowanie leków immunosupresyjnych. W przypadku zakażenia krwiotwórczego zatorowość gałęzi tętnicy płucnej występuje w przypadku zakażonych zatorów.

Ropień i gangrena L. występują częściej u mężczyzn w średnim wieku, zwłaszcza u osób nadużywających alkoholu. Ropień L. zaczyna się z reguły ostro - przy złym samopoczuciu, dreszczach, gorączce, bólu w klatce piersiowej. Zanim ropień przebije się do drzewa oskrzelowego i zacznie się jego opróżnianie, kaszel jest nieobecny lub nieistotny. Fizyczne objawy odpowiadają masywnemu (zlewnemu, płatkowemu) zapaleniu płuc. Charakteryzuje się wyraźną leukocytozą z przesunięciem formuły leukocytów w lewo, wzrostem ESR. W badaniu radiologicznym w początkowym okresie choroby stwierdza się masywne cieniowanie tkanki płucnej, zwykle interpretowane jako zapalenie płuc.

W okresie po przełamaniu ropnego ogniska w drzewie oskrzelowym o przebiegu i obrazie klinicznym decyduje adekwatność opróżnienia ropnej jamy oraz szybkość topnienia i odrzucania martwiczego podłoża. W przypadku dobrego naturalnego drenażu pacjent zaczyna kaszleć z dużą ilością ropnego, często z nieprzyjemnym gnilnym zapachem, obniża się plwocina, temperatura ciała i objawy zatrucia, na radiogramie na tle nacieku pojawia się ubytek o poziomie poziomym zbliżonym do zaokrąglenia (ryc.10). Następnie infiltracja zmniejsza się, poziom cieczy znika, a sama wnęka jest zdeformowana i zmniejszona. Po 1-3 miesiącach. może dojść do całkowitego wyzdrowienia z obliteracją ubytku lub tzw. wyzdrowienia klinicznego z utworzeniem suchej, cienkościennej, nabłonkowej jamy bez objawów klinicznych.

Przy słabym drenażu jamy i (lub) powolnym topieniu się martwiczego podłoża, pacjent nadal kaszle obficie plwociną przez długi czas, utrzymuje się gorączka z dreszczami i potem, a stan odurzenia wzrasta. Cera pacjenta staje się ziemisto-żółta, końcowe paliczki palców są zdeformowane, a palce przybierają postać podudzia, paznokcie - szkiełka zegarkowego. Niedokrwistość, wzrost hipoproteinemii, białko pojawia się w moczu. Na zdjęciu radiologicznym naciek tkanki płucnej utrzymuje się lub zwiększa, określa się poziom płynu w jamie (jamach).

Klinicznie zgorzel L. przypomina niekorzystnie obecny ostry ropień L., ale różni się jeszcze większym stopniem nasilenia. Pojawienie się obfitej (do 500 ml dziennie), zawsze cuchnącej plwociny, która w pozycji stojącej dzieli się na 3 warstwy, nie przynosi ulgi pacjentowi. W badaniu radiologicznym, po wystąpieniu odkrztuszania plwociny na tle rozległego cieniowania, zwykle zajmującego 1-2 płaty lub całego płuca, określa się nieregularne kształty, zwykle liczne ogniska oświecenia, niekiedy z poziomami płynów. Objawy zatrucia postępują szybko, często występuje niewydolność oddechowa.

W przypadku ropnia zgorzelowego L. objawy kliniczne są nieco mniej wyraźne niż w przypadku zgorzeli L. Radiologicznie, na tle rozległego nacieku tkanki płucnej, stopniowo tworzy się ubytek, zwykle duży, z nierównymi konturami wewnętrznymi (sekwestry ciemieniowe) i nieregularnymi obszarami cieniowania wewnątrz (wolne sekwestry). Wokół ubytku przez długi czas utrzymuje się rozległa infiltracja, która przy korzystnym przebiegu powoli się zmniejsza.

Niekorzystny bieżący ropień, zgorzel i zgorzel ropień L. mogą być powikłane ropą odma opłucnową (napływ ropy i powietrza do jamy opłucnej z powodu przebicia ropnia płucnego), krwotok płucny (krwotok płucny), zapalenie płuc i zniszczenie przeciwnej geneza aspiracji L., sepsa zespół. W takich przypadkach śmierć jest możliwa..

Rozpoznanie opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych i radiologicznych. Aby przepisać leczenie etiotropowe, konieczne jest ustalenie czynnika etiologicznego. W tym celu przeprowadza się badanie bakteriologiczne (zaszczepienie) materiału uzyskanego przez nakłucie z ogniska próchnicy (nacieku), jamy opłucnej, tchawicy. Nie zaleca się badania plwociny ze względu na obecność w niej mikroflory górnych dróg oddechowych. Hodowla mikroorganizmów jest pożądana do prowadzenia zarówno metod tlenowych, jak i ściśle beztlenowych. Jeśli nie jest możliwe wykonanie tego ostatniego, mikroflorę beztlenową można oznaczyć na podstawie jej metabolitów metodą chromatografii gazowo-cieczowej ropy. Beztlenowy charakter procesu można również stwierdzić na podstawie niektórych objawów klinicznych (wskazanie aspiracji w wywiadzie, cuchnący zapach i szarawy kolor trójwarstwowej plwociny i treści opłucnej, tendencja do rozprzestrzeniania się procesu na ścianę klatki piersiowej podczas nakłuć i drenażu z występowaniem beztlenowego zapalenia powięzi).

Diagnostyka różnicowa jest przeprowadzana przede wszystkim z destrukcyjnymi postaciami L. tuberculosis, ropną torbielą L., a także z rozpadającym się rakiem L. Mniej wyraźne zatrucie, odrętwienie są charakterystyczne dla destrukcyjnych postaci L. tuberculosis; w plwocinie określa się Mycobacterium tuberculosis. W przypadku ropiejącej torbieli L. zatrucie jest nieznacznie wyrażane, nie ma wyraźnego nacieku wokół cienkościennej jamy. Przy rozpadającym się raku L. plwocina jest uboga, bezwonna, brak zatrucia i gorączki; wnęka ma grube ściany i nierówny kontur wewnętrzny; rozpoznanie potwierdza badanie plwociny (wykrycie komórek nowotworowych) i biopsja.

Leczenie ropnia i zgorzeli L. jest przeważnie zachowawcze w połączeniu z aktywnymi zabiegami chirurgicznymi i endoskopowymi. Obejmuje trzy obowiązkowe elementy: optymalny drenaż ropnych ubytków i ich aktywną sanitację; tłumienie patogennej mikroflory; przywrócenie ochronnych reakcji organizmu pacjenta i zaburzona homeostaza. Aby zapewnić optymalny drenaż ropnych ubytków, stosuje się środki wykrztuśne, rozszerzające oskrzela, mukolityki, enzymy proteolityczne, drenaż postawy. Powtarzana bronchoskopia z cewnikowaniem i płukaniem drenujących oskrzeli jest bardziej skuteczna. Długotrwałe cewnikowanie tchawicy i drenowanie oskrzeli z wprowadzeniem leków rozszerzających oskrzela, mukolitów, środków przeciwbakteryjnych i aspiracji plwociny można przeprowadzić przez cienką rurkę drenażową wprowadzoną do tchawicy metodą nakłucia (mikrotracheostomia). środki przeciwbakteryjne.

Tłumienie patogennej mikroflory następuje głównie za pomocą antybiotyków, które z reguły wstrzykuje się do żyły głównej górnej za pomocą specjalnego cewnika. Podczas izolowania mikroflory tlenowej pokazano półsyntetyczne penicyliny, a także antybiotyki o szerokim spektrum działania, zwłaszcza cefalosporyny (na przykład cefazolina); beztlenowe - duże dawki penicylin, chloramfenikolu, metronidazolu (trichopolum).

Środki mające na celu przywrócenie odporności organizmu pacjenta obejmują staranną pielęgnację, wysokokaloryczne odżywianie, bogate w witaminy, wielokrotne wlewy preparatów białkowych, a także roztwory elektrolitów w celu prawidłowego metabolizmu wody i soli. Aby pobudzić reaktywność immunologiczną, stosuje się leki immunokorekcyjne (nukleinian sodu, tymalina, lewamizol, taktivin itp.) Oraz napromienianie krwi promieniami UV. W przypadku ciężkiego zatrucia pokazano hemosorpcję, plazmaferezę (patrz plazmafereza, cytafereza). Leczenie operacyjne (resekcja L. lub pneumonektomia) jest pokazane w przypadku nieskuteczności pełnoprawnego leczenia zachowawczego, a także w większości przypadków z rozległą gangreną L. jako jedyny sposób ratowania pacjenta; jest przeprowadzana po możliwie maksymalnej kompensacji przesunięć homeostatycznych.

Rokowanie w przypadku ropnia i zgorzeli L. jest z reguły poważne. Śmiertelność w ropniach L. sięga 5-7%, a przy rozległej zgorzeli L. - do 40% lub więcej. W 15–20% przypadków azbest L. przechodzi w stan przewlekły, w którym w miejscu dawnego ropnia tworzy się nieregularna jama wyłożona ziarninami, wokół zmian zwłóknieniowych i okresowych zaostrzeń procesu infekcyjnego. Główna metoda leczenia przewlekłego ropnia L. jest operacyjna: usunięcie zajętego płata lub (rzadziej) mniejszego obszaru L., czasami tylko L.

Specyficzne choroby o charakterze bakteryjnym. Najczęstszym z nich jest gruźlica płuc (patrz: Gruźlica układu oddechowego (patrz: Gruźlica układu oddechowego)). Kiła L. w nowoczesnych warunkach jest niezwykle rzadka. W przypadku wrodzonej kiły L., ich rozproszonego zagęszczenia, zwłóknienia tkanki śródmiąższowej, nieprawidłowego rozwoju pęcherzyków płucnych wyłożonych sześciennym nabłonkiem, stwierdza się obecność bladych krętków w pęcherzykach płucnych. Występuje u martwych dzieci lub noworodków, które umierają w pierwszych dniach życia. Nabyta kiła L. obserwuje się w trzeciorzędowym okresie choroby i charakteryzuje się rozwojem dziąsła L. lub (rzadziej) rozlanym zwłóknieniem płuc. Diagnoza opiera się na wykrywaniu za pomocą promieni rentgenowskich okrągłych cieni w płucach i dodatnich odpowiedziach serologicznych na kiłę. Czasami w celu potwierdzenia rozpoznania wykonuje się biopsję L. Leczenie jest takie samo, jak w przypadku innych postaci kiły trzeciorzędowej..

Choroby grzybowe. Flora grzybowa może powodować szereg przeważnie przewlekłych chorób L. - pneumomikozy (patrz Promienica, Aspergiloza (Aspergiloza), Candidamycosis).

Choroby wywoływane przez pierwotniaki. W pełzakowicy (amebiaza), której czynnikiem sprawczym jest Entamoeba histolytica, w większości przypadków dotknięta jest przede wszystkim okrężnica, a następnie powstaje ropień wątroby. L. biorą udział w patologicznym procesie po raz drugi, kiedy patogen rozprzestrzenia się przez przeponę, podczas gdy L. amebic ropień rozwija się L. Rzadziej ropień amebowy L. występuje krwiotwórczo bez uszkodzenia wątroby. Pacjent skarży się na bóle w klatce piersiowej i kaszel z obfitą brązowawą plwociną, w której w badaniu mikroskopowym można znaleźć amebę. Radiologicznie określana wysoka pozycja prawej sklepienia przepony, jamy z poziomym poziomem płynu, zwykle w dolnych partiach L.Leczenie przebiega tak samo, jak w innych formach pełzakowicy, czasami konieczne jest mikrorozpuszczanie jamy ropnia lub komplikującego go ropniaka opłucnej (patrz Zapalenie opłucnej).

W przypadku toksoplazmozy wywołanej przez Toxoplasma gondii w płucach mogą tworzyć się ziarniniaki z ogniskiem martwiczym otoczone przez limfocyty i komórki plazmatyczne; ziarniniaki są podatne na zwapnienia. W przypadku porażki L. na tle ogólnych objawów toksoplazmozy pojawia się kaszel, mokry świszczący oddech. Rentgen ujawnia wiele małych ogniskowych cieni w L., czasem ze zwapnieniem. Diagnostyka laboratoryjna i leczenie są takie same, jak w przypadku innych postaci toksoplazmozy.

Pneumocystoza wywołana przez Pneumocystis carinii występuje głównie przy osłabionej odporności, m.in. z zespołem nabytego niedoboru odporności (patrz zakażenie wirusem HIV).

Choroby wywoływane przez robaki. Największą wartością wśród nich jest L. Bąblowica wywołana przez Echinococcus granulosus. Charakteryzuje się rozwojem torbieli, która nie pojawia się początkowo klinicznie i może zostać przypadkowo wykryta podczas badania rentgenowskiego. Wraz ze wzrostem wielkości torbieli i kompresją otaczających tkanek, pojawiają się bóle w klatce piersiowej, kaszel (najpierw suchy, potem flegma, czasem zabarwiony krwią), duszność. W przypadku dużych cyst możliwe jest odkształcenie klatki piersiowej, obrzęk przestrzeni międzyżebrowych. Często torbiel bąblowicy jest powikłana okołogniskowym zapaleniem tkanki płucnej, suchym lub wysiękowym zapaleniem opłucnej. Możliwe jest ropienie torbieli, jej przebicie do oskrzela lub (rzadziej) do jamy opłucnej. Przełomowi torbieli oskrzeli towarzyszy napadowy kaszel z dużą ilością lekkiej plwociny z domieszką krwi, uczucie braku powietrza, sinica. W przypadku przedostania się torbieli echinokokowej do jamy opłucnej czasami dochodzi do ostrego bólu w klatce piersiowej, dreszczy, gorączki i wstrząsu anafilaktycznego. W jamie opłucnej podczas badania fizykalnego i rentgenowskiego określa się płyn.

Rozpoznanie opiera się na danych z wywiadu epidemiologicznego, objawach klinicznych i radiologicznych, dodatnich wynikach testów alergologicznych (reakcja Casoniego) i serologicznych, wykryciu echinococcus scolexes w plwocinie (gdy torbiel pęka w oskrzeli) lub w płynie opłucnowym (gdy torbiel przedostaje się do jamy opłucnej). Leczenie jest szybkie. Prognozy dotyczące terminowej operacji są korzystne: z reguły następuje powrót do zdrowia.

W przypadku rzadszej bąblowicy pęcherzykowej (bąblowicy pęcherzykowej) wywołanej przez Alveococcus multilocularis, L. jest z reguły wtórnie dotknięty przez kiełkowanie węzłów pęcherzykowych z wątroby przez przeponę. Możliwy jest rozwój niezależnych węzłów przerzutowych u L. Pacjenci skarżą się na bóle w klatce piersiowej, kaszel z wydzieliną śluzowo-krwistą lub ropną, niekiedy z plamami żółci. W niektórych przypadkach pojawia się ropniak opłucnej. Rozpoznanie potwierdza aglutynacja lateksowa, czyli reakcja przeciwciał znakowanych enzymatycznie z diagnostyką pęcherzyków płucnych. Alveococcus scolexes sporadycznie można znaleźć w plwocinie. Leczenie chirurgiczne: usunięcie zajętych części L., przepony i wątroby.

W przypadku paragonimozy (patrz Paragonimiasis), wywołanej przez przywrę płucną (Parahonimus westermanii), pasożyt z jelit pacjenta przedostaje się do jamy brzusznej i przenika przez przeponę do L., gdzie dojrzewa. Towarzyszy temu tworzenie się cyst, otoczonych strefą zwłóknienia i zawierających ropę zmieszaną z krwią, którą można opróżnić przez oskrzela i częściowo zwapnić. Charakterystyczne są skargi na bóle w klatce piersiowej, kaszel z obfitą, ropną, zardzewiałą plwociną. Na zdjęciu radiologicznym L. uwidacznia się mały naciek ogniskowy i wiele małych zaokrąglonych ubytków. Rozpoznanie potwierdza wykrycie jaj pasożyta w plwocinie. Do leczenia stosuje się prazikwantel.

L. schistosomatiasis (schistosomatiasis) występuje, gdy patogen (przywry z rodzaju Schistosoma) dostanie się do nich z okrężnicy i narządów moczowo-płciowych. W naczyniach L. dochodzi do reakcji zapalnej, zniszczenia ścian i zakrzepicy, a także do powstania tętniaków rzekomych, co prowadzi do nadciśnienia płucnego i serca płucnego (serca płucnego). Pojawia się umiarkowany suchy kaszel, narastająca duszność, oznaki przerostu prawej komory serca i zastój w krążeniu ogólnoustrojowym. Wielokrotne małe ogniskowe cienie określone radiologicznie, objawy nadciśnienia płucnego. Rozpoznanie potwierdza obecność jaj pasożytów w kale, moczu, rzadziej w plwocinie. Leczenie: prazykwantel, ambilgar w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi.

Klęska L. z Ascariasis jest niezwykle rzadka, głównie u dzieci.

Choroby związane z narażeniem płuc na szkodliwe czynniki chemiczne i fizyczne. Największe praktyczne znaczenie wśród nich ma pylica płuc spowodowana przedostaniem się do L.. nieobojętnego pyłu. W większości przypadków są to choroby zawodowe. Znane są również uszkodzenia L. powstałe w wyniku wdychania toksycznych gazów, aspiracji nieobojętnych płynów (na przykład benzynowego zapalenia płuc), przyjmowania niektórych leków (patrz Alveolitis, Pneumonia.), Ekspozycja na promieniowanie jonizujące (patrz Uszkodzenia popromienne).

Przewlekłe nieswoiste choroby. Należą do nich przewlekłe zapalenie oskrzeli, astma oskrzelowa (astma oskrzelowa), rozedma (rozedma płuc), pneumoskleroza, rozstrzenie oskrzeli, przewlekłe zapalenie płuc (zapalenie płuc). Przewlekłe zapalenie oskrzeli, astma oskrzelowa i rozedma płuc L należą do grupy przewlekłych obturacyjnych chorób płuc.

Choroby patogenetycznie związane z alergiami obejmują astmę oskrzelową, egzogenne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, eozynofilię płucną (eozynofilia płucną), w tym. eozynofilowy lotny naciek (patrz zespoły Lefflera (zespoły Loefflera)).

Rozsiane choroby płuc stanowią dużą grupę obejmującą rozlaną (rozsianą) pneumosklerozę, ziarniniak, zapalenie naczyń i inne zmiany w płucach, w tym płucne objawy rozlanych chorób tkanki łącznej (patrz tabela: Rozlane zaburzenia tkanki łącznej) oraz inne choroby ogólnoustrojowe. Większość chorób należących do tej grupy występuje stosunkowo rzadko. W przypadku rozsianej pneumosklerozy najważniejszym jest idiopatyczne włóknienie pęcherzyków płucnych (patrz Alveolitis), w którym przeważa zajęta jest tkanka śródmiąższowa L., co prowadzi do rozwoju rozległego zwłóknienia płuc i postępującej niewydolności oddechowej.

Spośród rozsianych ziarniniakowatości o niejasnej etiologii najważniejsza jest sarkoidoza - choroba ogólnoustrojowa, która w większości przypadków przebiega korzystnie z dominującym uszkodzeniem węzłów chłonnych oskrzelowo-płucnych; u wszystkich pacjentów nie obserwuje się wyraźnych zmian w tkance płucnej.

W przypadku histiocytozy (histiocytoza X) X w płucach i innych narządach następuje pierwotna proliferacja histiocytów z tworzeniem ziarniniaków, których charakterystycznym wynikiem jest zwłóknienie. Dość często w płucach powstają dość duże wnęki zawierające powietrze, powikłane odmy opłucnowej. Przebieg choroby może być ostry lub przewlekły. Klinicznie występuje postępująca duszność, suchy kaszel, czasem występuje triada objawów pozapłucnych (niszcząca osteoliza, wytrzeszcz, moczówka prosta). W badaniu radiologicznym z histiocytozą X obserwuje się wzrost obrazu płucnego, małe cienie ogniskowe, deformację wielkokomórkową wzoru płucnego („płuco plaster miodu”), czasami odma opłucnowa (ryc. 11). Rozpoznanie potwierdza wykrycie zielonego barwnika w mikrofagach pęcherzyków płucnych popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych, charakterystyczne zmiany morfologiczne w materiale pobranym z biopsji L. Leczenie: we wczesnym stadium podaje się glikokortykosteroidy, następnie immunosupresanty i cytostatyki (np. Azatiopryna, cyklofosfamid, winkrystyna). Czasami używa się penicylaminy (cuprenil). Rokowanie w przypadku ostrego przebiegu jest zwykle złe; w przypadku przewlekłego, w przypadku szybkiego rozpoczęcia intensywnego leczenia, możliwe są długotrwałe remisje, a nawet powrót do zdrowia.

Ziarniniakowatość Wegenera jest ciężką chorobą ogólnoustrojową, w której dominuje choroba układu oddechowego, w tym górnych dróg oddechowych..

Idiopatyczna hemosyderoza L. (pierwotna hemosyderoza płucna) występuje z reguły u dzieci i charakteryzuje się wielokrotnymi powtarzającymi się krwotokami w tkance płucnej. Objawia się różnego stopnia krwawieniem z płuc. Podczas zaostrzeń można zaobserwować umiarkowaną gorączkę, ból w klatce piersiowej, powiększenie wątroby i śledziony, w plwocinie stwierdza się hemosyderofagi. Radiograficznie cienie plamiste (nacieki zapalne) uwidaczniają się głównie w dolnych partiach L., aw okresie remisji niewielkie monomorficzne cienie ogniskowe spowodowane odkładaniem się hemosyderyny; przy długim przebiegu choroby określa się drobnoziarniste rozproszone odkształcenie wzoru płucnego, spowodowane zagęszczeniem tkanki śródmiąższowej (ryc. 12). Leczenie jest głównie objawowe (w przypadku krwawień płucnych wykonuje się terapię hemostatyczną i zastępczą). Niektórzy autorzy zalecają glikokortykosteroidy, plazmaferezę, splenektomię.

W przypadku zespołu Goodpasture (krwotoczny zespół płucno-nerkowy), który występuje głównie u dorosłych, L. hemosyderoza łączy się z kłębuszkowym zapaleniem nerek. Obserwuje się krwioplucie (bardziej wyraźne krwawienie występuje rzadko), ból w klatce piersiowej, objawy radiologiczne hemosyderozy L. (liczne małe cienie ogniskowe), krwiomocz, białkomocz, niedokrwistość i narastającą niewydolność nerek. W plwocinie znajdują się hemosiderofagi. Czasami wykonuje się biopsję nakłucia nerki, aby potwierdzić diagnozę. Leczenie jest słabo rozwinięte i obejmuje głównie glikokortykosteroidy i leczenie objawowe.

Rzadką, osobliwą chorobą L. jest proteinoza pęcherzykowa, charakteryzująca się gromadzeniem się w pęcherzykach pęcherzyków ziarnistej substancji białkowej, co prowadzi do stopniowego zmniejszania powierzchni oddechowej L. i niewydolności oddechowej. Choroba zaczyna się ostro wraz ze wzrostem temperatury ciała, bólami w klatce piersiowej i suchym kaszlem lub rozwija się niezauważalnie ze stopniowym narastaniem osłabienia, duszności podczas wysiłku fizycznego, czasami obserwuje się utratę wagi. Często występuje falisty przebieg z okresami zaostrzeń i wzrostem niewydolności oddechowej. Niewiele jest danych fizycznych. Radiograficznie ujawniają niewyraźnie zdefiniowane liczne cienie spowodowane naciekiem miąższu L. (ryc. 13). W plwocinie i popłuczynach oskrzelowo-pęcherzykowych można znaleźć ziarna substancji eozynofilowej PIC-dodatniej. W celu wyjaśnienia diagnozy konieczna jest biopsja płuc. W celach terapeutycznych stosuje się acetylocysteinę, bisolvon. Najbardziej przedłużony efekt terapeutyczny daje naprzemienne całkowite płukanie oskrzeli (płukanie oskrzeli) każdego L. roztworem acetylocysteiny. Wykonywany jest w znieczuleniu i przy sztucznej wentylacji.

Kamica mikrolitrowa jest rzadką chorobą o niejasnym charakterze, w której w pęcherzykach odkłada się substancja przypominająca amyloid i skłonna do zwapnienia. Przez długi czas choroba może przebiegać bezobjawowo, następnie pojawia się suchy kaszel, narastająca duszność, sinica, objawy serca płucnego. W plwocinie czasami można znaleźć małe zwapnienia. Wiele małych, gęstych, czasami łączących się cieni na tle rozproszonej deformacji układu płucnego, określono radiologicznie (ryc. 14). Diagnozę wyjaśnia biopsja L. Leczenie nie zostało opracowane. Choroba stopniowo postępuje i kończy się śmiercią.

Stany patologiczne związane z zaburzeniami krążenia płucnego mogą być zarówno ostre, jak i przewlekłe. Ostre zaburzenia krążenia płucnego obejmują zakrzepowo-zatorowe tętnice płucne (choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic płucnych), zawał L., obrzęk płuc (obrzęk płuc) (rozwija się w przypadku upośledzonego odpływu krwi przez żyły płucne, np. Przy osłabieniu prawej komory, chorobie zastawki mitralnej). Zespół niewydolności oddechowej u dorosłych jest osobliwą postacią ostrych zaburzeń krążenia płucnego z obrzękiem tkanki śródmiąższowej i postępującą niewydolnością oddechową..

Zawał płuca (martwica tkanki płucnej i wchłonięcie jej krwi, prawdopodobnie przenikająca przez zespolenia z układu naczyniowego oskrzeli) może wystąpić w ostrej niedrożności gałęzi średniej wielkości tętnicy płucnej (na przykład 4-6 rzędu) z powodu zakrzepicy zatorowej lub zakrzepicy na tle zapalenia naczyń. Często towarzyszy mu włóknisty lub krwotoczny wysięk opłucnowy.

Klinicznie, zawał L. charakteryzuje się nagłym wystąpieniem duszności, bólem w klatce piersiowej podczas oddychania i krwiopluciem u pacjentów z rozpoznanym lub prawdopodobnym zakrzepowym zapaleniem żył lub patologią prawego serca. Temperatura ciała jest często podgorączkowa, objawy fizyczne są skąpe, czasami słychać odgłos tarcia opłucnej. Radiologicznie ujawnij liniowe lub ogniskowe cieniowanie o różnych rozmiarach i gęstości, zlokalizowane głównie w obwodowych częściach L., które w typowych przypadkach ma kształt klina (krawędź klina jest skierowana do nasady L.); czasami pojawia się niewielki wysięk opłucnowy, wysoka pozycja przepony. W przypadku infekcji temperatura ciała wzrasta, plwocina nabiera charakteru śluzowo-ropnego, a naciek płucny (zawał-zapalenie płuc) pojawia się w obszarze początkowego zacienienia. Możliwe jest ropienie ogniska martwicy krwotocznej z utworzeniem ropnia. W tym samym czasie zaczyna się wyróżniać dość obfita ropno-krwawa plwocina, aw obszarze dawnego zawału jama próchnicy jest określana radiologicznie. Leczenie ataku serca L. obejmuje stosowanie heparyny przez 1-3 dni. z późniejszym przejściem na pośrednie antykoagulanty. W przypadku infekcji wymagana jest antybiotykoterapia.

Pierwotne nadciśnienie płucne jest ciężką postacią przewlekłego uszkodzenia naczyń płucnych. Etiologia choroby nie jest znana, może być dziedziczna, czasami związana ze stosowaniem leków (leki anoreksogenne, doustne środki antykoncepcyjne). Częściej występuje u młodych kobiet. Charakteryzuje się postępującym zwężeniem tętniczek płucnych (rzadziej żyłkami), wzrostem płucnego oporu naczyniowego i ciśnienia w tętnicy płucnej do 100 mm Hg. Sztuka. i więcej, ostry przerost, a następnie dekompensacja prawej komory serca.

Klinicznie objawia się zwiększonym zmęczeniem, narastającą dusznością, sinicą, w fazie terminalnej - zastojem w krążeniu ogólnoustrojowym. Udarowe i RTG zaznaczone rozszerzenie prawej komory i przedsionka, proksymalnych tętnic płucnych ze zubożeniem układu naczyniowego na obwodzie L. Występuje metaliczny akcent II tonu serca nad tętnicą płucną, rzadko - skurczowy szmer względnej niewydolności zastawki trójdzielnej. EKG wykazuje oznaki przerostu prawej komory. Rozpoznanie potwierdza pomiar ciśnienia w tętnicy płucnej za pomocą jej cewnikowania lub ultrasonograficznej kardiografii dopplerowskiej. Leczenie (aminofilina, nitrogliceryna, azotany o przedłużonym uwalnianiu, blokery zwojów, antykoagulanty, glikozydy nasercowe, tlenoterapia) jest nieskuteczne, rokowanie jest złe.

Wtórne nadciśnienie płucne obserwuje się we wrodzonych i nabytych wadach serca charakteryzujących się upośledzonym odpływem krwi przez żyły płucne z powodu zwiększonego ciśnienia w lewym przedsionku (np. Przy zwężeniu zastawki mitralnej) lub zwiększeniem przepływu krwi w krążeniu płucnym (np. Przy wrodzonych wadach przegrody międzykomorowej lub międzyprzedsionkowej)... W takich przypadkach dochodzi do skurczu, a następnie organicznego zwężenia małych odgałęzień tętnicy płucnej ze wzrostem ciśnienia w tej ostatniej, co prowadzi do przeciążenia i dekompensacji prawej komory serca. Ponadto wtórne nadciśnienie płucne może rozwinąć się ostro lub stopniowo z zatorowością płucną. Szczególna postać wtórnego nadciśnienia płucnego występuje w przewlekłych chorobach L. (patrz Serce płucne (serce płucne)).

Guzy. Łagodne guzy. Łagodne guzy obejmują szereg nowotworów rozwijających się z oskrzeli. Najczęstsze to gruczolak, hamartoma, rzadziej brodawczak, guzy naczyniowe (naczyniak krwionośny), neurogenne (nerwiak, nerwiak włókniak), guzy tkanki łącznej (włókniak, tłuszczak, chondroma) są niezwykle rzadkie. Osobliwym guzem oskrzeli jest rakowiak, który może przebiegać jako łagodny lub złośliwy nowotwór.

Gruczolak powstaje z gruczołów śluzowych oskrzeli, zwykle płatowych i głównych, rośnie dooskrzelowo lub (rzadziej) okołoskrzelowo. Zamykając światło oskrzela, guz zakłóca wentylację płata L. i przyczynia się do rozwoju w nim procesu zapalnego. Klinicznie objawia się krwiopluciem i gorączką z powodu nawracającego zapalenia płuc. Choroba trwa latami. Diagnozę przeprowadza się na podstawie prześwietlenia rentgenowskiego, bronchoskopii i biopsji guza. Leczenie chirurgiczne - usunięcie guza oskrzeli i zajętej tkanki płucnej. Prognozy dotyczące terminowej operacji są korzystne.

Hamartoma występuje na tle wady rozwojowej tkanki płucnej, najczęściej składa się z chrząstki z włączeniem innych elementów ściany oskrzeli (hamartochondroma). Rośnie powoli, przebiega bezobjawowo i jest wykrywany przez badanie rentgenowskie. Prognoza jest korzystna. Leczenie chirurgiczne jest wskazane, gdy guz jest duży i trudno go odróżnić od raka L. i gruźlicy (patrz: gruźlica układu oddechowego (gruźlica układu oddechowego)).

Nowotwory złośliwe. Głównym nowotworem złośliwym L. jest rak oskrzeli; inne nowotwory złośliwe (na przykład mięsak) są rzadkie. W ZSRR rak L. zajmuje drugie miejsce w ogólnej strukturze występowania nowotworów złośliwych w populacji. Wśród chorych na raka L. jest 6-8 razy więcej mężczyzn niż kobiet; średni wiek pacjentów to około 60 lat. Rak L. występuje najczęściej na tle przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego wdychaniem powietrza zawierającego substancje onkogenne oraz paleniem tytoniu.

Rak oskrzeli zwykle rozwija się z nabłonka i gruczołów oskrzeli, rzadziej oskrzelików. W zależności od lokalizacji guza wzdłuż drzewa oskrzelowego występuje centralny rak L. wywodzący się z oskrzeli segmentowych, płatowych lub głównych oraz rak obwodowy L. z małych oskrzeli i najmniejszych gałęzi oskrzeli. Obwodowy rak górnego płata płuca, wyrastający w wiązkę nerwowo-naczyniową barku, łuk dolnego kręgu szyjnego i pnia współczulnego, nazywany jest guzem Pancosta.

Ze względu na naturę wzrostu w stosunku do światła oskrzela guz może być dooskrzelowy (ryc. 15) i okołoskrzelowy (ryc. 16). Guz wewnątrzoskrzelowy wrasta do światła oskrzela, okołoskrzelowego - głównie w kierunku miąższu płucnego. Ze względu na budowę histologiczną guza wyróżnia się wysoko, średnio i słabo zróżnicowany rak płaskonabłonkowy (naskórkowy) i gruczołowy (gruczolakorak), a także niezróżnicowany (drobnokomórkowy lub owsiany), reprezentowany przez komórki skrajnie anaplastyczne. Przerzuty nowotworowe L. wzdłuż dróg limfatycznych i krwi, wpływające na węzły chłonne korzenia płuc, śródpiersia, nadobojczykowe, a także inne części L., wątrobę, kości, mózg.

Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Guzów Złośliwych według systemu TNM (1987) wyróżnia się następujące stadia rozprzestrzeniania się raka płuca: T0 - nie wykryto guza pierwotnego, Tis - rak przedinwazyjny (carcinoma in situ); T1 - guz nie większy niż 3 cm w największym wymiarze, otoczony tkanką płucną lub opłucną ogólną, bez bronchoskopowych objawów uszkodzenia oskrzeli głównych; T2 - guz większy niż 3 cm w największym wymiarze lub guz zajmujący oskrzela główne w odległości 2 cm lub więcej od stępki tchawicy lub guz z zajęciem opłucnej trzewnej lub guz z towarzyszącą niedodmą lub obturacyjnym zapaleniem płuc części L., rozciągający się do okolicy korzenia płuco; T3 - guz dowolnej wielkości, przechodzący bezpośrednio w ścianę klatki piersiowej, przeponę, opłucną śródpiersia, płytkę ciemieniową osierdzia lub guz oskrzela głównego w odległości mniejszej niż 2 cm od stępki tchawicy lub guz, któremu towarzyszy obturacyjne zapalenie płuc lub niedodma całego płuca; T4 - guz dowolnej wielkości z zajęciem śródpiersia, serca, dużych naczyń, tchawicy (w tym stępki), przełyku, trzonów kręgowych lub guz ze specyficznym wysiękiem w opłucnej.

Stan węzłów chłonnych: NX - brak danych o uszkodzeniach regionalnych węzłów chłonnych; N0 - brak przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych; N1 - w węzłach chłonnych okołoskrzelowych lub oskrzelowo-płucnych (korzeniowych) występują przerzuty lub dochodzi do bezpośredniego rozprzestrzeniania się guza na te węzły chłonne; N2 - występują przerzuty w węzłach chłonnych śródpiersia lub w węzłach chłonnych zlokalizowanych w okolicy rozwidlenia tchawicy po stronie dotkniętej chorobą; N3 - przerzuty do węzłów chłonnych śródpiersia, węzłów chłonnych oskrzelowo-płucnych, przedpochwowych lub nadobojczykowych po stronie przeciwnej do dotkniętego obszaru.

Dane dotyczące przerzutów: M0 - brak odległych przerzutów; M1 - są odległe przerzuty.

Objawy kliniczne raka L. zależą od umiejscowienia, wielkości guza, jego stosunku do światła oskrzeli, powikłań (niedodma, zapalenie płuc) oraz częstości występowania przerzutów. Najczęstsze objawy to kaszel (sucha lub skąpa plwocina); krwioplucie, okresowy wzrost temperatury ciała, ból w klatce piersiowej. W późniejszych stadiach choroby wzrost temperatury ciała staje się uporczywy, narasta osłabienie i duszność, powiększają się nadobojczykowe węzły chłonne, może dojść do wysiękowego zapalenia opłucnej, czasami pojawia się obrzęk twarzy, chrypka głosu. W przypadku guza trzustki obserwuje się promieniujący ból w górnej obręczy barkowej, zespół Bernarda-Hornera.

Główne metody diagnostyczne to badanie rentgenowskie narządów klatki piersiowej, m.in. radiografia i tomografia (ryc. 17, 18) oraz bronchoskopia, w której można wykonać biopsję guza. Wykrywanie wczesnych stadiów jest możliwe dzięki profilaktycznym badaniom populacji z obowiązkową fluorografią.

Leczenie pacjentów z rakiem L. może być operacyjne, radioterapią, chemioterapią i skojarzone. O wyborze metody leczenia decyduje występowanie (stadium) procesu nowotworowego, budowa histologiczna nowotworu, stan funkcjonalny układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Najskuteczniejsza radykalna operacja (lobektomia lub pneumonektomia), którą przeprowadza się w początkowych stadiach choroby przy zadowalających parametrach czynnościowych układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Około 30% radykalnie operowanych pacjentów żyje 5 lat lub dłużej. Radioterapia czasami opóźnia rozwój choroby na długi czas. W większości przypadków chemioterapia przynosi chwilową poprawę.

Zapobieganie L. rakowi polega na rzuceniu palenia, leczeniu przewlekłych chorób zapalnych układu oskrzelowo-płucnego, poprawie powietrza w dużych miastach i przedsiębiorstwach przemysłowych..

Operacje na L. są wykonywane głównie w celu leczenia lokalnych procesów patologicznych. Operacje na L. należą do kategorii głównych interwencji. Wykonywane są w znieczuleniu intubacyjnym ze sztuczną wentylacją L.Aby zapobiec przedostawaniu się patologicznego materiału (ropna plwocina, krew, fragmenty guza) z oskrzeli operowanego L. do oskrzeli przeciwległego L. konieczne jest zastosowanie specjalnych rurek dotchawiczych, które zapewniają oddzielną intubację oskrzeli (np. Rurka Carlensa); intubować i wentylować tylko zdrowe L. (znieczulenie jednopłucne); do ubijania oskrzeli operowanego L. Gdy tylko zdrowa L. jest wentylowana, ruchy oddechowe nie przeszkadzają w operacjach chirurgicznych.

Aby uzyskać dostęp do L., użyj torakotomii przedniej, przednio-bocznej, bocznej lub tylno-bocznej (rozwarstwienie ściany klatki piersiowej), nacięcie o długości 15–30 cm wykonuje się głównie równolegle do żeber, otwierając jamę klatki piersiowej warstwa po warstwie wzdłuż przestrzeni międzyżebrowej lub wzdłuż łożyska wyciętego żebra.

Najprostszą operacją na L. jest pneumotomia - preparacja tkanki płucnej. Jest wykonywany, gdy łagodne nowotwory są usuwane z tkanki L. (na przykład hamartoma) lub gdy usuwane są ciała obce. Nacięcie L. jest zszywane szwami przerywanymi lub w kształcie litery U, jeśli to możliwe do pełnej głębokości, tak aby nie powstała jama śródpłucna. Pneumotomia w celu otwarcia przez ścianę klatki piersiowej ropni L. praktycznie nie jest stosowana.

Pneumopeksja - przyszywanie tkanki L. do ściany klatki piersiowej - w przeszłości służyło do uszczelniania otworu w ścianie klatki piersiowej na rany z otwartą odma opłucnową. W nowoczesnych warunkach pneumopeksja jest czasami stosowana po rozległych resekcjach L. w celu zapobieżenia niekorzystnemu przemieszczeniu lub skrętowi pozostałej części tkanki płucnej lub nadania jej pozycji optymalnej do prostowania i wypełniania jamy opłucnej.

Pneumonektomia (pulmonektomia) - usunięcie wszystkich L. przeprowadza się za pomocą jednostronnych procesów ropnych, które zajmują większość narządu, gruźlicy, a także raka centralnego L., jeśli operacje o mniejszej objętości są niewykonalne lub niewystarczająco radykalne onkologicznie. Po torakotomii i izolacji L. z zrostów (jeśli występują), opłucną przejściową przecina się nad korzeniem L., tkankę tłuszczową rozdziela się na tępy i ostry sposób i przeprowadza się ostrożne sekwencje, obróbkę i przecięcie naczyń płucnych i oskrzela. Przy dojściu przednio-bocznym najpierw izoluje się naczynia (kolejność leczenia tętnic i żył nie ma praktycznego znaczenia), a następnie oskrzela. W przypadku dostępu tylno-bocznego oskrzela jest leczone jako pierwsze, a przy dostępie bocznym kolejność przetwarzania może ulec zmianie w zależności od okoliczności. Po wyizolowaniu naczynia jego bliższy koniec zawiązuje się i dodatkowo zszywa, a dalszy koniec zawiązuje. Statek jest przecięty. Oskrzele główne izoluje się jak najbliżej rozwidlenia tchawicy, zszywa mechanicznym zszywaczem, zaciska mocnym zaciskiem w odległości 0,5-1 cm od staplera i krzyżuje między narzędziami. Szew zszywany mechanicznie w kulu oskrzeli jest zwykle wzmocniony kilkoma szwami przerywanymi i przykryty opłucną śródpiersia. Po starannej hemostazie jamę opłucnową zszywa się warstwami. Przy niezupełnie aseptycznych operacjach lub niepewności co do idealnej hemostazy drenaż jest instalowany w ósmej przestrzeni międzyżebrowej, wzdłuż tylnej linii pachowej. W przypadku wyraźnych zmian patologicznych w opłucnej L. usuwa się wraz z opłucną ciemieniową (pleuropneumonektomia). W przypadku raka L. wykonać rozszerzoną pneumonektomię z usunięciem celulozy i węzłów chłonnych korzenia L. i śródpiersia lub połączoną pneumonektomię - usunięcie L. wraz z częścią narządów lub tkanek, w których rośnie guz (osierdzie, przedsionek, przepona, ściana klatki piersiowej).

Usunięcie części L. dotkniętej procesem patologicznym nazywa się resekcją L. Istnieją typowe resekcje, w których usuwa się anatomicznie izolowaną część narządu, oraz nietypowe resekcje, w których objętość usuniętej tkanki nie odpowiada płatowi lub segmentowi płuc. Resekcja jednego z płatów L. nazywana jest lobektomią, dwóch płatów trójpłatowego prawego L. - bilobektomią. W lobektomii i bilobektomii po torakotomii z reguły całe płuco jest uwalniane od zrostów, następnie szczelina międzypłatowa (szczelina) jest tępo i ostro oddzielana. przetwarzanie naczyń i oskrzeli zależy od dostępu, cech budowy anatomicznej każdego z płatów, a także od charakteru zmian patologicznych. Zworki tkanki płucnej między płatami wycina się po wstępnym zszyciu szwami w kształcie litery U lub szwem mechanicznym. Po usunięciu części L. należy zapewnić szczelność pozostałej części L. Jama opłucna jest zwykle drenowana dwoma drenami, które są instalowane do sklepienia jamy opłucnej oraz w tylno-bocznej części zatoki żebrowej, a następnie podłączane do systemu próżniowego przez słoik w celu pobrania zawartości opłucnej. Ścianę klatki piersiowej zszywa się warstwami.

Segmentektomia nazywa się usunięciem odcinka L. Często wycina się dwa lub więcej segmentów L. (resekcje wielosegmentowe) lub 1-2 odcinki razem z sąsiednim płatem (połączone resekcje L.). Najczęściej wykonywaną resekcją łączoną L. jest usunięcie dolnego płata lewego L. w połączeniu z językowymi segmentami jego górnego płata z rozstrzeniami oskrzeli.

Podczas segmentektomii najpierw uwalniane jest L. z zrostów i oddzielane są szczeliny międzypłatowe, a następnie znajdują, izolują i po obróbce przecinają tętnicę segmentową i oskrzele w kolejności odpowiadającej cechom anatomicznym każdego segmentu. Żyły międzysegmentowe odprowadzające dwa sąsiednie segmenty są punktem odniesienia do wyznaczania granicy międzysegmentowej i nie podlegają podwiązaniu. Po przekroczeniu tętnicy, oskrzela i tępym zszyciu proksymalnego kikuta tego ostatniego, granicę międzysegmentową dzieli się, pociągając za klamrę umieszczoną na obwodowym kikucie oskrzela i podwiązując małe naczynia żylne, które wpływają do żyły międzysegmentowej. Po usunięciu segmentów należy wykonać dokładną hemo- i aerostazę na powierzchni rany (granica międzysegmentowa) L.Jama opłucnowa jest drenowana dwoma drenami, jak w lobektomii.

W razie potrzeby pokazano nietypowe resekcje L. w celu usunięcia powierzchownie zlokalizowanych patologicznych ognisk lub zmienionych obszarów tkanki płucnej. Rozróżnić brzeżną, klinowatą i precyzyjną nietypową resekcję L. W przypadku resekcji brzeżnej obszar brzegu L. dotknięty procesem patologicznym jest odciągany pęsetą fenestrowaną i ściskany wzdłuż linii przyszłej resekcji klamrą lub odgałęzieniami aparatu zszywającego. Pod zaciskiem tkankę płuc zszywa się szwami w kształcie litery U lub nakłada się szew klamrowy za pomocą zszywacza, po czym wycięty obszar odcina się skalpelem wzdłuż płaszczyzny instrumentu. Usunięto klamrę lub aparat, kontrolowano szczelność szwów, w razie potrzeby zakładano dodatkowe szwy lub kauteryzowano krwawiące naczynia za pomocą elektrokoagulacji. Po opróżnieniu jamy opłucnej ranę ściany klatki piersiowej zszywa się warstwami. W zależności od rodzaju resekcji brzeżnej zwykle wykonuje się otwartą biopsję płuca.

W przypadku resekcji klinowej stosuje się te same techniki, co w przypadku brzeżnej, ale wycięty obszar L. jest wyciskany dwoma zbieżnymi zaciskami w kształcie klina lub w dwóch zbiegających się kierunkach, dwukrotnie nakłada się aparat zszywający, wycinając trójkątny odcinek tkanki płucnej.

Podczas wykonywania precyzyjnej nietypowej resekcji tkankę płucną dzieli się w bezpośrednim sąsiedztwie powierzchni usuniętego ogniska (w odległości 1-3 mm), a separację przeprowadza się stopniowo, z zastosowaniem elektrokoagulacji, starannie izolując i podwiązując drobne naczynia i oskrzela. Dzięki temu utrata funkcjonującej tkanki płucnej jest minimalna, a hemo- i aerostaza są bardzo doskonałe. Ubytek powstały w tkance płucnej jest zwykle zszywany.

W przypadku chorób L. stosuje się również szereg innych interwencji chirurgicznych (patrz Bronchi, Pleura).

Bibliografia: Choroby układu oddechowego pod redakcją N.R. Paleeva, t. 1-3, M., 1989-1990; Isakov Yu.F., Stepanov E.A. i Geraskin V.I. Przewodnik po chirurgii klatki piersiowej u dzieci, s. 97, M., 1978; Płuco w patologii, wyd. I.K. Esipova, s. 1–2, Nowosybirsk, 1975, bibliogr.; Lukinykh A.K. Solitary bronchial cysts of the lung, M., 1959; V. N. Molotkov i in. Pulmonology, Kijów, 1985, bibliogr.; Perelman M.I., Efimov B.I. i Biryukov Yu.V. Benign lung tumors, M., 1981, bibliogr.; Rozenttraukh L.S., Rabakova N.I. i Zwycięzca M.G. Diagnostyka rentgenowska chorób układu oddechowego, M., 1987: Rokitsky M.R. Chirurgiczne choroby płuc u dzieci, L., 1988; Przewodnik po klinicznej fizjologii oddychania, wyd. L.L. Shika i N.N. Kanaeva, L., 1980; Podręcznik pulmonologii, wyd. N.V. Putova i G.B. Fedoseeva, L., 1978; Podręcznik pulmonologii, wyd. N.V. Putova i G.B. Fedoseeva, s. 20, L., 1984; Sazonov A.M., Tsuman V.G. and Romanov G.A. Anomalies of development of lungs and their treatment, M., 1981; Handbook of Pulmonology, wyd. N.V. Putova i inni, L., 1987; Trakhtenberg A.X. Lung cancer, M., 1987, bibliogr.; Chirurgiczna anatomia piersi, wyd. NA. Maksimenkova, s. 219, L., 1955; Chirurgia płuc i opłucnej, wyd. JEST. Kolesnikov i M.I. Mytkina, L., 1988, bibliogr.; Ham A. and Cormac D. Histology, tłum. z angielskiego, t. 4, s. 233, M., 1983.

Postać: 8. Aortogram z sekwestracją dolnego płata prawego płuca: z aorty (1) odchodzi dodatkowe naczynie (2) do zamkniętego obszaru płuca.

Postać: 3f). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (zgodnie z nomenklaturą międzynarodową, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ścianę klatki piersiowej (liczby wskazują segmenty) - powierzchnie przyśrodkowe i przeponowe płuca lewego: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 10. Rtg klatki piersiowej pacjenta z ropniem dolnego płata płuca lewego: w płucu lewym ustala się owalną jamę z poziomem płynu.

Postać: 1. Drogi oddechowe (częściowo), kształt i położenie płuc w jamie klatki piersiowej (powierzchnia żeber, widok z przodu; żebra i opłucna ciemieniowa są częściowo usunięte): 1 - dolny płat płuca prawego; 2 - środkowy płat prawego płuca; 3 - górny płat prawego płuca; 4 - grasica; 5 - tchawica; 6 - chrząstka tarczycy; 7 - kość gnykowa; 8 - więzadła krtani; 9 - chrząstka pierścieniowata; 10 - opłucna ciemieniowa; 11 - górny płat lewego płuca; 12 - dolny płat lewego płuca; 13 - język; 14 - wycięcie serca; 15 - serce pokryte osierdziem.

Postać: 16. Makrodrug środkowego i dolnego płata prawego płuca w raku centralnym ze wzrostem okołoskrzelowym: światło oskrzela dolnego płata (otwarte) jest zwężone przez guz podobny do mufki (1), rozprzestrzeniający się do ujścia oskrzela segmentowego (2).

Postać: 17c). Tomogram płuca prawego w projekcji czołowej z rakiem obwodowym płata górnego płuca prawego: 1 - guz w postaci zaokrąglonego cienia o konturach guzowatych; 2 - zwapnione ognisko Gona.

Postać: 7. Zwykłe zdjęcie RTG klatki piersiowej dziecka z sekwestracją śródpłucną w dolnych środkowych częściach prawego płuca: w strefie sekwestracji (wskazanej strzałką) określa się cieniowanie tkanki płucnej.

Postać: 5. Bronchogram z prostą hipoplazją lewego płuca: lewe płuco ma zmniejszoną objętość.

Postać: 17a). RTG zwykłe klatki piersiowej w projekcji czołowej w raku obwodowym płata górnego płuca prawego: 1 - guz w postaci zaokrąglonego cienia o wyboistych konturach; 2 - zwapnione ognisko Gona.

Postać: 4. Schematyczne przedstawienie części płata płucnego (acinus): 1 - tętnica oskrzelowa; 2 - oskrzelik oddechowy; 3 - przewody pęcherzykowe (kanały); 4 - kanał pęcherzykowy (otwarty); 5 - pęcherzyki płucne; 6 - pęcherzyki płucne (otwarte); 7 i 13 - sieć naczyń włosowatych pęcherzyków płucnych; 8 - żyła oskrzelowa; 9 - koniec oskrzelik; 10 - gałęzie nerwowe splotu płucnego; 11 - włókna mięśni gładkich; 12 - głębokie naczynia limfatyczne; 14 - warstwa tkanki łącznej; 15 - opłucna; 16 - woreczki pęcherzykowe.

Postać: 3d). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (zgodnie z nomenklaturą międzynarodową, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ściany klatki piersiowej (liczby wskazują segmenty) - widok z lewej strony: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 18a). Zwykły radiogram klatki piersiowej w projekcji czołowej w przypadku raka centralnego dolnego płata prawego płuca: widoczny duży cień guza o nieregularnych konturach, sąsiadujący z korzeniem płuca.

Postać: 3c). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (według nomenklatury międzynarodowej, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ściany klatki piersiowej (liczby wskazują segmenty) - widok z prawej strony: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 3a). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (według Nomenklatury Międzynarodowej, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ściany klatki piersiowej (liczby wskazują segmenty) - widok z przodu: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 9a). Zwykłe zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej dziecka z wrodzoną torbielą powietrzną prawego płuca w projekcji czołowej: pierścieniowy cień torbieli jest oznaczony strzałkami.

Postać: 12. Zwykłe RTG klatki piersiowej pacjenta z idiopatyczną hemosyderozą płuc: drobne rozproszone odkształcenie wzoru płucnego spowodowane zagęszczeniem tkanki śródmiąższowej płuc, wiele rozproszonych małych monomorficznych cieni ogniskowych.

Postać: 6. Rtg klatki piersiowej dziecka z wrodzoną rozedmą płata górnego lewego płuca: w okolicy płata górnego lewego płuca zwiększa się przezroczystość tkanki płucnej, w dolnych partiach zmniejsza się na skutek ucisku dolnego płata; śródpiersie jest przesunięte w prawo.

Postać: 17b). Tomogram płuca prawego w projekcji bocznej z rakiem obwodowym płata górnego płuca prawego: 1 - guz w postaci zaokrąglonego cienia o wyboistych konturach; 2 - zwapnione ognisko Gona.

Postać: 2a). Przyśrodkowa powierzchnia płuc (płuco prawe): 1 - płat środkowy, 2 - depresja serca, 3 - szczelina skośna, 4 - brzeg przedni, 5 - część śródpiersia, 6 - szczelina pozioma, 7 - płat górny, 8 - rowek żyły głównej górnej, 9 - rowek żyły azygotycznej, 10 - bruzda prawej tętnicy podobojczykowej, 11 - węzły chłonne oskrzelowo-płucne, 12 - oskrzele główne, 13 - tętnica płucna, 14 - górne i dolne żyły płucne, 15 - rowek przełyku piersiowego, 16 - powierzchnia przepony.

Postać: 13. RTG klatki piersiowej pacjenta z proteinozą pęcherzyków płucnych: liczne niewyraźne cienie spowodowane naciekiem miąższu płucnego.

Postać: 3d). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (według Nomenklatury Międzynarodowej, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ścianę klatki piersiowej (liczby wskazują segmenty) - powierzchnie przyśrodkowe i przeponowe płuca prawego: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 9b). RTG zwykłe klatki piersiowej dziecka z wrodzoną torbielą powietrzną prawego płuca w prawej projekcji bocznej: pierścieniowy cień torbieli jest wskazany strzałkami.

Postać: 14. Rtg klatki piersiowej pacjenta z kamicą mikrolitrową pęcherzykową: rozproszone zniekształcenie wzoru płucnego, cieniowanie środkowo-dolnych części płuc z powodu wielu łączących się małych ogniskowych cieni.

Postać: 11. Zwykłe RTG klatki piersiowej pacjenta z histiocytozą X: wyraźna obustronna rozlana wielkokomórkowa deformacja wzoru płucnego (płuco typu „plaster miodu”), liczne rozproszone małe cienie ogniskowe, nagromadzenie powietrza w prawej jamie opłucnej (oznaczone strzałką).

Postać: 18b). Tomogram prawego płuca w projekcji bocznej z centralnym rakiem dolnego płata prawego płuca: widoczny duży cień guza o nieregularnych konturach, sąsiadujący z korzeniem płuca.

Postać: 3b). Schematyczne przedstawienie segmentów oskrzelowo-płucnych (według Międzynarodowej Nomenklatury, 1949) i ich rzut na powierzchnię płuc i ściany klatki piersiowej (liczby oznaczają segmenty)? widok z tyłu: 1 - wierzchołkowy; 2 - tył; 3 - przód; 4 - boczna (w prawym płucu), górna trzcina (w lewym płucu); 5 - przyśrodkowa (w prawym płucu), dolna trzcina (w lewym płucu); 6 - wierzchołkowy (górny); 7 - przyśrodkowa (sercowa) podstawowa; 8 - przednia podstawa; 9 - boczna podstawowa; 10 - tylna podstawa.

Postać: 2b). Przyśrodkowa powierzchnia płuc (płuco lewe): 1 - płat dolny, 2 - więzadło płucne, 3 - węzły chłonne oskrzelowo-płucne, 4 - skośna szczelina, 5 - oskrzele główne, 6 - tętnica płucna, 7 - bruzda aortalna, 8 - bruzda lewej tętnicy podobojczykowej, 9 - rowek lewej żyły ramienno-głowowej, 10 - część śródpiersia, 11 - przedni brzeg, 12 - górna i dolna żyła płucna, 13 - górny płat, 14 - depresja serca, 15 - wcięcie sercowe, 16 - języczek lewego płuca, 17 - przepona powierzchnia, 18 - dolna krawędź.

Postać: 15. Makrodrug płuca z centralnym rakiem wewnątrzoskrzelowym: w otwartym oskrzelu widoczny jest guz drobnoguzowaty, zatykający światło (1); obturacyjne zapalenie płuc segmentów podstawnych (2), gruba ropna plwocina w świetle oskrzeli (3).

Artykuły O Białaczce